Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00015 004285 14687906 na godz. na dobę w sumie
Prawo karne materialne. Kazusy dla aplikantów - ebook/pdf
Prawo karne materialne. Kazusy dla aplikantów - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 133
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-264-5820-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> karne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Książka stanowi zbiór ponad pięćdziesięciu kazusów z zakresu prawa karnego materialnego. Opracowanie zawiera opisy stanów faktycznych o zróżnicowanym stopniu trudności, wraz z proponowanymi rozwiązaniami oraz wskazaniem możliwych interpretacji prawnych.

Większość zaprezentowanych w publikacji przykładów pochodzi z praktyki sadowej autorek. Poszczególne przypadki zgrupowane zostały w tematyczne rozdziały, a każdy kazus opatrzono dodatkowo wykazami orzecznictwa i literatury, które mogą być przydatne podczas jego analizy. W sytuacji bardziej skomplikowanych stanów faktycznych wskazano ponadto problemy i kwestie, które powinny zostać rozważone przez czytelnika.

Adresaci:
Podręcznik przeznaczony jest dla aplikantów aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej, aplikantów adwokackich i radcowskich, studentów ostatnich lat studiów prawniczych oraz doktorantów.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

PRAWO KARNE MATERIALNE KAZUSY DLA APLIKANTÓW Joanna Mierzwińska-Lorencka Eliza Figiel Warszawa 2013 Stan prawny na 31 marca 2013 r. Wydawca Monika Pawłowska Redaktor prowadzący Marzena Molatta Opracowanie redakcyjne Maciej Świerk Łamanie Kamila Tomecka Ta książka jest wspólnym dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, byś przestrzegał przysługujących im praw. Książkę możesz udostępnić osobom bliskim lub osobiście znanym, ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A jeśli musisz skopiować część, rób to jedynie na użytek osobisty. SZANUJMY PRAWO I WŁASNOŚĆ Więcej na www.legalnakultura.pl POLSKA IZBA KSIĄŻKI © Copyright by Wolters Kluwer Polska SA, 2013 ISBN: 978-83-264-4264-3 Wydane przez: Wolters Kluwer Polska SA Redakcja Książek 01-231 Warszawa, ul. Płocka 5a tel. 22 535 82 00, fax 22 535 81 35 e-mail: ksiazki@wolterskluwer.pl www.wolterskluwer.pl księgarnia internetowa www.profi nfo.pl SpiS treści Wykaz skrótów ............................................................................................................................ 7 Przedmowa ................................................................................................................................... 9 Rozdział 1 Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu .............................................................................. 11 Rozdział 2 Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu ................................................ 21 Rozdział 3 Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji .................................................. 25 Rozdział 4 Przestępstwa przeciwko wolności .......................................................................................... 31 Rozdział 5 Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności ............................................. 36 Rozdział 6 Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece ............................................................................. 47 Rozdział 7 Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej ......................................................... 54 Rozdział 8 Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową ....................... 60 Rozdział 9 Przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego ............................................................................................................................. 63 Rozdział 10 Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości ........................................................ 72 Rozdział 11 Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu ............................................................ 79 Rozdział 12 Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów ...................................................... 88 Rozdział 13 Przestępstwa przeciwko mieniu.............................................................................................. 94 5 Rozdział 14 Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu .......................................................... 106 Rozdział 15 Przestępstwa przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi ................. 111 Bibliografia ............................................................................................................................... 121 Orzecznictwo ........................................................................................................................... 123 Wykaz skrótóW akty prawne k.c. k.k. k.k. z 1969 r. k.k.s. k.p. k.p.k. k.r.o. k.w. pr. farm. u.c. u.o.g.p. – ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 poz. 93 z późn. zm.) z późn. zm.) poz. 94 z późn. zm.) – ustawa z  dnia 19  kwietnia 1969  r. – Kodeks karny (Dz.  U. Nr  13, – ustawa z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 186) – ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. – ustawa z  dnia 6  czerwca 1997  r. – Kodeks postępowania karnego z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.) – ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 788 z późn. zm.) – ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 z późn. zm.) – ustawa z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.) – ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) – ustawa z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 67 z późn. zm.) Periodyki, publikatory urzędowe, zbiory orzecznictwa Apel.-Lub. Biul. PK Biul. SN GSP-Prz. Orz. KZS M. Praw. OSA – Apelacja – Sąd Apelacyjny w Lublinie – Biuletyn Prawa Karnego – Biuletyn Sądu Najwyższego – Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa – Krakowskie Zeszyty Sądowe – Monitor Prawniczy – Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych 7 OSAB OSASz OSNKW OSNPG – Orzecznictwo Sądów Apelacji Białostockiej – Orzecznictwo Sądu Apelacyjnego w Szczecinie – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Wojskowa – Orzecznictwo Sądu Najwyższego, Wydawnictwo Prokuratury Gene- ralnej – Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych – Państwo i Prawo – Prokuratura i Prawo OSNwSK OSP OSPiKA PiP Prok. i Pr. Prok. i Pr.-wkł – Prokuratura i Prawo – wkładka PS – Przegląd Sądowy Inne ABW SA SN SO – Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego – sąd apelacyjny – Sąd Najwyższy – sąd okręgowy PrzedmoWa Niniejsza publikacja stanowi zbiór 57 kazusów do nauki części szczególnej prawa karnego materialnego. Zostały one podzielone tematycznie na rozdziały, które odpowia- dają systematyce przyjętej w kodeksie karnym z 1997 r. Zaprezentowane kazusy charakteryzują się różnym stopniem skomplikowania, zawierają złożone problemy i wątpliwości związane z wykładnią prawa i stosowaniem przepisów w praktyce. Opracowanie zawiera nie tylko opisy stanów faktycznych wraz z rozwiązaniami na podstawie poglądów doktryny i orzecznictwa sądowego, ale przede wszystkim przedstawione są możliwe interpretacje prawne. Zawarte w publikacji kazusy pochodzą w znacznej części z praktyki sądowej. Za- mieszczono pod nimi orzecznictwo sądów oraz literaturę, które mogą być przydatne przy analizie, a  przy bardziej złożonych bądź szczególnie problematycznych stanach faktycznych wyszczególniono problemy i kwestie, które powinny być rozważone przez Czytelnika. Zbiór kazusów z prawa karnego materialnego przeznaczony jest zwłaszcza dla apli- kantów, studentów wydziałów prawa oraz doktorantów, dla których może być pomocą w przygotowaniu do egzaminów. Podkreślenia wymaga, że zaprezentowane przy poszczególnych stanach faktycz- nych rozwiązania są jedynie punktem wyjścia do poszukiwania własnego stanowiska i dlatego też nie należy traktować odpowiedzi w nich zawartych jako wiążących i ar- bitralnych. Kwestie dotyczące wykładni poszczególnych przepisów prawa są mniej lub bardziej kontrowersyjne, a zaproponowane rozstrzygnięcia nie zawsze są zgodne z orzecznictwem czy poglądami doktryny. Podobnie bywa w praktyce stosowania prawa, gdzie można spotkać zupełnie odmienne poglądy przy takich samych bądź zbliżonych stanach faktycznych. Warszawa, styczeń 2013 Eliza Figiel Joanna Mierzwińska-Lorencka Rozdział 1 przeStępStwa przeciwko życiu i zdrowiu kazus 1 Podczas zabawy w dyskotece między grupą młodych ludzi doszło do ostrej wymia- ny zdań, a następnie bójki. Czterech uczestników bójki odniosło obrażenia naruszające czynności narządów ciała na czas przekraczający siedem dni, opisane w art. 157 § 1 k.k. W toku czynności wyjaśniających nie udało się ustalić, którzy z nich zadawali ciosy po- wodujące te obrażenia. Na podstawie relacji uczestników zdarzenia oraz obserwujących świadków ustalono, że trzech uczestników zadawało sobie wzajemnie ciosy, jeden nie zadawał ciosów, ale zagrzewał pozostałych do bójki, wydając okrzyki zachęcające do zadawania ciosów i  kontynuowania bójki, natomiast dwóch pozostałych uczestników używało w trakcie bójki noża oraz kija bejsbolowego. dokonaj prawnokarnej oceny zachowań poszczególnych uczestników bójki. Problemy do rozważenia: – współdziałanie sprawców przy przestępstwie bójki; – użycie „niebezpiecznego przedmiotu” w bójce lub pobiciu. Literatura i orzecznictwo Filar M. (red.), Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 2008 Zoll A. (red.), Kodeks karny. Część szczególna, t. II. Komentarz do art. 117–277 k.k., Kraków 2006 Wyrok SA w Krakowie z dnia 14 stycznia 1999 r., II AKa 210/98, KZS 1999, nr 2, poz. 22 (wy- kładnia pojęcia „niebezpieczny przedmiot”) Wyrok SA w Łodzi z dnia 12 października 2000 r., II AKa 181/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001, nr 6, poz. 22 Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 4 października 2001 r., II AKa 354/01, OSA 2002, nr 2, poz. 12 (wykładnia pojęcia „niebezpieczny przedmiot”) Wyrok SA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2002 r., II AKa 115/02, KZS 2002, nr 12, poz. 57 Postanowienie SN z dnia 7 września 2009 r., II KK 377/03, LEX nr 137739 (współdziałanie przy Wyrok SA w Katowicach z dnia 8 marca 2007 r., II AKa 305/06, LEX nr 315444 (wykładnia po- przestępstwie bójki) jęcia „niebezpieczny przedmiot”) Wyrok SA w Katowicach z dnia 19 grudnia 2007 r., II AKa 429/07, KZS 2008, nr 4, poz. 77 (wykład- nia pojęcia „niebezpieczny przedmiot”, różnica między używaniem a posługiwaniem się i posiadaniem niebezpiecznego przedmiotu w rozumieniu art. 159 k.k.) 11 Wyrok SA w Katowicach z dnia 21 listopada 2008 r., II AKa 314/09, KZS 2009, nr 3, poz. 52 (wykładnia pojęcia „niebezpieczny przedmiot”) Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 21 marca 2012 r., II AKa 33/12, LEX nr 1162854 (wykładnia pojęcia „niebezpieczny przedmiot”) Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2012 r., II AKa 208/12, LEX nr 1213797 (skazanie za użycie niebezpiecznego przedmiotu w bójce lub pobiciu) Z opisu stanu faktycznego przedstawionego w  kazusie wynika, że niewątpliwie mamy do czynienia z przestępstwem bójki opisanym w art. 158 k.k. Rozważenia wymaga kwestia prawnokarnej oceny zachowań poszczególnych jej uczestników i stwierdzenia, czy wszystkie wymienione osoby mogą ponieść odpowiedzialność karną na podstawie tego przepisu. Konstrukcja bójki, o której mowa w art. 158 k.k. jest wynikiem niemożności ustale- nia, który z uczestników zajścia zadał cios pociągający za sobą skutki decydujące o kwa- lifikacji prawnej. Dlatego też zachowanie opisane we wskazanym przepisie nie jest wa- runkowane ani jednoczesnością jego podejmowania, ani jednością miejsca czy udziału wszystkich uczestników w  całym jego przebiegu. Przyjęta w  art.  158 k.k. konstrukcja pozwala na ograniczenie się do ustalenia, czy dana osoba brała udział w bójce i jakiego typu była to bójka z uwagi na jej skutki. Do przyjęcia udziału w bójce lub pobiciu nie jest konieczne, aby konkretna osoba zadała innej osobie (innemu uczestnikowi bójki lub napadniętemu przy pobiciu) cios w postaci uderzenia, kopnięcia itp. Wystarczy świado- me połączenie działania jednego uczestnika z działaniem drugiego. Odmiennie aniżeli w innych typach przestępstw, w wypadku których poszczególne postacie współdziałania byłyby zakwalifikowane jako podżeganie lub pomocnictwo, przy czynie z art. 158 k.k. realizują znamiona postaci sprawczej „udziału”. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym „zagrzewanie” bijących się do kon- tynuowania bójki lub pobicia stanowi sprawstwo, a nie podżeganie lub pomocnictwo słowem. Należy przyjąć, że podżeganie lub pomocnictwo do przestępstwa z art. 158 k.k. jest możliwe tylko wtedy, gdy następuje przed rozpoczęciem udziału danej osoby w bój- ce lub pobiciu i poza miejscem, w którym odbywa się to zdarzenie. Z powyższego wynika zatem, że wszyscy uczestnicy bójki poniosą odpowiedzial- ność z art. 158 § 1 k.k. Ponadto rozważenia wymaga kwestia ewentualnego zaostrzenia odpowiedzialno- ści wobec sprawców, którzy w trakcie bójki używali noża i kija bejsbolowego. Zgodnie z art. 159 k.k. sprawca używający w trakcie bójki lub pobicia broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu, ponosi surowszą odpowiedzialność karną. Użycie przez jednego ze sprawców noża nie pozostawia zatem wątpliwości, że po- niesie on surowszą odpowiedzialność karną. Odnośnie natomiast do wykładni pojęcia „inny podobnie niebezpieczny przedmiot” wypowiadały się już niejednokrotnie sądy, wskazując m.in., że za niebezpieczny można uznać tylko przedmiot, który przy użyciu zgodnym z jego fizycznymi cechami lub kon- strukcją może spowodować skutki podobne do użycia broni palnej lub noża. Będą to więc z pewnością przedmioty tnące (siekiera, tasak, stłuczona butelka itp.), a także przedmio- ty o fizycznych właściwościach zdatnych do spowodowania uszczerbku na zdrowiu przy 12 „zwykłym” ich użyciu (zwłaszcza zadaniu ciosu), np. łom, kastet, kolczasty drut, łańcuch1. Należy przy tym pamiętać, że istotna jest właściwość przedmiotu jako niebezpiecznego w użyciu podczas bójki, a nie sam sposób jego użycia. Przy skazaniu poszczególnych sprawców bójki należy ustalić, który z nich danego przedmiotu faktycznie używał. Nie wystarczy bowiem stwierdzenie, że tylko jeden lub dwóch spośród kilku uczestników używało niebezpiecznego narzędzia. W przypadku braku możliwości ustalenia, kto konkretnie używał danego przedmiotu, wszyscy spraw- cy będą odpowiadać jedynie na podstawie art. 158 § 1 k.k., który będzie także podstawą wymiaru kary. Jeśli natomiast będzie wiadomo, którzy sprawcy używali niebezpiecznego narzędzia, to osoby te poniosą odpowiedzialność za udział w bójce z art. 158 § 1 k.k., z tym że podstawą skazania będzie art. 159 k.k. przewidujący surowszą odpowiedzial- ność karną z uwagi na użyte narzędzie. kazus 2 Siedemdziesięciosześcioletni Stanisław Z.  w związku z  licznymi schorzeniami przebywał w  szpitalu. Mężczyzna cierpiał m.in. na cukrzycę, choroby nerek, serca i zaburzenia pamięci. Lekarzem prowadzącym Stanisława Z. był Mikołaj G. Po prze- szło czteromiesięcznym pobycie w  warunkach szpitalnych Stanisław Z.  zmarł. Na żądanie bliskich, kwestionujących sposób leczenia przez Mikołaja G., wszczęto postę- powanie przygotowawcze w  sprawie i  przeprowadzono sekcję zwłok Stanisława Z. W sporządzonej opinii biegli lekarze stwierdzili, że śmierć pacjenta była spowodowa- na przez kompleks czynników. Mimo to lekarz został oskarżony o nieumyślne spowo- dowanie śmierci pacjenta wskutek zastosowania niewłaściwej procedury medycznej (art. 155 k.k.). oceń prawidłowość kwalifikacji prawnej zastosowanej przez prokuratora. orzecznictwo Wyrok SN z dnia 10 grudnia 2002 r., V KK 33/02, LEX nr 75498 Wyrok SO w Tarnowie z dnia 12 grudnia 2002 r., II AKa 546/02, KZS 2003, nr 6, poz. 66 Wyrok SA w Lublinie z dnia 23 września 2009 r., II AKa 64/09, LEX nr 550472 Nieumyślne spowodowanie śmierci różni się od zabójstwa stroną podmiotową, gdyż nie jest objęte zamiarem sprawcy (bezpośrednim lub ewentualnym), lecz winą nie- umyślną w postaci lekkomyślności lub niedbalstwa (świadomego lub nieświadomego na- ruszenia obowiązku ostrożności przy powinności przewidywania skutku). Warunkiem odpowiedzialności za omawiane przestępstwo jest, aby śmierć człowie- ka była skutkiem zachowania się sprawcy. Zgodnie z zasadami odpowiedzialności za do- konanie przestępstwa skutkowego, do przypisania przestępstwa z art. 155 k.k. konieczne jest więc ustalenie, że zachodził związek przyczynowy między zachowaniem się spraw- cy (działaniem albo zaniechaniem) a zaistniałym skutkiem śmiertelnym. 1 Wyrok SA we Wrocławiu z dnia 21 marca 2012 r., II AKa 33/12, LEX nr 1162854. 13
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo karne materialne. Kazusy dla aplikantów
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: