Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00173 003937 15209820 na godz. na dobę w sumie
Prawo o adwokaturze. Komentarz - ebook/pdf
Prawo o adwokaturze. Komentarz - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 320
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7806-621-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> komentarze prawnicze
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Ustawa Prawo o adwokaturze. Komentarz zawiera szczegółowe omówienie zagadnień dotyczących funkcjonowania samorządu adwokackiego, wykonywania zawodu adwokata, aplikacji adwokackiej, a także odpowiedzialności dyscyplinarnej członków adwokatury. W komentarzu zawarto bogaty wybór orzecznictwa sądowego i sądowoadministracyjnego w ważnych dla adwokatury kwestiach, a także orzeczenia organów adwokatury i izb adwokackich oraz stanowiska przedstawicieli doktryny.
Komentarz ma duże walory użytkowe, zawiera rozwinięcie rozwiązań ustawowych, a także praktyczne aspekty omawianych zagadnień.
Opracowanie skierowane jest do każdego zainteresowanego, a przede wszystkim do praktyków: adwokatów, aplikantów adwokackich, sędziów, a także przedstawicieli doktryny.
Marek Gawryluk – adwokat, partner w adwokackiej spółce partnerskiej w Warszawie, prowadzi również kancelarię adwokacką Olsztynie

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Prawo o adwokaturze Komentarz Marek Gawryluk Wydanie 1 Warszawa 2012 Redaktor prowadzący: Katarzyna Bojarska Opracowanie redakcyjne: Magdalena Urbańska Redakcja techniczna: Krzysztof Koziarek Projekt okładki i stron tytułowych: Michał Piotrowski © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2012 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autora i wydawcy. ISBN 978-83-7806-622-4 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Offi ce Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02 -222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl Spis treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Wprowadzenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11 Ustawa z 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 146 poz. 1188) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 17 DZIAŁ I. Przepisy ogólne (art. 1–16) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 17 DZIAŁ II. Wykonywanie zawodu adwokata (art. 17–37b) . . . . . . . . . . . 75 DZIAŁ III. Izby adwokackie (art. 38–53) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 115 DZIAŁ IV. Organy adwokatury (art. 54–64) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140 Rozdział 1. Krajowy Zjazd Adwokatury (art. 54–56) . . . . . . . . . . . . . . . 140 Rozdział 2. Naczelna Rada Adwokacka (art. 57–62) . . . . . . . . . . . . . . . 145 Rozdział 3. Wyższy Sąd Dyscyplinarny (art. 63) . . . . . . . . . . . . . . . . . . 158 Rozdział 4. Wyższa Komisja Rewizyjna (art. 64) . . . . . . . . . . . . . . . . . . 160 DZIAŁ V. Wpis na listę adwokatów (art. 65–71c) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 164 DZIAŁ VI. Skreślenie z listy adwokatów (art. 72–74) . . . . . . . . . . . . . . . 186 DZIAŁ VII. Aplikacja adwokacka (art. 75–79) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 193 DZIAŁ VIII. Odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 80–95n) . . . . . . . . . 273 DZIAŁ IX. Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe (art. 96–102) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 319 Bibliografi a . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 321 5 Wykaz skrótów Wykaz skrótów Wykaz skrótów Biul. SN d.k.p.k. Dz.U. ETS k.c. k.k. k.k.s. k.k.w. – Biuletyn Sądu Najwyższego – ustawa z 19 kwietnia 1969 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 1969 r. Nr 13, poz. 96, ze zm. – akt uchylony) – Dziennik Ustaw – Europejski Trybunał Sprawiedliwości (obecnie: Trybunał Spra- wiedliwości Unii Europejskiej) – ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) – ustawa z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Kodeks Etyki Adwokackiej, k.e.a. – Nr 90, poz. 557 ze zm.) obwieszczenie Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z 14 grud nia 2011 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (Kodeks Etyki Adwokackiej) uchwalonego przez Naczelną Radę Ad- wokacką 10 października 1998 r. (uchwała nr 2/XVIII/98) ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Naczelnej Rady Adwokac- kiej nr 32/2005 z 19 listopada 2005 r. oraz uchwałami Naczel- nej Rady Adwokackiej nr 33/2011 – 54/2011 z 19 listopada 2011 r. („Palestra” 2012, nr 1–2; http://www.nra.pl/) Korp.Adwok. – Prawo korporacji zawodowych – adwokatura (w zasobach Lex- k.p. k.p.a. k.p.c. k.p.k. Polonica) – ustawa z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) – ustawa z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania admi- nistracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – ustawa z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilne- go (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) 7 Wykaz skrótów k.p.w. k.r.o. k.s.h. – ustawa z 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w spra- wach o wykroczenia (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) – ustawa z 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 788) – ustawa z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) Konstytucja RP – ustawa z 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Pol- skiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i zm.) – Krajowy Zjazd Adwokatury – „Krakowskie Zeszyty Sądowe” – System Informacji Prawnej C.H. Beck sp. z o.o. – System Informacji Prawnej Wolters Kluwer Polska sp. z o.o. – Serwis Prawniczy LexisNexis Polska sp. z o.o. – „Monitor Prawniczy” – Naczelna Rada Adwokacka – Naczelny Sąd Administracyjny – ustawa z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – okręgowa rada adwokacka – Orzecznictwo Sądów Apelacji Białostockiej – Orzecznictwo Sądów Apelacji Łódzkiej – Orzecznictwo Sądu Najwyższego (do 1962 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna (od 1995 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Cywilna oraz Izba Admi- nistracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (od 1963 r. do 1994 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego Izba Pracy, Ubezpieczeń Spo- łecznych i Spraw Publicznych (od 2003 r.) – Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy A – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy B – ustawa z 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.) – ustawa z 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1158 ze zm.) – ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed są- dami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – „Państwo i Prawo” – „Prokuratura i Prawo” – „Przegląd Sądowy” – Sąd Apelacyjny – Sąd Najwyższy – Sąd Okręgowy – tekst jednolity KZA KZS Legalis Lex LexPolonica MoP NRA NSA o.p. ORA OSAB OSAŁ OSN OSNC OSNCP OSNP OSNwSK OTK ZU OTK-A ZU OTK-B ZU p.a. p.n. p.p.s.a. PiP Prok. i Pr. PS SA SN SO tekst jedn. 8 Wykaz skrótów TSUE u.r.p. u.s.p. WKD WSA WSD WWNRA – Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dawniej: Europej- ski Trybunał Sprawiedliwości) – ustawa z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm.) – ustawa z 27 lipca 2011 r. – Prawo o ustroju sądów powszech- nych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) – Wyższa Komisja Dyscyplinarna – Wojewódzki Sąd Administracyjny – Wyższy Sąd Dyscyplinarny – Wydział Wykonawczy Naczelnej Rady Adwokackiej Wprowadzenie Wprowadzenie Wprowadzenie Słowo „Adwokat” pochodzi od łacińskiego słowa advocatus, które wy- wodzi się z kolei od advocare, czyli prośby o pomoc. Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej Joanna Agacka -Indecka pisała „Advocare to dla nas zawsze wezwanie na pomoc...” („Palestra” 2008, nr 11–12, s. 9). Re- alizacja tej prośby do dnia dzisiejszego stanowi fundament rozważań o Adwokaturze. Bez potrzebujących, często osób pokrzywdzonych, nie byłoby adwokatów. To dla tych osób powstała instytucja odrębnego, samodzielnego i wolnego zawodu adwokata. Ustawa – Prawo o adwokaturze reguluje zasady funkcjonowania Ad- wokatury, wskazując cele, do jakich została powołana. Wśród nich na- leży przede wszystkim wymienić udzielanie pomocy prawnej, współ- działanie w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształto- waniu i stosowaniu prawa. Ustawa zawiera regulacje dotyczące świad- czenia usług adwokackich, określając jednocześnie zamknięty katalog form wykonywania zawodu. Akt prawny defi niuje zawód adwokata jako świadczenie pomocy prawnej, a w szczególności udzielanie po- rad prawnych, sporządzanie opinii prawnych, opracowywanie projek- tów aktów prawnych oraz występowanie przed sądami i urzędami. W praktyce aktywność adwokacka przejawia się w wielu dziedzinach życia społecznego i znacznie rozbudowuje ustawową defi nicję. Ustawa – Prawo o adwokaturze uchwalona została 26 maja 1982 r. Do dnia dzisiejszego wielokrotnie była nowelizowana. Zmiana ustro- ju państwa, rozwój prywatnej inicjatywy gospodarczej i znaczny wzrost świadomości prawnej społeczeństwa zmusił ustawodawcę do wprowadzenia istotnych zmian w pierwotnym tekście aktu prawnego. 11 Wprowadzenie Zmieniana ustawa w wielu wypadkach znacznie różni się od pierwot- nych założeń, powodując niekiedy istotne odstępstwa od spójności tekstu prawnego. Obecnie istniejący tekst aktu prawnego charakte- ryzuje się kompilacją przepisów ogólnych, mających charakter zasad funkcjonowania zawodu adwokata, i szczególnych, niekiedy wręcz norm kazuistycznych. Liczne zmiany, jakie wprowadzane były do ustawy korporacyjnej, do- tyczyły praktycznie wszystkich jej działów. Z zakresu działania zgromadzenia izby adwokackiej usunięte zostało określanie minimalnej i maksymalnej liczby członków izby adwokac- kiej (skreślony art. 40 ust. 4). W toku nowelizacji ustawodawca postanowił przenieść do ustawy korporacyjnej szczegółowy tryb i zasady przeprowadzania egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką, a także egzaminu adwokackiego. Zasadniczej zmianie uległ nabór na aplikację adwokacką, który obec- nie odbywa się w drodze egzaminu wstępnego – testu, przeprowadza- nego przez komisje kwalifi kacyjne przy Ministrze Sprawiedliwości (art. 75–75j). Również, w zupełnie nowej formule, egzamin adwokac- ki przeprowadzają komisje egzaminacyjne przy Ministrze Sprawiedli- wości (art. 77a–78h). W wypadku nieuzyskania pozytywnego wyniku z egzaminu adwokackiego zdający może przystępować do kolejnych egzaminów adwokackich (art. 78i). Sama aplikacja także uległa zasadniczym zmianom. Ujednolicono dzień jej rozpoczęcia i skrócono czas trwania aplikacji do 3 lat (art. 76 ust. 1). Zreorganizowano szkolenie z zakresu działania sądownictwa powszechnego i prokuratury (art. 76 ust. 1a), wprowadzono nowy spo- sób fi nansowania aplikacji (art. 76b). Ustawa dopuściła możliwość wpisania na listę adwokatów grupy osób, które spełniają wymagania określone w art. 65, bez konieczności od- bycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego (art. 66 ust. 1) oraz po złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu adwo- kackiego, ale bez obowiązku odbycia aplikacji adwokackiej (art. 66 ust. 2). 12 Wprowadzenie Istotnym zmianom uległy kompetencje nadzorcze Ministra Sprawied- liwości nad samorządem adwokackim, które zapisane były w ustawie korporacyjnej już w momencie jej wejścia w życie. Ustawą z 29 mar- ca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych in- nych ustaw (Dz.U. z 2007 r. Nr 80, poz. 540) wprowadzono novum, określając wprost, że Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór nad działalnością samorządu w zakresie i formach określonych ustawą. Kompetencje nadzorcze reguluje m.in. art. 8a ust. 4, który przewi- duje ministerialny nadzór nad wykonywaniem przez okręgowe rady adwokackie kontroli spełniania przez adwokatów obowiązku zawar- cia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy świadczeniu pomocy prawnej. Art. 13a nakłada na organy adwokatury oraz organy izb adwokackich obowiązek przesy- łania Ministrowi Sprawiedliwości odpisu każdej uchwały w terminie 21 dni od daty jej podjęcia. Minister Sprawiedliwości może również wystąpić do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury i organów izby adwokatury (art. 14 ust. 1), zwrócić się do Krajowego Zjazdu Adwokatury lub do Na- czelnej Rady Adwokackiej o podjęcie uchwały w określonej sprawie należącej do ich właściwości (art. 15), zgłosić sprzeciw od wpisu na listę adwokatów i aplikantów adwokackich (art. 69a), odwołać się od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne (art. 88a) czy też uzyskać wgląd do akt w każdym stadium postępo- wania dyscyplinarnego (art. 95b). Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 1 grudnia 2009 r., K. 4/2008 (OTK-A ZU 2009, nr 11, poz. 162), zaznaczył, że przedmiotem kom- petencji nadzorczych i kontrolnych Ministra Sprawiedliwości nie jest sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem zawodu adwoka- ta, o której mowa w art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Piecza ta sprawo- wana jest przez samą Adwokaturę na trzech płaszczyznach – kontrol- nej, uchwałodawczej i dyscyplinarnej. W ramach każdej z nich pewne kompetencje przyznano Ministrowi Sprawiedliwości. Kompetencje te powinny być wykonywane tylko w niezbędnym zakresie, co wynika z niezależności przypisywanej przedstawicielom tzw. wolnych zawo- dów i samorządom zawodowym, które ich reprezentują. 13 Wprowadzenie Wśród regulacji dotyczących wykonywania zawodu adwokata warto zwrócić uwagę na zmianę w zakresie form wykonywania zawodu ad- wokata (art. 4a), a także zapewnioną swobodę w wyznaczaniu przez adwokata siedziby zawodowej (art. 70) i jej zmianie (art. 71 i 71a). Ustawodawca zrezygnował z zakazu wykonywania zawodu przez adwokata, którego małżonek pełni funkcje sędziowskie, prokurator- skie lub w okręgu izby adwokackiej – w organach dochodzeniowo- -śledczych (skreślony art. 4b ust. 1 pkt 2), a także z zastrzeżenia, że adwokat nie może wykonywać zawodu w okręgu tej izby, w której spokrewniona z nim osoba, do drugiego stopnia, lub spowinowacona z nim w pierwszym stopniu, pełni wyżej wymienione funkcje (skreślo- ny art. 4b ust. 2). Ważna zmiana objęła zakres obowiązywania tajemnicy adwokackiej, wyłączając z niej informacje udostępniane na podstawie przepisów ustawy z 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz fi nansowaniu terroryzmu (teskt jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 46, poz. 376, ze zm.) – w zakresie określonym tymi przepisami (art. 6 ust. 4). Nowością normatywną jest wykorzystanie przez adwokata podpisu elektronicznego i bezpiecznego podpisu elektronicznego weryfi ko- wanego za pomocą ważnego kwalifi kowanego certyfi katu na potrze- by elektronicznego postępowania upominawczego (art. 37b), a także uprawnienie adwokata sporządzania poświadczeń odpisów dokumen- tów za zgodność z okazanym oryginałem (art. 4 ust. 1b). Liczne zmiany nie ominęły również postępowania dyscyplinarnego. Wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2010 r., K 1/09 (LexPolonica nr 2418987), zmieniono art. 82 ust. 2, wykreśla- jąc z niego skreślenie z listy adwokatów bez prawa ubiegania się o po- nowny wpis w przypadku orzeczenia kary wydalenia z adwokatury. Wśród pozostałych zmian wspomnieć należy chociażby wprowadzo- ną zasadę jawności rozprawy przed sądem dyscyplinarnym (art. 95a), obowiązek tymczasowego zawieszenia w czynnościach zawodowych adwokata lub aplikanta adwokackiego, w stosunku do którego w po- stępowaniu karnym zastosowano tymczasowe aresztowanie, w termi- nie 14 dni od daty powzięcia wiadomości o tymczasowym aresztowa- 14 Wprowadzenie niu (95j ust. 1a). Przyznano Ministrowi Sprawiedliwości prawa strony w dochodzeniu wszczętym na jego polecenie (art. 90 ust. 2a). Przyjęto, że obrońcą obwinionego może być wyłącznie adwokat (art. 94). Spre- cyzowano również w art. 91 właściwość i składy sądów dyscyplinar- nych i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego. Jednoznacznie wskazano, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie w zakresie postępowania dyscyplinarnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania karnego (art. 95n). Wśród wyzwań, z jakimi nie od dziś zmierza się samorząd adwokacki, na pierwszy plan wysuwa się przygotowanie zawodowe i samokształ- cenie adwokatów oraz sprawne, dobrze funkcjonujące sądownictwo dyscyplinarne. Aplikacja adwokacka słusznie jest postrzegana przez samorząd jako podstawowa i najlepsza droga do uzyskania tytułu za- wodowego adwokata. Znaczny wzrost liczby aplikantów stawia przed samorządem zawodowym obowiązek utrzymania wysokiego poziomu przygotowania zawodowego, który nie kończy się złożeniem egzaminu adwokackiego, a dopiero rozpoczyna samodzielną drogę do rozwoju zawodowego. Współczesny adwokat, aby sprostać wyzwaniom, jakie czekają go na wolnym rynku, musi ustawicznie podnosić swoje kwa- lifi kacje. Przywołać należy Prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej Andrzeja Zwa- ry, który stwierdził, że przez 30 lat, które upłynęły od chwili uchwa- lenia ustawy – Prawa o adwokaturze, upłynęło dużo czasu. Pewnym zmianom uległ zawód adwokata oraz funkcjonowanie samorządu ad- wokackiego, choć – co należy podkreślić – wypracowane przez wie- ki zasady wykonywania zawodu i etyki zawodowej pozostają stałe (A. Zwara, O stanie adwokackim, „Palestra” 2012, nr 5–6, s. 9). W interesie społeczeństwa członkowie Palestry podlegają odpowie- dzialności dyscyplinarnej za postępowanie sprzeczne z prawem, zasa- dami etyki lub godności zawodu, a także za naruszenie obowiązków zawodowych. Funkcjonujące sądownictwo dyscyplinarne stanowi barierę ochronną nie dla adwokatów, lecz klientów. Jak się słusznie wskazuje, rola etyki adwokackiej wynika głównie z dużego znacze- nia społecznego zawodu adwokata. Biorąc pod uwagę aktywny udział 15 Wprowadzenie w obrocie prawnym, adwokaci w znacznym stopniu mogą współtwo- rzyć w społeczeństwie warunki do istnienia praworządności i moral- ności (R. Tokarczyk, Etyka prawnicza, Warszawa 2007, s. 160). Obecne czasy wymagają aktywnego udziału Adwokatury i jej człon- ków w kształtowaniu i stosowaniu prawa, a także w wielu innych dzie- dzinach w różny sposób związanych z prawem. Służyć temu ma wol- na, niezależna i profesjonalna Adwokatura. Cechy te, wydawałoby się oczywiste, w trzydziestolecie obowiązywania komentowanej ustawy wciąż są przedmiotem dyskusji i podejmowanych niekiedy prób ogra- niczenia, przywołanej na początku, prośby o pomoc. Przyszłe regula- cje funkcjonowania samorządu zawodowego adwokatów i świadczenia przez jego członków pomocy prawnej powinny opierać się na bogatej i sprawdzonej tradycji, jaką Adwokatura wypracowywała przez wiele lat. Z dorobku tego warto przede wszystkim wskazać ochronę tajemni- cy zawodowej, niezależność adwokata, organizowanie przez samorząd szkolenia aplikantów adwokackich, doskonalenie zawodowe adwoka- tów, dbałość o przestrzeganie zasad etyki zawodowej i niezależne są- downictwo dyscyplinarne. Advocare powinno przyświecać wszystkim, którzy kształtują i stosują prawo, by nie zapomnieć, czemu służy za- wód adwokata. Komentarz odzwierciedla stan prawny na 1 sierpnia 2012 r. Marek Gawryluk USTAWA z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst pierwotny Dz.U. z 7 czerwca 1982 r. Nr 16, poz. 124; tekst jednolity: Dz.U. z 8 września 2009 r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.; Dz.U. z 2009 r. Nr 26, poz. 156, Nr 166, poz. 1317, Nr 210, poz. 1628, Nr 216, poz. 1676; Dz.U. z 2010 r. Nr 47, poz. 278, Nr 7, poz. 45, Nr 200, poz. 1326, Nr 217, poz. 1429; Dz.U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622, Nr 142, poz. 830) DZIAŁ I Przepisy ogólne Dział I. Przepisy ogólne Dział I. Przepisy ogólne Marek Gawryluk Art. 1. ADWOKATURA Art. 1. 1. Adwokatura powołana jest do udzielania pomocy praw- nej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa. 2. Adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawo- dowego. 3. Adwokat w wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych podlega tylko ustawom. 4. Tytuł zawodowy „adwokat” podlega ochronie prawnej. CELE ADWOKATURY 1. Przepis określa cele, dla jakich powołana została adwokatura. Przez udzielanie pomocy prawnej w szczególności należy rozumieć inter- 17 Art. 1 Dział I. Przepisy ogólne pretację i stosowanie prawa. Istotną rolą adwokatury jest współdzia- łanie w ochronie praw i wolności obywatelskich. Katalog praw i wol- ności nie ogranicza się wyłącznie do przysługujących obywatelowi, ale i szerzej, człowiekowi. Warto w tym wypadku odwołać się do rozdziału II Konstytucji RP – Wolności prawa i obowiązki człowieka i obywatela. 2. Adwokatura powołana została do współdziałania w kształtowaniu i stosowaniu prawa. Rolą adwokatury jest efektywne wpływanie na stan obowiązującego prawa oraz dążenie do zapewnienia poprawy standardów jego stosowania. Nadzwyczajny Krajowy Zjazd Adwoka- tury w uchwale nr 1 z 6 marca 2010 r. („Palestra” 2010, nr 3) podkreś- lił niezbędną rolę adwokatury w obronie demokracji, praw obywatela i samorządności. Adwokatura podejmuje współpracę w tym zakresie z samorządami zawodów prawniczych, innymi środowiskami prawni- czymi oraz organami samorządowymi i państwowymi. 3. W dobie znacznych i częstych zmian prawa profesjonalna pomoc ad- wokatów w kształtowaniu prawa nabiera szczególnego znaczenia. Po- moc ta realizowana jest zasadniczo przez udział w opiniowaniu pro- jektów ustaw i innych aktów normatywnych. 4. Współdziałanie w stosowaniu prawa przejawia się w głównej mie- rze w świadczeniu pomocy prawnej przez udzielanie porad praw- nych, sporządzanie opinii, projektów aktów prawnych, reprezen- towanie przed sądami, urzędami i innymi podmiotami, aktywny udział w debacie publicznej oraz dyskusjach toczonych wewnątrz środowiska prawniczego. Udział adwokatury w kształtowaniu pra- wa polega przede wszystkim na prawie i obowiązku Naczelnej Rady Adwokackiej do opiniowania projektów ustaw oraz aktów wyko- nawczych. 5. Rozwinięcie zasad wymienionych w art. 1 ust. 1 znalazło się w za- mieszczonej w art. 5 rocie ślubowania, w której adwokat (odpowiednio również aplikant adwokacki – art. 69a ust. 3) składa zobowiązanie, że będzie przyczyniać się do ochrony praw i wolności obywatelskich oraz umacniania porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, a także bę- dzie wypełniać obowiązki zgodnie z przepisami prawa. 18 Marek Gawryluk Dział I. Przepisy ogólne Art. 1 SAMORZĄD ZAWODOWY ADWOKATURY 6. Adwokatura jest zawodową organizacją samorządową. Ustawodawca objął wykonywanie zawodu adwokata zasięgiem obligatoryjnej korpo- racji zawodowej. Zawód adwokata jest zawodem zaufania publiczne- go, choć brak ustawowego nadania takiego statusu w ustawie – Pra- wo o adwokaturze (por. wyrok SN z 29 maja 2001 r., I CKN 1217/98, OSNC 2002, nr 1, poz. 13). Samorząd zawodowy adwokatury repre- zentuje osoby wykonujące zawód zaufania publicznego (art. 17 ust. 1 Konstytucji RP). Sprawuje on pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu adwokata. 7. Jak wskazuje P. Sarnecki, zawody zaufania publicznego są to zawo- dy polegające na obsłudze osobistych potrzeb ludzkich, wiążące się z przyjmowaniem informacji dotyczących życia osobistego i zorga- nizowane w sposób uzasadniający przekonanie społeczne o właści- wym dla interesów jednostki wykorzystywaniu tych informacji przez świadczących usługi [P. Sarnecki, Pojęcie zawodu zaufania publicznego (art. 17 ust. 1 Konstytucji) na przykładzie adwokatury, w: Konstytu- cja – Wybory – Parlament. Studia ofi arowane Zdzisławowi Jaroszowi, red. L. Garlicki, Warszawa 2000, s. 155]. 8. Przymiot zawodu „zaufania publicznego”, jaki charakteryzuje zawody poddane unormowaniom art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, polega zdaniem Trybunału Konstytucyjnego na objęciu zakresem ich wykonywania pieczy nad prowadzeniem spraw lub ochroną wartości (dóbr) o zasad- niczym i (najczęściej) osobistym znaczeniu dla osób korzystających z usług w sferze zwodów zaufania publicznego. Osoby wykonujące zawód zaufania publicznego podejmują w wymiarze publicznym czyn- ności zawodowe, wymagające profesjonalnego przygotowania, do- świadczenia, dyskrecji oraz taktu i kultury osobistej. Trybunał Konsty- tucyjny wskazał, że na zaufanie publiczne składa się wiele czynników, wśród których na pierwszy plan wysuwają się: przekonanie o zacho- waniu przez wykonującego ten zawód dobrej woli, właściwych moty- wacji, należytej staranności zawodowej oraz wiara w przestrzeganie wartości istotnych dla profi lu danego zawodu. Do istotnych wartości, w szczególności odnośnie do wykonywania zawodu adwokata, należy 19
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prawo o adwokaturze. Komentarz
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: