Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00118 010463 10726485 na godz. na dobę w sumie
Prawo cywilne. Część ogólna. Kazusy - ebook/pdf
Prawo cywilne. Część ogólna. Kazusy - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 214
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-278-0318-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> cywilne
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Celem autorów tego zbioru kazusów jest sprowokowanie adeptów prawa do podjęcia próby praktycznego wykorzystania zdobytych w toku studiów teoretycznych informacji – zarówno z zakresu prawoznawstwa, logiki prawniczej, jak i prawa cywilnego – w celu „rozwiązania” określonej sprawy i podjęcia optymalnej decyzji.
Zebrane kazusy dotyczą problematyki części ogólnej prawa cywilnego, a w szczególności: zagadnień ogólnych prawa cywilnego, podmiotów prawa cywilnego, przedmiotów stosunków cywilnoprawnych, czynności prawnych i innych zdarzeń cywilnoprawnych, instytucji przedstawicielstwa oraz dawności. Obok poszczególnych stanów faktycznych i zasygnalizowania powstałych na ich tle problemów prawnych autorzy przedstawili ich rozwiązania.

Adresatami książki są przede wszystkim studenci studiów prawniczych i administracyjnych. Ponadto stanowi ona cenną pomoc dla aplikantów radcowskich, adwokackich, notarialnych i sądowych, a także wszystkich osób zainteresowanych praktycznym zastosowaniem przepisów prawa cywilnego.

Autorami kazusów są:

dr Anna Stępień-Sporek z Uniwersytetu Gdańskiego,
dr hab. Oktawian Nawrot z Uniwersytetu Gdańskiego,
dr Michał Wyrwiński z Uniwersytetu Jagiellońskiego,
dr hab. Piotr Zakrzewski z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Prawo cywilne Cz´Êç ogólna Kazusy Anna St´pieƒ-Sporek | Oktawian Nawrot Michał Wyrwiƒski | Piotr Zakrzewski Wydanie 2 Warszawa 2013 Redaktor prowadzący: Katarzyna Gierłowska Opracowanie redakcyjne: Michał Dymiński Redakcja techniczna: Agnieszka Dymkowska Projekt okładki i stron tytułowych: Agnieszka Tchórznicka © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2013 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autorów i wydawcy. ISBN 978-83-278-0395-5 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Office Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02–222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl Spis treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Prawnik… istota myśląca. Kilka uwag o stosowaniu prawa – Oktawian Nawrot. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 9 ROZDZIAŁ I. Prawo cywilne – zagadnienia ogólne . . . . . . . . . . . . . . 23 1. Ogólne wiadomości o prawie cywilnym – Michał Wyrwiński . . . . . . . 23 2. Stosunek cywilnoprawny i prawo podmiotowe – Michał Wyrwiński . . . 29 ROZDZIAŁ II. Podmioty prawa cywilnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 1. Osoby fizyczne – Anna Stępień-Sporek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 2. Osoby prawne i jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną – Piotr Zakrzewski . . . . . . 62 3. Przedsiębiorcy i konsumenci – Anna Stępień-Sporek . . . . . . . . . . . . . . 72 ROZDZIAŁ III. Przedmioty stosunków cywilnoprawnych – Anna Stępień-Sporek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76 ROZDZIAŁ IV. Czynności prawne i inne zdarzenia cywilnoprawne . 94 1. Pojęcie i rodzaje czynności cywilnoprawnych – Michał Wyrwiński . . . 94 2. Składanie oświadczeń woli – Michał Wyrwiński . . . . . . . . . . . . . . . . . 102 3. Wykładnia oświadczeń woli – Michał Wyrwiński . . . . . . . . . . . . . . . . 118 4. Formy czynności prawnych – Anna Stępień-Sporek . . . . . . . . . . . . . . . 121 5. Umowa jako szczególny rodzaj czynności prawnej – Anna Stępień-Sporek . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 127 6. Wady oświadczenia woli – Piotr Zakrzewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140 7. Treść czynności prawnej – Michał Wyrwiński . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 163 8. Sankcje wadliwej czynności prawnej – Piotr Zakrzewski . . . . . . . . . . 166 ROZDZIAŁ V. Przedstawicielstwo – Anna Stępień-Sporek . . . . . . . . . . . 183 ROZDZIAŁ VI. Dawność – Piotr Zakrzewski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 202 Wykaz skrótów k.c. k.p. k.p.c. KPP k.r.o. k.s.h. – ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) – ustawa z  26  czerwca 1974  r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) – ustawa z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywil- nego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) – „Kwartalnik Prawa Prywatnego” – ustawa z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.) – ustawa z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1030) NSA ONSA ONSAiWSA – Naczelny Sąd Administracyjny – „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego” – „Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Woje- wódzkich Sądów Administracyjnych” OSA OSNAPiUS – „Orzecznictwo Sądów Administracyjnych” – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych” OSNC OSNCP – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna” – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna i  Izba Pracy” OSNP – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Pracy, Ubezpieczeń OSNPG – „Orzecznictwo Sądu Najwyższego”, zbiór Prokuratury Społecznych i Spraw Publicznych” Generalnej OSP OSPiKA OTK – „Orzecznictwo Sądów Polskich” – „Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych” – „Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego” 8 Wykaz skrótów pr.spółdz. – ustawa z  16  września 1982  r. – Prawo spółdzielcze (tekst SA SN TK u.s.m. u.w.l. WSA jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.) – Sąd Apelacyjny – Sąd Najwyższy – Trybunał Konstytucyjny – ustawa z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkanio- wych (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) – ustawa z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) – wojewódzki sąd administracyjny Prawnik… istota myśląca. Kilka uwag o stosowaniu prawa Szanowny Czytelniku, zasiadając po raz pierwszy w akademickiej ławie, zapewne niecierpli- wie czekałeś na moment, w którym zza katedry padną słowa „prawdy”, słowa, dzięki którym poznasz tajniki zawodów prawniczych i  otwo- rzy się przed Tobą nowa, jakże fascynująca, rzeczywistość. Zapewne miałeś wówczas przed oczyma obrazy, rodem z  filmów hollywoodz- kich, prawników błyszczących na salach sądowych niczym gwiazdy na firmamencie. Byłeś młodym, gniewnym Kevinem Lomaxem z filmu „Adwokat diabła” (kreowanym przez Keanu Reeves’a), byłeś Janem Schlichtmannem (kreowanym w  filmie „Adwokat” przez Johna Tra- voltę) reprezentującym, mimo braku honorarium – ponieważ „tak na- leży”, mieszkańców Woburn w walce z bezwzględną i wszechpotężną korporacją, być może byłeś Frankiem Galvinem (postacią kreowaną przez Paula Newmana w filmie „Werdykt”) – podnoszącym się z upad- ku i… nałogu adwokatem, a może jeszcze innym „wielkim”. Tymcza- sem minął wykład pierwszy, drugi, trzeci… i nic się nie zmieniało. Co więcej, przedmioty pojawiające się w programie studiów na pierwszym roku, jak się wydawało, nie miały absolutnie nic wspólnego z warszta- tem prawniczym, który umożliwiałby stanięcie w szranki albo chociaż nieznaczne zbliżenie się do wspomnianych filmowych postaci. I oto nadszedł ten z dawna oczekiwany moment (zakładając, że jeszcze się nie zniechęciłeś do studiów prawniczych) – Twoim zadaniem jest uporanie się z  kazusami zamieszczonymi w  niniejszym zbiorze, roz- wiązanie ich, „wygranie” konkretnych spraw. Cóż się jednak okazuje? Mimo że masz do czynienia z  prawem cywilnym, same informacje, które usłyszałeś podczas wykładu lub pozyskałeś z podstawowej lite- ratury cywilistycznej, okazują się niewystarczające. Twoim zadaniem 10 Prawnik… istota myśląca. Kilka uwag o stosowaniu prawa staje się bowiem „zastosowanie prawa w praktyce”. Musisz więc wró- cić do podstaw, do tego, czego się już nauczyłeś na zajęciach ze wstępu do prawoznawstwa, logiki prawniczej i wszystkich tych przedmiotów, z którymi zetknąłeś się u progu swojej kariery akademickiej, a co do których jakże często stawiałeś pytanie: „Po co mam się tego uczyć?”. Wracasz więc, naturalnie patrząc przez pryzmat prawa cywilnego, do tego elementu wiedzy prawniczej, który słusznie określany jest mia- nem najbardziej podstawowego1. Czego zatem de facto musisz dokonać, starając się rozwiązać konkret- ny kazus? Najogólniej rzecz ujmując, Twoim zadaniem jest dokonanie kwalifikacji przedstawionego stanu faktycznego w świetle norm prawa cywilnego, a następnie wskazanie prawnych konsekwencji dokonanej przez siebie kwalifikacji. Pierwszym krokiem, który zatem powinieneś wykonać, jest zrekonstruowanie podstawy normatywnej, która następ- nie stanie się fundamentem stosownej decyzji. Sprawa więc jest o tyle prosta – i tym kazusy różnią się od życia – iż relewantny prawnie stan faktyczny uznajemy za w pełni określony: wszystkie jego elementy są znane i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości (opisane są w poszczegól- nych kazusach)2. Ty, Szanowny Czytelniku, musisz na podstawie prze- pisów ustalić treść obowiązującej normy prawnej. Konieczny tym sa- mym staje się wspomniany wyżej powrót do wiadomości z pierwszego roku studiów, kiedy to byłeś wprowadzany w arkana wykładni prawa. Przypomnijmy, że wykładnia prawa, zwana także interpretacją, jest zespołem czynności (głównie rozumowań) mających na celu zrekon- struowanie normy prawnej z określonych tekstów prawnych. Jakie za- tem będą to czynności? Po pierwsze, wskazanie tekstów prawnych, na podstawie których będziemy rekonstruować normę. Następnie ko- nieczne okaże się ustalenie znaczeń poszczególnych wyrażeń, z któ- rych teksty te są zbudowane (w tym miejscu bez wątpienia warto bę- dzie skorzystać z  wiadomości o  języku, które nabyłeś podczas zajęć z logiki prawniczej). Być może trzeba będzie również wziąć pod uwagę określone zwyczaje, uznawane przez ustawodawcę wartości i wszyst- ko to, co wpłynie na treść rekonstruowanej normy prawnej. Zauważ 1 Por.  M.  Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002, s. 13. 2 W standardowym modelu stosowania prawa krokiem pierwszym jest wstępne ustale- nie faktu prawnie relewantnego, następnie należy udowodnić zaistnienie faktu i dopie- ro wówczas rekonstruuje się obowiązujące normy prawne. Prawnik… istota myśląca. Kilka uwag o stosowaniu prawa 11 więc, że już w punkcie wyjścia sprawa nie jest tak prosta, jak mogłoby się to wydawać. Aby zwiększyć Twoją konsternację, przypomnę jeszcze, że w doktry- nie można spotkać różne koncepcje wykładni prawa. Dwie najbardziej znane to tzw. koncepcja klaryfikacyjna, zwana również semantyczną, oraz koncepcja derywacyjna3. Zgodnie z koncepcją klaryfikacyjną in- terpretacji – w myśl zasady clara non sunt interpretanda – podlegają je- dynie te elementy przepisów prawnych, które budzą wątpliwości. Jak bowiem zauważył Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 26 mar- ca 1996 r.: „istotą […] wykładni, jak się najczęściej uznaje, jest zawsze ustalenie (wyjaśnienie) znaczenia określonego przepisu prawnego, na- suwającego z różnych względów wątpliwości w sferze stosowania pra- wa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie”4. Jak się tego dokonuje? Po prostu ustalając znaczenie (treść) wspomnianych elementów poprzez odwołanie się do informacji z zakresu semantyki5. Z punktu widzenia koncepcji derywacyjnej6 interpretacji podlega zaś absolutnie wszystko (fakty, przepisy, wartości etc.), gdyż nie istnieje nic, co samo z siebie byłoby wystarczająco jasne7. Podobnie przy rekonstruowaniu normy nie wystarcza sam język i powiązane z nim reguły znaczeniowe. Ko- nieczne jest skorzystanie z reguł kolizyjnych oraz inferencyjnych, tak by stała się ona pełna i jednoznaczna. Jak zatem widzisz, już w punk- cie wyjścia okazuje się, że bez myślenia… ani rusz. Jasne tym samym się staje, dlaczego wymiar sprawiedliwości nie może przejść w „ręce” komputerów. 3 Zob.  L.  Leszczyński, Zagadnienia teorii stosowania prawa. Doktryna i  tezy orzecz- nictwa, Kraków 2004, s. 114–116; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 15–18. 4 W 12/95, OTK 1996, nr 2, poz. 16. 5 Wiele informacji na temat klaryfikacyjnej koncepcji wykładni prawa odnajdziesz, Czytelniku, w dziele jej twórcy – Jerzego Wróblewskiego, zatytułowanym: Zagadnienia teorii wykładni prawa ludowego (Warszawa 1959). 6 Fundamentem, na którym wzniesiony został gmach koncepcji derywacyjnej, było roz- różnienie pojęcia normy prawnej i przepisu prawnego dokonane w 1960 r. przez Zyg- munta Ziembińskiego w artykule Przepis prawny a norma prawna („Ruch Prawniczy i Ekonomiczny” 1960, nr 1, s. 105–122). Istota koncepcji została przez Ziembińskiego przedstawiona w 1966 r. w pracy Logiczne problemy prawoznawstwa (Warszawa 1966); w 1972 r. rozwinął ją szczegółowo Maciej Zieliński w pracy Interpretacja jako proces de- kodowania tekstu prawnego (Poznań 1972). Na temat koncepcji derywacyjnej zob. rów- nież: M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2008. 7 Warto w tym miejscu sięgnąć do jednego z opracowań dotyczących starożytnej filozo- fii i rozważyć poglądy głoszone przez sofistów i sceptyków. 12 Prawnik… istota myśląca. Kilka uwag o stosowaniu prawa Wracając do zasadniczej myśli, punktem wyjścia podczas rekonstrukcji normy prawnej będzie wskazanie konkretnego przepisu lub przepisów (ewentualnie innych źródeł), na podstawie których należy dokonać wspomnianej rekonstrukcji (w tym miejscu prawdopodobnie będziesz musiał skorzystać z  tzw. reguł walidacyjnych)8. Następnie konieczne może się okazać doprecyzowanie znaczenia określeń pojawiających się w tymże przepisie lub przepisach. Innymi słowy, gdy już ustalisz źródło rekonstrukcji, przede wszystkim będziesz musiał się odwołać do językowych reguł wykładni. Gdy po ich zastosowaniu wynik inter- pretacji będzie budził wątpliwości, będziesz musiał skorzystać z reguł wykładni systemowej9. Jeśli i te nie doprowadzą do jasnego i jedno- 8 W dalszej części tekstu scharakteryzowane zostaną wnioskowania prawnicze, czyli rozumowania umożliwiające zrekonstruowanie z norm bezpośrednio wyinterpretowa- nych z przepisów prawnych tzw. norm-konsekwencji, które także przynależą do syste- mu prawnego. 9 Naturalnie stwierdzenie to jest pewnym uproszczeniem, ponieważ istnieją sytuacje, w których rekonstrukcja jasnej i jednoznacznej normy przy zastosowaniu językowych reguł wykładni nie zamyka drogi do sięgnięcia po inne środki interpretacji tekstu prawnego. Możliwość taką wyraźnie zaakcentował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z  28  czerwca 2000  r., stwierdzając: „Trybunał Konstytucyjny pragnie podkreślić, że w  rozpatrywanych przezeń sprawach odwołuje się on nie tylko do językowych, lecz także do pozajęzykowych metod wykładni, w  tym do wykładni funkcjonalnej, czy też do – będącej szczególnym rodzajem tej ostatniej – wykładni celowościowej. […] Stosunkowo szerokie korzystanie z wykładni funkcjonalnej i celowościowej nie może oznaczać jednak, że Trybunał Konstytucyjny posługuje się rozmaitymi metodami wy- kładni w sposób okazjonalny oraz że zakres i sposoby posługiwania się wykładnią po- zajęzykową nie podlegają żadnym ograniczeniom. W państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawne- go. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas – zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda – nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. W  takim wypadku wykładnia pozajęzykowa może jedynie dodatkowo potwierdzać, a więc wzmacniać, wyniki wykładni językowej wykładnią systemową czy funkcjonal- ną. […] W pewnych szczególnych sytuacjach rola wykładni funkcjonalnej nie będzie jednak ograniczać się wyłącznie do roli dyrektywy wyboru jednego ze znaczeń języ- kowych, ale może tworzyć swoiste, różne od alternatyw językowych, znaczenie tekstu prawnego. Przyjęcie takiego swoistego znaczenia tekstu prawnego, ustalonego na pod- stawie wykładni funkcjonalnej (celowościowej) będzie prowadziło zawsze do wykład- ni rozszerzającej lub zwężającej. Również w tym wypadku językowe znaczenie tekstu prawnego stanowi granicę wykładni, w tym sensie, że nie jest dopuszczalne przyjęcie swoistych wyników wykładni funkcjonalnej, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego. Nie oznacza to jednakże, że granica wykładni, jaką stanowić może językowe znaczenie tekstu, jest granicą bezwzględną. Oznacza to jedy- nie, że do przekroczenia tej granicy niezbędne jest silne uzasadnienie aksjologiczne, odwołujące się przede wszystkim do wartości konstytucyjnych” (K 25/99, OTK 2000, nr 5, poz. 141). Prawnik… istota myśląca. Kilka uwag o stosowaniu prawa 13 znacznego rezultatu, konieczne stanie się odwołanie do reguł wykład- ni funkcjonalnej10. W przypadku korzystania z wykładni językowej interpretacja poszcze- gólnych przepisów powinna być dokonana z  poszanowaniem reguł semantycznych (czyli znaczeniowych), syntaktycznych (czyli skła- dniowych) oraz pragmatycznych, zarówno języka naturalnego, jak i nadbudowanego nad nim języka prawnego. Innymi słowy, sięgnięcie do semiotyki, która była scharakteryzowana w  ramach kursu logiki prawniczej, okaże się niezbędne. Przechodząc do konkretnych wskazówek, należy przypomnieć, że wśród językowych reguł interpretacyjnych jedno z czołowych miejsc, jeśli nie pierwsze, zajmuje tzw. dyrektywa języka potocznego, zgod- nie z którą: „przy tłumaczeniu znaczenia normy należy jej przypisać takie znaczenie, jakie ma ona w języku potocznym, chyba że ważne względy przemawiają za odstępstwem od tego znaczenia”11. Następ- nie trzeba przypomnieć o  szczególnym znaczeniu definicji występu- jących w tekstach prawnych. Jeśli bowiem ustawodawca wprowadził do określonego aktu definicję legalną, czyli nadał określonym wyra- żeniom swoiste znaczenie, wówczas w ramach tegoż aktu nie wolno posługiwać się wspomnianym określeniem w innym znaczeniu. Pod- kreślmy w tym miejscu, że definicje legalne są normami prawnymi na- kazującymi przyjmować określone znaczenie zdefiniowanych w nich wyrażeń12. Podobnie, jeżeli się okaże, iż określone wyrażenia mają swoje znaczenia powszechnie ustalone w  języku prawniczym13 albo należą do wyrażeń specjalistycznych w określonej dziedzinie wiedzy lub praktyki społecznej, to trzeba będzie je w ten charakterystyczny sposób interpretować. Zamykając ten krótki i niekompletny przegląd językowych reguł wy- kładni, należy jeszcze wspomnieć o zakazie wykładni synonimicznej (jeśli w  akcie normatywnym występują różne wyrażenia, to należy im przypisać różne znaczenia), zakazie wykładni homonimicznej (jeśli w akcie normatywnym wielokrotnie występuje to samo wyrażenie, to należy mu przypisywać to samo znaczenie), zakazie wykładni per non est (wykładnia prowadząca do wniosku, że pewien fragment przepisu 10 Zob. np. L. Morawski, Zasady…, s. 69. 11 J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 130. 12 Zob. np. O. Nawrot, Wprowadzenie do logiki dla prawników, Warszawa 2007, s. 91. 13 Por. uchwałę NSA z 29 listopada 1999 r., FPK 3/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 59.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo cywilne. Część ogólna. Kazusy
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: