Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00381 030618 15615949 na godz. na dobę w sumie
Prawo i procedura karna - ebook/pdf
Prawo i procedura karna - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 234
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-255-3931-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> prawo
Porównaj ceny (książka, ebook (-5%), audiobook).

Prawo i procedura karna:

Prawo i procedura karna obejmuje testy z:

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

PRAWO i procedura karna Mariusz Stepaniuk Wydawnictwo C.H. Beck PRAWO i procedura karna W sprzedaży: M. Stepaniuk APLIKACJA RADCOWSKA, wyd. 4 Aplikacje Prawnicze P. Daniluk (red.) LEKSYKON PRAWA KARNEGO Encyklopedie i Leksykony A. Heliosz APLIKACJA OD OGÓŁU DO SZCZEGÓŁU, wyd. 3 Aplikacje Prawnicze S. R. Hałas, A. Komandowska PRAWO KARNE Aplikacje Prawnicze J. Brylak, M. Mitera POSTĘPOWANIE KARNE Kazusy Becka A. Zientara PRAWO KARNE MATERIALNE Kazusy Becka www.sklep.beck.pl PRAWO i procedura karna Mariusz Stepaniuk Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2012 Redakcja: Joanna Ablewicz Projekt okładki: Robert Rogiński © Wydawnictwo C.H. Beck 2012 Wydawnictwo C.H. Beck Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa Skład i łamanie: DTPArt Druk i oprawa: Elpil, Siedlce ISBN 978-83-255-3930-6 ISBN e-book 978-83-255-3931-3 Spis treści (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) ................................................................................................. 1 (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.) ............................................................................ 163 (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) ................................................................................................. 61 Wstęp ................................................................................................................................................ II Wykaz skrótów ................................................................................................................................. IX Zasady korzystania z testów ........................................................................................................... XI 1. Test z ustawy z 6.6.1997 r. – Kodeks karny 2. Test z ustawy z 6.6.1997 r. – Kodeks postępowania karnego 3. Test z ustawy z 20.5.1971 r. – Kodeks wykroczeń 4. Test z ustawy z 24.8.2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia 5. Test z ustawy z 10.9.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.) .......................................................................... 193 Indeks rzeczowy................................................................................................................................ 217 (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) .......................................................................... 175  Wstęp Drogi Czytelniku! Oddaję w Twoje ręce nową serię książek stanowiących kompleksową pomoc dla osób pragnących przystąpić do egzaminów na aplikacje prawnicze oraz dla aplikantów i studen� tów prawa. Książka niniejsza obejmuje testy z szeroko rozumianego prawa karnego, w tym również z procedury karnej, prawa wykroczeniowego i karnego skarbowego. Należy podkreślić nowatorski charakter koncepcji całej serii. Nie są to bowiem książki przeznaczone do sprawdzania zdobytej uprzednio wiedzy, ale do nauki. Dostępne na rynku pozycje przeznaczone do nauki i powtarzania materiału niezbędnego do opanowania przez kandydatów na aplikantów w znakomitej większości pomijają bowiem niezmiernie istotny aspekt egzaminów aplikacyjnych – fakt, że są to testy prawie w całości sprawdzające znajo� mość konkretnych zapisów ustawowych. Opanowanie całego zakresu regulacji zawartych w ustawach na podstawie klasycznych podręczników akademickich jest zaś niezmiernie trudne, a większości wypadków wręcz niemożliwe. Osoby, które nie stosują poszczególnych ustaw w codziennej praktyce zawodowej mogą mieć trudności w ich zapamiętaniu, zwłasz� cza, że zakres materiału niezbędnego do opanowania jest w tym wypadku bardzo duży. Dlatego właśnie każdy, kto chce przystąpić do egzaminu powinien mieć pewność, że zna poszczególne ustawy nieomal na pamięć. Doskonałym sposobem na weryfikację stopnia ich znajomości jest test stworzony poprzez przetworzenie na pytanie testowe każdego artykułu (a nawet paragrafu, czy ustępu) ustawy. Tak właśnie powstała niniejsze opracowanie. Jest to zestaw testów stworzonych przez przetworzenie na pytanie testowe kolejnych artykułów (a nawet paragrafów) Kodeksu kar� nego, Kodeksu postępowania karnego, Kodeksu wykroczeń, Kodeksu postępowania w spra� wach o wykroczenia, Kodeksu karnego skarbowego wraz z podstawą prawną i właściwą od� powiedzią podaną obok, tak, aby można było od razu stwierdzić, czy udzielona odpowiedź byłą prawidłowa. Taki sposób opanowywania materiału ma tę przewagę nad innymi, że daje możliwość bieżącego sprawdzania dotychczasowych postępów w nauce. Warto bowiem pamiętać, że w naturalnym odruchu uczący stara się na ogół znaleźć w ustawie rzeczy „waż� niejsze” i „mniej ważne”, takie, które „na pewno mogą znaleźć się w teście” i takie, których „na pewno w teście nie będzie”. Niestety, twórcy testów egzaminacyjnych mogą mieć inny pogląd na temat tego, co warto w teście umieścić. W ostatecznym rozrachunku może się w związku z tym okazać, iż kilka pytań z partii materiału, która wydawała się „mniej ważna” może zadecydować o osiągnięciu ostatecznego sukcesu. Drogi Czytelniku, oddając w Twoje ręce niniejsze opracowanie pragnę podkreślić, że jest to jedynie pomoc naukowa, która powinna pomóc Ci w utrwaleniu wiedzy niezbędnej do zdania egzaminu na aplikację oraz do jej ukończenia. Egzaminy aplikacyjne sprawdzają II Wstęp całokształt wiedzy nabytej przez aplikantów w trakcie studiów prawniczych i nawet najob� szerniejsze opracowanie nie może zawierać całego materiału, którego znajomość jest na nich wymagana. Niemniej można z całą pewnością stwierdzić, że książka niniejsza wraz z pozo� stałymi publikacjami z serii stanowi pomoc kompleksową, znakomicie ułatwiającą naukę do egzaminu – zarówno wstępnego, w trakcie aplikacji jak i kończącego aplikację. Ostateczny sukces w jego trakcie zależy tylko od Ciebie i Twojej wytrwałości w nauce. Konsekwencja i upór w dążeniu do celu stanowią niezbędną podstawę − ze swej strony zaś zapewniam, że za konieczną na każdym egzaminie dozę szczęścia będę trzymał za Ciebie kciuki. Powodzenia! Mariusz Stepaniuk III 1. Akty prawa KC KK KKS Konstytucja RP KPC KPK KPW KW 2. Inne skróty art. KRS m.in. m.st. n. NBP NIK Nr NSA odp. RM r. RP SE SKO SN t.j. TK Wykaz skrótów i ze sprost.) Nr 111, poz. 765 ze zm.) poz. 483 ze zm. i ze sprost.) Nr 43, poz. 296 ze zm.) – ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) – ustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm. – ustawa z 9.10.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2.4.1997 r. (Dz.U. Nr 78, – ustawa z 17.11.1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. – ustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, – ustawa z 24.8.2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) – ustawa z 20.5.1971 r. – Kodeks wykroczeń (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 46, poz. 555 ze zm.) poz. 275 ze zm.) – artykuł – Krajowa Rada Sądownictwa – między innymi – miasto stołeczne – następne – Narodowy Bank Polski – Najwyższa Izba Kontroli – numer – Naczelny Sąd Administracyjny – odpowiedź – Rada Ministrów – rok – Rzeczpospolita Polska – spółka europejska – samorządowe kolegium odwoławcze – Sąd Najwyższy – tekst jednolity – Trybunał Konstytucyjny IX Wykaz skrótów TS tzw. USC UOKiK UE ust. w. WSA zd. ze sprost. ze zm. ZUS – Trybunał Stanu – tak zwany – Urząd Stanu Cywilnego – Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Unia Europejska – ustęp – wiek – wojewódzki sąd administracyjny – zdanie – ze sprostowaniem – ze zmianami – Zakład Ubezpieczeń Społecznych X Zasady korzystania z testów 1. Wszystkie testy są testami 2. Testy służą utrwaleniu treści Wszystkie testy są testami jednokrotnego wyboru. Prawidłowa jest tylko jedna odpo- wiedź, podana obok pytania testowego. Testy służą utrwaleniu treści poszczególnych artykułów ustaw. Poza nielicznymi wy� jątkami kolejne pytania dotyczą tylko i wyłącznie treści jednego, konkretnego artykułu, podanego obok pytania testowego. Stworzenie testów zawierających pytania obejmujące treścią kilka artykułów dawałoby niezliczoną ilość kombinacji, które musiałyby zostać wzięte pod uwagę. Takie podejście mijałoby się z celem, bowiem osoba, która opanuje treść kolejnych artykułów ustawy nie powinna mieć problemów z rozwiązaniem testu zawierającego pytania łączące treść artykułów. Jakkolwiek podczas tworzenia pytań te� stowych dołożono wszelkich starań, aby odpowiedzi, które należy wybrać nie łączyły się z treścią innych artykułów należy pamiętać, iż treść pytania zawsze dotyczy konkret- nego artykułu, a odpowiedź prawidłowa jest zawsze zawarta w treści tego artykułu. 3. Treść poszczególnych odpowiedzi może być uznana przez Czytelnika za „podchwytliwą” Treść poszczególnych odpowiedzi może być uznana przez Czytelnika za „podchwytliwą” – jest to zabieg celowy, służący zmuszeniu osoby testowanej do szczegółowego opanowa� nia materiału. Niejednokrotnie odpowiedzi różnią się tylko jednym słowem, zmienia� jącym nieznacznie ich treść – nigdy jednak nie są to odpowiedzi identyczne. Dodać należy, iż treść odpowiedzi nieprawidłowych jest w tym wypadku nieistotna– w trakcie rozwiązywania testów nie należy ich brać pod uwagę, są to bowiem z założenia od� powiedzi błędne. Jako takie zaś nie muszą się w żaden sposób wiązać z odpowiedzią prawidłową i nie powinny być oceniane pod względem ich wartości merytorycznej. 4. Pytania celowo tworzono poprzez szczegółowe przetworzenie artykułów ustaw. Orygi� Pytania celowo tworzono poprzez szczegółowe przetworzenie artykułów ustaw. Orygi� nalne pytania egzaminacyjne niejednokrotnie operują pewnym skrótami myślowymi. W celu dokładnego utrwalenia treści ustaw niezbędnej było jednak powtarzanie ca� łych zwrotów użytych przez Ustawodawcę w treści ustawy, nawet, jeśli pytanie traciło po takim zabiegu na zwartości struktury. Dlatego właśnie pytania, w których kolejny raz powtarzane są użyte wcześniej określenia nie należą w pracy do rzadkości. Jest to zabieg celowy, którego celem było utrwalenie przez Czytelnika treści ustaw. Należy pa� miętać, iż testy przeznaczone są w pierwszej kolejności do nauki, w mniejszym zakresie zaś do sprawdzenia nabytej już wiedzy (choć oczywiście siłą rzeczy jest to również ich funkcja). 5. W celu zmniejszenia objętości pracy niezbędne stało się odnoszenie się w treści pytań W celu zmniejszenia objętości pracy niezbędne stało się odnoszenie się w treści pytań do pytań umieszczonych w pracy wcześniej. Pytania ułożone są w kolejności, w jakiej Ustawodawca umieścił w ustawach następujące po sobie artykuły – dlatego niejednokrot� nie w treści pytań mowa jest np. o „sytuacji, o której mowa powyżej” itp. Testy powinny być tratowane jako pewna całość, w której treść poszczególnych pytań wzajemnie się uzupełnia. XI Zasady korzystania z testów 6. Testy dotyczą tylko i wyłącznie Testy dotyczą tylko i wyłącznie treści ustaw. Brak jest w nich pytań dotyczących orzecz� nictwa, teorii prawa itd. – wynika to zarówno z obserwacji pytań tworzonych na potrzeby egzaminów na aplikacje, jak i z chęci ograniczenia ilości pytań do pewnego minimum, łatwiejszego do przyswojenia. Jak już jednak wcześniej wspomniano, egzaminy obejmują całą wiedzę nabytą przez studentów prawa w trakcie studiów, dlatego też materiał niniej� szy stanowić może jedynie pomoc naukową i nie może być traktowany jako zamknięty zbiór pytań, spośród których zostanie utworzony ostatecznie test egzaminacyjny. Testy stworzone zostały w oparciu o stan prawny obowiązujący na dzień 1 kwietnia 2012 roku. 7. Testy stworzone zostały w oparciu o stan prawny obowiązujący na dzień Autor XII 1. Test z ustawy z 6.6.1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) Nr 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn: Treść pytania a) zabroniony przez ustawę, b) zabroniony przez ustawę pod groźbą kary, c) zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego po� pełnienia. 2. 3. Czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma: a) nie stanowi przestępstwa, b) może stanowić przestępstwo, o ile jest on zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, c) może stanowić przestępstwo, o ile sąd tak postanowi. Jeżeli sprawcy czynu zabronionego nie można przypisać winy w czasie popełniania czynu: a) popełnia on przestępstwo, b) nie popełnia przestępstwa, c) od uznania sądu zależy, czy jego czyn zostanie zakwalifikowany jako prze� stępstwo. 4. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega tylko ten: a) na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi, b) na kim ciążył obowiązek zapobiegnięcia przestępstwu, c) kto z mocy ustawy zobowiązany był do zapobiegnięcia przestępstwu. Jeżeli w czasie orzekania w sprawie karnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa: a) zawsze stosuje się ustawę nową, b) stosuje się ustawę nową, jednak należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy, c) zawsze stosuje się ustawę obowiązującą w chwili popełnienia czynu. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę: a) obniża się do dolnej granicy zagrożenia przewidzianego za taki czyn w sta� 5. 6. rej ustawie, w starej ustawie, b) obniża się do połowy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn c) obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn w nowej ustawie. Odp. Źródło (art.) c a 1 § 1 1 § 2 b 1 § 3 a 2 b 4 § 1 c 4 § 2 1 Nr 7. 8. Prawo i procedura karna Treść pytania Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożo- ny karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując, że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się: a) 30 stawkom dziennym grzywny albo miesiącowi ograniczenia wolności, b) 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności, c) 90 stawkom dziennym grzywny albo 3 miesiącom ograniczenia wolności. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie: a) nie ulega z tego tytułu zatarciu, b) ulega zatarciu z mocy prawa, c) ulega zatarciu na wniosek skazanego. 9. Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabro- niony na terytorium RP, jak również na polskim statku wodnym lub po- wietrznym, chyba że: a) prawo państwa, z którym czyn zabroniony był związany, przewiduje karę surowszą, b) prawo państwa, którego obywatelem był sprawca, który popełnił czyn za� broniony, przewiduje karę surowszą, c) umowa międzynarodowa, której RP jest stroną, stanowi inaczej. 10. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca: a) działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, b) działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo w czasie, w którym skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił, c) działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo w czasie, w którym według zamiaru sprawcy skutek stanowiący znamię czynu za� bronionego miał nastąpić. 11. Czyn zabroniony uważa się za popełniony wyłącznie w miejscu, w któ- rym: a) sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić, b) nastąpił skutek stanowiący znamię czynu zabronionego, c) nastąpił skutek stanowiący znamię czynu zabronionego lub według za� miaru sprawcy miał nastąpić. 12. Przestępstwo jest: a) zbrodnią, wykroczeniem albo występkiem, b) zbrodnią albo występkiem, c) występkiem albo wykroczeniem. 13. Zbrodnią jest czyn zabroniony, zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż: a) 3 lata albo karą surowszą, b) 5 lat albo karą surowszą, c) 10 lat albo karą surowszą. 2 Odp. Źródło (art.) b 4 § 3 b 4 § 4 c 5 a 6 § 1 a 6 § 2 b a 7 § 1 7 § 2 Kodeks karny Nr 14. Kodeks karny, definiując występek, określa, że jest to czyn zabroniony, Treść pytania zagrożony: a) grzywną powyżej 20 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc, b) grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 miesiące, c) grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc. 15. Jeżeli przestępstwo zagrożone jest karą od 2 do 12 lat pozbawienia wol- ności, to stanowi ono: a) zbrodnię, b) występek, c) zbrodnię, jeżeli sprawca działał z zamiarem bezpośrednim, a występek, jeżeli sprawca działał z zamiarem ewentualnym. 16. Występek można popełnić: a) tylko umyślnie, b) umyślnie, a nieumyślnie tylko jeżeli ustawa tak stanowi, c) umyślnie, a nieumyślnie tylko wtedy, gdy dolna granica zagrożenia prze� kracza rok pozbawienia wolności. 17. Zbrodnię można popełnić: a) tylko umyślnie, tak z zamiarem bezpośrednim, jak i ewentualnym, b) tylko umyślnie, ale wyłącznie z zamiarem bezpośrednim, c) tak umyślnie, jak i nieumyślnie. 18. Kodeks karny nie przewiduje możliwości popełnienia z zamiarem ewen- tualnym: a) zbrodni, b) podżegania do występku, c) pomocnictwa do zbrodni. 19. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie wyłącznie wtedy, gdy sprawca: a) ma zamiar jego popełnienia, tj. chce go popełnić albo przewidując moż� liwość jego popełnienia, na to się godzi, b) ma zamiar jego popełnienia albo – nie mając zamiaru jego popełnienia – popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć, c) ukończył 17 lat, ma zamiar popełnienia czynu albo – nie mając zamiaru jego popełnienia – popełnia go jednak na skutek niezachowania ostroż� ności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popeł� nienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. 20. Czyn popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca: a) popełnia czyn, nie mając zamiaru jego popełnienia, b) popełnia go na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidy� wał albo mógł przewidzieć, c) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek nie� zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Odp. Źródło (art.) c 7 § 3 b 7 § 2 i 3 b a b 8 8 8 i 18 § 2 i 3 a 9 § 1 c 9 § 2 3 Prawo i procedura karna Treść pytania Nr 21. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć. W takim wypadku ustawa uzależnia odpowie- dzialność od: a) następstwa czynu zabronionego, b) doświadczenia życiowego sprawcy, c) wieku, doświadczenia życiowego sprawcy oraz od dających się udowodnić następstw czynu zabronionego. 22. Na zasadach określonych w Kodeksie karnym odpowiada co do zasady ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu: a) 13 lat, b) 17 lat, c) 18 lat. 23. Na zasadach określonych w Kodeksie karnym odpowiada: a) ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat, ale w przypadku niektórych przestępstw może również odpowiadać ten, kto dopuścił się ich po ukończeniu 15 lat, b) tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat i w żadnym wypadku nie jest możliwe, aby taką odpowiedzialność ponosił ten, kto tego wieku nie osiągnął, c) tylko ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 18 lat i w żadnym wypadku nie jest możliwe, aby taką odpowiedzialność ponosił ten, kto tego wieku nie osiągnął. 24. Na zasadach określonych w Kodeksie karnym może również odpowiadać w niektórych wypadkach osoba, która nie ukończyła 17 lat, jeżeli oko- liczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i wa- runki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne. Osoba taka musi jednak ukończyć: a) 13 lat, b) 15 lat, c) 16 lat. Jeżeli sprawca zbrodni rozboju, której dopuścił się w wieku 16 lat, odpo- wiada na zasadach określonych w Kodeksie karnym, sąd: a) obligatoryjnie stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, b) wymierza karę w granicach zagrożenia ustawowego, c) wymierza karę, której wysokość nie może przekroczyć 2/3 górnej granicy 25. zagrożenia ustawowego. Odp. Źródło (art.) a 9 § 3 b 10 § 1 a 10 § 1 i 2 b 10 § 2 c 10 § 3 4 Kodeks karny Nr 26. W przypadku gdy sąd orzeka karę wobec osoby, która ukończyła 15 lat, Treść pytania ale nie ukończyła 17 lat, orzeczona kara: a) równa jest karze osoby, która ukończyłaby 17 lat, b) nie może przekroczyć 2/3 górnej granicy ustawowego zagrożenia przewi� dzianego za przypisane sprawcy przestępstwo. Sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary, c) nie może przekroczyć połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo. Sąd może zastoso� wać także nadzwyczajne złagodzenie kary. 27. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu 17 lat, lecz przed ukończeniem 18 lat, sąd zamiast kary stosuje środki wycho- wawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, wyłącznie jeżeli: a) właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, b) jego rozwój intelektualny oraz warunki osobiste za tym przemawiają, c) jego rozwój intelektualny, postawa w trakcie postępowania oraz warunki osobiste za tym przemawiają. 28. Ten sam czyn może stanowić: 29. 30. 31. a) tylko jedno przestępstwo, b) nie więcej niż dwa przestępstwa, c) kilka przestępstw. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepi- sach ustawy karnej, sąd skazuje za: a) wszystkie przestępstwa, których znamiona zostały wyczerpane przez b) jedno przestępstwo, na podstawie jednego przepisu, który zagrożony jest czyn, najwyższą karą, c) jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Jeśli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje: a) za dwa lub więcej przestępstw w zależności od ilości naruszonych przepi� sów ustawy karnej, b) za dwa lub więcej przestępstw w zależności od ilości zaistniałych skutków, c) za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej prze- pisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. W takim wypadku sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę: a) najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewi� dzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, b) najłagodniejszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków prze� widzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, c) najsurowszą. W takim wypadku nie orzeka się innych środków przewi� dzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Odp. Źródło (art.) b 10 § 3 a 10 § 4 a 11 § 1 c 11 § 2 c 11 § 2 a 11 § 3 5 Prawo i procedura karna Nr 32. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu, uważa Treść pytania się za jeden czyn zabroniony wyłącznie, jeżeli: a) zachowania te podjęte są wobec tego samego pokrzywdzonego, b) zachowania te podjęte są wobec tego samego pokrzywdzonego, zaś przed� miotem zamachu jest dobro osobiste, c) zachowania te podjęte są w wykonaniu z góry powziętego zamiaru. Jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego. 33. Za usiłowanie odpowiada ten, kto: a) w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpo� średnio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje, b) swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do dokonania czynu zabro� nionego, które jednak nie następuje, c) swoim zachowaniem zmierza do dokonania czynu zabronionego, które jednak nie następuje. 34. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronio- nego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Jeżeli sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadające- go się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego, usiłowanie: a) zachodzi, b) nie zachodzi, c) co do zasady nie zachodzi. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach: a) dolnego zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa, b) połowy zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa, c) zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa. Jeżeli sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czy- nu zabronionego lub ze względu na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego, sprawca odpowiada za usiłowanie. W takim wypadku sąd: a) może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej 36. 35. b) nie może zastosować nadzwyczajnego złagodzenia kary, a nawet odstąpić c) obligatoryjnie stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, może też odstąpić wymierzenia, od jej wymierzenia, od jej wymierzenia. Odp. Źródło (art.) c 12 a 13 § 1 a 13 § 1 i 2 c 14 § 1 a 14 § 2 37. Kto dobrowolnie odstąpił od dokonania czynu zabronionego lub zapo- biegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego: a) nie podlega karze za usiłowanie, b) nie popełnia przestępstwa, c) podlega karze za usiłowanie, ale z nadzwyczajnym jej złagodzeniem. a 15 § 1 6 Nr 38. Kodeks karny Treść pytania Jeżeli ustalono, że oskarżony dobrowolnie odstąpił od usiłowania doko- nania przestępstwa, sąd: a) umarza postępowanie, b) stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, c) odstępuje od wymierzenia kary. 39. W stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego, sąd: a) stosuje obligatoryjnie nadzwyczajne złagodzenie kary, b) może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, c) nie może zastosować nadzwyczajnego złagodzenia kary. 40. Gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czyn- ności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania, zachodzi: a) usiłowanie, b) podżeganie, c) przygotowanie. 41. Przygotowanie do popełnienia czynu zabronionego jest karalne: a) w przypadku wszystkich zbrodni, b) w przypadku wszystkich przestępstw popełnionych z zamiarem bezpo� średnim, c) tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. 42. Ten, kto dobrowolnie odstąpił od przygotowania, w szczególności znisz- czył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości, a w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, jeśli podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia jego dokonaniu: a) podlega karze za przygotowanie, ale w obniżonym wymiarze, b) podlega karze za przygotowanie – w pełnym wymiarze, c) nie podlega karze za przygotowanie. 43. Kto dobrowolnie odstąpił od dokonania czynu zabronionego lub zapo- biegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego, nie podlega karze za usiłowanie. W takim wypadku osoba ta: a) nie podlega również karze za przygotowanie, b) podlega jednak karze za przygotowanie, c) może podlegać karze za przygotowanie. 44. Ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, odpowiada za sprawstwo. Osoba, która kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie in- nej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu: a) również odpowiada za sprawstwo, b) nie odpowiada za sprawstwo, c) nie odpowiada za sprawstwo, ale za podżeganie. Odp. Źródło (art.) 15 § 1 KK a i 17 § 1 pkt 4 KPK b 15 § 2 c 16 § 1 c 16 § 2 c 17 § 1 a 17 § 2 a 18 § 1 7
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo i procedura karna
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: