Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00684 010587 16980779 na godz. na dobę w sumie
Prawo administracyjne materialne. Orzecznictwo Aplikanta. Wydanie 4 - ebook/pdf
Prawo administracyjne materialne. Orzecznictwo Aplikanta. Wydanie 4 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 799
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8158-647-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Orzecznictwo Aplikanta – Prawo administracyjne materialne zawiera wybrane orzecznictwo do ustaw z zakresu prawa administracyjnego materialnego, których znajomość jest niezbędna na egzaminie zawodowym.

W niniejszym zbiorze znajdziesz tezy najważniejszych orzeczeń Sądu Najwyższego, sądów apelacyjnych oraz sądów okręgowych. Pełną treść orzeczenia wraz z uzasadnieniem możesz następnie wyszukać w dostępnym na egzaminie komputerze.

Orzecznictwo aplikanta jest wyjątkowe ponieważ nasze materiały możesz spokojnie zabrać na egzamin, a ponadto artykuły i przyporządkowane im tezy pozwolą Ci na szybkie znalezienie właściwego orzeczenia. Dzięki temu unikniesz kolejek do komputerów w trakcie egzaminu.

Co więcej, nie martw się, że przed egzaminem zostaną opublikowane nowe orzeczenia, których niniejsza książka nie zawiera, a które będą podstawa do prawidłowego rozwiązania kazusów. Gwarantujmy aktualność stanu prawnego do dnia egzaminu zawodowego w 2020 r. Zbiór będzie aktualizowany przez dodawanie nowych, ważnych tez do orzeczeń oraz przez aktualizację stanu prawnego – szukaj aktualizacji na stronie www.aktualizacje.beck.pl.

Jeśli zatem jesteś aplikantem tuż przed końcowym egzaminem prawniczym zawodowym oto zestaw książek z Orzecznictwem aplikanta, które musisz mieć każdego dnia pod ręką, aby zdać egzamin adwokacki lub radcowski w 2020 r.

Pozycja ta przyda się również Aplikantom, którzy chcą poszerzyć swoją wiedzę z poszczególnych dziedzin prawa w trakcie aplikacji.

Seria Orzecznictwo Aplikanta składa się z 9 zbiorów:

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) (wyciąg) Artykuł 1. [Zakres ustawy] 1. Ustawa określa: 1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i or­ gany administracji rządowej, 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy – przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. 2. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe; 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rol­ nych i leśnych; 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z 19.7.2019 r. o zapewnieniu dostęp­ ności osobom ze szczególnymi potrzebami; 6) walory ekonomiczne przestrzeni; 7) prawo własności; 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9) potrzeby interesu publicznego; 10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopas­ mowych; 11) zapewnienie udziału społeczeństwa w pracach nad studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowym planem zagospodarowania prze­ strzennego oraz planem zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym przy użyciu środków komunikacji elektronicznej; 12) zachowanie jawności i przejrzystości procedur planistycznych; 13) potrzebę zapewnienia odpowiedniej ilości i jakości wody, do celów zaopatrzenia ludności. 3. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzy­ stania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wnio­ sków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. 1 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 4. W przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni nastę­ puje poprzez: 1) kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania transportochłonności układu przestrzennego; 2) lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej w  sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środ­ ka transportu; 3) zapewnianie rozwiązań przestrzennych, ułatwiających przemieszczanie się pieszych i rowe­ rzystów; 4) dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy: a) na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno­przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz.U. poz. 1612, z 2005 r. poz. 141 oraz z 2018 r. poz. 1669), w szczególności poprzez uzupełnianie istnie­ jącej zabudowy, b) na terenach położonych na obszarach innych niż wymienione w lit. a, wyłącznie w sy­ tuacji braku dostatecznej ilości terenów przeznaczonych pod dany rodzaj zabudowy położonych na obszarach, o których mowa w lit. a; przy czym w pierwszej kolejności na obszarach w najwyższym stopniu przygotowanych do zabudowy, przez co rozumie się obszary charakteryzujące się najlepszym dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlep­ szym stopniem wyposażenia w sieci wodociągowe, kanalizacyjne, elektroenergetyczne, gazowe, ciepłownicze oraz sieci i urządzenia telekomunikacyjne, adekwatnych dla no­ wej, planowanej zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a ograniczenia prawa własności Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą prowadzić do ograni- czeń prawa własności, ale nie do takich, które skutkowałyby de facto naruszeniem jego istoty. (wyrok NSA z 24.4.2012 r., II OSK 307/12) Niedopuszczalność odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z uwagi na zasadę uwzględniania wymagań ładu przestrzennego Zasada uwzględniania przez organy administracji w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, sformułowana została w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zasada ta ma charakter normy ogólnej (klauzuli generalnej), bezpośrednio nie nakłada ona na inwestora żadnych ograniczeń w zakresie dopuszczalnego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu. Tego typu norma nie może być samodzielnie podstawą do wydania decyzji odmownej z art. 56 PlanZagospU. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności za- mierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby nor- ma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie, musi być skonkretyzowana przez taki przepis. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny. (wyrok WSA w Poznaniu z 23.5.2007 r., II SA/Po 69/07) Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospoda- 2 Artykuł 1. [Zakres ustawy] rowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 4, 5 tej ustawy) nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. (wyrok NSA z 3.2.2012 r., II OSK 2202/10) Zobacz również: – wyrok NSA z 1.2.2012 r., II OSK 2189/10; – wyrok NSA z 8.7.2011 r., II OSK 1122/10; – wyrok WSA w Rzeszowie z 16.6.2010 r., II SA/Rz 295/10; – wyrok NSA z 16.2.2010 r., II OSK 1862/08. Ograniczenia w sposobie wykonywania własności na terenach objętych planem zagospodarowania przestrzennego Uregulowania zawarte w art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowa- niu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nakazują jedynie uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności. Z ogólnych zasad wynikających z omawianej regulacji nie można jednak wyprowadzać generalnego zakazu wprowadzenia zapisami planu ograniczeń w sposobie wykonywania własności, które w konsekwencji prowadzą do zmniejszenia ekonomicznej wartości danej działki wchodzącej w skład terenu objętego planem. (wyrok NSA z 12.1.2009 r., II OSK 746/08) Ograniczenie władztwa planistycznego Wprawdzie wolą ustawodawcy było pozostawienie organom gminy uprawnienia do uchwalania pla- nów zagospodarowania przestrzennego, jednakże władztwo to nie jest nieograniczone. Wyłączna kom- petencja gminy do miejscowego planowania przestrzennego wyraża się w samodzielnym kształtowa- niu sposobu zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, pod warunkiem działania w granicach i na podstawie prawa i nienadużywania tego władztwa. Oczywistym jest, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać w sferę wykonywania prawa własności, jednakże należy mieć także na uwadze interes indywidualny właściciela. W procedurze kształtowania polityki przestrzennej interes jednostki wskazany w art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zago- spodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie może zostać pominięty, a więc należy brać pod uwagę nie tylko walory ekonomiczne przestrzeni (art. 1 ust. 2 pkt 6 przedmiotowej ustawy) czy potrzeby interesu publicznego, ale i kwestie ochrony prawa własności. Tak też nakazuje interpretować władztwo planistyczne m.in. art. 6, który chroni interes indywidualny. (wyrok NSA z 15.6.2012 r., II OSK 710/12) Przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oparta na klauzuli generalnej z art. 1 ust. 2 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), bez wskazania przepisów szczególnych, które uniemożliwiałyby na danym terenie lokalizację tego ro- dzaju inwestycji, narusza przepisy art. 1 ust. 2 oraz art. 56 tej ustawy. (wyrok WSA w Rzeszowie z 5.10.2010 r., II SA/Rz 484/10) Wymagania ładu przestrzennego w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W art. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określono m.in. zakres i sposoby postępowania w sprawach ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzen- ny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. W zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz walory architekto- niczne i krajobrazowe. Gdy mowa jest o ładzie przestrzennym należy przez to rozumieć takie ukształ- towanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach 3 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. (wyrok NSA z 6.3.2014 r., II OSK 2431/12) Zakres ingerencji w prawo własności przy ustalaniu planu zagospodarowania przestrzennego Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i każde inne roz- strzygnięcie uznaniowe, nie mogą być wykonywane dowolnie, bez żadnego prawnego i racjonalnego skrępowania i uzasadnienia. Organ zarówno w toku postępowania planistycznego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego powinien wykazać, iż wykonując swoje uprawnienia nie nadużył ich oraz że podjęte w planie ustalenia mieszczą się w granicach przyznanych uprawnień. Wszelkie wynikające z planu ograniczenia prawa własności muszą wynikać zatem z obiektywnych przesłanek. Jeśli bowiem ingerencja planistyczna gminy jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności gruntu przez wła- dze publiczne, to każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodat- kowych ograniczeń wykonywania prawa własności musi być adekwatnie szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. (wyrok WSA w Rzeszowie z 9.5.2017 r., II SA/Rz 14/17) Artykuł 2. [Objaśnienia pojęć] Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) „ładzie przestrzennym” – należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwa­ runkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno­gospodarcze, środowiskowe, kulturo­ we oraz kompozycyjno­estetyczne; 2) „zrównoważonym rozwoju” – należy przez to rozumieć rozwój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z 27.4.2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.); 3) „środowisku” – należy przez to rozumieć środowisko, o którym mowa w art. 3 pkt 39 usta­ wy z 27.4.2001 r. – Prawo ochrony środowiska; 4) „interesie publicznym” – należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględ­ niających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym; 5) „inwestycji celu publicznego” – należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropo­ litalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podej­ mującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o któ­ rych mowa w art. 6 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm.); 6) „obszarze przestrzeni publicznej” – należy przez to rozumieć obszar o szczególnym zna­ czeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i  sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjo­ nalno­przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 6a) „obszarze funkcjonalnym” – należy przez to rozumieć obszar szczególnego zjawiska z za­ kresu gospodarki przestrzennej lub występowania konfliktów przestrzennych, stanowią­ cy zwarty układ przestrzenny składający się z funkcjonalnie powiązanych terenów, cha­ rakteryzujących się wspólnymi uwarunkowaniami i przewidywanymi jednolitymi celami rozwoju; 4 6b) „miejskim obszarze funkcjonalnym ośrodka wojewódzkiego” –  należy przez to rozu­ mieć typ obszaru funkcjonalnego obejmującego miasto będące siedzibą władz samo­ rządu województwa lub wojewody oraz jego bezpośrednie otoczenie powiązane z nim funkcjonalnie; Artykuł 2. [Objaśnienia pojęć] 7) (uchylony) 8) (uchylony) 9) (uchylony) 10) „dobrach kultury współczesnej” – należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra kultury, takie jak pomniki, miejsca pamięci, budynki, ich wnętrza i detale, zespoły bu­ dynków, założenia urbanistyczne i  krajobrazowe, będące uznanym dorobkiem współ­ cześnie żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna; 11) „terenie zamkniętym” –  należy przez to rozumieć teren zamknięty, o  którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z 17.5.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287); 12) „działce budowlanej” –  należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposa­ żenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów bu­ dowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego; 13) „uzbrojeniu terenu” – należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieru­ chomościami; 14) „dostępie do drogi publicznej” – należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej; 15) „standardach” – należy przez to rozumieć zbiory i zakresy wymagań dotyczących opra­ cowań i dokumentów planistycznych oraz zasady stosowania w nich parametrów doty­ czących zagospodarowania przestrzennego; 16) „parametrach i  wskaźnikach urbanistycznych” –  należy przez to rozumieć parametry i wskaźniki ustanawiane w dokumentach planistycznych, zgodnie z przepisami wydany­ mi na podstawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40; 16a) „reklamie” – należy przez to rozumieć upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej for­ mie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne; 16b) „tablicy reklamowej” – należy przez to rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodze­ niu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem; 16c) „urządzeniu reklamowym” – należy przez to rozumieć przedmiot materialny przezna­ czony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamo­ cowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codzien­ nego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem; 16d) „szyldzie” – należy przez to rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe in­ formującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują; 16e) „krajobrazie” – należy przez to rozumieć postrzeganą przez ludzi przestrzeń, zawiera­ jącą elementy przyrodnicze lub wytwory cywilizacji, ukształtowaną w wyniku działania czynników naturalnych lub działalności człowieka; 5 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 16f) „krajobrazie priorytetowym” –  należy przez to rozumieć krajobraz szczególnie cenny dla społeczeństwa ze względu na swoje wartości przyrodnicze, kulturowe, historyczne, architektoniczne, urbanistyczne, ruralistyczne lub estetyczno­widokowe, i jako taki wy­ magający zachowania lub określenia zasad i warunków jego kształtowania; 17) „walorach ekonomicznych przestrzeni” – należy przez to rozumieć te cechy przestrzeni, które można określić w kategoriach ekonomicznych; 18) „wartości nieruchomości” – należy przez to rozumieć wartość rynkową nieruchomości; 19) „powierzchni sprzedaży” – należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzch­ ni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno­użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wlicza­ nia do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zali­ cza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.); 20) „uniwersalnym projektowaniu” – należy przez to rozumieć uniwersalne projektowanie o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z 19.7.2019 r. o zapewnieniu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Dostęp do drogi publicznej Brak zapewnienia dostępu do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy dostęp do drogi publicznej – to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wa- runkiem więc wydania decyzji o warunkach zabudowy jest istnienie dostępu, a nie prognoza co do jego uzyskania. W rozumieniu ustawy „dostęp do drogi publicznej” oznacza prawnie i faktycznie zagwaranto- waną możliwość komunikacji pomiędzy terenem inwestycji a drogą publiczną. Stosownie natomiast do art. 8 ustawy z 21.3.1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) drogi nieza- liczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojaz- dowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Na tle cytowanych regulacji nie można zanegować poglądu, że dostęp przez drogę wewnętrzną to dostęp przez drogę faktycznie istniejącą. Nie jest bowiem drogą wewnętrzną jakakolwiek nieruchomość, choćby jej aktualny właściciel wyrażał zgodę na takie jej wykorzystanie. Braku istniejącego dojazdu drogą we- wnętrzną nie może zastąpić niczym niegwarantowany zamiar budowy takiej drogi. (wyrok WSA w Krakowie z 26.6.2013 r., II SA/Kr 198/13) Dostęp do drogi publicznej – sposób wykładni Z treści art. 2 pkt 14 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647) wynika, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć możliwie jak najszerzej. Dlatego wa- runek dostępu do drogi publicznej spełniony jest zawsze wtedy, kiedy na przedmiotową działkę można dostać się – zgodnie z prawem – z drogi publicznej. (wyrok WSA w Rzeszowie z 4.9.2013 r., II SA/Rz 282/13) Dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej W myśl art. 2 pkt 14 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przez dostęp do drogi publicznej rozumie się także dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. Prawodawca dopuszcza skomunikowanie działki za pośrednictwem drogi wewnętrznej, przy czym nie wskazuje szczegółowo, kiedy można uznać, że warunek ten jest spełniony. W szczególności nie wskazuje, jakie prawa do drogi przysługujące wła- ścicielowi działki decydują o uznaniu, że określona droga może służyć jej skomunikowaniu. Sytuacja, 6 Artykuł 2. [Objaśnienia pojęć] w której nie ma podstaw dla oczekiwania, że właściciel działki będzie mógł korzystać z drogi wewnętrz- nej (nie ma żadnych uprawnień w tym zakresie wynikających z mocy prawa czy ukształtowania stosow- nego stosunku prawnego), wyklucza przyjęcie, iż droga taka zapewnia dostępność do drogi publicznej. (wyrok WSA w Gdańsku z 13.8.2012 r., II SA/Gd 233/12) Działka budowlana Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych, wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Natomiast, ponieważ definicji działki gruntu (nieruchomości gruntowej) ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera, należy odwołać się do art. 4 pkt 3 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), który stanowi, że pod pojęciem działki gruntu należy rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej. Skoro zatem ustawodawca nakazuje w planie miejscowym zawarcie zasad scalania i podziału nieruchomości (grunto- wej), to w uchwale o planie miejscowym nie można tych zasad ograniczać tylko do działek budowlanych, bowiem byłoby to sprzeczne z ustawą zawężeniem pojęcia ustawowego. (wyrok WSA we Wrocławiu z 7.3.2012 r., II SA/Wr 980/11) Pośredni dostęp do drogi publicznej Samo tolerowanie przez właścicieli przejazdu i przechodu inwestora przez działki nie jest wystar- czające dla przyjęcia, że działka miała zapewniony dostęp pośredni do drogi publicznej. Niezbędne jest wyrażenie zgody przez właścicieli tych nieruchomości na korzystanie z tego rodzaju drogi wewnętrznej lub ustanowienie odpowiedniej służebności drogi koniecznej, chyba że istniejąca wewnętrzna miałaby niebudzący wątpliwości charakter drogi powszechnie (ogólno)dostępnej. (wyrok WSA w Poznaniu z 8.3.2012 r., II SA/Po 1040/11) Realizacja przesłanki dostępu nieruchomości do drogi publicznej Przesłanka dostępu do drogi publicznej zrealizowana jest nie tylko w przypadku samego istnienia zjazdu, ale także wówczas, gdy w stanie faktycznym sprawy istnieje potencjalna możliwość wykonania zjazdu, a także, gdy z wniosku wynika, że zapewniony będzie pośredni dostęp do drogi publicznej, za pośrednictwem drogi wewnętrznej lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. (wyrok NSA z 12.4.2011 r., II OSK 634/10) Sposób realizacji bezpośredniego dostępu do drogi publicznej W dyspozycji przepisu art. 2 pkt 14 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze- strzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) użyto alternatywy rozłącznej (spójnik „lub”). Bezpośredni dostęp do drogi publicznej może mieć zatem miejsce albo przez drogę wewnętrzną, albo przez ustano- wienie odpowiedniej służebności. (wyrok NSA z 18.11.2010 r., II OSK 1718/09) Uznanie za działkę budowlaną gruntu o mniejszej powierzchni niż przewidziana w planie miejscowym To, że określona działka ma mniejszą powierzchnię, niż minimum wskazane w przepisie regulującym zasady podziału, nie oznacza automatycznie, że nie jest ona działką budowlaną, w sytuacji kiedy w pla- nie znajduje się w terenie o przeznaczeniu przewidzianym pod zabudowę. To natomiast, że działka po- wstała w czasie obowiązywania planu miejscowego znajdującego zastosowanie w sprawie, może równie dobrze oznaczać, że naruszono przepisy planu regulujące zasady podziału nieruchomości. (wyrok WSA w Krakowie z 18.5.2017 r., II SA/Kr 4/17) 7 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Inwestycja celu publicznego Budowa elektrowni wiatrowej a inwestycja celu publicznego Inwestycja polegająca na budowie elektrowni wiatrowej nie stanowi inwestycji celu publicznego. (wyrok NSA z 11.5.2011 r., II OSK 806/10) Zobacz również: – wyrok WSA w Łodzi z 9.12.2009 r., II SA/Łd 842/09; – wyrok WSA w Poznaniu z 27.5.2009 r., II SA/Po 1000/08. Budowa lądowiska jako inwestycja celu publicznego Budowa lądowiska nie stanowi celu publicznego. Stosownie do uregulowań Prawa lotniczego (t.j. Dz.U. z 2006 r. Nr 100, poz. 696 ze zm.) funkcją lądowiska nie jest obsługa ruchu lotniczego, bo- wiem statki powietrzne mogą startować i lądować na lądowiskach (i innych miejscach poza lotniskami wpisanymi do rejestru lotnisk) jedynie w przypadkach określonych w art. 93 § 3 ust. 1 pkt 1–5 tego prawa. Przypadki te nie wyczerpują pojęcia „obsługi ruchu lotniczego”, która powinna opierać się na zharmonizowanym i powtarzalnym koordynowaniu przylotów i odlotów. Skoro inwestycja polegająca na budowie lądowiska nie realizuje celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 1b GospNierU ani nie służy zaspokajaniu potrzeb na poziomie co najmniej lokalnym, to nie stanowi ona inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 PlanZagospU. (wyrok WSA w Gliwicach z 3.12.2008 r., II SA/Gl 546/08) Budowa stacji telefonii komórkowej jako inwestycja celu publicznego Budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Służy ona bowiem zapewnie- niu łączności publicznej, tj. powstaniu infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu ogółowi użytkowników sieci telekomunikacyjnej usług telekomunikacyjnych. Nie ma przy tym żadnego zna- czenia fakt, że budowa tych urządzeń stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym, skoro są to działania stanowiące realizację celów określonych w art. 6 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Dostępność ogółowi użytkowników oznacza, że usługi telekomunikacyjne są dostępne nieograniczonej i z góry nieustalonej grupie osób, które spełniając konieczne warunki staną się użytkownikami sieci telekomunikacyjnej, a także użytkow- nikom sieci innych operatorów, łączących się z siecią tego operatora. (wyrok NSA z 25.8.2009 r., II OSK 1276/08) Zobacz również: – wyrok NSA z 2.6.2009 r., II OSK 878/08; – wyrok NSA z 3.3.2009 r., II OSK 272/08; – wyrok WSA w Olsztynie z 14.10.2008 r., II SA/Ol 587/08; – wyrok NSA z 3.9.2008 r., II OSK 989/07. Inwestycja celu publicznego o znaczeniu lokalnym Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 2 pkt 5 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma zna- czenie dla całej gminy. (wyrok NSA z 5.7.2011 r., II OSK 672/11) Pojęcie inwestycji celu publicznego Pod pojęciem inwestycji celu publicznego kryją się wszelkie działania, obejmujące swym zasięgiem potrzeby gminne, powiatowe, wojewódzkie oraz krajowe, stanowiące realizację celów wymienionych w art. 6 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 121). Nie można 8 Artykuł 2. [Objaśnienia pojęć] jednak przyjmować automatycznie, że każda inwestycja związana z budową i utrzymaniem przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urzą- dzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń służy celom publicznym – interesowi publicznemu. Istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu pu- blicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestor powołujący się na cel publiczny powinien być gotowy na wykazanie, że jego realizacja nie stanowi zaspokojenia interesu prywatnego – indywidualnego bądź grupowego. (wyrok NSA z 12.12.2017 r., II OSK 751/17) Nie każda inwestycja stanowiąca realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z 2.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), jest inwestycją celu publiczne- go w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), a to dlatego, że nie każde przedsięwzięcie kwalifikowane jako cel publiczny jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokal- ne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Przy ustalaniu znaczenia poszczególnych zwro- tów występujących w art. 6 GospNierU odwołać się należy do treści przepisów ustaw szczególnych, regulujących dziedzinę, z którą związany jest dany cel publiczny. (wyrok WSA w Poznaniu z 19.2.2018 r., II SA/Po 1203/17) Dla kwalifikacji danej inwestycji, jako inwestycji celu publicznego, nie ma znaczenia czy inwesto- rem jest podmiot publiczny, czy prywatny. Pojęcie inwestycji celu publicznego jest bowiem oparte na kryterium przedmiotowym, nie zaś podmiotowym czy funkcjonalnym. Oznacza to, że inwestycję tego typu stanowi każde działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, które realizuje cele publiczne, bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny, czy publiczny. W świetle przepisów ustawy o pla- nowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może to być podmiot, którego główną podstawą działania są zarówno przepisy prawa publicznego (np. gmina, powiat, związek komunalny), jak i przepisy prawa prywatnego. Nie ma tu również znaczenia zaangażowanie środków publicznych. (wyrok WSA w Białymstoku z 9.8.2011 r., II SA/Bk 322/11) Zobacz również: – wyrok WSA w Białymstoku z 9.8.2011 r., II SA/Bk 322/11; – wyrok WSA w Warszawie z 26.8.2010 r., IV SA/Wa 570/10. Przepis art. 2 pkt 5 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) definiuje pojęcie inwestycji celu publicznego. Należy przez nią rozumieć dzia- łania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację ce- lów, o których mowa w art. 6 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Przytoczona definicja „inwestycji celu publicznego” wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 GospNierU. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50–58 PlanZagospU. (wyrok WSA w Krakowie z 29.10.2010 r., II SA/Kr 910/10) 9 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Rozbudowa nitki miejskiej sieci wodno­kanalizacyjnej jako inwestycja celu publicznego Dostarczanie wody jest jednym z fundamentalnych wymogów cywilizacyjnych i podstawowych za- dań gminy. Bezzasadne jest twierdzenie, że rozbudowa nitki miejskiej sieci wodno-kanalizacyjnej mają- ca na celu doprowadzenie wody choćby do jednego budynku nie jest inwestycją publiczną. (wyrok NSA z 29.10.2013 r., II OSK 1280/13) Sieci przesyłowe Obecnie tylko budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej ex definitione stanowi w tym zakresie cel publiczny, a pozostałe zamierzenia inwestycyjne z tej sfery gospodarki do uzyskania takiej kwalifikacji potrzebują wykazania się dodatkową cechą znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego danej inwestycji, które należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. (wyrok WSA w Gdańsku z 11.10.2017 r., II SA/Gd 426/17) Realizowanie sieci gazowej nawet na krótkim odcinku jest działaniem o znaczeniu lokalnym. Oko- liczność, że dostarczanie gazu należy do zadań własnych gminy determinuje ocenę znaczenia określonej we wniosku inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Niezależnie bowiem od tego, ile osób skorzy- sta z planowanego gazociągu, jego realizacja należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspokajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. (wyrok WSA w Kielcach z 7.9.2017 r., II SA/Ke 323/17) Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na regulacji rzeki 1. Celem publicznym jest budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie śro- dowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacja przepływów i ochrona przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Artykuł 6 pkt 4 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w szcze- gólności odnosi się do problematyki objętej prawem wodnym regulującym ochronę przed powodzią oraz utrzymanie urządzeń melioracji wodnych będących własnością Skarbu Państwa lub własnością samorzą- dową. 2. Poprzez wskazanie, że celem publicznym jest regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń meliora- cji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego ustawodawca jednocześnie określił, iż nie będzie celem publicznym regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń me- lioracji wodnych, stanowiących własność podmiotów innych niż Skarb Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego. Powyższe oznacza, że budowa urządzeń tego typu, niebędących własnością Skarbu Pań- stwa lub jednostek samorządu terytorialnego, chociażby służąca pożytecznym celom gospodarczym, nie będzie nosiła znamion „publiczności”, co wywoła ten skutek, iż niedopuszczalne będzie wywłaszczenie gruntów pod budowę urządzeń melioracyjnych należących do innych podmiotów. (wyrok WSA w Łodzi z 16.6.2011 r., II SA/Łd 322/11) Ład przestrzenny Zagwarantowanie ładu przestrzennego Zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) należy rozumieć jako takie kształ- towanie przestrzeni, która stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej 10 Artykuł 2. [Objaśnienia pojęć] zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowania terenu) i architekto- nicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów) do zabudowy istniejącej, określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę, jest zaś obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w spra- wach warunków zabudowy. (wyrok WSA w Warszawie z 6.2.2012 r., IV SA/Wa 1931/11) Powierzchnia sprzedaży Obiekt handlowy stanowiący całość techniczno­użytkową przeznaczoną do sprzedaży detalicznej Użyte w art. 2 pkt 19 ustawy z 27.8.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) przez ustawodawcę sformułowanie „obiekt handlowy stanowią- cy całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do sprzedaży detalicznej” należy rozumieć w procesie budowlanym jako obiekt budowlany, czyli budynek lub budowlę wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem wzniesione z użyciem wyrobów bu- dowlanych [art. 3 pkt 1 ustawy z 7.7.1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.)]. Przy czym ustawodawca nie zastrzegł, by warunkiem uznania za obiekt budowlany w postaci budynku czy budowli było tworzenie całości techniczno-użytkowej przez budynek/budowlę oraz związane z nimi urządzenia techniczne. (wyrok WSA w Olsztynie z 30.11.2017 r., II SA/Ol 879/17) Definicja legalna pojęcia powierzchni sprzedaży Przepis art. 2 pkt 19 PlanZagospU definiuje pojęcie normatywne „powierzchni sprzedaży” na użytek ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.). To zaś oznacza, iż w każdym przypadku, w którym rozważana i ustalana jest powierzchnia sprzedaży określonych obiektów budowlanych – tak w przypadku samodzielnych obiektów handlo- wych, jak i dopuszczenia możliwości sytuowania części handlowych w obiektach mieszkalnych – po- wierzchnia sprzedaży winna być rozumiana zgodnie z art. 2 pkt 19 PlanZagospU. (wyrok NSA z 27.1.2012 r., II OSK 2349/11) Spełnienie wymagań planu miejscowego w zakresie obiektów handlowych Z definicji zawartej w art. 2 pkt 19 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze- strzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika, że w obiekcie handlowym mogą być inne pomiesz- czenia niż tylko pomieszczenia przeznaczone do sprzedaży detalicznej, w tym również magazyny. Z sa- mego faktu, że w budynku o charakterze handlowym przewidziano pomieszczenia pełniące funkcję magazynową, nie zmienia przeznaczenia tego obiektu z obiektu handlowego na obiekt magazynowy. (wyrok NSA z 22.9.2010 r., II OSK 814/10) Urządzenie reklamowe a billboard Nośnik reklamowy, stanowiący tzw. billboard, składający się z jednej, wspólnej, metalowej kon- strukcji nośnej (słupa), na szczycie którego zostały umieszczone dwa ekrany ekspozycyjne o płaskich powierzchniach, skierowane w różnych kierunkach, nie może zostać uznany za urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3a ustawy z 12.1.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.) w zw. z art. 2 pkt 16b ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). (wyrok NSA z 12.12.2018 r., II FSK 1897/18) 11 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Artykuł 3. [Zadania własne] 1. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie stu­ dium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. 2. Prowadzenie, w granicach swojej właściwości rzeczowej, analiz i studiów z zakresu zagospo­ darowania przestrzennego, odnoszących się do obszaru powiatu i zagadnień jego rozwoju, należy do zadań samorządu powiatu. 2a.  Kształtowanie i  prowadzenie polityki przestrzennej na obszarze związku metropolital­ nego (obszarze metropolitalnym) należy do zadań związku metropolitalnego, jeżeli został utworzony. 3. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa. 4. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej państwa, wyrażonej w koncepcji prze­ strzennego zagospodarowania kraju, należy do zadań Rady Ministrów. Niedopuszczalność cedowania przez radę gminy uprawnień związanych z władztwem planistycznym Kompetencja do stanowienia przepisów prawa miejscowego nie może być przez radę gminy prze- kazywana (delegowana) na rzecz innych podmiotów, albowiem brak ku temu stosownej podstawy prawnej. Tym bardziej nie można przekazywać uprawnień do decydowania o ostatecznym kształcie określonych zapisów planu adresatom norm prawnych zapisanych w planie. Postanowienie planu, które przewiduje, że o ostatecznym kształcie zapisu planu, regulującego szerokość strefy, w której obowiązują ograniczenia zabudowy i zagospodarowania terenu – decydować może operator sieci, który jest jednym z adresatów tegoż planu, jest nie do pogodzenia z zasadą wyłącznej kompetencji rady gminy w zakresie uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. (wyrok WSA we Wrocławiu z 18.2.2010 r., II SA/Wr 699/09) Ograniczenia władztwa planistycznego gminy Regulacja art. 3 ust. 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) do zadań własnych gminy zalicza kształtowanie i prowadzenie polityki prze- strzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie, określane jest to „władztwem planistycznym”. Uprawnia ono do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu. Władztwo to nie ma charakteru absolutnego – jego ograniczenia określone zostały ustawowo. Na gruncie ustawy o pla- nowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidziano ograniczenia o charakterze materialnym, do których należy wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 1 obowiązek określenia w miejscowym planie za- gospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, oraz ograniczenia o charakterze formalnym – dotyczące trybu postępowania w sprawie uchwalenia planu – obowiązek dokonania uzgodnień, czy przedstawienia projektu do zaopiniowania. Ograniczenia władztwa planistycznego gminy nie mogą być dorozumiane, czy tworzone w wyniku interpretacji rozszerzającej. (wyrok NSA z 9.11.2011 r., II OSK 1962/11) Uprawnienie planistyczne gminy Uprawnienia planistycznego gminy, zwanego w doktrynie „władztwem planistycznym” czy też „sa- modzielnością planistyczną gminy” nie należy rozumieć jako pełnej swobody w określaniu przezna- czenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów. Uprawnienie gminy do ustalania przezna- czenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależnie od legalności 12 Artykuł 4. [Miejscowe plany zagospodarowania] jest oceniane pod kątem ewentualnego nadużywania uprawnień. Prawnie wadliwymi ustaleniami planu będą zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które będą wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. (wyrok NSA z 3.7.2014 r., II OSK 240/13) Zasada samodzielności gminy w zakresie określania polityki przestrzennej Ustawodawca przekazał gminie kompetencje w zakresie władczego ustalania zasad zagospodarowa- nia terenu w drodze aktu planistycznego jakim jest studium. Mieści się w nich także ograniczenie prawa własności, np. przeznaczenie terenu pod tereny kolejowe, magazynowe, produkcyjne. Nie oznacza to jednak, że uprawnienie gminy, o jakim mowa w art. 3 PlanZagospU, ma charakter nieograniczony i że gmina ma pełną swobodę w prowadzeniu polityki przestrzennej w odniesieniu do obszarów położonych na jej terenie. Oczywiste jest, że uprawnienie gminy nie może być nadużywane. Prawnie wadliwymi ustaleniami studium będą więc nie tylko te, które naruszają prawo, lecz także te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. (wyrok WSA w Warszawie z 14.7.2011 r., IV SA/Wa 768/11) Zobacz również: – wyrok WSA w Warszawie z 16.2.2011 r., IV SA/Wa 2084/10. Artykuł 4. [Miejscowe plany zagospodarowania] 1. Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. 1a. W odniesieniu do obszarów morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącz­ nej strefy ekonomicznej przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu określa się na podstawie przepi­ sów ustawy z 21.3.1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji mor­ skiej (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502 z późn. zm.). 2. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie spo­ sobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warun­ kach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i  warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. 3. W  odniesieniu do terenów zamkniętych w  miejscowym planie zagospodarowania prze­ strzennego ustala się tylko granice tych terenów oraz granice ich stref ochronnych. W strefach ochronnych ustala się ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów, w tym zakaz zabudowy. 4. Przepisów ust. 3 nie stosuje się do terenów zamkniętych ustalanych przez ministra właści­ wego do spraw transportu. Bezprzedmiotowość postępowania o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy wobec uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Na obszarze, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego planistycz- na determinacja zamierzenia inwestycyjnego dokonuje się podstawie postanowień planu, nie wydaje się zaś decyzji ustalającej warunki zabudowy. Lokalizacja inwestycji na danym obszarze na podstawie decyzji o warunkach zabudowy następuje jedynie wtedy, gdy brak jest planu miejscowego dla danego obszaru. Wobec niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy znajdującej się na ob- 13 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym szarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy należy umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 KPA, zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od chwili wejścia w życie planu miejscowego postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie może być kontynuowane, staje się ono bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. (wyrok WSA w Krakowie z 29.9.2016 r., II SA/Kr 883/16) Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czyniąc postę- powanie o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy bezprzedmiotowym. (wyrok WSA w Krakowie z 16.9.2011 r., II SA/Kr 575/11) Zobacz również: – wyrok NSA z 1.2.2012 r., II OSK 2176/10; – wyrok WSA w Krakowie z 21.12.2010 r., II SA/Kr 1171/10; – wyrok WSA w Poznaniu z 21.10.2009 r., II SA/Po 213/09. Charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest zatem decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyj- nego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. (wyrok WSA w Warszawie z 28.2.2012 r., IV SA/Wa 1790/11) Plan miejscowy jako jedyna forma określenia ilości miejsc parkingowych w gminie Tylko i wyłącznie uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem, w treści którego można regulować m.in. kwestię ilości miejsc postojowych na terenie gminy. (wyrok WSA w Gliwicach z 26.10.2011 r., II SA/Gl 576/11) Referendum w sprawie lokowania farm wiatrowych Referendum nie może zastąpić procedury uchwalania planu miejscowego, bowiem wynik referendum może doprowadzić do rozwiązań sprzecznych z przepisami uwzględnianymi przy sporządzaniu planu. (wyrok WSA we Wrocławiu z 24.10.2013 r., III SA/Wr 668/13) Skutki procesowe wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trakcie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy Jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wejdzie w życie w trakcie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, postępowanie to staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 KPA. Jeżeli natomiast miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedłby w życie w trakcie postępowania odwoławczego, to wydana przez organ I instancji decyzja nie może uzyskać przymiotu ostateczności i podlega uchyleniu, a postępowanie przed organem I instancji umarza się. (wyrok WSA w Krakowie z 25.9.2018 r., II SA/Kr 676/18) Ustalenia dotyczące stref ochronnych dla linii elektroenergetycznych Skoro zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 778), dopiero w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następu- 14 Artykuł 6. [Sposób wykonywania prawa własności] je ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy, to ustalenia dotyczące stref ochronnych dla istniejącej już linii elektroenergetycznej oraz określenie przeznaczenia terenów determinowane przebiegiem przez nie takiej linii stanowić powinny element planu miejscowego i być adekwatne do charakteru i prawidłowo ustalonych jej parametrów technicznych. (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 13.8.2015 r., II SA/Go 362/15) Władztwo planistyczne gminy w kontekście zasady legalizmu W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się prze- znaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz sposoby zagospodarowania i wa- runki zabudowy terenu. Zatem materia przekazana radzie gminy do uregulowania w planie winna zmierzać do określenia tych zagadnień przy użyciu pojęć i wiedzy z zakresu gospodarki przestrzen- nej i urbanistyki. Definiowanie w planie miejscowym przedsięwzięć stwarzających uciążliwości dla mieszkańców w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) oraz rozstrzyganie w kon- tekście powyższego o dopuszczalnym tonażu pojazdów i częstości kursów, obsługujących określony obiekt, które to przesłanki miałyby decydować o statusie obiektu jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko nie mieszczą się w zakresie spraw, które mogą być uregulowane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Gmina jest, co do zasady, samodzielna przy kształtowaniu i pro- wadzeniu polityki przestrzennej. Niemniej stanowienie prawa miejscowego każdorazowo uzależnione jest od istnienia wyraźnego upoważnienia ustawowego, a działalność prawotwórcza gminy odbywać się musi ściśle według zasady legalizmu, gdyż brak jest autonomii normodawczej jednostek samorządu terytorialnego. Prawo miejscowe nie ma więc samodzielnego bytu prawnego, a rozumiane musi być jako prawo pochodne w stosunku do aktów prawnych wyższego rzędu. (wyrok WSA we Wrocławiu z 16.7.2014 r., II SA/Wr 272/14) Wpływ wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydaną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu traci ważność z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie jest konieczne stwierdzenie przez organ jej wygaśnięcia. (wyrok WSA w Warszawie z 10.9.2008 r., VII SA/Wa 887/08) Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej a decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego Skoro ustawa z 10.4.2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w za- kresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.) zawiera przepisy o planowaniu i za- gospodarowaniu przestrzennym, a inwestycja dotyczy drogi – to decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydana na podstawie art. 11a ustawy zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) i to ona przesądza o charakterze działek jako prze- znaczonych pod zabudowę. (wyrok WSA w Poznaniu z 13.4.2017 r., I SA/Po 1038/16) Artykuł 6. [Sposób wykonywania prawa własności] 1. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. 2. Każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 15 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabu­ dowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu pu­ blicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do in­ nych osób lub jednostek organizacyjnych. Dopuszczalność zabudowy gruntów rolnych To, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyznacza tereny pod zabudowę zagrodową czy mieszkaniową, ale jednocześnie dopuszcza budowę obiektów budowlanych na innych terenach, nie powinno przesądzać wprost o odmowie zezwolenia właścicielowi gruntów rolnych na budowę na takim terenie siedliska, jeżeli wykaże on, że w wyniku zabudowy grunt nie straci swojego charakteru rolnego, ponieważ jest on niezbędny mu dla prowadzenia gospodarstwa rolnego (np. nie ma w pobliżu innego siedliska, które już obsługuje grunty rolne znajdujące się na terenie objętym danym planem). A zatem, aby ograniczyć prawo właściciela nieruchomości do podjęcia na niej określonej zabudowy lub do jej za- budowania w ogóle, nie wystarczy powołanie się na to, że teren według przeznaczenia w planie zagospo- darowania przestrzennego jest gruntem rolnym, ale konieczne jest wykazanie, że plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza zakaz zabudowy tego terenu w ogóle lub zabudowy określonego rodzaju. (wyrok WSA w Warszawie z 21.12.2011 r., VII SA/Wa 1311/11) Ingerencja gminy w prawa właścicielskie Ingerencja gminy w prawa właścicielskie jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności przez władze publiczne. Każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodat- kowych ograniczeń wykonywania prawa własności, musi być szczegółowo, profesjonalnie i wiarygod- nie uzasadnione. Ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco. (wyrok NSA z 5.12.2012 r., II OSK 1407/11) Interes prawny dzierżawcy nieruchomości w sprawach z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego Interes dzierżawcy, w przeciwieństwie do interesu właściciela, nie jest w postępowaniu planistycz- nym prawnie chroniony. Jest to bowiem interes faktyczny, a ten nie daje legitymacji do skarżenia planu na podstawie art. 101 § 1 ustawy z 8.3.1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.). Przejawem interesu faktycznego właśnie jest bowiem wola, by w dotychczasowy sposób wyko- rzystywać dzierżawione grunty. (wyrok NSA z 23.9.2016 r., II OSK 914/15) Powoływanie się na ochronę interesów osób trzecich, o której mowa w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest możliwe w sytuacji wykazania przez podmiot, że doszło do naruszenia jego interesu prawnego, którego dzierżawca nieruchomości nie posiada. Dzierżawca zgodnie z art. 693 § 1 KC posiada jedynie prawo do użytkowania i pobierania pożytków z dzierżawionej rzeczy wyprowadzane z treści umowy dzierżawy. Oznacza to, że źródłem jego uprawnień jest stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości. Jego interes polega więc na utrzymaniu stanu niezakłóconego korzystania z dzierżawionej rzeczy i pobierania pożytków. (wyrok NSA z 21.2.2012 r., II OSK 2300/10) Kształtowanie prawa własności w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wy- konywania prawa własności, nie rozstrzyga o samym prawie własności, a tylko o sposobie jej wyko- nywania. Uchwalając plan miejscowy rada gminy ma kompetencje do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Brak zgodności zamierzeń skarżącego co 16 Artykuł 6. [Sposób wykonywania prawa własności] do sposobu wykorzystania działki z treścią projektu planu nie oznacza ex definitione, że zapisy planu i podjęta uchwała są niezgodne z prawem. W szczególności nie oznacza to, że przyjęte w projekcie planu rozwiązania są sprzeczne z Konstytucją. Gmina działając w granicach przyznanego jej władztwa plani- stycznego, biorąc pod uwagę interes publiczny i słuszny interes obywateli może zmieniać przeznaczenie terenu będącego własnością innych osób ograniczając w ten sposób przysługującą im własność. (wyrok WSA w Gdańsku z 11.4.2017 r., II SA/Gd 72/17) Obowiązek uwzględnienia stosunków własnościowych w ramach procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nie jest rolą organu planistycznego rozstrzyganie kwestii własnościowych w treści planu miejscowe- go, niemniej ten aspekt nie może być całkowicie pominięty zwłaszcza w sytuacjach, w których już na etapie projektowania planu kwestia ta powinna być zauważona i odpowiednio przemyślana, nie pozosta- wiając wątpliwości co do koniecznej ingerencji w konstytucyjne wolności i prawa. (wyrok NSA z 24.2.2015 r., II OSK 1761/13) Ochrona prawa własności w postępowaniu planistycznym – przekroczenie tzw. władztwa planistycznego Nie można z pola widzenia tracić, że uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowa- nia przestrzennego podejmowana jest w określonej dacie, w której istnieje dany stan faktyczny i praw- ny, odnoszący się do terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zmiany struktury własnościowej, w szczególności w sytuacji, w której dotychczasowe mienie komunalne staje się własnością prywatną, nie oznaczają, że uchwała planistyczna w sposób nieuprawniony narusza inte- res prawny nowego właściciela, w sytuacji kiedy w dacie uchwalania planu interes prawny ówczesne- go właściciela (jednostki samorządu terytorialnego) był zupełnie inny. W odniesieniu do tego interesu należy ocenić, czy doszło do przekroczenia władztwa planistycznego. Późniejsza, tak istotna zmiana struktury własnościowej, może być rozważana nie w kategoriach nieuprawnionego naruszenia uchwa- łą planistyczną interesu prawnego nowego właściciela, lecz w kontekście ewentualnie zmiany, choćby w części, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. (wyrok NSA z 28.9.2012 r., II OSK 1574/12) Ograniczenie prawa własności a ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu Z zasady wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze- strzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wynika jednoznacznie, że prawo właściciela do dysponowania działką i dokonywania zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do zabudowy nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym pra- wem interesem publicznym. Niemniej pamiętać należy o tym, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, nie mogą być interpretowane rozszerzająco – bardziej ograniczając prawo wła- sności, niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą „złotego środka”, odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego lub decyzji o warun- kach zabudowy nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, jak też nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich. (wyrok WSA w Warszawie z 15.3.2012 r., VIII SA/Wa 1115/11) Plan miejscowy a prawo własności nieruchomości właścicieli gruntów Na gruncie planowania przestrzennego konieczne jest wyważenie interesów, aby w jak największym stopniu zabezpieczyć i rozwiązać potrzeby wspólnoty, jednak w jak najmniejszym naruszając prawa właścicieli nieruchomości objętych planem. Ograniczenie właścicieli w ich prawie własności w miej- 17 Ustawa z 27.3.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym scowym planie zagospodarowania przestrzennego uzasadnia tylko interes publiczny, ale także tylko wówczas, gdy innego rozwiązania, choć go szukano, nie można było znaleźć. (wyrok WSA w Kielcach z 12.4.2012 r., II SA/Ke 27/12) Prawo właściciela do zagospodarowania terenu a wydanie decyzji o warunkach zabudowy Właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej de- cyzji w sprawie z wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji, gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Właściciel (użytkownik wieczysty) ma prawo do terenu, który zamierza zabudować i w związku z tym występując z konkretnym wnioskiem do właściwego organu może oczekiwać, że będzie on załatwiony pozytywnie. Wzgląd na interes osób trzecich, który mógłby doprowadzić do wydania inwestorowi decyzji odmownej ma takie znaczenie, że nie może być to interes faktyczny, subiektywnie pojmowany ład przestrzenny, na który w niniejszej sprawie m.in. wskazują skarżący. Aby stanowisko osób trzecich mogło sprzeciwić się skutecznie interesom inwestora muszą one wykazać, że ich prawem chroniony interes może być naru- szony w razie zrealizowania inwestycji budowlanej. (wyrok WSA w Krakowie z 15.1.2013 r., II SA/Kr 1237/12) Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – bezkonfliktowe wykonywanie prawa własności Postulat uwzględnienia w zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności nakłada na organy sa- morządowe obowiązek takie
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo administracyjne materialne. Orzecznictwo Aplikanta. Wydanie 4
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: