Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00471 007596 15718253 na godz. na dobę w sumie
Prawo karne procesowe. Kazusy z rozwiązaniami - ebook/pdf
Prawo karne procesowe. Kazusy z rozwiązaniami - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 108
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-264-4730-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> prawo
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Stan prawny na 30.04.2012 r.

Zbiór kazusów wraz z rozwiązaniami został przygotowany z uwzględnieniem reguł obowiązujących na egzaminie z prawa karnego procesowego.

Każdy z prezentowanych stanów faktycznych dotyczy problemów proceduralnych znajdujących odniesienie w przepisach zarówno kodeksu postępowania karnego, jak i kodeksu karnego. Ich rozwiązanie wymaga wiec wykazania się znajomością podstawowych instytucji procesowych oraz wykorzystania co najmniej kilku przepisów. W zbiorze umieszczono też kilka prostych kazusów - aby je rozwiązać, w zasadzie wystarczy sięgnąć do jednego właściwego przepisu.

Każda propozycja rozwiązania kazusu została poprzedzona wykazem źródeł normatywnych, które stanowią punkt wyjścia do szukania odpowiedzi na zadane pytania. Powołana literatura i orzecznictwo Sadu Najwyższego umożliwia zainteresowanym dotarcie do opracowań, w których szerzej omówione zostały poszczególne instytucje procesowe.

Adresaci:
Publikacja jest adresowana do studentów wydziałów prawa, którym ułatwi przygotowanie się do egzaminu. Może tez stanowić cenna pomoc naukowa dla aplikantów.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

PrzedmoWa do I WydanIa Katedra Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego, kierowana przez prof. dr. hab. Stanisława Waltosia, w latach 70-tych wprowadziła pisemny egzamin z po- stępowania karnego, w ramach którego, poza sprawdzaniem wiadomości objętych wy- kładem i podręcznikiem1, od studentów oczekuje się rozwiązania trzech kazusów w celu sprawdzenia umiejętności zastosowania przepisów kodeksu postępowania karnego w rozwikłaniu problemów procesowych, jakie mogą powstać na tle prostych stanów fak- tycznych w trakcie przebiegu procesu. Istotną rolę w nowej metodzie nauczania postępowania karnego w Katedrze Postę- powania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego odegrał opublikowany w 1970 r. Zbiór kazusów z zakresu postępowania karnego autorstwa prof. dr. hab. Stanisława Waltosia2 oraz ukazujące się w następnych latach kolejne wydania Procesu karnego w kazusach tego au- tora3. Kazusy w nich zawarte stanowią materiał dydaktyczny uzupełniający kolejne wy- dania podręcznika Stanisława Waltosia, Proces karny. Zarys systemu4. Oparcie kazusów na systematyce kodeksu postępowania karnego umożliwia studentom kontrolowanie wiadomości z zakresu kolejno poznawanych przepisów kodeksu postępowania karnego. Brak rozwiązań zmusza do samodzielnego myślenia, co zresztą zakładał Autor i o czym pisze we wstępie do kolejnych wydań Procesu karnego w kazusach5. Odnotować należy, że w ostatnich latach wyrazem szukania nowych narzędzi w edukacji prawniczej i efek- tywnych form nauczania prawa karnego procesowego są dwa kolejne wydania zbioru Kazusów z prawa karnego z rozwiązaniami prof. dr. hab. Jana Grajewskiego z Uniwersytetu Gdańskiego, Sędziego Sądu Najwyższego6. Oddawane do rąk czytelników Kazusy – prawo karne procesowe z rozwiązaniami przy- gotowane zostały z uwzględnieniem reguł, jakie obowiązują na egzaminie z postępo- wania karnego w Katedrze Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Układ kazusów nie pokrywa się więc ściśle z systematyką kodeksu postępowania karnego, acz- kolwiek – podobnie jak to ma miejsce na egzaminie – kazusy dotyczą czynności proceso- 1 W  latach 70. był to podręcznik M. Cieślaka, Polska procedura karna, PWN, Warszawa 1971, s.  444; od 1985 – podręcznik S. Waltosia, Proces karny. Zarys systemu, PWN, Warszawa 1985, s. 493; wyd. II zmienione, PWN, Warszawa 1995, s. 537; wyd. III zmienione, PWN Warszawa 1996, s. 526. 2 S. Waltoś, Zbiór kazusów z zakresu postępowania karnego, Wydawnictwo UJ, Kraków 1970 (skrypt). 3 S. Waltoś, Proces karny w kazusach, PWN, Warszawa 1974; wyd. II zmienione, PWN, Warszawa 1989; wyd. III 4 Vide przypis 1. 5 Vide wstęp do III wydania z 1995 r., s. 7–8. 6 J. Grajewski, Kazusy z  prawa karnego procesowego z  rozwiązaniami, Warszawa 1995; wyd. II poszerzone zmienione, PWN, Warszawa 1995. i zaktualizowane, Warszawa 1996. 9 wych dokonywanych w kolejnych stadiach drogi procesowej7 i wybranych problemów związanych z przebiegiem postępowania przygotowawczego, postępowania przed są- dem pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego na gruncie nowego prawa karnego procesowego, tj. kodeksu postępowania karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 555) oraz prawa karnego materialnego, tj. kodeksu karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 553). Nie sposób było w tak skromnym opracowaniu wyczerpać wszystkich problemów, jakie mogą się pojawić w związku z zastosowaniem nowego pra- wa procesowego w trakcie przebiegu procesu karnego. Mam więc świadomość, że wiele instytucji procesowych zostało tutaj pominiętych. W zbiorze tym częściowo wykorzysta- łam kazusy, które w ostatnich latach przygotowywałam na kolejne egzaminy z procedu- ry karnej w Katedrze Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zostały one zmodyfikowane i dostosowane do nowego stanu prawnego. Kazusy oparte są na fikcyjnych stanach faktycznych i z reguły każdy z nich dotyka kilku problemów osadzonych w różnych przepisach kodeksu postępowania karnego oraz kodeksu karnego. Ich rozwiązanie wymaga więc wykazania się znajomością podstawowych instytucji procesowych oraz wykorzystania co najmniej kilku przepisów kodeksu postępowania karne- go oraz kodeksu karnego. W zbiorze celowo zamieszczono też kilka prostych kazusów – aby je rozwiązać, w zasadzie wystarczy sięgnąć do jednego, właściwego przepisu. W praktyce przecież nie zawsze zachodzi potrzeba rozwikłania skomplikowanych problemów procedu- ralnych; niekiedy wykorzystanie jednej, ale właściwej normy, jest wystarczające. Część II niniejszego opracowania zawiera propozycje rozwiązań kazusów z powoła- niem podstawy prawnej. Taki układ, mam nadzieję, skłoni Czytelników do podjęcia próby zajęcia samodzielnego stanowiska w oparciu o znajomość przepisów kodeksu postępowa- nia karnego oraz kodeksu karnego i dopiero w następnej kolejności porównania własnych ustaleń z proponowanymi, które zresztą nie są bezdyskusyjne. Każda propozycja rozwią- zania kazusu została poprzedzona wykazem źródeł normatywnych, tj. przepisów praw- nych, które stanowić mogą punkt wyjścia dla szukania odpowiedzi na pytania zadane pod każdym z kazusów. Odesłania do podręcznika S. Waltosia, Proces karny. Zarys systemu, wyd. III zmienione, PWN, Warszawa 1966 r., mają na celu uniknięcie nieporozumień terminolo- gicznych i jednoznaczne rozumienie podstawowych pojęć i instytucji z zakresu procesu karnego, których dotyczy niniejsze opracowanie. Powołana literatura i orzecznictwo Sądu Najwyższego – chociaż nie są wyczerpujące – umożliwią zainteresowanym dotarcie do tych opracowań, w których szerzej omówione zostały poszczególne instytucje procesowe. Pragnę w tym miejscu serdecznie podziękować Wszystkim, którzy okazali mi życz- liwą pomoc oraz zgłaszali uwagi krytyczne w trakcie przygotowywania niniejszego zbio- ru kazusów z rozwiązaniami. Szczególnie dziękuję współpracującym ze mną w Katedrze Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego: prof. dr. hab. Zbigniewowi Dodzie – Prezesowi Izby Karnej Sądu Najwyższego, mgr Barbarze Nicie, mgr. Maciejowi Czajce oraz dr. Andrzejowi Światłowskiemu. Będę wdzięczna za wszelkie uwagi na temat tego opracowania, a zwłaszcza przyję- tej przeze mnie metody rozwiązywania kazusów. 7 Droga procesu, stadia drogi procesowej zob. szerzej: M. Cieślak, Polska procedura karna, PWN, Warszawa 1971, s. 52 i n. 10 Marianna Korcyl-Wolska PrzedmoWa do II WydanIa Oddawane do rąk Czytelników kazusy – Prawo karne procesowe. Kazusy, wydanie dru- gie, zmienione i uzupełnione – podobnie jak wydanie pierwsze z 1998 r., przygotowane zostały z uwzględnieniem reguł, jakie obowiązują na egzaminie z postępowania karne- go w Katedrze Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Układ kazusów nie pokrywa się więc ściśle z systematyką kodeksu postępowania karnego, aczkolwiek – po- dobnie jak to ma miejsce na egzaminie – kazusy dotyczą czynności procesowych doko- nywanych w kolejnych stadiach procesu karnego i wybranych problemów związanych z przebiegiem postępowania przygotowawczego, postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego na gruncie nowego prawa karnego proceso- wego, tj. kodeksu postępowania karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 555) z uwzględnieniem kolejnych noweli, w szczególności tzw. dużej noweli kodeksu postę- powania karnego z dnia 10 stycznia 2003 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 155), oraz prawa karnego materialnego, tj. kodeksu karnego z dnia 6 czerwca 1997 r. (Dz. U. Nr 88, poz. 553). Nie sposób było w tak skromnym opracowaniu wyczerpać wszystkich istotnych problemów, jakie mogą się pojawić w związku z zastosowaniem nowego prawa proceso- wego w trakcie przebiegu procesu karnego. Mam więc świadomość, że wiele instytucji procesowych zostało tutaj pominiętych. W zbiorze tym częściowo wykorzystałam kazu- sy, które w ostatnich latach napisałam na kolejne egzaminy z procedury karnej w Kate- drze Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Zostały one zmodyfikowane i dostosowane do nowego stanu prawnego. Kazusy oparte są na fikcyjnych stanach faktycznych i z reguły każdy z nich do- tyka kilku problemów osadzonych w różnych przepisach kodeksu postępowania kar- nego oraz kodeksu karnego. Ich rozwiązanie wymaga więc wykazania się znajomością podstawowych instytucji procesowych oraz wykorzystania co najmniej kilku przepisów kodeksu postępowania karnego oraz kodeksu karnego. W zbiorze celowo zamieszczono też kilka prostych kazusów – aby je rozwiązać, w zasadzie wystarczy sięgnąć do jednego, właściwego przepisu. W  praktyce przecież nie zawsze zachodzi potrzeba rozwikłania skomplikowanych problemów proceduralnych; niekiedy wykorzystanie jednej, ale wła- ściwej normy jest wystarczające. Część druga niniejszego opracowania zawiera propozycje rozwiązań kazusów z  powołaniem podstawy prawnej. Taki układ, mam nadzieję, skłoni Czytelników do próby zajęcia samodzielnego stanowiska na podstawie znajomości przepisów kodeksu postępowania karnego oraz kodeksu karnego i dopiero w następnej kolejności porów- nania własnych ustaleń z proponowanymi, które zresztą nie są bezdyskusyjne. Każda propozycja rozwiązania kazusu została poprzedzona wykazem źródeł normatywnych, 11 tj. przepisów prawnych, które mogą stanowić punkt wyjścia dla szukania odpowiedzi na pytania zadane pod każdym z kazusów. Odesłania do podręcznika S. Waltosia, Pro- ces karny. Zarys systemu, wyd. VII zmienione i poprawione, LexisNexis, Warszawa 2003, mają na celu uniknięcie nieporozumień terminologicznych i jednoznaczne rozumienie podstawowych pojęć i instytucji z zakresu procesu karnego, których dotyczy niniejsze opracowanie. Powołana literatura i orzecznictwo Sądu Najwyższego – chociaż nie są wy- czerpujące – umożliwią zainteresowanym dotarcie do tych opracowań, w których szerzej omówione zostały poszczególne instytucje procesowe. Pragnę w tym miejscu serdecznie podziękować wszystkim, którzy w trakcie studio- wania pierwszego wydania zbioru kazusów zgłaszali swoje uwagi, nierzadko krytycznie ustosunkowując się do proponowanych przeze mnie rozwiązań, wytykali błędy, a nawet literówki. Szczególnie cenię sobie uwagi zgłaszane przez studentów, którzy przygoto- wując się do egzaminów, podejmowali dyskusje świadczące o ich doskonałej orientacji w rozwiązaniach prawnych przyjętych przez ustawodawcę w kodeksie postępowania karnego. Mam nadzieję, że również ten zbiór kazusów z  rozwiązaniami pomoże stu- dentom oraz aplikantom w poruszaniu się w problemach prawnych objętych regulacją kodeksu postępowania karnego. Szczególne podziękowania kieruję do moich doktorantów: Michała Rusinka i Mar- cina Żaka, którzy byli pierwszymi korektorami tej książki i zgłosili wiele cennych uwag. Będę wdzięczna za wszelkie uwagi na temat tego opracowania, a zwłaszcza przyję- tej przeze mnie metody rozwiązywania kazusów. Marianna Korcyl-Wolska 12 PrzedmoWa do III WydanIa Oddając do rąk Czytelników książkę Prawo karne procesowe. Kazusy z rozwiązania- mi, pragnę podkreślić, że jest to III wydanie zaktualizowanego tekstu, który ukazał się w publikacjach: pt. Kazusy. Prawo karne procesowe z rozwiązaniami (Zakamycze, Kraków 1998) i następnie pod zmienionym tytułem (II wydanie): Prawo karne procesowe. Kazusy (Zakamycze, Kraków 2005). W III wydaniu zamieszczone zostały te same stany faktyczne, z uwzględnieniem zmian wynikających z faktu wielokrotnego nowelizowania przepisów zarówno kodeksu postępowania karnego z 1997 r., jak i kodeksu karnego z 1997 r. W rezultacie czytelnik otrzymuje tekst uwzględniający rozwiązania prawne zawarte w kodeksie postępowania karnego oraz kodeksie karnym według stanu prawnego na dzień 30 kwietnia 2012 r. Podobnie jak to uczyniłam w przedmowie do I i II wydania, podkreślam, że kazusy oparte są na fikcyjnych stanach faktycznych, każdy z nich dotyka różnych problemów prawnych związanych z sytuacją uczestników procesu karnego, przebiegu postępowa- nia i wydawanych orzeczeń. Rozwiązywanie kazusów wymaga wykazania się znajomo- ścią podstawowych instytucji procesowych oraz wykorzystania przepisów zawartych w kodeksie postępowania karnego oraz w kodeksie karnym. W drugiej części zamieściłam propozycje rozwiązań kazusów z powołaniem podsta- wy prawnej odpowiedzi, co mam nadzieję umożliwi Czytelnikom porównanie własnych rozwiązań z proponowanymi oraz pomoże w opanowaniu umiejętności formułowania odpowiedzi na zadane pytania z powołaniem podstawy prawnej. Tak jak w poprzednich wydaniach i w tym każda propozycja rozwiązania kazusu została poprzedzona wyka- zem źródeł normatywnych, tj. przepisów prawnych, które mogą stanowić punkt wyjścia dla rozwiązania problemów wynikających z treści kazusów. Odesłania do podstawowych podręczników z zakresu prawa karnego procesowego mają na celu uniknięcie nieporozumień terminologicznych i jednoznaczne rozumienie pojęć i instytucji prawnych, których dotyczy niniejsze opracowanie. Powołana literatura umożliwi zainteresowanym dotarcie do szerszego omówienia poszczególnych instytucji procesowych. Zważywszy na to, że kolejne nowelizacje kodeksu postępowania karnego obligują studiujących prawo karne procesowe do szczególnie wnikliwego śledzenia wprowadza- nych zmian i nowych instytucji do obowiązującego prawa oraz opanowania umiejęt- ności rozwiązywania problemów prawnych na podstawie aktualnego stanu prawnego, mam nadzieję, że niniejsza publikacja dobrze będzie służyć studentom i aplikantom. Marianna Korcyl-Wolska 13 kazUsy kazus 1 Wanda W. zgłosiła Policji, że została napadnięta w windzie przez dwie kobiety, które zerwały jej z ręki pierścionek i obrączkę, a z uszu wyrwały kolczyki. Następnego dnia funkcjonariusze Policji zatrzymali Dorotę D. oraz Ewę E. w trakcie sprzedawania złotej biżuterii na ul. Floriańskiej w Krakowie. Wanda W. rozpoznała skra- dzione jej przedmioty oraz sprawczynie napadu. Wszczęto dochodzenie. Dorocie D. oraz Ewie E. zarzucono przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. Oficer dochodzeniowy po przesłuchaniu obu podejrzanych zastosował wobec nich jako środek zapobiegawczy zakaz opuszczania kraju, zatrzymując ponadto w aktach sprawy paszport Doroty D., a w stosunku do Ewy E. wydał zakaz wydawania takiego dokumentu. Po upływie 3 miesięcy oficer dochodzenio- wy, wobec faktu, że złota biżuteria została w całości odzyskana, a podejrzane wyraziły skruchę, uchylił zastosowane wobec nich środki zapobiegawcze i umorzył postępowanie. Pokrzywdzona zaskarżyła tę decyzję do sądu rejonowego właściwego do rozpo- znania sprawy. W swojej skardze stanowczo sprzeciwiła się umorzeniu postępowania i domagała przykładnego ukarania obu sprawczyń napadu w windzie. 1. Proszę ocenić przedstawioną sytuację i wskazać naruszone przepisy. 2. Co może uczynić pokrzywdzona w wypadku negatywnego załatwienia wniesionej skargi? 3. Jak powinna postąpić, aby postawić Dorotę D. i Ewę E. przed sądem? kazus 2 Do idącej ulicą Szewską w Krakowie Ewy E. podbiegł młody mężczyzna, popchnął ją i  znienacka wyrwał z  ręki torebkę zawierającą dokumenty i  pieniądze. Ewa E. upa- dła, łamiąc rękę. Zaczęła wzywać pomocy. Kilka osób pobiegło za sprawcą, który zniknął w tłumie na Rynku Głównym. Ewa E. udała się do najbliższego komisariatu Policji zgłosić kradzież torebki. Po chwili do komisariatu doprowadzony został młody mężczyzna ujęty w Sukiennicach. Ewa E. rozpoznała w nim sprawcę kradzieży. Niestety skradzionej torebki Ewy E. przy nim nie znaleziono. Mężczyzna został wylegitymowany. Okazało się, że jest to Zbigniew Z. – student WSP, obecnie przebywający na urlopie zdrowotnym. Został on prze- słuchany przez Policję w trybie art. 308 § 2 k.p.k. jako osoba podejrzana o popełnienie prze- stępstwa z art. 280 § 1 k.k. Zbigniew Z. stanowczo zaprzeczył stawianym mu zarzutom. Prokurator odmówił wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a ponad- to stwierdził, że bezzasadnie został zastosowany art. 308 § 2 k.p.k., ponieważ nie zacho- dził przypadek niecierpiący zwłoki. 15 Postępowanie zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy. Upłynęły 3 lata. Zbigniew Z., przesłuchiwany jako oskarżony w innej sprawie, przyznał się do popełnie- nia ongiś rozboju na ulicy Szewskiej w Krakowie. 1. Czy to przyznanie się może spowodować ponowne uruchomienie prawomocnie umorzonej sprawy o rozbój? 2. Odpowiedź proszę uzasadnić, powołując podstawę prawną. kazus 3 Do prokuratury zgłosiła się Małgorzata M. i oświadczyła, że wczoraj została zwol- niona z więzienia, w którym odbywała karę jednego roku pozbawienia wolności. Na czas pobytu w zakładzie karnym swoje cenne futro z norek dała na przechowanie An- nie A., cieszącej się nieposzlakowaną opinią pracownicy służby więziennej, obecnie rencistce. Anna A. powierzonego jej na przechowanie futra nie chce zwrócić. Wszczęto dochodzenie w tej sprawie o czyn z art. 284 § 1 k.k. Anna A. przesłuchana w charak- terze świadka na okoliczności podane w zawiadomieniu o przestępstwie oświadczyła, że nigdy nie miała nic wspólnego z futrem Małgorzaty M.; nigdy nie przyjęła go na przechowanie. Zresztą w jej mieszkaniu zagnieździły się mole i własny kożuch prze- chowuje w szafie swojej sąsiadki. Sąsiadka, Stefania S. przesłuchana na tę okoliczność potwierdziła ten fakt. Wobec braku dowodów postępowanie w tej sprawie umorzono. Upłynęło 6 miesięcy. Do prokuratury zgłosiła się Stefania S. – sąsiadka, która oświad- czyła, że robiąc porządki w szafie stwierdziła ze zdumieniem, że w worku antymolo- wym pozostawionym przez Annę A. w jej szafie, zamiast kożucha wisi eleganckie futro z norek. 1. Jak należy postąpić w tej sprawie? 2. Proszę powołać podstawę prawną. kazus 4 Przeciwko Adamowi A., znanemu prezenterowi TV, wszczęto postępowanie o wy- stępek z art. 202 § 1 k.k. Adam A. przez cały czas prowadzonego przeciwko niemu docho- dzenia zaprzeczał stawianym mu zarzutom. Prokurator umorzył postępowanie przeciw- ko Adamowi A. o czyn z art. 202 § 1 k.k. wobec braku dostatecznych dowodów. Upłynęło 5 lat od umorzenia postępowania. Prokurator przeglądając akta sprawy, doszedł do wniosku, że jego decyzja była błędna, gdyż dowody zebrane w sprawie da- wały podstawę do sporządzenia aktu oskarżenia. W związku z powyższym zdecydował się wznowić postępowanie, sporządził akt oskarżenia i skierował go do sądu. 1. Proszę ocenić na podstawie obowiązujących przepisów powyższą sytuację. 2. Proszę wskazać popełnione uchybienia. 3. Jak powinien postąpić sąd? Proszę powołać podstawę prawną. kazus 5 Krystyna K., lekarz stomatologii, otworzyła prywatny gabinet stomatologiczny. Niestety nie miała zbyt wielu pacjentów, ponieważ każdy, kto zbliżał się do drzwi jej 16 gabinetu, był ostrzegany przez Józefę J., dozorczynię domu, że Krystyna K. jest nie- ukiem, marnym stomatologiem, a zakładane przez nią plomby natychmiast wypadają. Potencjalni pacjenci Krystyny K. tracili do niej zaufanie i chodzili leczyć zęby gdzie indziej. W  tej sytuacji Krystyna K. zagrożona bankructwem złożyła na komisariacie Policji skargę na dozorczynię. Domagała się ochrony prawnej ze strony organów wy- miaru sprawiedliwości. Oficer Policji odmówił przyjęcia skargi i pouczył ją, że musi radzić sobie sama. 1. Czy oficer Policji miał rację? 2. Jak należało postąpić w tej sprawie, kierując się obowiązującymi przepisami? kazus 6 W czasie hucznego wesela Marzeny M. z Bogdanem B. doszło do utarczki słownej między członkami rodzin obojga państwa młodych. Aby nie psuć zabawy, zacietrzewie- ni weselnicy wyszli na dwór i wkrótce zaczęli swoje argumenty popierać wyrwanymi z płotu kołkami. Kilka osób zostało poszkodowanych. Wezwano Policję i pogotowie ra- tunkowe. W sprawie tej wszczęto dochodzenie o przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. W trakcie dochodzenia Policja przesłuchała Macieja M. w charakterze świadka. Po przesłuchaniu oficer Policji oświadczył mu, że zostaje zatrzymany na 48 godzin w celu uniemożliwienia wpływania na zeznania pozostałych osób, które nie zostały jeszcze przesłuchane w tej sprawie. Maciej M. napisał niezwłocznie skargę do prokuratora. Twierdził w niej, że wca- le nie miał zamiaru wpływać na zeznania innych osób i utrudniać prowadzenie postępo- wania dowodowego. Domagał się natychmiastowego zwolnienia. 1. Proszę ocenić opisaną sytuację na podstawie obowiązujących przepisów. 2. Jak należy załatwić skargę Macieja M.? kazus 7 W sobotę wieczorem odbywała się dyskoteka w remizie strażackiej. Organizatorzy zamierzali cały dochód przeznaczyć na uzupełnienie sprzętu gaśniczego. Zabawa do- piero co się zaczęła, gdy jej uczestnicy poczuli zapach dymu – paliła się remiza. Ogień szybko ugasili obecni na dyskotece członkowie Ochotniczej Straży Pożarnej. Na gorącym uczynku podpalenia remizy schwytani zostali Marek M. oraz Wojciech W. – mieszkańcy sąsiedniej wsi. Komendant OSP postanowił nie wzywać Policji, bo jak powiedział: „by- łoby po zabawie”. Obu podpalaczy wszyscy dobrze znali, komendant jednak zdecydo- wał zabezpieczyć ich dla organów ścigania, bo „nie wiadomo, co im jeszcze wpadnie do głowy”. Marek M. i Wojciech W. zostali więc zamknięci w schowku na sprzęt gaśniczy, a dyskoteka trwała do białego rana. W niedzielę organizatorzy wraz z komendantem OSP zajęci byli podliczaniem zysków. W poniedziałek rano komendant OSP telefonicz- nie zawiadomił najbliższy posterunek Policji o podpaleniu remizy oraz o zabezpieczeniu sprawców podpalenia. Policja przyjechała na miejsce zdarzenia niezwłocznie, tj. o godz. 9.00. Funkcjona- riusze Policji natychmiast przystąpili do przesłuchania Marka M. oraz Wojciecha W., jako podejrzanych o popełnienie przestępstwa z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. Po zakończeniu tych 17 czynności podejrzanych umieszczono w służbowym polonezie celem przewiezienia do sądu, aby zdecydował o ich tymczasowym aresztowaniu. Przed odjazdem funkcjonariusz Policji zapytał komendanta OSP: „To od kiedy pod- palacze byli zatrzymani, bo muszę to powiedzieć w sądzie?”. W odpowiedzi usłyszał: „Od godziny 21.00 w sobotę”. 1. Proszę ocenić legalność postępowania w przedstawionym stanie faktycznym. 2. Proszę wskazać naruszone przepisy. kazus 8 Zbliżała się gwiazdka, a Janusz J. i Dariusz D., bezrobotni absolwenci technikum rolni- czego, nie mieli pieniędzy na prezenty dla swoich bliskich. Zdecydowali włamać się do eks- kluzywnego sklepu jubilerskiego Tomasza T. W trakcie forsowania drzwi na zaplecze tego sklepu zostali zatrzymani przez funkcjonariuszy Policji. Przeciwko zatrzymanym wszczęto dochodzenie, zarzucając im usiłowanie popełnienia przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. Wo- bec obu podejrzanych zastosowano tymczasowe aresztowanie. W toku dochodzenia obaj przyznali się do zarzucanego im czynu i wyrazili skruchę. Deklarowali ponadto pokrycie kosztów nowych drzwi na zaplecze i zapłatę odszkodowania właścicielowi sklepu. Wobec tych faktów prowadzący dochodzenie funkcjonariusz Policji umorzył warunkowo postę- powanie, zwalniając obu podejrzanych z aresztu tymczasowego. Decyzję tę zatwierdził prokurator. Pokrzywdzony Tomasz T. nie jest usatysfakcjonowany tym rozstrzygnięciem. 1. Proszę wskazać uchybienia procesowe. 2. Czy pokrzywdzony może w tej sprawie coś zrobić? kazus 9 Profesor Z. był znanym kolekcjonerem obrazów. Po jego śmierci bezcennymi dzie- łami sztuki opiekowała się jego żona, Zofia Z. Zamierzała całą kolekcję przeznaczyć w spadku dla Muzeum UJ w Collegium Maius. Niestety, podczas jednodniowej nieobec- ności w domu Zofii Z., wszystkie obrazy zniknęły ze ścian. Wezwana przez Zofię Z. Policja stwierdziła, że nie ma śladów włamania. Wszczęto dochodzenie. Wkrótce ustalono, że kradzieży dokonali 15-letni Mariusz M. oraz 20-letni Zbigniew Z. – student historii sztuki UJ. Ten ostatni był wnukiem pokrzywdzonej i dys- ponował kluczami do jej mieszkania. Zostali ujęci przez Policję na lotnisku, gdyż zamie- rzali (jak obaj zgodnie oświadczyli) lecieć do Włoch na wakacje i pogłębiać swoje studia nad dziełami sztuki. Jeszcze w trakcie zastosowanego wobec nich przez Policję zatrzymania na okres 48 godzin, dyżurny policjant przesłuchał zatrzymanych w trybie art. 308 § 2 k.p.k. Obaj przyznali się do kradzieży i wskazali miejsce ukrycia łupów. W tej sytuacji prowadzący dochodzenie oficer Policji przekazał sprawę 15-letniego Mariusza M. do sądu rodzinne- go, natomiast przeciwko Zbigniewowi Z. skierował do sądu rejonowego akt oskarżenia o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 2 k.k. 1. Proszę ocenić prawidłowość postępowania w tej sprawie. 2. Proszę wskazać naruszone przepisy procesowe. 18 kazus 10 Popularny piosenkarz Andrzej A. cieszył się niezwykłym powodzeniem wśród fa- nek. Gdziekolwiek się ruszył, otaczał go tłum wielbicielek, które bardzo wnikliwie ana- lizowały jego życie prywatne. W rezultacie do organów ścigania wpłynęło doniesienie o popełnieniu przez Andrzeja A. przestępstwa z art. 206 k.k. Po przeprowadzeniu czynności sprawdzających Policja wszczęła dochodzenie. An- drzejowi A. przedstawiono zarzut popełnienia czynu z art. 206 k.k. Andrzej A. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, a nawet zwierzył się funkcjonariuszo- wi Policji w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego, że wkrótce ma zamiar wstąpić w  kolejny związek małżeński, gdyż ostatnio spotkał „kobietę swojego życia”. O treści tych zwierzeń podejrzanego zawiadomiony został prokurator nadzorujący po- stępowanie przygotowawcze. W tej sytuacji prokurator zwrócił się do sądu rejonowego o zastosowanie aresztu tymczasowego wobec podejrzanego Andrzeja A. na podstawie art. 258 § 3 k.p.k. Sąd rejonowy zastosował areszt tymczasowy wobec Andrzeja A. na okres 3 miesię- cy, a następnie wobec przedłużającego się dochodzenia przedłużył areszt tymczasowy do czasu ukończenia postępowania przygotowawczego w tej sprawie. 1. Proszę ocenić na podstawie obowiązujących przepisów przedstawiony stan faktyczny. 2. Czy aresztowany Andrzej A. może zaskarżyć decyzję sądu o tymczasowym aresztowaniu? W jaki sposób? 3. Czy przedłużenie aresztu tymczasowego przez sąd rejonowy było zgodne z przepisami k.p.k? kazus 11 Były funkcjonariusz Policji, obecnie rencista, Jerzy J., został oskarżony o to, że czy- nił przygotowania do prowadzenia wojny napastniczej. W  postępowaniu przygoto- wawczym odmówił składnia wyjaśnień. Akt oskarżenia skierowany został do sądu. Na rozprawę nie zgłosił się oskarżony, prawidłowo zawiadomiony o jej terminie. Stawił się natomiast jego obrońca i złożył wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka 12-let- niej córki oskarżonego na okoliczność, że tempore criminis oskarżony przebywał w domu i pomagał córce rozwiązywać zadania z matematyki. Prokurator sprzeciwił się uwzględ- nieniu tego wniosku z następującym uzasadnieniem: „Córka oskarżonego, jako nieletnia, nie może być przesłuchana w charakterze świadka”. Przewodniczący składu orzekające- go sądu rejonowego rozpoznającego tę sprawę przychylił się do sprzeciwu prokuratora i wniosek dowodowy obrońcy oddalił. Sąd postanowił ograniczyć postępowanie dowo- dowe i wydał wyrok zaoczny. 1. Proszę ocenić postępowanie w tej sprawie. 2. Proszę wskazać naruszone przepisy procesowe i konsekwencje uchybień. Późnym wieczorem przebywająca na terenie Szkoły Podstawowej nr 105 sprzątacz- ka Genowefa G. została obezwładniona gazem, związana i zakneblowana. Z gabinetu dyrektorki szkoły zniknęła kasetka z  pieniędzmi, zebranymi na Komitet Rodzicielski, oraz aparat telefoniczny z automatyczną sekretarką. Podejrzenie popełnienia tego czynu 19 kazus 12 padło na Antoniego A. Wszczęto przeciwko niemu dochodzenie o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. W charakterze świadka przesłuchano Bożenę B., konkubinę Antoniego A. Złożyła ona obszerne zeznania obciążające konkubenta. Gdy jednak zarzucono jej współudział w popełnieniu tego przestępstwa, odmówiła składania wyjaśnień. W wyniku dalszych czynności dowodowych postępowanie przeciwko Antoniemu A. umorzono, a  docho- dzenie kontynuowano przeciwko Bożenie B., zarzucając jej czyn z art. 280 § 2 k.k. Po zakończeniu postępowania akt oskarżenia przeciwko Bożenie B., z zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k., wniesiono do sądu rejonowego miejscowo właściwego do rozpoznania tej sprawy zgodnie z art. 31 § 1 k.p.k. Na rozprawie Bożena B. odmówiła złożenia wyjaśnień. Oskarżyciel złożył wówczas wniosek o odczytanie protokołów jej zeznań z postępowania przygotowawczego. Boże- na B., która broniła się sama, nie zaprotestowała i sąd odczytał ten protokół. 1. Proszę ocenić legalność postępowania w tej sprawie. 2. Proszę wskazać naruszone przepisy procesowe oraz konsekwencje prawne uchybień. kazus 13 Przeciwko Zygmuntowi Z., odpowiadającemu z wolnej stopy, toczy się postępo- wanie o przestępstwo z art. 175 k.k. Sąd rejonowy po przesłuchaniu oskarżonego zde- cydował się przerwać rozprawę z powodu jego zasłabnięcia. Na następną rozprawę stawił się łudząco podobny do oskarżonego jego brat bliźniak. Uczestniczył on w roz- prawie na prośbę Zygmunta Z., który w tym czasie przebywał na wczasach leczniczych w Cieplicach. Prosił brata o zastępstwo na rozprawie, ponieważ obawiał się, że jego nieobecność zostanie potraktowana przez sąd jako uchylanie się od wymiaru sprawie- dliwości. Sąd odroczył ogłoszenie wyroku na dwa tygodnie. Wówczas oskarżony Zygmunt Z. stawił się osobiście. Sąd ogłosił wyrok, a następnie pouczył strony o sposobie jego za- skarżenia. W trakcie wygłaszania przez sąd pouczenia prokurator zorientował się, że coś tu nie jest w porządku, ponieważ wśród publiczności na sali rozpraw rozpoznał osobni- ka, który dotąd występował jako oskarżony. 1. Proszę ocenić na podstawie obowiązujących przepisów przedstawioną sytuację. 2. Kto i co może zrobić w tej sprawie? kazus 14 Toczy się sprawa o przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. Z przeprowadzonych na roz- prawie w toku przewodu sądowego dowodów wynika, że oskarżony Adam A., student AWF, nie zniszczył wcale drzwi do klubu nocnego „ALFA”, lecz pobił „bramkarza” Rober- ta R. Wobec tych faktów prokurator oświadczył, że zarzuca oskarżonemu Adamowi A. przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. Adam A. nie wniósł sprzeciwu. Sąd podyktował to oświad- czenie prokuratora do protokołu. Po wysłuchaniu głosów stron i  naradzie sąd ogłosił wyrok skazujący oskarżonego za przestępstwo z art. 158 § 1 k.k. 1. Proszę ocenić prawidłowość postępowania sądu. 2. Proszę powołać podstawę prawną rozstrzygnięcia. 20 kazus 15 W toku postępowania przygotowawczego o przestępstwo z art. 207 § 2 k.k. przesłuchano w charakterze świadków pokrzywdzoną Marię M. – żonę podejrzanego oraz sąsiadkę Agatę A. Obie szczegółowo opisały fakty świadczące o znęcaniu się podejrzanego ze szczególnym okru- cieństwem nad Marią M. Akt oskarżenia skierowano do sądu. Marię M. oraz Agatę A. wezwano na rozprawę w charakterze świadków. Świadek Agata A. nie stawiła się. Na zwrotnym potwier- dzeniu wezwania jej do sądu widniała adnotacja „wezwania nie doręczono z powodu śmierci adresatki”. Na rozprawę stawiła się świadek Maria M. – żona oskarżonego. Oświadczyła przed sądem, przed rozpoczęciem przesłuchania, że chce skorzystać z przysługującego jej prawa do odmowy zeznań. W tej sytuacji obecny na rozprawie prokurator zażądał odczytania protoko- łów z zeznań złożonych przez obu świadków w postępowaniu przygotowawczym. Oskarżony, który bronił się sam, nie zaprotestował. Przewodniczący zdecydował uwzględnić wniosek dowodowy prokuratora i odczytał oba protokoły. W następstwie udowodnienia winy oskarżonemu zapadł w tej sprawie wyrok skazujący. 1. Jakich dopuszczono się uchybień procesowych? 2. Proszę wskazać naruszone przepisy prawne. kazus 16 Przed sądem rejonowym toczy się postępowanie o przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. Oskarżonym jest Leszek L., znany biznesmen, właściciel firmy komputerowej. Na roz- prawę stawiła się wezwana w charakterze świadka pokrzywdzona Edyta E. Przed rozpo- częciem przewodu sądowego przedłożyła sądowi skrócony odpis aktu małżeństwa jako dowód zawarcia ślubu z oskarżonym. Oświadczyła, że cofa wniosek o ściganie, ponie- waż od dwóch tygodni jest żoną Leszka L. Żałuje, że swoim wnioskiem spowodowała sy- tuację, w której jej mąż zasiada na ławie oskarżonych. „Proszę o umorzenie postępowa- nia, Wysoki Sądzie – powiedziała – mężowi wybaczyłam, obsypał mnie biżuterią i obiecał podróż poślubną na Karaiby. W żadnym wypadku nie dostarczę dowodów przeciwko mojemu mężowi i stanowczo odmawiam składania zeznań przed sądem”. 1. Jak postąpi sąd i dlaczego? 2. Proszę wskazać podstawę prawną. kazus 17 Przed sądem okręgowym w Z. toczy się postępowanie przeciwko Ireneuszowi I. o przestępstwo z art. 189a § 1 k.k. Sąd okręgowy 10 września odroczył rozprawę do 27 listopada. W wyznaczonym terminie przewodniczący poinformował strony, że do składu orzekającego w  miejsce obłożnie chorego ławnika został przydzielony inny, nowy ławnik. Wyraził nadzieję, że ze względu na konieczność rozstrzygnięcia sprawy „w rozsądnym terminie” strony się temu nie sprzeciwią i rzuciwszy na salę okiem stwierdził, że sprzeciwu nie widzi, więc zarządził, że rozprawa będzie kontynuowana. Zarządzenie to zostało zaprotokołowane. Sąd przeprowadził postępowanie i wydał wyrok. Proszę ocenić opisaną sytuację na tle przepisów k.p.k. 21 kazus 18 z art. 252 § 1 k.k. Przed sądem w  K. toczy się postępowanie przeciwko Marcie M. o  przestępstwo Sąd orzekający w składzie jednego sędziego i dwóch ławników 10 września od- roczył rozprawę do 27  listopada. W  wyznaczonym terminie przewodniczący składu orzekającego poinformował strony, że do składu orzekającego w miejsce obłożnie cho- rego ławnika został przydzielony SSR Tomasz T. Wyraził nadzieję, że strony się temu nie sprzeciwią i rzuciwszy na salę okiem stwierdził, że sprzeciwu nie widzi. Postanowił więc, że sprawa będzie kontynuowana. Postanowienie przewodniczącego zostało zaprotoko- łowane. Sąd przeprowadził postępowanie i wydał wyrok. Proszę ocenić opisaną sytuację na tle przepisów k.p.k. kazus 19 Przeciwko Jerzemu J., absolwentowi Wydziału Elektroniki AGH w Krakowie, oskar- żonemu o włamanie się do pomieszczeń dziekanatu Wydziału Elektroniki AGH i kra- dzież dziesięciu prac magisterskich wraz z opiniami promotorów i recenzentów, które następnie sprzedał na terenie miasteczka studenckiego po dwa tysiące złotych bliżej nie ustalonym studentom, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 279 § 1 k.k., tymczasowo aresztowanemu, przeprowadzono rozprawę w trybie uproszczonym. W trakcie ogłasza- nia wyroku SSR Marek M., przewodniczący jednoosobowego składu orzekającego, od- czytując sentencję wyroku zorientował się, że zapomniał orzec grzywnę, a ponadto nie zaliczył oskarżonemu aresztu tymczasowego na poczet orzeczonej kary. 1. Jak należy postąpić w tej sprawie? 2. Proszę powołać podstawę prawną. kazus 20 Iwan I. został skazany przez sąd rejonowy na karę jednego roku pozbawienia wol- ności oraz grzywnę w  wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając jedną stawkę dzienną w kwocie 20,00 (dwudziestu) złotych. Już następnego dnia po ogłoszeniu wy- roku Iwan I. wniósł do sądu okręgowego „podanie o uniewinnienie”. Twierdził w nim, że przestępstwa nie popełnił i dlatego prosi sąd okręgowy o zmianę wyroku i uniewin- nienie. Podniósł ponadto, że dowody przedstawione przez oskarżyciela są niewiarygod- ne, czego nie był w stanie skutecznie wykazać na rozprawie, gdyż będąc cudzoziemcem nieznającym języka polskiego nie mógł się w tej sprawie skutecznie porozumieć z orze- kającym sądem. 1. Jak należy traktować to „podanie”? 2. Jakie orzeczenie należy wydać w tej sprawie? kazus 21 Chociaż Julian J., właściciel antykwariatu, nie przyznał się do winy i uporczywie zaprzeczał stawianym mu zarzutom, sąd wobec spójnych i przekonujących dowodów oskarżenia uznał go winnym zarzucanych mu czynów i wydał wyrok skazujący. 22
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo karne procesowe. Kazusy z rozwiązaniami
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: