Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00058 007678 13585152 na godz. na dobę w sumie
Primeras - ebook/pdf
Primeras - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 227
Wydawca: Wydawnictwo e-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-61184-56-0 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Nie jesteśmy sami we Wszechświecie. To co się z nami dzieje tu i teraz, jest maleńkim epizodem. Nasze życie jest cząstką wielkiego procesu samodoskonalenia się. Przybraliśmy swoją postać, aby wykonać to zadanie. Nie lękajmy się. Nie jesteśmy zdani tylko sami na siebie. Ktoś czuwa nad nami i pragnie naszych sukcesów. - To główne tezy książki fantastycznej Stana Ancienta. 'Primeras' to pierwsza część opowieści o tym, co jest poza światem, w którym żyjemy. Okazuje się, że tam rządzą doskonale nam znane prawa. Otaczane tajemnicą sacrum wprawdzie są niezwykle swojskie i zrozumiałe. Z powieści Stana Ancienta dowiemy się 'Skąd przychodzimy i dokąd idziemy'. Autor jednak nie powołuje się, jak to obecnie jest w modzie, na  objawienia czy duchowe kontakty z Bogiem. Stan Ancient stworzył powieść fantastyczną, mocno osadzoną w realiach obecnej wiedzy o wszechświecie. Spopularyzował tę wiedzę i wypełnił własną wyobraźnią. Dla trzeźwo stąpających po ziemi, ale myślących Czytelników, książka ta na pewno stanie się ucztą duchową. Przeniesie Was ona w świat fantastyki. Kreuje świat konsekwentnie i obrazowo. Postaci są wyraziste, reprezentują całą gamę charakterów i osobowości. Wiele z nich zdołacie polubić. Książka jest o odwadze, odpowiedzialności, uczciwości. Kanwa opowieści zasadza się na pewnym przesłaniu, podporządkowana jest jego logice i być może, w związku z tym, po przeczytaniu powieści, może najdą Was filozoficzne refleksje. Nie ma ideału absolutnego, możemy się zawieść nawet na tych, których uważamy za 'kryształowo' uczciwych. W książce bardzo wiele się dzieje. Bohaterowie różnych cywilizacji, są splątani swymi losami. Nierzadko rozwiązują problemy życia i śmierci, nie tylko jednostek, ale całych cywilizacji. Jest tu też wątek kryminalny.

 

Fragment:

'Na miejscu katastrofy zaczęły pojawiać się ciemne nie oznakowane ambulanse. Podjeżdżały dyskretnie, ustępując zawsze z drogi karetkom, pojazdom dowódczym straży pożarnej i radiowozom policyjnym. Przepuszczane były jednak na wjeździe, przez zasieki, bez oporu. Wychodziło z nich po dwóch, trzech mężczyzn, krótko rozmawiali z kierującymi zespołami ratowników lekarzami, brali jakieś od ręki wypisywane formularze i kierowali się do odkładanych na ubocze ciał spowitych czarnymi workami. Sprawdzali przywieszki przyczepione do zamknięć tych worków, a następnie ładowali po trzy, cztery ciała do każdego ambulansu. Młody Człowiek naliczył już kilkanaście takich ciał. Właśnie ładowano jedno z nich. Widocznie mężczyzna w ciemnym garniturze miał jakieś wątpliwości, porównując przywieszkę z trzymanym w dłoni formularzem, bo rozsunął suwak błyskawiczny i odsłonił twarz ofiary. Młody Człowiek ze zdziwieniem rozpoznał siebie. 'Jak to, to ja jestem martwy?' - Przebiegła mu myśl jak błyskawica. Ku jego zdziwieniu nie wywołało w nim to przerażenia. Było mu całkiem dobrze. Mało tego, napawał się nowymi możliwościami, jakie teraz posiadł. Spojrzał przez ramię pracownika zakładu pogrzebowego. Pracownik trzymał jakiś papier. To był formularz  identyfikacyjny. Przyjrzał się dokumentowi uważniej. Nic się nie zgadzało, to nie były jego dane, ale ciało było jego! Usiłował krzyczeć - 'To nie jest moja kartoteka, pochowacie mnie jako kogoś innego!'. Widział jednak, że jego krzyk do nikogo nie dociera. Mężczyzna porównał jeszcze numer wpisany do formularza z przywieszką na worku - 'Hm, wiek chyba się zgadza, mocno pokiereszowany, ale to jest młody mężczyzna. To pewnie ten z kartoteki, bierzemy!' Młody Człowiek odczuł ze zdziwieniem, że w sumie ta pomyłka nie za bardzo go obchodzi. Zdziwił się swojej obojętności. Spostrzegł natomiast, że mimo tego, że jego ciało było w worku, bardzo wyraźnie widzi paskudne obrażenia których doznały jego doczesne szczątki i nawet poczuł pewien niesmak i niechęć do tego 'poszlachtowanego mięsa'. Akcja ratownicza przebiegała bardzo sprawnie. Z autobusu nie wyjmowano już żadnych ciał. W jednym z radiowozów trwało przesłuchanie kierowcy ciężarówki. Mężczyzna w średnim wieku trząsł się cały i widać było stróżki potu spływającego po jego skroniach, szyi i plecach. Koszula była przemoczona pod pachami i widniały tam ogromne ciemne plamy. Młody Człowiek widział wyraźnie, że kierowca ten jechał silnie skacowany i nie wyspany po libacji z dnia poprzedniego. Kilkakrotnie przed wypadkiem złapał się na tym, że nie bardzo kontroluje pojazd, ale postanowił nie przerywać pracy, aby nie narazić się przełożonym. 'Ciekawe, skąd ja to wszystko wiem?' - przebiegło przez myśl Młodego Człowieka, ale przysłuchiwał się z zaciekawieniem pytaniom

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 2 SSttaann AAnncciieenntt PPrriimmeerraass www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 3 ©Copyright by Stan Ancient e-bookowo 2009 Grafika i projekt okładki: Stan Ancient ISBN 978-83-61184-56-0 Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie I 2009 www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 4 OD AUTORA Wiem, że kiedy sięgniecie po tę książkę, będziecie chcieli na podstawie kilku wyrywkowych akapitów, wyrobić sobie o niej opinię. Postaram się ułatwić Wam to zadanie, donosząc już na wstępie, o czym zamierzam pisać, a o czym nie. Książka ta przeniesie Was w świat fantastyki. Starałem się jednak tak bardzo ją uprawdopo- dobnić, że często będziecie się zastanawiali – czy to, co akurat piszę jest prawdą, czy to tylko fik- cja literacka. Odpowiedzi poszukujcie sami. Kreuję świat konsekwentnie i obrazowo. Postaci w tej książce są wyraziste, reprezentują całą gamę charakterów i osobowości, sądzę, że wiele z nich zdołacie polubić. Książka jest o odwadze, odpowiedzialności, uczciwości. Nie znajdziecie w tej książce baśniowych stworów ani czarnej magii. Jeżeli jesteście miłośni- kami właśnie takiej literatury, odłóżcie tę książkę na półkę. Nie napisałem ani linijki tylko po to, aby cokolwiek napisać i aby powstała ta książka. Prze- ciwnie, nie spisałem ani części z tego, co mam jeszcze w głowie i co pragnąłbym Ci opowiedzieć, Drogi Czytelniku. Na pewno zrobię to w kolejnych tytułach. Zdaję sobie sprawę, że książka nie jest łatwa w czytaniu. Kieruję ją do czytelnika wytrwałego i dociekliwego. Cała kanwa opowieści zasadza się na pewnym przesłaniu, podporządkowana jest jego logice i być może, w związku z tym, po przeczytaniu powieści, najdą Was, Drodzy Moi, filozoficzne refleksje. Zapewniam, że w książce wiele się dzieje. Bohaterowie różnych cywilizacji, są splątani wła- snymi losami. Nierzadko rozwiązują problemy życia i śmierci, nie tylko jednostek, ale całych cy- wilizacji. Jest tu też wątek kryminalny. Nie ma ideału absolutnego, możemy się zawieść nawet na tych, których uważamy za „kryształowo” uczciwych. Krótko mówiąc, jestem przekonany, że znajdziecie tu dużo fantastyki, przygody, ale też trochę dobrze wytłumaczonej wiedzy przyrodniczej, a także przeróżne dysputy filozoficzne i etyczne. Zastosowałem w mojej książce rzecz rzadką, dla tego typu literatury – przypisy. Mają one ob- jaśnić niektóre wymyślone przeze mnie pojęcia, poprzez wskazanie analogii do opisów i definicji naukowych, które mnie zainspirowały. Proszę jednak o „przymrużenie oka” na to i nie dopatry- wanie się w tym prawdy naukowej. Życzę przyjemnej lektury Autor www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 5 PROLOG Rzecz dzieje się na jakiejś tam planecie, być może w Galaktyce Drogi Mlecznej, może nawet na Ziemi. Nie ma to jednak większego znaczenia, gdzie się to dzieje. Gdzie by się to nie działo, wyglądałoby bardzo podobnie. Młody Człowiek zaczął stopniowo odzyskiwać świadomość. Nic nie widział, lecz dobiegały go liczne głosy. Czasem był to tylko przytłumiony gwar, czasem wyłapywał pojedyncze zdania: „Biedaczek, straszne! Jak to okropnie musi go boleć?” – To był głos jakiejś starszej kobiety. „Trudno uwierzyć, co może się stać z ludzkim ciałem” – komentował inny, tym razem jakiś mę- ski głos. Nie otaczała go ciemność, mimo tego, że nic nie widział, ale czuł się tak jakby znalazł się w bardzo, ale to bardzo gęstej mgle, niczym w mleku. Mgła była przytulna, silnie rozświetlona białym światłem z przebłyskami słonecznych promieni. Otaczał go błogi spokój. Nie czuł nic, absolutnie nic, lekkość, błogość, miał wrażenie, że mógłby latać. Oczywiście kobieta się myliła, nic go nie bolało. W końcu jednak te rozmowy go zaintrygowały. Cóż się mogło stać? Czym ci ludzie są tak wzburzeni? Ktoś płakał, nie mógł rozróżnić, czy to kobieta czy mężczyzna. – O mój boże, o mój boże! – ktoś powtarzał bez przerwy półgłosem. Młody Człowiek usłyszał syreny karetek. Tak naprawdę, to nigdy nie rozróżniał czy to syrena karetki czy policji. Teraz słyszał ich kilka. Usłyszał energiczny władczy głos i krótkie rozkazy: „Przenieście go tutaj…”. „Proszę mi podać inkubator!”. „Skalpel!”. „Panie komisarzu, niech pan odsunie ten tłum, tu nie ma nic do oglądania. Nie można pracować w takim tłoku!”. Poczuł, że się unosi. Właściwie skąd to wrażenie? Nie czuje nic, ale jednak wie, że się unosi. Chyba poznał to po gwarze rozmów i hałasach z ulicy. Tak, wiedział już, że głosy dochodzą z ulicy. Domyślał się, że jest w pobliżu jakiegoś groźnego w skutkach wypadku. Pobudzało to jego ciekawość. Cóż to za wypadek? – zapragnął się dowiedzieć. W pewnym momencie zaczął widzieć. Znajdował się w górze. Jakby obserwował zdarzenie z pierwszego lub drugiego piętra kamienicy. Nie widział jednak koło siebie żadnych ścian. Nie było też parapetu czy ramy okna z którego mógłby wyglądać – jakby był zawieszony w powie- trzu. Dziwne uczucie! Widział wszystko bardzo wyraźnie. W dole biegła ulica. Na jednym pasie stały dwa uszkodzo- ne pojazdy, autobus, strasznie zdeformowany i ogromna ciężarówka z ładunkiem gruzu – jedna z tych, które widział na budowie pobliskiej autostrady. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 6 W zakolu, które ograniczały te dwa rozbite pojazdy, leżało kilka tłumoków, to byli ranni lu- dzie! Koło nich kucali lub klęczeli jacyś funkcjonariusze w pomarańczowych, odblaskowych kurtkach ratownictwa drogowego. Uwijali się koło ofiar ze zwinnością charakteryzująca duży profesjonalizm. Przed i za rozbitymi samochodami stał sznur karetek i wozów policyjnych oraz dwa czerwone samochody straży pożarnej. Na nich wszystkich błyskały niebieskie, pomarańczo- we i żółte światła. Było to bardzo widowiskowe. „Musiał być niezły karambol, skoro tyle się tu tego nazjeżdżało” – pomyślał. Przy autobusie uwijało się kilku strażaków. Starali się wydobywać pasażerów ze środka. Wy- dobyli przez okno jakąś kobietę. Stanęła na nogi i mocno wsparłszy się o policjanta, który na- tychmiast do niej podbiegł, ruszyła w kierunku dużej karetki – ambulansu. Tam pracował zespół udzielający pierwszej pomocy ofiarom poruszającym się o własnych siłach. Pacjenci byli sadzani na składanych fotelikach przy wejściu i byli poddawani badaniu. Kilka metrów od tego prowizo- rycznego ambulatorium kłębił się tłum gapiów. Policjanci oddzielili szpaler żółtą taśmą, a ponad- to stale napierali rękoma na tłum, aby zapobiec jego wtargnięciu na i tak bardzo skromną prze- strzeń ulicy, na której pracowali lekarze. Niezdrowa ciekawość zapanowała, gdy ułożono na prowizorycznym stole młodą kobietę z otwartym złamaniem żeber i ratownik zaczął rozcinać nożycami jej zakrwawiony żakiet, bluzkę i całe odzienie. „Ruszcie do cholery tyłki i ustawcie wreszcie parawany!” – krzyknęła do sanitariu- szy starsza kobieta w białym kitlu, opatrująca właśnie zakrwawioną głowę dziecka. W kilkadziesiąt sekund białe ekrany oddzieliły szpaler od tłumu gapiów. Gdy brakło atrakcyj- nych widoków, tłum zmniejszył napór i zaczął się przemieszczać. Policjantom udało się zwolnić większą przestrzeń ulicy dla ratowników. Z autobusu wydobywano kolejne ciała, ale już nie poruszały się o własnych siłach. Strażacy podawali je policjantom a ci układali je bezpośrednio na asfalcie. Zaraz do ofiary podchodził ktoś z ratowników medycznych i ustalał kolejność do udzielenia pomocy. Leżało już kilka ciał, którymi nikt się nie zajmował. Wyraźnie brakowało ratowników. Młody Człowiek spróbował policzyć ofiary wypadku, było ich już kilkanaście. Podniesiono pierwsze ciało i ułożono na noszach. Sanitariusze sprawnie unieśli je do góry i opuścili nóżki z kółkami, tak że powstał zwrotny wózek. Czterech ludzi skierowało się z tymi noszami do karetki zaparkowanej z pięćdziesiąt metrów od miejsca wypadku, w długiej kolumnie samochodów. Kierowca wcześniej zauważył niosących rannego, bo wykonał błyskawiczny ma- newr samochodem, tak, że tył pojazdu znalazł się naprzeciw nich w momencie, gdy podchodzili. Jeden z mężczyzn, wyprzedził o kilkanaście kroków grupę i krótkim szarpnięciem otworzył drzwi www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 7 karetki. Gdy wózek transportowy znalazł się tuż przy otworze drzwiowym, dwóch sanitariuszy szybkim ruchem złożyło kółka i znowu płaskie nosze wsunęło do samochodu. „Kim jest ten ranny?” – przemknęło przez myśl Młodego Człowieka. Zobaczył twarz starsze- go człowiek, z mocno posiwiałą głową, wykrzywiona grymasem bólu. Z nosa wyciekła mu stróż- ka krwi, zbiegła po staranie ogolonej skórze pod nosem, by zaraz skręcić i spłynąć po gładkim policzku na szyję. Oczy były przymknięte. Nim pomyślał: „Ciekawe czy żyje?” – Zobaczył z bli- ska lekko unoszącą się i opadającą klatkę piersiową. Odczuł ulgę – „Żyje!” Ratownicy bardzo sprawnie podłączyli ofiarę do jakichś kabelków rurek i butelek. Jakaś ręka sprawnie wstrzyknęła w żyłę na przedramieniu jakiś preparat. Całe ramię było odsłonięte przez brutalne rozcięcie rękawa nożycami. W tym czasie karetka już mknęła, rzucając na boki siedzący w niej personel i przeraźliwie wyła. „Co właściwie ze mną jest?” – pomyślał Młody Człowiek. „Co się stało, że widzę wszystko co chcę zarówno z bliska jak i daleka, przemieszczam się jakbym był duchem?”. Nie poczuł jednak najmniejszego lęku. Tak bardzo był zafascynowany wydarzeniami, że na razie nie zajmował się swoją osobą. Znowu znalazł się ponad miejscem wypadku i obserwował z większej perspektywy cały obszar katastrofy. Strefa wypadku została znacznie poszerzona. Policjanci skutecznie oddalili tłum gapiów. Cała ulica została wyłączona z ruchu na przestrzeni trzystu – czterystu metrów. Pojawiły się długie pasma barier z żółtych taśm. Ustawiono stałe zapory na wjeździe i wyjeździe do strefy wypadku. Ruchem sprawnie kierowała policja drogowa. Teraz wszystkie pojazdy ratownicze były wpusz- czane od strony południowej, wyjazd zaś zorganizowano po stronie przeciwnej. Pojazdy porusza- ły się płynnie. Karetki były przyzywane przez ratowników ruchami rąk i podjeżdżały sprawnie do grupek ofiar. Błyskawicznie umieszczano ciało na noszach, nie rozkładając podpórek wsadzano je z rannymi do ambulansów a te, z przeraźliwym wyciem syren, mknęły przez miasto aby po- wrócić znowu po dwudziestu trzydziestu minutach. Jedynie w niektórych oknach przylegających budynków było widać głowy ciekawskich. Przy- glądali się jednak dyskretnie z pewnym zawstydzeniem, co rusz cofając się w głąb pomieszczeń, aby nie zostać zauważonymi z zewnątrz. Na miejscu katastrofy zaczęły pojawiać się ciemne nie oznakowane ambulanse. Podjeżdżały dyskretnie, ustępując zawsze z drogi karetkom, pojazdom dowódczym straży pożarnej i radiowo- zom policyjnym. Przepuszczane były jednak na wjeździe, przez zasieki, bez oporu. Wychodziło z nich po dwóch, trzech mężczyzn, krótko rozmawiali z kierującymi zespołami ratowników leka- rzami, brali jakieś od ręki wypisywane formularze i kierowali się do odkładanych na ubocze ciał spowitych czarnymi workami. Sprawdzali przywieszki przyczepione do zamknięć tych worków, www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 8 a następnie ładowali po trzy, cztery ciała do każdego ambulansu. Młody Człowiek naliczył już kilkanaście takich ciał. Właśnie ładowano jedno z nich. Widocznie mężczyzna w ciemnym garniturze miał jakieś wąt- pliwości, porównując przywieszkę z trzymanym w dłoni formularzem, bo rozsunął suwak bły- skawiczny i odsłonił twarz ofiary. Młody Człowiek ze zdziwieniem rozpoznał siebie. „Jak to, to ja jestem martwy?” – Przebiegła mu myśl jak błyskawica. Ku jego zdziwieniu nie wywołało w nim to przerażenia. Było mu całkiem dobrze. Mało tego, napawał się nowymi możliwościami, jakie teraz posiadł. Spojrzał przez ramię pracownika zakładu pogrzebowego. Pracownik trzymał jakiś papier. To był formularz identyfikacyjny. Przyjrzał się dokumentowi uważniej. Nic się nie zga- dzało, to nie były jego dane, ale ciało było jego! Usiłował krzyczeć – „To nie jest moja kartoteka, pochowacie mnie jako kogoś innego!”. Widział jednak, że jego krzyk do nikogo nie dociera. Męż- czyzna porównał jeszcze numer wpisany do formularza z przywieszką na worku – „Hm, wiek chyba się zgadza, mocno pokiereszowany, ale to jest młody mężczyzna. To pewnie ten z kartote- ki, bierzemy!” Młody Człowiek odczuł ze zdziwieniem, że w sumie ta pomyłka nie za bardzo go obchodzi. Zdziwił się swojej obojętności. Spostrzegł natomiast, że mimo tego, że jego ciało było w worku, bardzo wyraźnie widzi paskudne obrażenia których doznały jego doczesne szczątki i nawet po- czuł pewien niesmak i niechęć do tego „poszlachtowanego mięsa”. Akcja ratownicza przebiegała bardzo sprawnie. Z autobusu nie wyjmowano już żadnych ciał. W jednym z radiowozów trwało przesłuchanie kierowcy ciężarówki. Mężczyzna w średnim wieku trząsł się cały i widać było stróżki potu spływającego po jego skroniach, szyi i plecach. Koszula była przemoczona pod pachami i widniały tam ogromne ciemne plamy. Młody Człowiek widział wyraźnie, że kierowca ten jechał silnie skacowany i nie wyspany po libacji z dnia poprzedniego. Kilkakrotnie przed wypadkiem złapał się na tym, że nie bardzo kontroluje pojazd, ale postanowił nie przerywać pracy, aby nie narazić się przełożonym. „Ciekawe, skąd ja to wszystko wiem?” – przebiegło przez myśl Młodego Człowieka, ale przy- słuchiwał się z zaciekawieniem pytaniom policjanta i odpowiedziom kierowcy. Spocony mężczyzna nie przyznawał się do swojej niedyspozycji. Wskazania alkomatu tylko nieznacznie przekraczały dopuszczalną normę i to pozwalało kierowcy „iść w zaparte”. Mówił właśnie, że jak wjechał na główną ulicę, to autobus jechał lewym pasem i on nie wie, dlaczego nagle zjechał. Kierowcy autobusu nie było wśród żywych by móc zaprzeczyć tym oskarżeniom. „Jechał strasznie szybko i nie dał mi szans na unik” – kłamał faktyczny sprawca wypadku. Młody Człowiek wyraźnie widział, że kierowca ciężarówki nie zauważył czerwonego światła na skrzyżo- waniu, a samo skrzyżowanie zobaczył dopiero w ostatniej chwili. Wtedy było jednak już za póź- www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 9 no. Odbił gwałtownie w prawo, taranując przód autobusu a potem rozrywając cały jego prawy bok, miażdżąc przy tym wszystkich siedzących po tej stronie pasażerów. Było kilkanaście minut po czternastej, panował szczyt. Autobus miał komplet pasażerów. Ciężarówka była przeładowa- na, tak że gruz kilkakrotnie zsunął się za burty aż jej kierowca, gdy zobaczył to w lusterku, wy- straszył się, że zbije komuś szybę. Miał jednak przed sobą jeszcze jeden kurs i chciał jak najszyb- ciej obrócić. Młody Człowiek chciał powiedzieć to śledczemu. Próbował powiedzieć na głos: „On kłamie!” Ale policjant w ogóle go nie słyszał. Było tak samo jak z mężczyzną z zakładu pogrzebowego. Dał więc sobie spokój. Pomału zaczął tracić zainteresowanie wypadkiem. „Może by popatrzeć gdzie zawiozą moje ciało?”. Poczuł, że tak naprawdę jednak mało go to interesuje. Zaczęła na- tomiast wzbierać w nim ciekawość, co czeka go dalej. Wiedział, że im szybciej przestanie intere- sować się wypadkiem, tym szybciej zaczną się dla niego dziać nowe fascynujące rzeczy. Chciał już stać się ich uczestnikiem. Czuł, że będą to dobre rzeczy. * * * Uwolnienie Młodego Człowieka z ciała, natychmiast zostało zauważone jeszcze gdzieś indziej. Zupełnie nie będąc tego świadomym, Młody Człowiek, a raczej jego mózg, wysłał bardzo prze- nikliwy sygnał, który potrafił dotrzeć nawet na najdalsze obrzeża Wszechświata. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 10 PISMACY To wydarzyło się na Nostrze, ale znane jest chyba wszystkim. Placen wszedł zaniepokojony do kuchni. Przy stole siedziała młoda kobieta w wieku około trzydziestu lat, ubrana modnie w zielonkawo-szary sportowy kostium. Robiła wrażenie osoby pewnej siebie i zdecydowanej. Obok, po jej lewej ręce, przy krótszej krawędzi stołu siedział mło- dy chłopak i właśnie zajmował się uruchomieniem jakiegoś sprzętu – Placen domyślał się, widząc na stole pałkę mikrofonu, że magnetofonem. Stół był uprzątnięty i mimo tego, że był duży, ca- łym zawładnęła pełna tupetu kobieta. Leżały na nim porozrzucane przedmioty, torebka, jakieś teczki z dokumentami, rękawiczki. – Proszę siadać! – rzuciła krótko, gdy Placen stanął przed stołem. Pozostało jedynie miejsce naprzeciwko niej. Siadając poczuł się jak na przesłuchaniu. Domyślał się, że ma przed sobą wścibską i agresywną dziennikarkę. Gdy zastanawiał się, z jakiej jest gazety czy radia, usłyszał szybką odpowiedź: – Margret Prickly – „Wiadomości Poranne”. Mam do pana kilka pytań. Nie będzie miał pan nic przeciwko temu, że będę nagrywała? – Zabrzmiało to raczej jako stwierdzenie niż pytanie. – A o co zamierza mnie pani pytać? – Filozof nie miał doświadczenia w rozmawianiu z dzien- nikarzami i trzeba przyznać bał się tej nachalnej baby. – Tak ogólnie o pana styl życia, czym się pan zajmuje o pańskich upodobaniach. – Rozłożyła ręce. – Chcę przybliżyć moim czytelnikom ciekawą sylwetkę „kloszarda”. – Bo przecież jest pan nim? Kucharki, Antonina i Barbela, przerwały wszelkie prace i stały w kącie kuchni. Marianna stała z zaciśniętymi pięściami. Żadnej z nich nie podobała się ta dziennikarka. – Możemy zaczynać? – Nawet nie poczekawszy na odpowiedź Placena, Prickly kontynuowała – Pierwsze pytanie: Czy to prawda, że jest pan przyjacielem Gubernatora Cezeriusza? – Mieliśmy rozmawiać o mnie a nie o Gubernatorze – przypomniał filozof. – No ale niech pan powie jest pan czy nie? – naciskała dziennikarka. – Pani mi pochlebia, jak kloszard, którym sama mnie pani nazwała może być przyjacielem sze- fa państwa? – Próbował się wykręcić. Mam informacje, że tak pana Gubernator określa. – No to jeżeli szuka pani potwierdzenia tych informacji, niech pani zwróci się z tym do Gu- bernatora a nie do mnie – odpalił filozof. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 11 – Ale mnie chodzi o pana opinię. Jak będę chciała znać zdanie gubernatora, zwrócę się do nie- go. Przebywa pan w jego domu, jest tu pan częstym gościem, to chyba o czymś świadczy? – Naci- skała dalej Margret Prickly. – Pani też przebywa w mieszkaniu Gubernatora. Czy panią zaprosił, czy w ogóle wie o pani obecności? A o czym to świadczy według pani? – Rozmawiamy o panu a nie o mnie. Taka jest moja praca, że muszę wciskać się wszędzie, bo inaczej moi czytelnicy o niczym by się nie dowiedzieli. – Twardo zripostowała dziennikarka. – Przejdźmy do następnego pytania. Czy jest prawdą, że to pan jest autorem doktryn, które głoszą gubernatorowie Spartus, Cezeriusz i Kanius? U diabła, jak ona to wywęszyła? – Placen czuł się osaczony. – Jak ma jakieś dowody, to zrobi z niego kłamcę. Przyznać się jednak nie można. – Filozof postanowił zaprzeczać tym informa- cjom. – Co też pani wymyśla? Jestem zwykłym biedakiem, kloszardem, jak to pani nazwała. Jak można mnie podejrzewać o takie mądrości, które głosi gubernator Cezeriusz i ludzie z jego rzą- du? Gdzie mi do takich? – Wczoraj wieczorem w parku nie był pan taki skromny. Wysłuchałam pana wywodów i przy- znam, że robią wrażenie. Powiem wręcz, robią bardzo duże wrażenie. Więc jak, to pan pisze te wszystkie ideowe wystąpienia dla Cezeriusza i pozostałych? – Margret nie dawała wywieść się w pole. – A w ogóle, jakim prawem pani tu jest? To jest kuchnia i tu nie wolno przebywać osobom postronnym? – Nagle w sukurs Placenowi przyszła rozsierdzona kucharka Antania. Natarła ob- szernym ciałem na stół, wydawało się, że zaraz zacznie okładać pięściami albo walić mokrą ścier- ką – Wynocha stąd, bo zawołam lokaja. Wszystko potoczyło się tak szybko, że dziennikarka po raz pierwszy straciła pewność siebie. Dźwiękowiec zaś pospiesznie zdjął ze stołu magnetofon bojąc się o jego całość. – Przecież wpuściła mnie pani, żebym mogła się zobaczyć z panem Placenem! – Prickly ochłonęła. – Tak, ale nie wiedziałam, że pani jest dziennikarką i będzie się wypytywać o naszego pana. Nam nie wolno udzielać informacji o naszym panu. Proszę wyjść! – Antania dokończyła stanow- czym tonem. – Może pan się przejść z nami, dokończymy rozmowę w jakimś bardziej gościnnym miejscu? – Wstając, Margret chcąc uratować wywiad, zwróciła się już miłym i uprzejmym głosem do filo- zofa. – Nigdzie nie pójdzie! – z rozpędu wypaliła nadal wojowniczo nastawiona kucharka. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 12 – A kim dla pani jest pan Placen, że pani mu rozkazuje? Antania zorientowała się, że trochę przesadziła, więc już łagodniejszym tonem, dodała – Na pewno pan Placen nigdzie nie chce iść, bo jest zmęczony i pani go obudziła! – Znowu spojrzała piorunującym wzrokiem na arogancką kobietę. – No cóż, widzę, że w tym domu jest sporo do ukrycia, to mi wystarczy. – Zachowując się wyniośle, Prickly pozbierała swoje rzeczy rozrzucone po stole i spokojnie udała się ku drzwiom; dźwiękowiec podążył za nią domykając torbę ze sprzętem. Filozof siedział spokojnie przy stole, kobiety zebrane w kuchni nie mogły jednak długo opa- nować wzburzenia. W końcu przemówiła Marianna. – Jak pan spał, pytał o pana Gubernator. Prosił, żeby pana przyprowadzić, jak tylko się pan obudzi. Nasz filozof uniósł się pospiesznie, ruszył do drzwi prowadzących na korytarz i do głównego holu. Przechodząc koło olbrzymiego lustra, spojrzał w nie i przygarnął ręką włosy, wreszcie wszedł do gabinetu Cezeriusza. Gospodarz siedział za olbrzymim biurkiem i przeglądał poranną prasę. – Co, słyszałeś już, że był zamach na mnie, łotry chciały mnie zabić? – gospodarz powitał go od progu. – Tak, co nieco usłyszałem w kuchni. Ale opowiedz, jak to było, wolę to usłyszeć od ciebie. – Placen wiedział, że kolega jest próżny i z satysfakcją zrelacjonuje mu wydarzenie. – Siadaj! Jadłeś już obiad? – W tym domu wszyscy bardzo dbali o Placena. – Jeszcze nie, ale się nie kłopocz. Opowiadaj, co się wydarzyło? – Marianna! – Cezeriusz uchylił drzwi i krzyknął donośnie. – A tu jesteś. – Marianna stała w holu – Przynieś dla mojego przyjaciela obiad na werandę. Tam pójdziemy sobie porozmawiać. – Zwrócił się do Placena, chodźmy, tam będzie chłodniej i będziemy mogli sobie zapalić. – Zaw- sze tak mówił, chociaż dobrze wiedział, że jego kolega nigdy nie nauczył się palić. Cezariusz kop- cił zaś jak smok i zapewne nie chciał tego robić w gabinecie, gdy Placen będzie jadł. Gdy już usiedli na świeżym powietrzu przy dużym okrągłym stole, gustownie odlanym z sza- rego żeliwa, Gubernator zapalił ulubione cygaro, i rozpoczął opowieść: – Mam jakichś poważnych wrogów. Wyobraź sobie, wtargnęli w nocy do mojego domu i o mało mnie nie zabili. – Uniósł koszulkę polo i pokazał wymownie na szeroki opatrunek. Miał cały tors obandażowany. – Czy możesz sobie wyobrazić, kto mnie zdradził? Ten gryzipiórek, Uses mój księgowy, znasz go? – Nie, nie miałem okazji. – Filozof wolał słuchać niż się odzywać. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 13 – Moi ludzie go postrzelili, niestety „wykitował”, zanim zdążyliśmy go przesłuchać. Na szczę- ście zamknęliśmy już jego żonę i dwójkę dzieci. Baba na pewno coś wie o poczynaniach mężusia, a jak tak, to my już z niej to wydobędziemy. Placen był świadom, jak takie wydobywanie przebiega, słyszał, co nieco o metodach i upodo- baniach swego szkolnego kolegi. Ta wiedza przeszkadzała mu w odwzajemnianiu sympatii do niego. Teraz jednak milczał pozwalając Gubernatorowi się wygadać. – Wtargnęli po północy. Zszedłem do kuchni, żeby się czegoś napić i bogu dzięki, zobaczy- łem jednego za oknem. Wyciął łotr już dziurę w szybie. Nie dałem jednak niczego po sobie po- znać. Jakby nigdy nic, wypiłem piwko, zgasiłem światło w kuchni i wycofałem się. Czekałem na nich w holu. Ukryłem się w ciemnym kącie i czekałem. Przyszli we dwóch. Strzeliłem pierwszy, oni też odpowiedzieli ogniem, no i trochę dostałem. – Był lekarz? Jak z raną? – dopytywał Placen przez grzeczność, choć znał odpowiedzi, gdyż w kuchni kobiety wszystko mu zrelacjonowały w najdrobniejszych szczegółach. – Tak, nic poważnego. Żaden ważny narząd nie został uszkodzony. Zostałem postrzelony w lewy bok. Ale strachu się najadłem. – Cezeriusz lubił opowiadać o sobie. – Czy już się domyślasz, kto to mógł być? – zapytał filozof. – Nie, nie mam pojęcia. Ściągnąłem dziś rano swoich ministrów ze służb porządkowych i spe- cjalnych. Nie wiem, za co ja gnojom płacę. Nic nie wiedzieli, że mam wrogów, że szykowali na mnie zamach. Może jeszcze maczali w tym palce? Trzeba się im dobrze przyjrzeć. – Poirytowany Gubernator, wypowiadał swoje myśli. – Wiem co zrobię, napuszczę wojsko na służby porządko- we i służby specjalne, służby porządkowe i specjalne na wojsko. Wszystkich na wszystkich, jak się wezmą za łby, na pewno coś wywęszą. Placen przeczuwał jedno – zaostrzy się terror. Jak to się skończy? Poczuł niepokój. Miał właśnie wspomnieć Cezeriuszowi o dziennikarce, gdy ten podjął przerwany monolog. – Sam będę obecny przy przesłuchaniach tej zdziry, żony Usesa. Jak mamuśka zobaczy, jak się obcina paluszki dzieciaczkom i inne ekscytujące rzeczy, powie wszystko co wie i czego się domy- śla. Muszę dojść, kto zorganizował ten zamach. * * * Placen spędził teraz dwie noce w rezydencji Cezariusza. Kucharki rozstawiały mu łóżko po- lowe w kuchni. Miało to pewną niedogodność, bo wcześnie rano go budziły, a nasz filozof nie zasypiał „z kurami”. Wracał ze swoich wędrówek dopiero koło północy. Kuchnia zaś zaczynała swoją pracę o piątej rano. Drugiego dnia, czuł się już mocno niewyspany, chętnie więc skorzystał www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 14 z propozycji Antani i gdy ta wstała do pracy, wśliznął się jeszcze do jej ciepłego łóżka. Długo jednak nie pospał. Koło ósme do służbówki wpadła Marianna i zaczęła go mocno potrząsać za ramię – Panie Placenie, panie Placenie, niech pan się obudzi! Pan Gubernator pana wzywa. Coś się stało, jest wściekły. Filozof natychmiast oprzytomniał, wsunął nogi w rozwalające się człapy i popędził do gabine- tu. Zastał Cezariusza wzburzonego, przechadzającego się długimi, szybkimi krokami po gabine- cie. – Siadaj! – Cezariusz warknął do niego. – Czytaj! – Wskazał na gazetę rozpostartą na biurku. – Cezariusz uniósł się, aby podejść do biurka. – Nie, lepiej nie, zostaw! – Zmienił zdanie, sam ci poczytam. – „Jak się dowiadujemy, z pew- nych źródeł, Gubernator Cezeriusz ma zaufanego przyjaciela, który jest kloszardem. Jest nim niejaki Placen. Okazuje się, że ten włóczęga przygotowuje dla niego wystąpienia i przemówienia, którymi Gubernator oczarowuje naszych obywateli. Kiedy chcieliśmy potwierdzić nasze informa- cji u źródeł i udaliśmy się do rezydencji Gubernatora, nasza dziennikarka wraz ze swoim współ- pracownikiem została przyjęta w kuchni tego pięknego pałacu. Gdy jednak poinformowała jakie informacje chce potwierdzić, została brutalnie pobita i wyrzucona za drzwi. Odmówiono jej udzielenia informacji, mimo że urząd Gubernatora jest urzędem publicznym i społeczeństwo ma prawo wiedzieć wszystko o swojej głowie państwa.” – Czemu ja do cholery o niczym nie zostałem poinformowany! Dlaczego nikt mnie nie po- wiadomił? – wrzasnął poirytowany Cezeriusz. – „Rozmawialiśmy z przyjacielem Gubernatora, panem Placenem, ale ten udzielał pokrętnych odpowiedzi. Nasza dziennikarka udała się na jedno ze spotkań, które organizuje filozof Placen i przekonała się, że popularność i posłuch dla tez głoszonych przez niego w pełni uzasadniają nadany mu przydomek „filozofa”. – Jakie spotkania ty organizujesz? Dlaczego o niczym nie po- wiedziałeś? Czyś ty już całkiem postradał zmysły? – Cezeriusz miotał się po gabinecie. – Teraz jestem skończony. Jak wygłoszę jakieś przemó- wienie, wszyscy będą twierdzić, że ty mi je napisałeś. Zaraz, chwileczkę, może tobie o to chodzi? Ty także knujesz przeciwko mnie? We własnym domu wyhodowałem kanalię! – Już prawie ryczał Cezeriusz. – Odpowiadaj! Placen nie wiedział, co powiedzieć. Źle się stało, że nie zdążył uprzedzić Cezeriusza o wizycie dziennikarki, ale czy to by coś dało? – Nikomu nie można ufać! Zajmiemy się tobą, człowiek jest otoczony przez samych wrogów – żalił się dalej Gubernator. Nagle podjął jakąś myśl, podszedł do biurka i sięgnął po słuchawkę. Gdy po drugiej stronie odezwał się jakiś głos, nawet nie przedstawiając się zażądał – Przyślijcie www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 15 mi ekipę do przesłuchań, dobrą ekipę! – Zabrzmiało złowieszczo. – Następnie zwrócił się do Placena – Teraz Joann odprowadzi cię do celi do piwnicy. Tylko nie próbuj żadnych sztuczek! Musimy wszystko wyjaśnić. – Mówiąc to uruchomił dzwonek przywołujący lokaja. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 16 NAPAD Tak, tak! Primeria też ma swoje ciemne zaułki.. Tego dnia Alik pracował bardzo długo. Wstał wcześnie, bo już o piątej rano i przesiedział nad swoimi materiałami do siódmej wieczór, zrobiwszy sobie tylko w południe krótką przerwę na posiłek. Cały ten czas poświęcił na analizowanie kolejnych życiorysów czołowych postaci z No- stry. Trzeba użyć liczby mnogiej też dla tego, bo ślęczał nad kolejnymi ich wcieleniami, analizo- wał sposób rozwoju ich Jaźni, ich pobyty na Primerii. Masę wątków, epizodów, wydarzeń. Czego szukał, sam nie wiedział. Popychała go jakaś intuicja, że wydarzenia na Nostrze mają jakiś zwią- zek z którąś z postaci, które od dawna monitoruje. Któryś z pośród dyktatorów, czy Spartus, czy Cezeriusz, czy Kanius czy ktoś najbliższego ich najbliższego otoczenia, musi być postacią nie- zwykłą. Łączył się z Mózgiem Centralnym setki razy, przekopał się przez sterty materiałów przeanali- zował ogromną ilość wzajemnych połączeń. W zasadzie nie odkrył niczego, niczego co by na przykład wcześniej łączyło te postacie, ani w uprzednich wcieleniach, ani w pobytach na Primerii. Nie znalazł żadnych anomalii w procesach szkoleniowych Jaźni, kontaktach na Primerii. Nic, absolutnie nic podejrzanego. Jedynym plonem wielogodzinnego wertowania po archiwach była zabawna informacja, ze Placen był raz wcielony jako syn obecnego Profesora Primerii, Moize. Domorosły filozof żyje już w szóstym wcieleniu i jest zakwalifikowany do ósmego poziomu kompetencyjnego. Jako syn Moize, narodził się w czwartym wcieleniu. Było to ostatnie wcielenie jego ojca. Po tym szkoleniu Jaźń Moize uzyskała poziom jedenasty i już pozostała na Primerii. Po nużącym dniu Alik postanowił dotlenić swój organizm i dać trochę relaksu swojemu ciału. Mimo późnej pory, opuścił instytut i postanowił udać się do parku. Parki na Primerii były prze- piękne. Urządzali je najwybitniejsi fachowcy od botaniki i służyły im one jako poligony doświad- czalne dla badań. Tutaj spotykało się rośliny na długo przed tym, nim pojawiły się we wszech- świecie na ożywionych planetach. Proces testów a potem teleportacji trwał bowiem bardzo dłu- go. Po kilku nieudanych eksperymentach, które zaowocowały wyrastaniem ludzkich rąk na pew- nym gatunku dyni a nawet pewnego bardzo intymnego organu męskiego na drzewie, testy stały się szczególnie długie. Do oazy przyrody Alik udał się taksówką. Nie miał ochoty przebywać w tłumie licznych pasa- żerów kolejek czy busów. Ku jego zaskoczeniu, kierowcą była młoda kobieta, wyrafinowanej urody. Na Primerii rzadko spotykało się damskie ciała, to spotkanie było, więc ciekawą odmianą. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 17 Alik zaczął się zastanawiać, czy nie było by ciekawe wcielić się właśnie w taką postać. – Może nawet to ciało jest do wzięcia? Względy praktyczne i rozsądek podpowiadały mu, że jest aktualnie we właściwej powłoce. Kobieta jednak mu się podobała. Zastanawiał się, czy jest robotem czy ma wcieloną Jaźń i swój zawód wybrała świadomie. Nie potrafił się oprzeć, i spróbował sczytać identyfikator kobiety. Był to identyfikator Jaźni a nie ciała. Nie miał więc do czynienia z robotem. Czyli ciało nie było do wzięcia, odetchnął z ulgą, bo pomysł sam upadł. Zastanawiał się czy nie nawiązać z nią kontaktu. Rozsądek dyktował, że najpierw dobrze by było zajrzeć do MC i co nieco się dowiedzieć o tej osobie, ale wiedział, że podróż taksówką będzie krótka, postanowił więc nie tracić czasu na pene- trowanie Mózgu Centralnego tylko działać. – Długo już przebywasz na Primerii? – Zagaił. – Cztery miesiące! – odpowiedziała kobieta, kierowca. Był to typowy okres dla Jaźni z pierw- szych poziomów wtajemniczenia. Po kilku miesiącach byli ponownie reinkarnowni1 na ożywione planety. Podczas pobytu na Primerii zajmowali się pracami, zdominowanymi przez roboty, wła- śnie jako kierowcy, windziarze, kelnerzy, ogrodnicy i tym podobne. – Mieszkasz z kimś? – Alik słyszał, że takie Jaźnie zamieszkują duże osiedla zbudowane z blo- ków mieszkalnych i najczęściej łączą się w pary na wzór ludzi z innych planet. Poziom wtajemni- czenia tych Jaźni jest tak niski, że daje im niewielkie możliwości działań intelektualnych. Rekom- pensują to sobie w sferze fizyczności zajmując się sportem, pracując fizycznie i uprawiając seks. – Nie, jestem sama! – Odparła kobieta. Alik chciał zadać jeszcze kilka pytań, ale zobaczył przed sobą kompleks drzew i ścieżkę żwi- rową dla pieszych. Nigdy tu jeszcze nie był, i już chciał poprosić, aby kierowca zawiózł go do bardziej cywilizowanej części parku, gdy pomyślał sobie, że przecież chce odpocząć i towarzy- stwo jest mu zbędne. Taksówka zatrzymała się i kierowca zwyczajem panującym w tej branży, wysiadł i szarmancko otworzył mu drzwi. Uniósł się z siedzenia i wysunął się z auta. Był to ostatni moment, jaki zapa- miętał tego wieczoru. * * * 1 Reinkarnacja (również: metempsychoza, transmigracja) – to pogląd, wg którego dusza po śmierci może wcielić się w nowy byt fizyczny. Np. dusza jednego człowieka może przejść w ciało nowo narodzonego dziecka lub nawet zwierzęcia czy rośliny. Samo słowo reinkarnacja jest zestawieniem dwóch członów: inkarnacja (wcielenie) i przed- rostka re (oznaczającego powtórzenie czegoś). Dosłownie więc reinkarnacja oznacza powtórne wcielenie. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 18 Przebudzenie Alika było bardzo dziwne. Czuł nadzwyczajną lekkość ciała, a praktycznie w ogóle go nie czuł. Był pozbawiony wzroku. Widział, jeżeli tak to można określić, tylko rozświe- tloną złocisto białą mgłę. Po chwili jednak zmysły powróciły. Znalazł się w gabinecie Profesora Jonasa. Uczucie to było jednak już znane i Alik wiedział, że w tej chwili jest wcielony w jakiś kłę- bek komórek neuronowych, zwany potocznie mózgiem, leżący na którejś tam półeczce, któregoś tam regału w którymś tam bloku któregoś tam… ta bezimienność go zasmuciła. Jego zmysłami są zaś informacje przekazywane przez Mózg Centralny. Oczywiście Alik miał już doświadczenie w pracy z MC i z funkcjonowania w cielesności ogra- niczonej jedynie do samego mózgu. Kilkakrotnie korzystał z tej możliwości, gdy chciał intensyw- niej pracować. Ma się wówczas do dyspozycji znacznie większy potencjał intelektualny. Zwykle wciela się w znacznie większe i sprawniejsze mózgi niż ten który nosi się w komorze czaszki. Od- padają też potrzeby cielesne takie jak jedzenie, odpoczynek, spanie. Tym razem stało się to bez woli Alika i tak nagle. Nurtowało go w ogóle pytanie cóż się stało? – Ach, witaj Alik – Profesor Jonas nawiązał z nim kontakt. – Jak widzisz na naszej planecie też nie jest się całkiem bezpiecznym. Może trochę przesadzam. Jest się też narażonym na pewne nie- spodzianki. Wygląda na to, że padłeś ofiarą napadu rabunkowego. Zginął twój zabytkowy sztylet, chyba z powodu wartościowej oprawy. Oczywiście to są tylko poszlaki, śledztwo jest w toku. Ale po co ty nosisz ze sobą sztylet, jeszcze do tego taki cenny? – Zawsze miałem słabość do broni. Lubię nosić coś takiego przy sobie, ale do głowy mi nie przyszło, że zostanę napadnięty i to przez kobietę. Inaczej na pewno nie straciłbym go tylko bym go uzył. – Całe szczęście, że nie zrobiłeś tego – zaśmiał się Jonas. – Na Primerii to jest niepotrzebne, a wprowadziłoby pewne komplikacje. Już mamy sprawców napadu. Zrobił to partner tej kobiety, co wiozła cię taksówką. Ona zresztą zapewne Cię wystawiła. Jest to teraz sprawdzane. Ta para parała się rozbojem w poprzednich wcieleniach. Są na Primerii od około dwóch tygodni. Już zo- stali przekazani do Departamentu Jaźni do Instytutu Reinkarnacji. W ciągu kilku dni zostaną tele- portowani. – No ulżyło mi, że unieruchomił mnie facet a nie jakaś baba. Ale po co im był sztylet i skąd o nim wiedzieli? – zdziwił się Alik. – Podobno w zapisach MC znaleźli, że ona zauważyła go u ciebie i dała „cynk” swojemu ko- chasiowi. Z Departamentu Istot Rozumnych przyszła informacja, że to notoryczni złodzieje i rozbójnicy, robią to ponoć prawie automatycznie z wewnętrznej potrzeby. Kobieta na planecie trenażowej też była kobietą rozbójnikiem, należała do jakiejś bandy. Już była wcielana trzy razy www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 19 i z trudem usadowiła się na pierwszym poziomie. Jej partner we wczorajszym rozboju zresztą ma identyczne osiągnięcia, choć pochodzi z odległej planety. Alik nagle spostrzegł, że w rozmowie uczestniczy też Profesor Keebos. – Nie martw się Alik, znowu cię czeka miła czynność – wybieranie powłoki cielesnej. – Ta poprzednia wcale nie była zła, przyzwyczaiłem się do swojego odbicia w lustrze. A co już się do niczego nie nadaje? – zapytał Alik. – Jak się uprzesz, to nasi biolodzy zrobią wszystko, ale słyszałem, że te oprychy zmiażdżyły całkowicie twoją czaszkę. – poinformował Keebos. – Dziw bierze, że dla takiego drobiazgu tak cię zmasakrowali. Zawsze twierdziłem, że niepotrzebnie wciela się u nas do prac publicznych Jaźnie z tak niskiego poziomu. – Był to wyraźny przytyk do decyzji Profesora Moize, który był orędownikiem, aby każdej Jaźni przybywającej na Primerię oferować ciało i przydzielać funkcje użyteczne publicznie. – Ciekawe jak mnie znaleziono? – Chciał wiedzieć Alik. – To akurat jest bardzo proste – odpowiedział mu Jonas. Każdy IMB, czyli mówiąc prosto, mózg znajdujący się w czaszce istoty żywej, w razie zagrożenia i sytuacji awaryjnej przesyła taki sygnał SOS2. Na planetach ożywionych, ma to niewielkie praktyczne zastosowanie. Czasem udaje się małym dzieciom lub szczeniętom zaalarmować, na pograniczu świadomości, matkę czy sami- cę. Na Primerii jest to już cały skuteczny system lokalizacji i identyfikacji. Clatreus – Mózg Cen- tralny, natychmiast wychwycił twoje zagrożenie i uruchomił nasze jednostki ratownicze i porząd- kowe. Dział Teledeportacji Departamentu Istot Rozumnych przeniósł bezpiecznie twoją Jaźń do OJOM czyli Osiedla Jaźni Osadzonych w Mózgach, hodowanych in vitro.3 – właśnie teraz tam się znajdujesz. Jest to procedura identyczna jak w przypadku śmierci na dowolnej planecie oży- wionej. OJOMy dysponują hodowlą setek miliardów mózgów biologicznych. – objaśniał Profesor Keebos. Patrol utylizacyjny zabrał twoje byłe ciało do prosektorium dochodzeniowego, gdzie biolodzy ustalają dokładną przyczynę zgonu. Potem wedle decyzji wykorzystają je do pobrania organów lub zutylizują na karmę dla nowych hodowli. Mózg Centralny, na potrzeby służb śledczych prze- analizuje zarejestrowane procesy myślowe, wymiany myślowe, rozmowy wszystkich mózgów uczestniczących w wydarzeniu. Krótko mówiąc co kto mówił i myślał przed incydentem no i po, o ile był jeszcze w stanie – zaśmiał się Keebos. 2 SOS – międzynarodowy sygnał w alfabecie Morse a oznaczający wołanie o pomoc. 3 In vitro (łac. w szkle) – termin stosowany zazwyczaj przy opisywaniu badań biologicznych, odnosi się do czegoś, co ma miejsce na zewnątrz organizmu. Oznacza pracę z żywymi komórkami, czy narządami, wyizolowanymi z organizmu macierzystego i umieszczonymi w warunkach laboratoryjnych umożliwiających podtrzymywanie ich życia. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 20 – To przytyk do mnie? – zapytał Alik, któremu było wiadomym, że „odpłynął” po otrzymaniu ciosu i niczego nie pamięta. – Tak to normalne objawy w trakcie teledeportacji.4 Gdy „pobieramy” Jaźń z mózgu, zazna- czam, że posługuję się dużym uproszczeniem, z umierającego ciała i wcielamy ją do jakiegoś przejściowego mózgu w hodowli OJOM występuje kilkugodzinny okres przejściowy. Tak jest przy wszystkich śmierciach fizycznych na Primerii i planetach ożywionych, a także, gdy ktoś z nas chce zmienić ciało lub się „zainstalować” na jakiś czas w OJOM. Na przykład w jakimś „podra- sowanym” mózgu, aby intensywniej pracować. – Dokończył swoje objaśnienia Profesor Keebos. – A jaki mózg mi teraz przydzielono, pewnie jakiegoś ograniczonego „grata”? – Chciał wie- dzieć Alik. Ja nie wiem, jakie są w tym przypadku zasady – przyznał Profesor Keebos. Profesor Jonas też potwierdził, że nie posiada tej wiedzy. – Pewnie o tym decyduje Departament Profesora Moize, bo on ma pod sobą OJOMy – wyraził przypuszczenie Jonas. – Chciałbym jak najszybciej zacząć pracować, mam mnóstwo pomysłów i chcę się nimi zająć. Czy dałoby się szybko wrócić do ciała i Instytutu? – Zapytał Alik. – Wystarczy tylko zwrócić się do Departamentu Istot Rozumnych, ale ja ci w tym pomogę. – zaofiarował się Jonas. – Póki nie otrzymasz ciała, a może to trochę potrwać, w zależności gdzie przebywa to ciało, które sobie upatrzysz, możesz dla „zabicia” czasu pracować tam gdzie jesteś. Sprawdź tylko IMB5 w którym cię osadzono, czy dasz rady z nim pracować? Alik szybko odnalazł testy IQ6. Został odpowiednio sprawdzony i otrzymał wynik, że jego nowy mózg pokrywa w stu dwudziestu siedmiu procentach jego potrzeby. – To dużo lepiej niż mogę mieć w nowym ciele, pomyślał. Może by tu pozostać? – Szybko jednak odrzucił tę myśl bo nie chciał teraz rezygnować z dotychczasowego stylu życia, spotkań twarzą w twarz z Amonem i Jonasem ze swego mieszkanka no i przebywania w Instytucie. Zaledwie skończył te rozważania, już dostał informację, że może dokonać przeglądu „wol- nych” ciał. Spojrzał na dostępną ich liczbę, było ich ponad pięć miliardów. – To aż pięć miliar- dów ożywionych robotów pracuje na Primerii? Założył więc kryteria: wiek, najbliższe okolice stolicy i poprosił o posortowanie według największego podobieństwa do jego poprzedniej po- 4 Teledeportacja – słowo stworzone przez autora książki jako pochodne od słowa znanego nauce, Teleportacja — proces przenoszenia obiektów z jednego miejsca w inne, bez zachowania ciągłości istnienia obiektu materialnego w przestrzeni. Przy obecnym stanie nauki i techniki rzeczywista teleportacja dotyczy: jedynie stanów cząstek elementarnych i oznacza przesłanie stanu kwantowego cząstki A do odległej cząstki B (bez istnienia ograniczenia prędkości do prędkości światła). Jeden z numerów magazynu Nature z roku 2004 sugerował, jakoby (pracującym niezależnie) naukowcom z USA i Austrii udało się teleportować pierwsze atomy. 5 IMB – Indywidualny Mózg Biologiczny. 6 IQ – Test na inteligencję. www.e-bookowo.pl S t a n A n c i e n t : P r i m e r a s S t r o n a | 21 włoki. Otrzymał ponad pięćset propozycji. Zaczął od pierwszej. Faktycznie, była doskonałą ko- pią jego poprzedniego wcielenia. Nie będę przynajmniej miał problemów z lustrem, pomyślał. Wybrał jednak dopiero trzecią propozycję, bo lepiej wypadła w teście IQ od dwóch poprzed- nich, uzyskując pięćdziesiąt dwa procent pokrycia jego potrzeb. Również mogła w krótkim czasie, do trzydziestu minut, przybyć do punktu rozdziału ciał, położonego najbliżej Instytutu Jaźni, w którym Alik pracował. Kilka następnych ciał już miało albo dużo słabsze wyniki IQ albo było znacznie oddalonych i ich pozyskanie zajęło by kilka godzin. Zresztą propozycje powyżej siódmej zaczęły coraz bardziej odbiegać wyglądem od jego poprzedniego ciała. – Już wybrałem ciało, za jakieś pół godziny mogę rozpocząć teleportację. – Alik zameldował Profesorowi Jonasowi i Profesorowi Keebosowi. – No to do zobaczenia po południu w Instytucie. – ucieszył się Jonas. – Ciekawe, cóż za ciałko wybrałeś, jak cię poznamy? – zażartował Profesor Keebos, choć wia- domym było, że bez względu na wygląd, problemu z identyfikacją być nie może. – Będę taki sam. – Uspokoił go Alik. www.e-bookowo.pl
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Primeras
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: