Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00203 005943 13603993 na godz. na dobę w sumie
Prawo budowlane. Komentarz. Wydanie 2 - ebook/pdf
Prawo budowlane. Komentarz. Wydanie 2 - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 991
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-278-0586-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> administracyjne
Porównaj ceny (książka, ebook (-87%), audiobook).

Stan prawny na 25 kwietnia 2014 roku

Oddawany do rąk Czytelników komentarz zawiera szeroką interpretację przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, które regulują proces budowlany na wszystkich jego etapach, a także przepisów innych aktów prawnych (ustaw, rozporządzeń), które są funkcjonalnie powiązane z procesem inwestycyjno-budowlanym.

Autorzy przedstawili zawiłe i skomplikowane zagadnienia prawne w sposób możliwie dostępny i zrozumiały, szczególnie zwracając uwagę na prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli i zarządców obiektów budowlanych oraz zakres uprawnień władczych organów administracji publicznej, wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Wybór problemów, na które zwrócono szczególną uwagę, nie jest przypadkowy, gdyż wynika z problematyki spraw najczęściej rozstrzyganych przez sądy administracyjne. W drugim wydaniu w związku z tym nie brak licznych odniesień do orzecznictwa sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, a także do literatury fachowej. Uwzględniono również wszystkie zmiany, które pojawiły się od poprzedniego wydania, w tym m.in. wynikające z promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych czy wprowadzone przez nową ustawę o rodzinnych ogrodach działkowych.

Publikacja jest adresowana nie tylko do prawników praktyków: sędziów sądów administracyjnych, adwokatów, radców prawnych, lecz także do pracowników organów administracji publicznej, osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, rzeczoznawców budowlanych oraz innych uczestników procesu budowlanego, a w szczególności do inwestorów, którzy samodzielnie zamierzają podjąć wykonywanie robót budowlanych. Publikacja będzie także pomocna pracownikom nauki oraz studentom wydziałów prawa i administracji oraz studiów technicznych.

Autorzy publikacji – sędziowie NSA, asystenci sędziów będący pracownikami naukowo-dydaktycznymi renomowanych Uniwersytetów – mający zarówno odpowiednie przygotowanie teoretyczne, jak i doświadczenie praktyczne w zakresie orzekania w sądach administracyjnych, starali się opracować niniejszy Komentarz ze szczególnym uwzględnieniem spraw stwarzających problemy w prawidłowym rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, które znajdują swój finał w postępowaniach sądowoadministracyjnych.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

PRAWO BUDOWLANE KOMENTARZ pod redakcją Andrzeja Glinieckiego Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Andrzej Gliniecki, Zdzisław Kostka, Anna Ostrowska, Wojciech Piątek Wydanie 2 Stan prawny na 25 kwietnia 2014 roku Warszawa 2014 O Autorach Arkadiusz Despot-Mładanowicz – sędzia Naczelnego Sądu Administracyj- nego. Andrzej Gliniecki – sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdzisław Kostka – sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego, zajmujący sta- nowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. dr Anna Ostrowska – adiunkt w Katedrze Prawa Administracyjnego i Nauki o Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz starszy asystent sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie. Jest autorką publikacji z zakresu materialnego prawa administracyjnego, zwłaszcza prawa budowlanego, prawa zagospodarowania przestrzennego, a także z za- kresu gospodarki nieruchomościami. dr Wojciech Piątek – adiunkt w Katedrze Postępowania Administracyjnego i Sądowoadministracyjnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz asystent sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu. Jest autorem publikacji z zakresu po- stępowania administracyjnego, egzekucyjnego w administracji i sądowoadmi- nistracyjnego. Spis treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wprowadzenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 11 USTAWA z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., 13 poz. 1409 ze zm.) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 1. Przepisy ogólne (art. 1–11) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 13 Rozdział 2. Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12–16) . . . . 156 Rozdział 3. Prawa i obowiązki uczestników procesu budowlanego (art. 17–27) . . 186 Rozdział 4. Postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych (art. 28–40a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 231 Rozdział 5. Budowa i oddawanie do użytku obiektów budowlanych (art. 41–60) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 570 Rozdział 6. Utrzymanie obiektów budowlanych (art. 61–72) . . . . . . . . . . . . . . . . . 771 Rozdział 7. Katastrofa budowlana (art. 73–79) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 847 Rozdział 8. Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego (art. 80–89c) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 859 Rozdział 9. Przepisy karne (art. 90–94) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 919 Rozdział 10. Odpowiedzialność zawodowa w budownictwie (art. 95–102) . . . . . 938 Rozdział 11. Przepisy przejściowe i końcowe (art. 103–108) . . . . . . . . . . . . . . . . . 957 Załącznik do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 971 Bibliografi a . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 975 Skorowidz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 981 5 www.lexisnexis.pl Wykaz skrótów Wykaz skrótów Wykaz skrótów I. Akty prawne dyrektywa 92/57/EWG – dyrektywa Rady z 24 czerwca 1992 r. w sprawie wdrożenia minimal- nych wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na tymczasowych lub ruchomych budowach (92/57/EWG) (Dz.Urz. WE 1992 L 245/6 ze zm.) dyrektywa 2010/31/UE – dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (wersja przekształcona) (Dz.Urz. UE 2010 L 153/13) dyrektywa 2011/92/UE – dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, Dz.Urz. UE 2012 L 26/1) k.c. k.k. – ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 121) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 Konstytucja RP – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. ze zm.) k.p. k.p.a. k.p.c. k.p.k. k.p.w. k.r.o. k.s.h. k.w. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i zm.) – ustawa z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) – ustawa z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyj- nego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – ustawa z 17 listo pada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) – ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 395 ze zm.) – ustawa z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.) – ustawa z 15 wrześ nia 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.) – ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 482 ze zm) www.lexisnexis.pl 7 Wykaz skrótów A ord.pod. – ustawa z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. p.g.g. p.g.k. p.o.ś. p.p.s.a. p.r.d. pr.bud. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – ustawa z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm.) – ustawa z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartografi czne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) – ustawa z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) – ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – ustawa z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) – ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) pr.bud. z 1974 r. – ustawa z 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.; uchylona) pr.energ. – ustawa z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. pr.telekom. – ustawa z 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (tekst jedn. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) Dz.U. z 2014 r., poz. 243) pr.wod. – ustawa z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., r.bezp.rob.bud. r.dziennik.bud. r.insp.nadz.inw. rozporządzenie nr 305/2011 r.projekt.bud. poz. 145 ze zm.) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budow- lanych (Dz.U. Nr 47, poz. 401) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki, tablicy informa- cyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 108, poz. 953 ze zm.) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 19 listo pada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz.U. Nr 138, poz. 1554) – rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wpro- wadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.Urz. UE 2011 L 88/5) – rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) r.rozbiór.metod.wybuch. – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie rozbiórek obiektów budowlanych wykonywanych metodą wybu- chową (Dz.U. Nr 120, poz. 1135) r.rozbiór.obiekt.bud. r.sam.funk.techn. – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 30 sierpnia 2004 r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 198, poz. 2043) – rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownic- twie (Dz.U. Nr 83, poz. 578 ze zm.) 8 www.lexisnexis.pl r.użytk.bud.mieszk. r.war.techn.bud. r.war.techn.obiekt.inż. u.d.p. u.e.e. u.g.n. u.o.g.r.l. u.o.i.b.p. u.o.i.d.p. u.o.i.l.p. u.o.p.l. u.o.z. u.p.e.a. u.p.z.p. u.sam.zaw. u.s.d.g. u.s.m. u.t.k. u.u.i.ś. A Wykaz skrótów – rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836 ze zm.) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bu- dynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) – rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpo- wiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63, poz. 735 ze zm.) – ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) – ustawa z 15 kwietnia 2011 r. o efektywności energetycznej (Dz.U. Nr 94, poz. 551 ze zm.) – ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 518) – ustawa z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) – ustawa z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz.U. Nr 143, poz. 963 ze zm.) – ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.) – ustawa z 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340 ze zm.) – ustawa z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszka- niowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 150) – ustawa z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabyt- kami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) – ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w admi- nistracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) – ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu prze- strzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – ustawa z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych archi- tektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 932 ze zm.) – ustawa z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) – ustawa z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1222) – ustawa z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.) – ustawa z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środo- wisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) www.lexisnexis.pl 9 Wykaz skrótów u.w.b. u.w.i.a.r. u.w.l. u.w.r.s.t. u.z.z.w. A – ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. Nr 92, poz. 881 ze zm.) – ustawa z 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji zespolonej w województwie (Dz.U. Nr 31, poz. 206 ze zm.) – ustawa z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) – ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomu- nikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.) – ustawa z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbio- rowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zm.) II. Czasopisma i publikatory CBOSA KZS Lexis.pl MoP NZS ONSA ONSAiWSA – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – Krakowskie Zeszyty Sądowe – Serwis Prawniczy LexisNexis Polska – „Monitor Prawniczy” – „Nowe Zeszyty Samorządowe” – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003 r.) – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (od 2004 r.) OSNAPiUS – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Administracyjna, Pracy OSNCP OSNKW OSNwSK OSP OTK ZU PiP Prok. i Pr. ST ZNSA III. Inne NSA SN TK WSA i Ubezpieczeń Społecznych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (od 1963 r. do 1994 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Izba Wojskowa – Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Uzupełniający – „Państwo i Prawo” – „Prokuratura i Prawo” – „Samorząd Terytorialny” – „Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego” – Naczelny Sąd Administracyjny – Sąd Najwyższy – Trybunał Konstytucyjny – wojewódzki sąd administracyjny Uwaga Artykuły powoływane bez bliższego okreś lenia są przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) 10 www.lexisnexis.pl Wprowadzenie Wprowadzenie Wprowadzenie Ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane weszła w życie 1 stycznia 1995 r., zastępując ustawę z 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, która jednak nie utraciła mocy w całości, co wynika z przepisów przejściowych aktualnie obowiązującej ustawy. Komentowana ustawa obowiązuje już od prawie 20 lat i była w tym czasie wielokrotnie nowelizowana. Część zmian była związana z wejściem Polski do Unii Europejskiej, niektóre zaś wynikły z niekorzystnych dla przepisów ustawy wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Najpoważniejsze zmiany zostały wpro- wadzone ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003 r. Nie wszystkie zmiany legislacyjne komentowanej ustawy na- leży ocenić pozytywnie ze względu chociażby na ich częstotliwość, jednak większość nowelizacji prowadziła do doskonalenia tego aktu. Prawo budowlane w obecnym kształcie, mimo wielu nowelizacji, nie jest aktem prawnym jasnym i prostym w stosowaniu ani dla organów, ani dla sądów, nie mówiąc już o osobach niemających przygotowania prawniczego. Jednak istnie- jące obecnie wątpliwości związane z rozumieniem tej ustawy oraz dotychcza- sowy dorobek doktryny i orzecznictwa sądowego przemawiają za dalszym do- skonaleniem tej ustawy w drodze kolejnych przemyślanych nowelizacji. Przepisy komentowanej ustawy są ściśle powiązane z wieloma innymi ustawami administracyjnego prawa materialnego, których przepisy, jako przepisy od- rębne, regulują niekiedy odmiennie bądź modyfi kują przepisy ustawy – Prawo budowlane. Poza tym stosując przepisy komentowanej ustawy i uwzględniając regulacje wynikające z przepisów odrębnych, należy mieć również na uwadze akty wykonawcze (rozporządzenia) do ustawy, których obecnie jest już około czterdziestu. Tak szeroki i wszechstronny zakres regulacji problematyki związanej z prawem budowlanym, rozproszonej w wielu aktach prawnych różnej rangi, powoduje, 11 www.lexisnexis.pl Wprowadzenie A że przestrzeganie prawa w tym zakresie dla przeciętnego obywatela wcale nie jest takie proste i łatwe. Dla prawidłowego stosowania przepisów Prawa budowlanego nieocenione wprost znaczenie mają też poglądy doktryny i orzecznictwa sądowego, które od początku wejścia w życie komentowanej ustawy miały wpływ na jej kształt. Prawo budowlane jest jedną z najczęściej stosowanych ustaw prawa admini- stracyjnego materialnego, co wynika z liczby spraw w tym zakresie wpływają- cych do sądów administracyjnych. Wybór problemów, na które zwrócono uwagę w książce, nie jest przypadkowy, gdyż wynika z problematyki spraw najczęściej rozstrzyganych przez sądy admi- nistracyjne. W komentarzu zwrócono również uwagę na występujące w niektó- rych sprawach rozbieżności w orzecznictwie, co świadczy niewątpliwie o zawi- łości i niejasności niektórych przepisów. Jak wskazuje dotychczasowe doświadczenie związane z obowiązywaniem ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, prawodawca, podejmując decyzję o nowelizacji ustawy, powinien bardziej korzystać z doświadczeń wynikających z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych, gdzie wszystkie słabe punkty ustawy widoczne są jak w soczewce. W drugim wydaniu komentarza uwzględniono wszystkie zmiany komentowanej ustawy oraz ustaw z nią powiązanych, a także aktów wykonawczych (roz- porządzeń) do nich. Ponadto zostały znacznie szerzej uwzględnione poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, Trybunału Konstytucyj- nego i Sądu Najwyższego, którego orzeczenia w sprawach cywilnych nierzadko muszą być uwzględniane w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Dążąc do tego, aby krąg odbiorców (Czytelników) tego opracowania był jak najszerszy, autorzy komentarza starali się przedstawić zawiłe i skomplikowane zagadnienia prawne w sposób możliwie dostępny i zrozumiały, szczególnie zwracając uwagę na prawa i obowiązki inwestorów, właś cicieli i zarządców obiektów budowlanych oraz zakres uprawnień władczych organów admini- stracji publicznej, wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Oddając do rąk Czytelników niniejszy Komentarz, autorzy i wydawnictwo mają nadzieję, że będzie on użyteczny dla wszystkich uczestników procesu budowla- nego, organów administracji publicznej, adwokatów, radców prawnych, sędziów sądów administracyjnych oraz studentów wydziałów prawa i administracji. Andrzej Gliniecki 12 www.lexisnexis.pl USTAWA z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst pierwotny Dz.U. z 25 sierpnia 1994 r. Nr 89, poz. 414; tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409; zm.: Dz.U. z 2014 r., poz. 40) Ustawa – Prawo budowlane Rozdział 1. Przepisy ogólne Wojciech Piątek 1 Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. PRZEDMIOT REGULACJI Art. 1. Ustawa – Prawo budowlane, zwana dalej „ustawą”, normuje działal- ność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz okreś la zasady działania organów admini- stracji publicznej w tych dziedzinach. 1. Prawo budowlane jest jednym z działów materialnego prawa administracyjnego, okreś lającym prawne wymogi poszczególnych stadiów projektowania, budowy, utrzymania oraz rozbiórki obiektów budowlanych. W szerokim ujęciu obejmuje ono ogół regulacji prawnych dotyczących procesu budowlanego, począwszy od unormowań cywilnoprawnych, związanych z prawami rzeczowymi oraz obli- gacyjnymi, które dotyczą szeroko rozumianego dysponowania nieruchomością, przez zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, prawo fi nansowe, a skończywszy na regulacji prawa publicznego obejmującej ogół procesu inwestycyjno-budow- lanego zarówno rangi ustawowej, jak i wykonawczej. W wąskim ujęciu pojęcie „prawo budowlane” obejmuje ustawę z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz akty wykonawcze wydane do niej w formie rozporządzeń. Zakres przedmiotowy oraz podmiotowy Prawa budowlanego został okreś lony w art. 1, a następnie rozwinięty w dalszych jego postanowieniach. Celem regulacji Wojciech Piątek 13 www.lexisnexis.pl Art. 1 Ustawa – Prawo budowlane zawartej w komentowanej ustawie jest ochrona interesu publicznego w trakcie przebiegu procesu inwestycyjno-budowlanego przy jednoczes nym uwzględ- nieniu interesów indywidualnych. W orzecznictwie sądowym oraz w lite- raturze formułowane są również bardziej szczegółowe cele Prawa budowla- nego, którymi są: zapewnienie bezpieczeństwa powszechnego i indywidualnego, zagrożonego ze strony wadliwie wykonanych obiektów budowlanych (wyrok WSA w Gdańsku z 28 kwietnia 2010 r., II SA/Gd 350/09, Lexis.pl nr 7284384; wyrok NSA 15 grudnia 2010 r., II OSK 1939/09, Lexis.pl nr 2483352), bezpie- czeństwo użytkowania obiektu, ochrona środowiska, ochrona przed hałasem i drganiami oraz zapewnienie ładu przestrzennego (wyrok WSA w Gdańsku z 11 lutego 2009 r., II SA/Gd 670/08, Lexis.pl nr 2455518), ochrona zdrowia i życia obywateli, bezpieczeństwo, ochrona środowiska oraz ochrona prawa własności (H. Kisilowska, D. Sypniewski, Prawo budowlane, Warszawa 2012, s. 31 oraz podana tam literatura). Istotne dyrektywy interpretacyjne formułuje w tym przedmiocie art. 5 ust. 1–2. Z uwagi na przytoczone cele ustawy oraz wiążącą się z tym możliwość ograniczenia praw rzeczowych właś ciciela nieru- chomości za pomocą form władczych w różnych stadiach procesu budowlanego w odniesieniu do poszczególnych instytucji prawa budowlanego sądy admini- stracyjne zwracają uwagę, że nie mogą one być interpretowane w sposób roz- szerzający (wyrok NSA z 17 marca 2005 r., OSK 1450/04, Lexis.pl nr 1481368; wyrok NSA z 9 maja 2007 r., II OSK 709/06, Lexis.pl nr 2573329), czy też że po- winny one być wykładane i stosowane ściśle (wyrok WSA w Poznaniu z 18 paź- dziernika 2005 r., II SA/Po 2683/03, CBOSA). Przepisy Prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie pozostawiają właś ciwym organom administracji publicznej możliwości uzna- niowego traktowania zaistniałych stanów faktycznych związanych z procesem budowlanym (wyrok WSA w Poznaniu z 14 listo pada 2006 r., II SA/Po 406/06, CBOSA; wyrok WSA w Gliwicach z 13 października 2011 r., II SA/Gl 210/11, Lexis.pl nr 8091237). W orzecznictwie sądowym akcentuje się również ich re- stytucyjny charakter, mający na celu przywrócenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (wyrok NSA z 17 kwietnia 2000 r., IV SA 394/08, OSP 2001, nr 7–8, poz. 107 z aprobującą glosą R. Dziwińskiego, tamże; wyrok NSA z 24 stycznia 2008 r., II OSK 1927/06, Lexis.pl nr 1961999). Ze względu na istotę prawa budowlanego, do której należy ograniczenie zasady wolności zabudowy, Prawo budowlane zawiera w sobie również takie instrumenty prawne, dzięki za- stosowaniu których zapewniony zostaje posłuch dla bezwzględnego charakteru jego norm prawnych. Stąd w literaturze wskazuje się, że prawo to ma charakter policyjny, wyrażający się w dwóch zakresach: kontroli prewencyjnej oraz nad- zoru. Kontrola prewencyjna ma miejsce wówczas, gdy przepisy Prawa budow- lanego wymagają oceny zamierzenia inwestycyjnego przed przystąpieniem do jego realizacji. Nadzór z kolei obejmuje sytuację, w której przedmiotem oceny jest 14 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 legalność podejmowanych działań objętych reglamentacją Prawa budowlanego (Z. Leoński, Prawo zagospodarowania przestrzeni, Warszawa 2012, s. 247). Jak zauważono w literaturze, obiekt budowlany trwa w czasie niejednokrotnie znacznie dłużej, aniżeli życie jego twórców, niekiedy zmieniając właś cicieli i zarządców. Jego konstrukcja jest często bardzo skomplikowana, mając wiele elementów zanikających w trakcie budowy, do których dotarcie w późniejszym okresie może być niemożliwe albo znacznie utrudnione (H. Kisilowska, D. Syp- niewski, Prawo budowlane, Warszawa 2012, s. 54). Prawo budowlane, zawie- rające szereg regulacji prawnych o charakterze ingerencyjnym, spełnia istotną funkcję w kształtowaniu ładu i pokoju społecznego. Dzięki zastosowaniu jego uregulowań, niejednokrotnie o charakterze ściśle technicznym (szerzej zob. ko- mentarz do niniejszego artykułu uwaga 6), możliwe jest bezpieczne korzystanie z obiektów budowlanych. Ze względu na przedmiot regulacji pełni ono podsta- wową rolę służebną w funkcjonowaniu państwa jako całości oraz poszczegól- nych jego obywateli. Doniosły społecznie przedmiot jego regulacji powoduje, że Prawo budowlane należy do jednych z najczęściej stosowanych regulacji prawa administracyjnego, czego dowodem pośrednim jest liczba spraw z tego zakresu rozpoznawanych co roku przez sądy administracyjne. W 2010 r. jedynie Na- czelny Sąd Administracyjny rozpoznał 6017 spraw ze skarg kasacyjnych w spra- wach budowlanych, w 2011 r. spraw tych było 5959, natomiast w 2012 r. było ich 6559 (Informacja o działalności sądów administracyjnych w 2010 r., s. 125– 127, 278, Warszawa 2011; Informacja o działalności sądów administracyjnych w 2011 r., s. 129–130, 288, Warszawa 2012; Informacja o działalności sądów administracyjnych w 2012 r., s. 142–144, 316, Warszawa 2013). Reasumując, ze względu na władczy oraz bezwzględnie obowiązujący charakter regulacji Prawa budowlanego wykładnia jego przepisów nie powinna prowadzić do rozszerzającego rozumienia poszczególnych jego instytucji, w szczególności tych, które prowadzą do ograniczenia zasady wolności budowlanej. Samego jednak ograniczenia tego prawa nie należy pojmować wyłącznie w sposób ne- gatywny, ponieważ w swoich założeniach prowadzi ono do ochrony cenniej- szych wartości zarówno o znaczeniu indywidualnym, jak i ogólnospołecznym. Ograniczenie to znajduje swoje umocowanie w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. 2. Obowiązująca ustawa z 7 lipca 1994 r. nie jest pierwszym aktem prawnym w sposób całościowy obejmującym proces budowlany. Początki budownictwa sięgają czasów prehistorycznych. Zasadniczy wpływ na jego powstanie i rozwój wywarło przejście ludności od prymitywnego, koczowniczego trybu życia do zajęć rolniczych, co zmusiło pierwotne grupy społeczne do zakładania osiedli (szerzej zob. C. Krawczak, Prawo budowlane na ziemiach polskich od połowy XVIII wieku do 1939 r., Poznań 1975, s. 9 i n.; S. Jędrzejewski, Prawo budowlane, Toruń 1981, s. 8–9; Z. Niewiadomski, w: Prawna regulacja procesu inwestycyj- Wojciech Piątek 15 www.lexisnexis.pl Art. 1 Ustawa – Prawo budowlane no-budowlanego. Uwarunkowania. Bariery. Perspektywy, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009, s. 15–17). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. w poszczególnych częściach terytorium odrodzonego państwa obowiązywały regulacje budowlane państw zaborczych. Pierwszym kompleksowym aktem prawnym rodzimego ustawodawcy było rozporządzenie Prezydenta Rzeczypo- spolitej z 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz.U. Nr 23, poz. 202 ze zm.). Rozporządzenie z 1928 r. obejmowało zakresem za- stosowania w sposób całościowy proces inwestycyjno-budowlany, począwszy od zasad oraz przebiegu postępowania przy tworzeniu planów zabudowania, przez parcelację terenów i scalanie działek budowlanych, wywłaszczenie nie- ruchomości, a skończywszy na przepisach policyjno-budowlanych. W nowej sytuacji społeczno-gospodarczej, jaka zaistniała po II wojnie świa- towej, dotychczasowe zasady prawa budowlanego musiały ulec istotnym prze- kształceniom, uwzględniającym odmienne założenia ustroju politycznego. Dekretem z 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz.U. Nr 16, poz. 109 ze zm.) ustanowione zostały nowe zasady plano- wania przestrzennego, oparte na centralizmie oraz preferencji interesu pań- stwowego przed prywatnym. Dnia 31 stycznia 1961 r. uchwalona została ustawa – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7, poz. 46 ze zm.), obejmująca zgodnie z art. 1 ust. 1 sprawy projektowania, budowy, rozbiórki i utrzymania obiektów budowlanych oraz okreś lająca zasady organizacji, obowiązki i uprawnienia organów państwowego nadzoru budow- lanego. W art. 4 ust. 2 ustawa z 1961 r., celem zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, właś ciwego układu funkcjonalnego obiektu oraz ze względów ekonomicznych, wprowadziła wymóg stosowania obowiązujących norm pań- stwowych, normatywów technicznych projektowania i innych obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz przestrzegania zasad współczesnej wiedzy technicznej. Ponadto ustawodawca nakazał stosowanie zatwierdzonych opracowań typowych, jeżeli względy techniczne bądź ekonomiczne nie stoją temu na przeszkodzie. Kolejnym aktem prawnym normującym proces budowlany była ustawa z 24 paź- dziernika 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), która już w preambule stanowiła, że rola budownictwa w rozwoju socjalistycznej go- spodarki oraz w podnoszeniu poziomu życia społeczeństwa wymaga stałego doskonalenia działalności budowlanej, zgodnie z potrzebami gospodarki naro- dowej oraz interesem społecznym. Nowością w porównaniu z ustawą z 1961 r. był szerszy zakres przedmiotowy regulacji prawnej, która zgodnie z art. 1 ust. 1 normowała działalność obejmującą sprawy wykorzystania terenów zgodnie z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projek- towanie, budowę, utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych oraz okreś- 16 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 lała zasady działania organów administracji państwowej w tych dziedzinach. Ustawa z 1974 r. obejmowała swoim zakresem przedmiotowym częściowo pro- blematykę ochrony środowiska, nakazując jego ochronę przy projektowaniu, budowie, utrzymywaniu oraz użytkowaniu obiektów budowlanych. W dalszym ciągu obowiązywała zasada unifi kacji przyjmowanych rozwiązań oraz typizacji elementów budowlanych i wyposażenia obiektów budowlanych. Kolejnym aktem prawnym regulującym proces budowlany jest obowiązu- jąca ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), która powraca do obowiązujących w dwudziestoleciu mię- dzywojennym założeń wolności budowlanej oraz decentralizacji trybu pro- jektowania i wznoszenia obiektów budowlanych. W porównaniu z dekretem z 1928 r. proces inwestycyjno-budowlany obecnie uregulowany jest w kilku aktach prawnych rangi ustawowej, powiązanych ze sobą w sposób funkcjo- nalny. Zasady oraz tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na śro- dowisko, w tym m.in. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zostały uregulowane w ustawie z 3 października 2008 r. o udostępnianiu infor- macji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środo- wiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu tery- torialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na okreś lone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy zostały uregulowane w ustawie z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Zasady wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych, zasady kontroli wyrobów budowlanych wprowadzonych do obrotu oraz zasady działania or- ganów administracji publicznej w tej dziedzinie okreś lone zostały w ustawie z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. Nr 92, poz. 881 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającym dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz.Urz. UE 2011 L 88/5). Natomiast organizacja i zadania samorządów za- wodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, a także prawa i obowiązki członków tych samorządów uregulowane zostały w ustawie z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów bu- downictwa oraz urbanistów (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 932 ze zm.). W 2010 r. opublikowane zostały natomiast tezy do projektu nowej ustawy – Kodeks budowlany, autorstwa zespołu pod przewodnictwem prof. Z. Niewia- domskiego („Administracja. Teoria. Dydaktyka. Praktyka” 2010, nr 1). Zgodnie Wojciech Piątek 17 www.lexisnexis.pl Art. 1 Ustawa – Prawo budowlane z pierwszą z tez celem ustawy – Kodeks budowlany jest uregulowanie procesu inwestycyjnego, z uwzględnieniem wolności budowlanej, konstytucyjnej gwa- rancji własności, ochrony wartości wysoko cenionych oraz zasad sprawnego rozstrzygania konfl iktu interesów: indywidualnego i publicznego. Rozporzą- dzeniem Rady Ministrów z 10 lipca 2012 r. w sprawie utworzenia, organizacji i trybu działania Komisji Kodyfi kacyjnej Prawa Budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 856) przy ministrze właś ciwym do spraw budownictwa, gospodarki prze- strzennej i mieszkaniowej utworzona została Komisja Kodyfi kacyjna Prawa Budowlanego, która pracuje nad przygotowaniem Kodeksu urbanistyczno-bu- dowlanego. Jego założeniem jest całościowe uregulowanie procesu inwesty- cyjno-budowlanego z poszanowaniem ładu przestrzennego, zrównoważonego rozwoju, konstytucyjnej gwarancji ochrony prawa własności, samodzielności planistycznej gminy oraz zasad sprawnego wyważania interesów: publicznego i indywidualnego. 3. Prawo budowlane, nie obejmując zakresem normowania całego procesu inwe- stycyjno-budowlanego, stanowi jednakże jego najistotniejszą część, począwszy od projektowania obiektu budowlanego, przez realizację robót budowlanych, skończywszy na zagadnieniach dotyczących rozbiórki. Aktem prawnym nad- rzędnym względem Prawa budowlanego jest Konstytucja RP, która w art. 21 ust. 1 stanowi o ochronie własności, ustanawiając w art. 64 ust. 1 prawo podmio- towe każdego do ochrony własności, które zgodnie z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Ograniczenie własności, stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, może nastąpić jedynie w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ono istoty tego prawa. O ograni- czeniach tych stanowi m.in. Prawo budowlane, wprowadzając okreś lone zasady zabudowy nieruchomości oraz podejmowania działalności związanej z projek- towaniem oraz wznoszeniem obiektów budowlanych. Ustawodawca kieruje się przy tym koniecznością zapewnienia ochrony porządku i bezpieczeństwa pu- blicznego oraz zagwarantowania praw lub wolności innych osób. Oprócz Prawa budowlanego również inne akty prawne o randze ustawy sta- tuują publicznoprawne ograniczenia prawa własności, w tym prawa do za- budowy i zagospodarowania terenu. Stanowi o tym art. 2, zawierający wiele wyłączeń z zakresu przedmiotowego Prawa budowlanego w odniesieniu do ad- ministracyjnoprawnej regulacji dotyczącej projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. 4. Prawo budowlane obejmuje swoim zakresem przedmiotowym działalność polegającą na projektowaniu, budowie, utrzymaniu i rozbiórce obiektów bu- dowlanych. Pojęcie obiektu budowlanego zostało zdefi niowane w art. 3 pkt 1 w sposób zakresowy, przez wymienienie wszystkich jego odmian, które zostały następnie zdefi niowane w dalszych punktach art. 3. Działalność polegająca na 18 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 projektowaniu obiektów budowlanych stanowi zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 jedną z samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 zapewnienie opracowania projektu budowlanego należy do zadań inwestora. Stosownie do art. 17 pkt 3 jednym z uczestników procesu budowla- nego jest projektant, którego podstawowe prawa i obowiązki zostały okreś lone w art. 20–21. Projekt budowlany zgodnie z art. 35 ust. 1 podlega sprawdzeniu przez właś ciwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wyda- niem decyzji o pozwoleniu na budowę. Defi nicję legalną pojęcia budowy za- wiera art. 3 pkt 6. O utrzymaniu obiektu budowlanego stanowi art. 5 ust. 2 oraz rozdział 6 zatytułowany „Utrzymanie obiektów budowlanych”. Natomiast roz- biórka obiektu budowlanego jest elementem składowym defi nicji legalnej robót budowlanych, o której stanowi art. 3 pkt 7. Natomiast samo pojęcie obiektu bu- dowlanego zostało zdefi niowane w art. 3 pkt 1. Dla zakresu przedmiotowego komentowanej ustawy ma ono istotne znaczenie, ponieważ działalność polega- jąca na projektowaniu, budowie, utrzymaniu i rozbiórce została odniesiona do obiektu budowlanego, który wobec tego dla przedmiotowego zakresu zastoso- wania Prawa budowlanego odgrywa centralne znaczenie. Uznanie okreś lonego wytworu ludzkiej działalności za obiekt budowlany przesądza o zastosowaniu Prawa budowlanego do jego wzniesienia, utrzymania oraz rozbiórki (zob. ko- mentarz do art. 3, uwaga 3). Mówiąc inaczej, nie każda sprawa, w której do- chodzi do okreś lonej zmiany w otaczającej rzeczywistości, polegającej na fi - zycznej ingerencji w istniejące stosunki własnościowe, podlega rozstrzygnięciu w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Przykładowo, samo zamontowanie drewnianej płyty OSB przed wjazdem do garażu, uniemożliwiające korzy- stanie z niego jego użytkownikom, prowadzić może do naruszenia stosunków cywilnoprawnych z zakresu prawa rzeczowego, nie będąc deliktem administra- cyjnym sankcjonowanym przepisami Prawa budowlanego. Płyta taka nie jest obiektem budowlanym, a jej zamontowanie nie należy do robót budowlanych, o których stanowi art. 3 pkt 7 (wyrok NSA z 30 sierpnia 2013 r., II OSK 877/12, Lexis.pl nr 7514283). Prawo budowlane nie zawiera instrumentów prawnych służących rozwiązywaniu sporów sąsiedzkich czy też własnościowych. Poza wyraźnie okreś lonym katalogiem przestępstw, o którym stanowią przepisy roz- działu 9, normy Prawa budowlanego nie mogą również być łączone z dążeniem do zastosowania represji karnej. Pomimo ustawowej defi nicji pojęcia obiektu budowlanego, z uwagi na liczne wątpliwości w tym zakresie, sądy administracyjne w szeregu orzeczeń prze- sądzają autorytatywnie o kwalifi kacji okreś lonego rozwiązania jako wypeł- niającego treść analizowanego sformułowania. W związku z tymi uwagami, skoro koryto potoku nie jest obiektem budowlanym, to nakazanie wykonania w nim robót budowlanych nie znajduje oparcia w przepisach Prawa budowla- nego (wyrok NSA z 23 kwietnia 2003 r., IV SA 2623/01, Lexis.pl nr 2271417), Wojciech Piątek 19 www.lexisnexis.pl Art. 1 Ustawa – Prawo budowlane podobnie jak przepisy komentowanej ustawy nie znajdują zastosowania do likwidacji szkód spowodowanych powodzią, a polegających na oderwaniu części terenu. Obiektem budowlanym nie jest ani teren działki, ani zaist- niała w niej wyrwa (wyrok NSA z 5 stycznia 2001 r., IV SA 2264/98, Lexis.pl nr 2316032), ani grzebowisko zwłok zwierzęcych, rozumiane jako teren, na którym (w sposób zorganizowany) zakopywane są zwłoki zwierząt (wyrok NSA z 7 grudnia 2006 r., II OSK 1443/05, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 105), ani pryzma piasku wydobytego z dna rzeki (wyrok NSA z 15 maja 2007 r., II OSK 772/06, Lexis.pl nr 2573320), ani drzewa i krzewy (wyrok NSA z 17 wrześ nia 2013 r., II OSK 967/12, Lexis.pl nr 8046404). Za obiekt budowlany będący budowlą został natomiast uznany kolektor słoneczny (wyrok WSA w Lublinie z 20 listo pada 2012 r., II SA/Lu 696/12, Lexis.pl nr 8055742). Przesądzający dla zastosowania Prawa budowlanego nie jest natomiast sam tylko wymóg uzyskania pozwolenia na budowę albo obowiązek zgłoszenia zamiaru prowa- dzenia robót budowlanych właś ciwemu organowi w odniesieniu do danego obiektu budowlanego. Poglądu takiego nie da się wywieść z wykładni art. 1 pr.bud. Byłby on ponadto sprzeczny z celami komentowanej ustawy, dopro- wadzając niejednokrotnie do obejścia prawa (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2002 r., II SA/Łd 1788/98, Lexis.pl nr 2319194; wyrok WSA w Lublinie z 10 marca 2004 r., II SA/Lu 67/03, CBOSA). 5. Okreś lony w art. 1 zakres przedmiotowy komentowanej ustawy nie został skonstruowany w sposób zupełny. Pominięte zostały w nim status prawny oraz zasady odpowiedzialności zawodowej osób wykonujących funkcje tech- niczne w budownictwie. Problematyki tej dotyczą rozdział 2 zatytułowany „Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie” oraz rozdział 10 zatytu- łowany „Odpowiedzialność zawodowa w budownictwie”. Poza tym Prawo bu- dowlane reguluje również inne formy działalności prowadzonej w stosunku do obiektów budowlanych, takie jak zdefi niowana w art. 3 pkt 7a przebudowa czy też okreś lony w art. 3 pkt 8 remont. W art. 1 pominięto również problematykę zagospodarowania otoczenia wokół obiektu budowlanego, o którym to obo- wiązku stanowi art. 6. Jak zauważają T. Asman oraz Z. Niewiadomski, usta- wodawca w art. 1 w sposób niewyczerpujący wskazał typowe etapy procesu budowlanego, posiłkując się zarówno pojęciami zdefi niowanymi w art. 3, jak i okreś leniami języka potocznego. Wyliczenie etapów procesu budowlanego ma charakter przykładowy. Poza tym nie wszystkie ze wskazanych w art. 1 etapów muszą wystąpić w każdym przypadku. Proces budowlany może za- trzymać się na którymś z nich czy też przybrać inny porządek chronologiczny aniżeli wskazany w art. 1 (T. Asman, Z. Niewiadomski, w: Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2013, s. 8–9). Natomiast samo pojęcie procesu budowlanego użyte przez ustawodawcę w art. 12 ust. 3, w ty- tule i treści rozdziału 3, w art. 45 ust. 5 pkt 4 oraz w art. 81c ust. 1 defi niowane 20 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 jest jako ciąg czynności czy działań techniczno-budowlanych, składających się na wybudowanie, eksploatację i likwidację obiektu budowlanego. Działaniom technicznym odpowiada ustanowiony zespół powinności prawnych, zapew- niający przebieg procesu budowlanego według technicznych oraz prawnych wzorców (S. Jędrzejewski, Proces budowlany. Zagadnienia administracyjno- prawne, Bydgoszcz 1995, s. 28. Zob. też Z. Leoński, Stadia procesu budowlanego, w: Z. Leoński, M. Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zagospodarowania przestrzennego, Bydgoszcz–Poznań 2002, s. 244; W. Szwajdler, w: T. Bąkowski, W. Szwajdler, Proces inwestycyjno-budowlany. Zagadnienia administracyjno- prawne, Toruń 2004, s. 124–127; D. Sypniewski, Nadzór nad procesem budow- lanym, Warszawa 2011, s. 50–58; J. Goździewicz-Biechońska, Wadliwość de- cyzji administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym, Warszawa 2011, s. 29–31). W orzecznictwie sądowym akcentuje się dynamikę oraz zmienność tego procesu (wyrok WSA w Gdańsku z 11 października 2007 r., II SA/Gd 336/07, CBOSA; wyrok WSA w Kielcach z 27 października 2011 r., II SA/Ke 448/11, Lexis.pl nr 3068802). 6. Komentowana ustawa, przynależąc do materialnego prawa administracyj- nego, zawiera również uregulowania o charakterze ustrojowym i procesowym, a także normy techniczne okreś lające szczegółowe wymogi realizacji obiektów budowlanych. O ustroju organów administracji architektoniczno-budowlanej ustawodawca stanowi w rozdziale 8. Regulacje procesowe zostały zamiesz- czone przede wszystkim w rozdziale 4 normującym postępowanie poprzedza- jące rozpoczęcie robót budowlanych. Stanowią one niejednokrotnie lex specialis względem regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, czemu usta- wodawca wprost dał wyraz w art. 28 ust. 3 pr.bud., wyłączając zastosowanie art. 31 k.p.a. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Prawo bu- dowlane odsyła wprost do Kodeksu postępowania administracyjnego również w art. 51 ust. 6, art. 5a ust. 1, art. 88a ust. 1 pkt 1. Prawo budowlane wykazuje ścisły związek z procesami natury technicznej oraz wiedzą budowlaną. W literaturze pod pojęciem normy technicznej ro- zumie się szczególny rodzaj wzorca technicznego, reguły postępowania lub zasady wiedzy technicznej, wypracowanej i mającej zastosowanie w szeroko rozumianej technice. Nadanie normie technicznej charakteru normatywnego powoduje, że staje się ona najmniejszym stanowiącym strukturalną całość ele- mentem systemu prawa. Podstawowymi racjami uzasadniającymi włączanie norm technicznych do porządku prawnego są ochrona życia i zdrowia ludz- kiego oraz ochrona mienia i środowiska naturalnego (S. Serafi n, Zagadnienia techniczne w prawie budowlanym, Warszawa 2005, s. 48–50). O normach tech- niczno-budowlanych ustawodawca stanowi już w przepisach ogólnych w art. 5 ust. 1, regulując, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w zgodzie z tymi uregulowa- Wojciech Piątek 21 www.lexisnexis.pl Art. 1 Ustawa – Prawo budowlane niami, oraz w art. 7, wymieniając rodzaje przepisów techniczno-budowlanych. Duża liczba przepisów okreś lanych mianem technicznych wpływa na szcze- gólne znaczenie w Prawie budowlanym aktów prawnych niższej rangi aniżeli ustawa. Przepisy techniczne pod wpływem rozwoju wiedzy i techniki ulegają częstym zmianom. Poza tym zamieszczenie ich w Prawie budowlanym rozbi- jałoby zwartą konstrukcję komentowanej ustawy (Z. Leoński, Stadia procesu budowlanego, w: Z. Leoński, M. Szewczyk, Zasady prawa budowlanego i zago- spodarowania przestrzennego, Bydgoszcz–Poznań 2002, s. 208–210). W chwili obecnej w obrocie prawnym obowiązuje 40 rozporządzeń wykonawczych do Prawa budowlanego. Komentowana ustawa zawiera również przepisy z innych dziedzin aniżeli prawo administracyjne. W rozdziale 9 zamieszczone zostały przepisy karne. Niektóre z przepisów Prawa budowlanego, jak np. art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 47 ust. 1, wykazują związek z regulacją prawa cywilnego (zob. też komentarz do niniejszego artykułu, uwaga 8). Naruszenie przepisów dotyczących wiedzy technicznej wywołuje okreś lone skutki na poszczególnych etapach procesu inwestycyjno-budowlanego. Sto- sownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Stwierdzenie naruszeń w tym zakresie obliguje organ, zgodnie z art. 35 ust. 3, do nałożenia w drodze postanowienia obowiązku usunięcia wskazanych nie- prawidłowości. Brak naruszenia przepisów techniczno-budowlanych w za- kresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem jest jedną z przesłanek wstrzymania przez organ nadzoru prowadzenia robót budowlanych na podstawie art. 48 ust. 2 oraz wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Naruszenie norm technicznych może skutkować również wniesieniem sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego, o którym stanowi art. 54, oraz odmową wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego stosownie do art. 59 ust. 5 w stosunku do tego obiektu, który wymaga jego uzyskania. 7. Zakres podmiotowy komentowanej ustawy został okreś lony w art. 1 w sposób ogólny i dorozumiany przez odniesienie zasad działania organów administracji publicznej do wymienionych dziedzin procesu budowlanego. Organami tymi są podmioty wymienione w rozdziale 8. Zgodnie z art. 80 ust. 1 zadania ad- ministracji architektoniczno-budowlanej wykonują: starosta, wojewoda oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Organami nadzoru budowlanego są: powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, wojewoda działający przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego jako kierownika wojewódz- kiego nadzoru budowlanego wchodzącego w skład zespolonej administracji wojewódzkiej oraz Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Pozostałymi pod- 22 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 miotami niewymienionymi wprost w art. 1 są osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, o których stanowi art. 12, uczestnicy procesu budowlanego wymienieni w art. 17, podmioty będące obok inwestora stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, o których stanowi art. 28 ust. 2, właś ciciele oraz zarządcy obiektów budowlanych, o których usta- wodawca stanowi w rozdziale 6 ustawy. 8. Na poszczególnych etapach procesu inwestycyjno-budowlanego obok admini- stracyjnoprawnych uregulowań prawa budowlanego zastosowanie może zna- leźć prawo cywilne. Z punktu widzenia regulacji prawa rzeczowego na uwagę zasługuje wkroczenie przez Prawo budowlane w uprawnienia właś ciciela do swobodnego dysponowania prawem własności. Z kolei jednym z obowiązków inwestora jest udokumentowanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 3 pkt 11 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr.bud. Istotne znaczenie w konkretnej sytuacji mogą mieć również uregulowania do- tyczące tzw. prawa sąsiedzkiego, w tym immisji bezpośrednich zakazanych wprost w art. 140 k.c., immisji pośrednich, o których stanowi art. 144 k.c., za- chowania dostępu do drogi publicznej i wiążącego się z tym ustanowienia słu- żebności drogi koniecznej na podstawie art. 145 § 1 k.c., przekroczenia granicy przy wznoszeniu budynku, o czym stanowi art. 151 k.c. Z punktu widzenia re- gulacji prawa zobowiązaniowego, w trakcie procesu inwestycyjno-budowlanego mogą zachodzić różnego rodzaju stosunki obligacyjne pomiędzy jego uczestni- kami. W art. 647–658 k.c. została uregulowana umowa o roboty budowlane. W praktyce zawierane są również różnego rodzaju umowy nienazwane mające za przedmiot wykonanie okreś lonych prac budowlanych. 9. Ze względu na poszerzający się stopniowo zakres regulacji prawa unijnego na- leży mieć na uwadze, że dotyczy ono w coraz większym zakresie problematyki procesu inwestycyjno-budowlanego. Co prawda, w obecnej dobie nieupraw- nione byłoby posługiwanie się generalnym hasłem europeizacji prawa budow- lanego, tym niemniej nie należy pomijać wpływu, jaki regulacje unijne wy- wierają na kształt rodzimej regulacji prawnej. Tytułem przykładu, już w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawodawca w odniesieniu do projektowania i budowy obiektu budowlanego stanowi o konieczności zapewnienia wymagań podstawowych, związanych z ochroną interesu indywidualnego i publicznego w procesie bu- dowlanym. Jako pierwsza pojęcie wymagań podstawowych wprowadziła Rada Wspólnot Europejskich w uchwale z 7 maja 1985 r. w sprawie nowego podejścia do technicznej harmonizacji i norm (Dz.Urz. WE 1985 C 136/1), wskazując na potrzebę ustalenia wymagań podstawowych odnośnie do bezpieczeństwa oraz innych aspektów istotnych dla dobra ogólnego (szerzej zob. komentarz do art. 5, uwaga 3). Art. 5 ust. 3–15, art. 51, 52 pr.bud. wprowadzone zostały do Prawa bu- dowlanego celem implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/91/WE z 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej bu- Wojciech Piątek 23 www.lexisnexis.pl Art. 2 Ustawa – Prawo budowlane dynków (Dz.Urz. UE 2003 L 1/65 – uchylona; szerzej zob. komentarz do art. 5, uwaga 5). Na odrębną uwagę zasługuje w tym względzie regulacja prawna dotycząca prawa ochrony środowiska, w tym dyrektywa Parlamentu Euro- pejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środo- wisko (Dz.Urz. UE 2012 L 26/1). Zgodnie z art. 1 ust. 1 przywołanej dyrektywy znajduje ona zastosowanie do oceny skutków środowiskowych wywieranych przez przedsięwzięcia publiczne i prywatne, które mogą powodować znaczące skutki w środowisku. Pod pojęciem przedsięwzięcia, stosownie do art. 1 ust. 2 lit. a dyrektywy, rozumie się wykonanie prac budowlanych lub innych insta- lacji lub systemów oraz inne interwencje w otoczeniu naturalnym i krajobrazie, włącznie z wydobywaniem zasobów mineralnych. Należy również zwrócić uwagę na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z 9 marca 2011 r. ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE 2011 L 88/5). Zgodnie z art. 1 tego rozporządzenia okreś la ono wa- runki wprowadzania do obrotu lub udostępniania na rynku wyrobów budowla- nych, poprzez ustanowienie zharmonizowanych zasad wyrażania właś ciwości użytkowych wyrobów budowlanych w odniesieniu do ich zasadniczych charak- terystyk oraz zharmonizowanych zasad stosowania oznakowania CE na tych wyrobach. Powyższe rozporządzenie jest powiązane z ustawą z 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. Nr 92, poz. 881 ze zm.), która normuje m.in. właś ciwość organów w zakresie wykonywania zadań administracyjnych i obowiązków, które z niego wynikają. 2 Art. 2. USTAWA – WYŁĄCZENIA; STOSUNEK DO INNYCH USTAW Art. 2. 1. Ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych. 2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych, a w szczegól- ności: 1) prawa geologicznego i górniczego – w odniesieniu do obiektów bu- dowlanych zakładów górniczych; 2) prawa wodnego – w odniesieniu do urządzeń wodnych; 3) o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – w odniesieniu do obiektów i obszarów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów i obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejsco- wego planu zagospodarowania przestrzennego. 1. Działalność obejmująca sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych została uregulowana w Prawie budowlanym, które dla wymienionych elementów składowych procesu inwestycyjno-budowlanego jest aktem prawnym o charakterze podstawowym. Art. 2 zawiera katalog wyłą- 24 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 czeń z zakresu przedmiotowego Prawa budowlanego. O ile jednak art. 2 ust. 1 w sposób bezwzględny wyłącza zastosowanie ustawy do wyrobisk górniczych, o tyle art. 2 ust. 2 stanowi, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów od- rębnych. Oznacza to, że znajdują one zastosowanie w przypadkach wymienio- nych w art. 2 ust. 2, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, które modyfi kują regulację Prawa budowlanego. Wyliczenie to nie ma jednak charakteru enume- ratywnego. Zastosowanie zwrotu „w szczególności” wskazuje, że ustawodawca wymienił w sposób przykładowy trzy akty prawne rangi ustawowej, których regulacji Prawo budowlane nie narusza. Zasada okreś lona w art. 2 ust. 2 od- nosi się do każdej ustawy odrębnej, która reguluje sprawy projektowania, bu- dowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych odmiennie aniżeli Prawo budowlane. Przepisy odrębne korzystają z pierwszeństwa zastosowania przed Prawem budowlanym, zastępując jego regulację. Jednakże w przypadku nie- objęcia zakresem normowania danej problematyki przez przepisy szczególne, zastosowanie w sprawie znajduje Prawo budowlane. Dlatego w orzecznictwie sądowym wskazano, że wobec braku w Prawie wodnym regulacji dotyczącej sa- mowoli budowlanej, w przypadku wykonania w warunkach samowoli budowli hydrotechnicznych nakazanie ich rozbiórki powinno następować na podstawie Prawa budowlanego (postanowienie NSA z 18 lutego 2005 r., OW 151/04, Lexis.pl nr 2111807). W innym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny pod- kreś lił, że wpisanie okreś lonego obiektu budowlanego do rejestru zabytków nie wyłącza go spod działania Prawa budowlanego (wyrok NSA z 30 października 2003 r., I SA 113/02, Lexis.pl nr 396975). 2. Zgodnie z art. 6 pkt 17 ustawy z 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 163, poz. 981) wyrobiskiem górniczym jest przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Sprawy doty- czące wyrobisk górniczych uregulowane w przywołanej ustawie pozostają poza zakresem normowania Prawa budowlanego. Zakres przedmiotowy tej ustawy jest jednak znacznie szerszy. Zgodnie z art. 1 p.g.g. okreś la ona zasady i warunki podejmowania, wykonywania oraz zakończenia działalności odnoszącej się do prac geologicznych, wydobywania kopalin ze złóż, podziemnego bezzbiorni- kowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla w celu przeprowadzenia projektu demonstracyjnego wychwytu i składowania dwutlenku węgla. Zakres przedmio- towy ustawy – Prawo geologiczne i górnicze doprecyzowany został w jej art. 2–4. Poza regulacją dotyczącą wykonywania, zabezpieczania i likwidowania wyrobisk górniczych przepisy Prawa budowlanego znajdują zastosowanie do spraw uregu- lowanych w ustawie – Prawo geologiczne i górnicze w zakresie okreś lonym w tej ustawie, z uwzględnieniem art. 2 ust. 2 pkt 1 pr.bud. 3. Art. 2 pr.bud. do Prawa geologicznego i górniczego odsyła również w ust. 2, stanowiąc, że przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów odręb- Wojciech Piątek 25 www.lexisnexis.pl Art. 2 Ustawa – Prawo budowlane nych, a w szczególności Prawa geologicznego i górniczego – w odniesieniu do obiektów budowlanych zakładów górniczych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 p.g.g. obiektem budowlanym zakładu górniczego jest znajdujący się poza pod- ziemnym wyrobiskiem górniczym obiekt zakładu górniczego będący obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego, służący bezpośrednio do wy- konywania działalności regulowanej ustawą w zakresie: 1) wydobywania kopalin ze złóż, a w podziemnych zakładach górniczych wy- dobywających węgiel kamienny wraz z pozostającym w związku technolo- gicznym z wydobyciem kopaliny przygotowaniem wydobytej kopaliny do sprzedaży, albo 2) podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, albo 3) podziemnego składowania odpadów, albo 4) podziemnego składowania dwutlenku węgla. W art. 168 ust. 2 p.g.g. ustawodawca postanowił, że w odniesieniu do projek- towania i wykonywania robót budowlanych oraz utrzymania obiektów budow- lanych zakładu górniczego organy nadzoru górniczego wykonują zadania z za- kresu administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. 4. Budowa oraz utrzymywanie urządzeń wodnych uregulowane zostały w ustawie z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). W art. 9 pkt 19 pr.wod. zawarta została defi nicja urządzenia wodnego, którym jest urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności: 1) budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy; 2) zbiorniki, obiekty zbiorników i stopni wodnych; 3) stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów; 4) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz podziemnych; 5) obiekty energetyki wodnej; 6) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód lub urządzeń wodnych oraz wyloty urządzeń służące do wprowa- dzania wody do wód lub urządzeń wodnych; 7) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych orga- nizmów wodnych; 8) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, pomosty, przystanie, kąpieliska; 9) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych (szerzej zob. komentarz do art. 3, uwaga 42). Projektowaniu, wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych poświę- cony został dział IV Prawa wodnego zatytułowany „Budownictwo wodne”. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pr.wod. budownictwo wodne polega na wykonywaniu 26 Wojciech Piątek www.lexisnexis.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych. W art. 62 ust. 2 pr.wod. ustawodawca wskazał, że przepisy ogólne działu IV Prawa wodnego nie naruszają Prawa bu- dowlanego. Przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów Prawa wod- nego w odniesieniu do urządzeń wodnych. Prawo wodne w dziale IV zawiera normy dotyczące budownictwa wodnego, lecz w powyższej regulacji nie ma sa- modzielnych unormowań dotyczących budowy takich urządzeń. Pomiędzy oma- wianymi ustawami nie ma zatem żadnej konkurencji (wyrok WSA w Warszawie z 15 grudnia 2010 r., VII SA/Wa 1448/10, Lexis.pl nr 2483403). Tak samo prze- pisów art. 2 ust. 2 pkt 2 pr.bud. i art. 62 ust. 2 pr.wod. wyznaczających wza- jemne relacje między tymi ustawami nie można rozumieć w ten sposób, że po- wstają pewne obszary w zakresie regulacji Prawa budowlanego, które przestają podlegać organom nadzoru budowlanego i nie należą do organów właś ciwych do wydania pozwolenia wodnoprawnego z racji ograniczeń wynikających z Prawa budowlanego. Jeżeli okreś lony obiekt budowlany, w rozumieniu art. 3 pkt 1 pr.bud., zaliczony został do urządzeń wodnych, trudno przyjąć pogląd, że w tym zakresie wszystkie kompetencje organów administracji architektoniczno- budowlanej i organów nadzoru budowlanego wynikające z Prawa budowlanego przejmują organy właś ciwe do wydawania pozwoleń wodnoprawnych (wyrok NSA z 23 sierpnia 2013 r., II OSK 800/12, Lexis.pl nr 8046377). Prawo wodne reguluje, zgodnie z art. 1 pr.wod., gospodarowanie wodami, w tym m.in. zarządzanie zasobami wodnymi. Jednym z istotnych przejawów tego za- rządu jest przyznanie organom administracji publicznej kompetencji do wyda- wania pozwoleń wodnoprawnych. Przesłanki wydania tego pozwolenia zostały okreś lone w art. 122 ust. 1 pr.wod. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 pr.wod. wyma- gane jest ono na wykonanie urządzeń wodnych. W rozdziale 4 działu VI Prawa wodnego, począwszy od art. 122 pr.wod., ustawodawca uregulował przesłanki oraz tryb wydania pozwolenia wodnoprawnego. Łączne stosowan
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo budowlane. Komentarz. Wydanie 2
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: