Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00309 007008 15376686 na godz. na dobę w sumie
Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz - ebook/pdf
Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 822
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-264-2671-1 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Piąte wydanie Komentarza zawiera szczegółowe i wyczerpujące omówienie wszystkich zagadnień prawa autorskiego istotnych dla wydawców, twórców, producentów, przedstawicieli organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, a także radców prawnych i sędziów.
Autorzy wiele miejsca poświęcili zagadnieniom:

Komentarz zawiera również omówienie nowych regulacji w odniesieniu do Komisji Prawa Autorskiego, w tym w szczególności zmian dotyczących uprawnień w zakresie zatwierdzania tabel wynagrodzeń, a także procedury toczących się przed nią postępowań.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Rozdział 1 PRZEDMIOT PRAWA AUTORSKIEGO Art. 1. 1. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalno- ści twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). 2. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory: 1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficzny- mi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2) plastyczne; 3) fotograficzne; 4) lutnicze; 5) wzornictwa przemysłowego; 6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7) muzyczne i słowno-muzyczne; 8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9) audiowizualne (w tym filmowe). 21. Ochroną objęty może być wyłącznie sposób wyrażenia; nie są objęte ochroną odkrycia, idee, procedury, metody i zasady działania oraz koncep- cje matematyczne. 3. Utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, cho- ciażby miał postać nieukończoną. 4. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności. ———————————— Zagadnienia ———————————— Uwagi ogólne ............................................................................................... 1–3 Pojęcie utworu; okoliczności relewantne i irrelewantne ................................. 4–10 – kryterium nowości; paralelna twórczość ................................................... 11 – praca o charakterze technicznym .............................................................. 12–14 – – interpretacja przesłanek ochrony ............................................................ 15–18 –––––––– Janusz Barta, Ryszard Markiewicz –––––––– 17 Art. 1 Rozdział 1 – – twórczość w doborze i zestawieniu ........................................................ 19 – – wskazówki płynące z piśmiennictwa i orzecznictwa ................................ 20–23 Brak ochrony idei (pomysłów) i metody ....................................................... 24–27 Brak ochrony informacji ............................................................................... 28 Utwory samoistne i niesamoistne ................................................................. 29 Powstanie ochrony; ustalenie utworu ........................................................... 30–31 32 Formalności ................................................................................................. Utwory nieukończone, fragmenty utworów ................................................... 33 Treść i forma utworu; utwór naukowy .......................................................... 34–36 Ochrona twórczości naukowej i artystycznej oraz procesu twórczego na podstawie art. 23 k.c. .......................................................................... 37–39 Kwestia ochrony elementarnych składników utworu (słowo, barwa, dźwięk, tytuł, imię własne fikcyjnego bohatera, postać sceniczna) ......................... 40–42 Pozostawienie poza ochroną: raportów biegłych rewidentów, rekonstrukcji dzieł sztuki ............................................................................................... 43–44 45 Fotografia .................................................................................................... Szczególne problemy dotyczące ochrony 46 – utworów kartograficznych ........................................................................ – znaków towarowych ................................................................................. 47 – wzorów przemysłowych i użytkowych ...................................................... 48–49 – utworów lutniczych .................................................................................. 50 – utworów audiowizualnych i audialnych ..................................................... 51–52 – utworów architektonicznych ..................................................................... 53 ———————————— • ———————————— 1. Definicja przedmiotu prawa autorskiego w komentowanej ustawie od- biega od definicji przyjętej w ustawie z dnia 10 lipca 1952 r. o prawie autor- skim (Dz. U. Nr 34, poz. 234 z późn. zm.). Różnic dopatrzyć się można zarówno w ogólnym opisie definicyjnym (art. 1 ust. 1), jak i w przykładowym przedsta- wieniu „podstawowych kategorii” utworów (art. 1 ust. 2). Obecna definicja na- wiązuje natomiast do definicji przyjętej w polskiej ustawie o prawie autorskim z dnia 29 marca 1926 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 1935 r. Nr 36, poz. 260). 2. Przedmiotem prawa autorskiego jest utwór. Jest to niematerialne dobro prawne, które powinno być odróżniane od przedmiotu materialnego (material- nego nośnika – określanego też jako corpus mechanicum), na którym zazwyczaj jest ono utrwalone (por. w tej kwestii uwagi 1–6 w kom. do art. 52). Należy wyraźnie podkreślić, iż o tym, czy dane dzieło jest utworem w rozu- mieniu prawa autorskiego, nie decyduje wola stron, lecz ustalenie faktyczne. Nie jest w tej mierze relewantny zamiar poddania danego rezultatu pracy autor- skoprawnej ochronie (por. orz. SA w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2006 r., VI ACa 18 –––––––– Janusz Barta, Ryszard Markiewicz –––––––– Przedmiot prawa autorskiego Art. 1 151/06, LEX nr 558383). Służące temu zamiarowi postanowienia umów nie wy- wołują skutków prawnych. 3. Przepis art. 1 ust. 1 posługuje się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny konieczne cechy, które miałyby wyróżniać utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Przedmiotowy zakres ochrony w prawie au- torskim, wyznaczony wspomnianą definicją, opisany został w art. 1 ust. 2 po- przez wyliczenie „podstawowych” kategorii utworów. Wyliczenie to ma cha- rakter przykładowy, nie wyczerpujący. Każde dobro niematerialne spełniające cechy podane w art. 1 ust. 1, podlega – z zastrzeżeniem art. 4 – ustawie. Równo- cześnie wytwory niematerialne, traktowane współcześnie przez krytyków sztu- ki jako dzieła sztuki (dzieła artystyczne), nie mając cech utworu (chodzi tu np. o niektóre „utwory” ze sfery sztuki konceptualnej czy ready made), nie podlegają ochronie statuowanej przez ustawę. Między pojęciami „dzieło sztuki” i „utwór” w rozumieniu ustawy nie występuje znak równości czy podporządkowania. Za- kresy tych pojęć krzyżują się. Wymienione w art. 1 ust. 2 kategorie utworów zostały wyróżnione według różnych kryteriów, przy czym poszczególne kategorie utworów znajdują się wie- lokrotnie wzajemnie w stosunku krzyżowania, a nawet zawierania. Okoliczność ta nie ma dużego znaczenia, gdyż (z wyjątkiem programów komputerowych, dzieł audiowizualnych i utworów architektonicznych) ustawa nie różnicuje zasad ochrony utworu w zależności od jego kategorii. 4. Wytwór niematerialny, po to aby uzyskać kwalifikację „utworu” w rozu- mieniu art. 1 ust. 1, powinien spełniać łącznie następujące warunki: a) stanowić rezultat pracy człowieka (twórcy), b) stanowić przejaw działalności twórczej, c) mieć indywidualny charakter, d) zostać ustalony. Przesłanki te omówione są w dalszych punktach komentarza do art. 1. 5. W świetle brzmienia art. 1 nie mają natomiast znaczenia okoliczności, takie jak: a) naukowa czy artystyczna wartość (poziom) dzieła, jego zdatność zaspokaja- nia określonej potrzeby, b) przeznaczenie dzieła (nastawienie na zaspakajanie potrzeb estetycznych, użytkowych, związanych z rozwojem nauki). Ochronie podlegają zatem tak- że złe i „szmirowate” powieści, „tandetne” obrazy, ewidentnie fałszywe roz- prawy naukowe. Stanowisko to znalazło potwierdzenie na gruncie pr. aut. z 1952 r. m.in. w niepublikowanym orzeczeniu SN z dnia 30 maja 1972 r., II CR 137/72, w którym stwierdzono, że „z ochrony prawa autorskiego ko- rzysta utrwalony w jakiejkolwiek postaci wytwór indywidualnej myśli czło- –––––––– Janusz Barta, Ryszard Markiewicz –––––––– 19 Art. 1 Rozdział 1 wieka, niezależnie od wartości, jaką obiektywnie reprezentuje” (por. też orz. SN z dnia 21 czerwca 1968 r., I CR 206/68, OSNCP 1969, z. 5, poz. 94; orz. SN z dnia 5 marca 1971 r., CR 593/70, OSNCP 1971, z. 12, poz. 212). Nie- wątpliwie jednak wysoka wartość artystyczna utworu jest przesłanką wska- zującą na istnienie w nim cechy indywidualności. c) sposób wyrażenia dzieła (np. za pomocą słów, dźwięków, obrazów), d) dopełnianie jakichkolwiek formalności (np. umieszczania zastrzeżeń na egzemplarzach utworu). Te spostrzeżenia wyjaśnia i rozwija piśmiennictwo oraz orzecznictwo, które przy przyznawaniu autorskoprawnej ochrony nakazują abstrahować od: – okoliczności dotyczących osoby twórcy (jego wieku, stanu psychicznego, zdolności do czynności prawnych, wykształcenia, przynależności do stowa- rzyszeń twórców itd.); – woli stron, zamiaru stworzenia utworu czy poddania rezultatu swej pracy au- torskoprawnej ochronie; subiektywnego przekonanie o twórczym wkładzie pracy; – sprzeczności powstania lub rozpowszechniania utworu z prawem (np. utwo- ru pornograficznego lub naruszającego dobra osobiste); – kosztów stworzenia dzieła; – sprawowania kontroli nad procesem powstawania utworu i możliwości przewidzenia jego ostatecznego kształtu; i tak, nie sprzeciwia się przyzna- niu ochrony wystąpienie w tym procesie elementów przypadku, zawartości przez twórcę „niezaplanowanych” (jak to ma miejsce np. w muzyce aleato- rycznej). W orzeczeniach SN jako nierelewantne z punktu widzenia ustawy uznano nadto: – „postać, jakość i rozmiary utworu”, a także okoliczność, czy twórczość uzewnętrzniła się w treści, czy tylko w formie (orz. SN z dnia 23 czerwca 1936 r., I K 336/36, LEX nr 575018); – okoliczność, czy chodzi o twórczość opartą na ściśle samoistnym pomyśle, czy też opartą na naśladownictwie istniejących już dzieł; – „stopień wysiłku pracy umysłowej oraz znaczną jej doniosłość” (orz. SN z dnia 21 marca 1938 r., C II 2531/37, OSP 1938, poz. 545, s. 570; orz. SN z dnia 21 czerwca 1968 r., I CR 206/68, OSNCP 1969, z. 5, poz. 94, s. 59); – „wartość, jaką dzieło obiektywnie reprezentuje” (orz. SN z dnia 30 maja 1972 r., II CR 137/72, niepubl.); – „wielkość nakładu (...) pracy oraz charakter” (orz. SA w Krakowie z dnia 29 października 1997 r., I ACa 477/97, Dobra osobiste. Zbiór orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Krakowie, oprac. B. Gawlik, Kraków 1999, s. 262 i n.); – uznanie, jakim cieszy się autor, jego popularność, dorobek, a także to, do jak szerokiego grona odbiorców trafia utwór (wyrok SA w Warszawie z dnia 14 marca 2006 r., VI ACa 1012/05, OSA 2007, z. 12, poz. 36). 20 –––––––– Janusz Barta, Ryszard Markiewicz ––––––––
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: