Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00467 005742 18996213 na godz. na dobę w sumie
Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej jako instytucjonalny zastępca prawno-procesowy Skarbu Państwa - ebook/pdf
Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej jako instytucjonalny zastępca prawno-procesowy Skarbu Państwa - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 292
Wydawca: Instytut Nauk Prawnych PAN Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-66300-14-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> konstytucyjne
Porównaj ceny (książka, ebook (-30%), audiobook).

Problematyka ochrony dobra publicznego (własności publicznej), a zwłaszcza ochrony interesów majątkowych państwa oraz zastępstwa prawnego (procesowego) państwa (Skarbu Państwa) należy do zagadnień doniosłych pod względem społeczno-gospodarczym, złożonych pod względem jurydycznym, a przy tym budzących kontrowersje w doktrynie, gdyż znajdują się one na styku dwóch metod regulacyjnych: metody prywatnoprawnej i metody publicznoprawnej.

W książce poddano analizie – z uwzględnieniem tła prawno-porównawczego – regulację prawną ochrony dobra publicznego (własności publicznej). W płaszczyznach gospodarczej i prawnej współistnieją w tej sferze w Europie różne i o różnym natężeniu metody regulacyjne (o charakterze publicznoprawnym i prywatnoprawnym) zarządu majątkiem państwa i reprezentacji interesów państwa (Skarbu Państwa) na gruncie prawnoprocesowym.

Głównym celem rozważań prezentowanych w książce jest ocena pod kątem teoretycznoprawnym Prokuratorii Generalnej RP jako przedstawiciela ustawowego (instytucjonalnego) państwa (Skarbu Państwa) w sferze prawnoprocesowej, w tym ustalenie, czy
w czasach europeizacji krajowy model reprezentacji i ochrony majątku państwa odpowiada wymogom efektywnego działania.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

WStęp Problematyka ochrony dobra publicznego (własności publicznej), a zwłaszcza ochrony interesów majątkowych państwa oraz zastępstwa prawnego (proceso- wego) państwa (Skarbu Państwa) należy do zagadnień doniosłych pod wzglę- dem społeczno-gospodarczym, złożonych pod względem jurydycznym, a przy tym budzących kontrowersje w doktrynie, gdyż znajdują się one na styku dwóch metod regulacyjnych: metody prywatnoprawnej i metody publicznoprawnej. Od dawna podejmowane były też próby regulacji prawnej tego zagadnie- nia, gdyż już w średniowieczu funkcjonował prokurator jako „doradca i zastępca prawny korony królewskiej i skarbu państwa”, w XIX w. zaś w niektórych pań- stwach nastąpił znaczny rozwój instytucji prokuratora i prokuratorii „w sposób odpowiadający organizacji i potrzebom państwa nowoczesnego”1. Współcześnie we wszystkich państwach zagadnienie zarządu majątkiem pań- stwa i reprezentacji interesów państwa w obrocie prywatnoprawnym, w tym w procesach sądowych jest przedmiotem zainteresowania ustawodawcy, który przyjmuje różne „modele regulacyjne” w tej sferze, poszukując „punktu” rów- nowagi regulacyjnej i efektywnej ochrony. Na gruncie europejskich porządków prawnych zarząd majątkiem państwa i reprezentacja interesów państwa w sferze prawnoprocesowej jest dokonywana w zróżnicowany sposób o różnym natężeniu obu metod regulacyjnych oraz o róż- nym zakresie centralizacji i decentralizacji tych funkcji. Po pierwsze, reprezen- tacja prawnoprocesowa państwa (fiskusa) oraz zarządzanie majątkiem państwa dokonuje się w sposób zdecentralizowany przez działanie tradycyjnych organów państwa (administracji publicznej, jak ma to miejsce np. w Zjednoczonym Króle- stwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz na Słowacji), po drugie – w pań- stwie typu federalnego przez działanie typowych organów państwa (decentrali- zacja) oraz specjalnej instytucji na szczeblu związku (centralizacja), a na szczeblu poszczególnych krajów – specjalnej adwokatury krajowej (jak np. w RFN). Trzeci 1 S. Bukowiecki, Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej, „Gazeta Administracji i Policji Państwowej” z 20.09.1924, nr 38, s. 806. 10 pRokuRatoRia GeneRalna Rzeczypospolitej polskiej jako instytucjonalny… sposób reprezentacji prawnoprocesowej państwa (skarbu państwa) ma charak- ter wysoce scentralizowany, w którym do reprezentacji powołana jest specjalna centralna instytucja, oparta na cywilistycznej konstrukcji zastępstwa (przedsta- wicielstwa ustawowego), jak ma to miejsce w państwach o tradycji austriackiej oraz w Polsce (za pośrednictwem dorobku prawnego Galicji), lecz niepozbawiona elementów kontrolowanej decentralizacji w postaci kompetencji stationes fisci. W Rzeczypospolitej Polskiej problem zapewnienia skutecznej reprezenta- cji prawnoprocesowej interesów państwa i ochrony majątku państwa nabrał szczególnego znaczenia w momencie odejścia w 1989 r. od gospodarki planowej i przejścia do systemu gospodarki rynkowej. W związku ze zmianami społecz- nymi i gospodarczymi, w tym przemianami prywatyzacyjnymi majątku państwo- wego, konieczne stało się stworzenie efektywnej konstrukcji prawnej, zapew- niającej ochronę sądową oraz reprezentację państwa na wzór przedwojennej Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, która była strażnikiem praw i interesów państwa. W sensie legislacyjnym podstawę przyjęcia systemu reprezentacji prawno- procesowej państwa w postaci scentralizowanej instytucji reprezentacji inte- resów państwa (Skarbu Państwa) w procesach sądowych stworzyła najpierw ustawa o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa, którą – po 15 latach dys- kusji politycznych, prawnych i prac ustawodawczych2 – przyjął w dniu 8 lipca 2005 r. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, a następnie ustawa z 2016 r., nawiązu- jąc pod względem terminologicznym i merytorycznym do międzywojennej tra- dycji krajowej w tej sferze3. Głównym celem niniejszych rozważań jest ocena pod kątem teoretyczno- prawnym Prokuratorii Generalnej RP jako przedstawiciela ustawowego (insty- tucjonalnego) państwa (Skarbu Państwa) w sferze prawnoprocesowej, w tym 2 K. Głogowski, R. Tupin, Prokuratoria Generalna logicznym dopełnieniem Skarbu Państwa, „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego” 2004, nr 3; R. Tupin, Majątek narodowy i skarb pań- stwa. W oczekiwaniu na strategiczne decyzje, „Rzeczpospolita” z 14.01.2003, s. C4; A. Rościszewski, Próby reaktywowania Prokuratorii Generalnej w latach 90. XX wieku [w:] Prawo i państwo. Księga jubileuszowa 200-lecia Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, L. Bosek (red.), Wydaw- nictwo Sejmowe, Warszawa 2017, s. 79–82; R. Tupin, Skarb Państwa w okresie reform i przemian własnościowych, „Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego” 1996, nr 4; idem, Geneza reaktywo- wania Prokuratorii Generalnej w III Rzeczypospolitej [w:] Prawo i państwo. Księga jubileuszowa…, op. cit., s. 102–109; J. Krauss, Przywrócenie Prokuratorii Generalnej jako element proponowanych zmian systemowych w latach 90. XX wieku – w ramach projektu ustawy o zarządzie Skarbu Państwa i zasadach jego reprezentowania [w:] Prawo i państwo. Księga jubileuszowa…, op. cit., s. 83–86. 3 Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (t.j. Dz.U. 2016 poz. 1313); ustawa z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2016 poz. 2261 ze zm.). Wstęp 11 ustalenie, czy w czasach europeizacji krajowy model reprezentacji i ochrony majątku państwa odpowiada wymogom efektywnego działania. W szczególno- ści, czy reaktywowana w 2005 r., a następnie istotnie zmodyfikowana w 2016 r. instytucja Prokuratorii Generalnej RP, która w okresie międzywojennym sku- tecznie chroniła majątek państwa, może w nowych czasach i w nowym (zmo- dyfikowanym) ujęciu prawnym w sposób skuteczny reprezentować i chronić majątek państwa, zwłaszcza w powierzonym przez przepisy ustawowe zakresie. Czy połączenie scentralizowanego modelu reprezentacji (zastępstwa) interesów majątkowych Skarbu Państwa, którego przejawem jest Prokuratoria Generalna RP z modelem zdecentralizowanym wykonywanym przez jednostki organiza- cyjne państwa (stationes fisci), ma wsparcie w standardach europejskich w tym zakresie4. W ścisłym związku z głównym nurtem rozważań nad charakterem prawnym Prokuratorii Generalnej RP pozostaje pytanie o zasadność (prawidłowość) kon- strukcji samego Skarbu Państwa traktowanego na ogół w doktrynie jako osoba prawna prawa prywatnego, której reprezentantem w obszarze sądowo-legislacyj- nym jest Prokuratoria Generalna RP jako doradca prawny oraz instytucjonalno- -procesowy zastępca prawny. Czy przedmiot i cel działania Prokuratorii Gene- ralnej RP jako scentralizowanej reprezentacji procesowej interesów państwa (Skarbu Państwa) w połączeniu z niejasnym, budzącym wątpliwości w doktry- nie charakterem Skarbu Państwa jako prywatnej osoby prawnej nie utrudniają efektywnego reprezentowania (ochrony) majątku państwa? Pytanie, czy czasy współczesne, które zrodziły potrzebę odrodzenia Prokura- torii Generalnej RP, okażą się „dać owoce porównywalne” z okresem tworzenia 4 W nauce formułuje się różnorodne koncepcje-modele, teoretyczne i rzeczywiste. Modele teoretyczne tworzone są dla wyjaśnienia zjawisk nieznanych albo słabo znanych. Modele rzeczywi- ste odtwarzają istniejące realnie rozwiązania prawne. Więcej nt. modeli w naukach prawnych zob. T. Langer, O modelach i modelowaniu w naukach prawnych, „Państwo i Prawo” 1987, nr 9, s. 39–48; R. Tokarczyk, Uwagi ogólne o niektórych modelach systemów prawnych, „Państwo i Prawo” 1986, nr 11, s. 28–39. Zob. też J. Leszczyński, Pozytywizacja prawa w dyskursie dogmatycznym, Uni- versitas, Kraków 2010; T. Barankiewicz, Współczesne metody badania prawa, „Studia Prawnicze KUL” 2010, nr 1; S. Czepita, S. Wronkowska, M. Zieliński, Założenia szkoły poznańsko-szczeciń- skiej w teorii prawa, „Państwo i Prawo” 2013, nr 2; T. Pietrzykowski, Naturalizm i granice nauk prawnych. Esej z metodologii prawoznawstwa, Wolters Kluwer, Warszawa 2017; Z. Radwański, M. Zieliński, Stosowanie i wykładnia prawa cywilnego [w:] Prawo cywilne – część ogólna, M. Safjan (red.), „System Prawa Prywatnego”, t. 1, wyd. 2, C.H. Beck, Warszawa 2012; M. Zieliński, Wykład- nia prawa. Zasady – reguły – wskazówki, Wolters Kluwer, Warszawa 2017; Z. Ziembiński, Charak- terystyka teorii prawa jako dyscypliny prawoznawstwa [w:] S. Wronkowska, Z. Ziembiński, Zarys teorii prawa, Ars Boni et Aequi, Poznań 2001; idem, Problemy podstawowe prawoznawstwa, Pań- stwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1980; D. van Kędzierski, Metodologia i paradygmat polskich szczegółowych nauk prawnych, „Transformacje Prawa Prywatnego” 2018, nr 3. 12 pRokuRatoRia GeneRalna Rzeczypospolitej polskiej jako instytucjonalny… prawa w odrodzonej II Rzeczypospolitej pozostaje na razie otwarte, gdyż brak jeszcze niezbędnego dystansu funkcjonowania nowej ustawy. Jednakże wstępna ocena dogmatyczna konstrukcji Skarbu Państwa jako osoby prawnej oraz Proku- ratorii Generalnej RP jako przedstawiciela instytucjonalno-procesowego (adwo- kata państwa) o funkcjach nie tylko zastępcy procesowego, lecz także opiniodaw- czo-doradczych pozwala na ostrożny optymizm, zwłaszcza w zakresie efektywnej realizacji ochrony prawnej państwa i jego majątku w obrocie prawnym. Przybliżenie instytucji Prokuratorii Generalnej RP jako instytucjonalnego zastępcy prawnoprocesowego (przedstawiciela ustawowego) wymaga zbadania natury prawnej nie tylko Prokuratorii Generalnej RP, lecz także natury praw- nej Skarbu Państwa (fiskusa) i jego relacji do Prokuratorii Generalnej RP, gdyż między tymi instytucjami występuje tzw. sprzężenie zwrotne. W związku z tym badaniu poddano również pojęcie Skarbu Państwa na gruncie Kodeksu cywil- nego (art. 33 k.c.) i ustaw szczegółowych5. Biorąc pod uwagę, że w wielu usta- wodawstwach utożsamia się skarb państwa z majątkiem państwa, kasą państwa, fiskusem (np. Austria), bądź też po prostu z państwem realizującym swoje zada- nia w sferze majątkowej (RFN, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlan- dii Północnej), w różny sposób ukształtowany został system ochrony prawno- procesowej państwa i jego majątku. Przedstawienie regulacji prawnej Prokuratorii Generalnej RP de lege lata wymagało zrelacjonowania tła historycznego i  porównawczego. Materiałem badawczym były tu regulacje prawa polskiego z lat 1816–20056, a materiałem porównawczym prawo austriackie (począwszy od regulacji pierwotnych aż do obecnie obowiązującej ustawy o Prokuraturze Finansowej Austrii z 2008 r.7), 5 T.j. w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (Dz.U. poz. 2259). 6 Postanowienie Królewskie z dnia 29 września / 11 października 1816 r. w sprawie powołania Prokuratorii Jeneralnej, Dekret w przedmiocie utworzenia Prokuratorii Generalnej Rzeczypospoli- tej Polskiej z dnia 7 lutego 1919 r., Ustawa z dnia 31 lipca 1919 r. w przedmiocie utworzenia Pro- kuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 9 grudnia 1924 r. o zmianie ustroju Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. 7 W szczególności: Allgemeine Instruktion für sämtlichen Fiskalämter, Justitzgesetzsammlung 1780–1784, rok 1783, nr 124, s. 207–222; Instruktion für das Königlische Ostgalizische Fiskaläm- ter vom 15.03.1801 r., Justitzgesetzsammlung 1798–1803, nr 526, s. 95–140; Erlaß des Finanzmi- nisteriums vom 13.08.1851, RGBl 1851/188; Erlaß des Finanzministerium vom 16. Februar 1855, wirksam für alle Kronländer, mit Ausnahme des lombardischvenetianischen Königreiches, womit eine provisorische Dienstes-Instruction für die FinanzProkuraturen kundgemacht wird, RGBL 1855, nr 301; Verordnung des Gessammtministeriums vom 09.03.1898 betreffend die Dienstsinstruktion für die f.f. Finanzprocuraturen; Finanzprokuraturgesetz vom 12.09.1945, StGBl. Nr 72/ i obecnie obowiązująca – Finanzprokuraturgesetz vom 08.08.2008, BGBl. I Nr. 110/2008. Wstęp 13 ponieważ konstrukcja austriackiej Prokuratury Finansowej z XIX w. stanowiła wzór dla polskiej Prokuratorii Generalnej8. Tezą zasadniczą pracy jest myśl, że Prokuratoria Generalna RP jest de lege lata swoistym przedstawicielem ustawowym o  charakterze instytucjonalno- -procesowym (instytucjonalnym pełnomocnikiem procesowym) o kompeten- cjach procesowych, wykonującym także funkcje opiniodawczo-doradcze, uzu- pełnianym w zakresie reprezentacji procesowej przez jednostki organizacyjne Skarbu Państwa (statio fisci). Współczesna Prokuratoria Generalna RP ma łącz- ność konstrukcyjną z Prokuratorią Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wpro- wadzoną w 1919 i w 1924 r., biorąc pod uwagę jej pozycję prawną, funkcje oraz zakres kompetencji (czynności), jakie przyznaje jej ustawa. Obecnie obowiązująca ustawa o Prokuratorii Generalnej RP nawiązuje nie tylko do krajowej tradycji prawnej, lecz także do współczesnych konstrukcji austriackich (Prokuratura Finansowa), które legły u podstaw dawnej Prokurato- rii Generalnej RP, a także – do rozwiązań hiszpańskich (Korpus Adwokatów Pań- stwa) co do zakresu obsługi prawnoprocesowej osób prawnych z udziałem kapi- tału państwowego. Prokuratoria Generalna RP nie jest jednak wyłącznym przedstawicielem prawnoprocesowym państwa (Skarbu Państwa), gdyż oprócz Prokuratorii Gene- ralnej RP ze skutkiem prawnym dla majątku państwa działają inne podmioty (stationes fisci), zwłaszcza organy administracji publicznej (na podstawie i w gra- nicach norm kompetencyjnych). W odniesieniu do całości czynności dotyczących majątku państwa, dokony- wanych w imieniu i ze skutkiem dla Skarbu Państwa Prokuratoria Generalna RP jako swoisty adwokat państwa ma w obowiązującym kształcie prawnym dużo szerszy zakres zadań niż Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa z ustawy z 2005 r. i szersze możliwości działania w zakresie efektywnej ochrony dobra publicznego (majątku państwa). Praca podzielona została na cztery rozdziały podporządkowane realizacji celu głównego pracy. Rozdział I zawiera rozważania dotyczące genezy i ewolucji Pro- kuratorii Generalnej jako organu ochrony prawnej dobra publicznego z uwzględ- nieniem regulacji prawnych państw europejskich o tradycji prawnej atlantyckiej (anglosaskiej) i kontynentalnej (romańskiej i germańskiej). W rozdziale tym zostały wskazane podmioty (organy administracji publicznej), które dokonują czynności dotyczących majątku państwa, a także – ich kompeten- cje w zakresie reprezentacji państwa w sferze prawnoprocesowej. W szczególności 8 J. Mucha-Kujawa, Ewolucja regulacji prawnej Prokuratorii Generalnej w Polsce na tle roz- wiązań austriackich, „Studia Prawnicze” 2012, nr 4. 14 pRokuRatoRia GeneRalna Rzeczypospolitej polskiej jako instytucjonalny… została zaprezentowana – będąca wzorem dla Polski – regulacja prawna instytu- cji Prokuratury Finansowej w Austrii (Finanzprokuratur) oraz Adwokatury Pań- stwa w Hiszpanii (los Abogados del Estado) jako przykłady regulacji prawnych, w których reprezentacja interesów państwa skupiona jest w centralnej instytu- cji. Przez zrekonstruowanie modeli organów ochrony prawnej dobra publicznego została przybliżona geneza i ewolucja Prokuratorii Generalnej na ziemiach pol- skich. W szczególności została odtworzona prawna konstrukcja Prokuratorii przy- jętej dawniej w Polsce jako tło dla porównania z konstrukcją Prokuratorii Gene- ralnej Skarbu Państwa w ujęciu ustawy z 2005 r. oraz Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej z 2016 r., gdyż bez wątpienia nastąpił powrót do tra- dycyjnej konstrukcji Prokuratorii Generalnej przez rozszerzenie funkcji i zakresu czynności Prokuratorii Generalnej RP, a także – przez zmianę pozycji prawnej. Zmiana nazwy prokuratorii z  Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (2005 r.) na Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej (w 2016 r.) nie jest tylko zmianą nazwy, ale przede wszystkim – zakresu działania. Zmianie uległa bowiem istota Prokuratorii – od ograniczonych kompetencji Prokuratorii Gene- ralnej Skarbu Państwa z 2005 r. w sferze prawnoprocesowej do ustanowienia Prokuratorii Generalnej RP instytucją ochrony prawnej państwa i jego majątku w 2016 r. w szerokim zakresie. W rozdziale tym została przedstawiona konstrukcja Prokuratorii General- nej RP de lege lata jako przedstawiciela instytucjonalno-procesowego (ustawo- wego) Skarbu Państwa, z podkreśleniem nowych cech tej instytucji w porówna- niu z jej poprzednikami. Rozdział II zawiera rozważania dotyczące natury prawnej Skarbu Państwa, w tym na gruncie wybranych europejskich regulacji prawnych, a w szczególno- ści prawa niemieckiego, wykorzystującego teorię przypisania (zarachowania) i austriackiego, które nie znają pojęcia „skarbu państwa”, lecz na oznaczenie pań- stwa występującego w stosunkach prywatnoprawnych posługują się określeniem „fiskus”, który nie traci cech osoby prawa publicznego, wykonując czynności prywatnoprawne. Została też dokonana analiza teoretycznoprawnej konstrukcji Skarbu Państwa jako krajowej osoby prawnej prawa prywatnego, wyinterpreto- wanej z art. 33 Kodeksu cywilnego. Druga część pracy, obejmująca rozdział III i IV, została poświęcona przedsta- wieniu Prokuratorii Generalnej RP jako zastępcy prawnoprocesowego państwa (Skarbu Państwa) o kompetencjach generalnych lub indywidualnych. W roz- dziale III zostały przedstawione rozważania dotyczące generalnego zastępstwa Skarbu Państwa przed Sądem Najwyższym, sądami powszechnymi oraz polu- bownymi, generalnego zastępstwa państwowych osób prawnych, a także – obo- wiązkowego wydawania opinii prawnych. Natomiast rozdział IV pracy dotyczy Wstęp 15 zastępstwa indywidualnego Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, w tym przejęcia zastępstwa przez Prokuratorię Generalną RP oraz reprezentacji przed organami orzekającymi w stosunkach międzynarodowych. W Zakończeniu dokonano podsumowania wyników badań. Złożoność przedmiotu badań, którym jest konstrukcja prawna Prokurato- rii Generalnej RP, wymagała zastosowania różnych metod badawczych. Metody zostały dobrane odpowiednio do właściwości badanych problemów (zagadnień). Metoda historyczna zastosowana została dla ukazania genezy instytucji Pro- kuratorii, gdyż „zrozumienie przeszłości jest niezbędnym warunkiem opracowa- nia optymalnych rozwiązań prawnych”9, lecz główną metodą stosowaną w pracy jest metoda analizy dogmatycznej. W szczególności, posługując się tą metodą, została odtworzona konstrukcja Skarbu Państwa jako głównego podmiotu zastę- powanego w sferze prawnoprocesowej przez Prokuratorię Generalną RP. Pod- jęto tu próbę wskazania natury prawnej Skarbu Państwa, jego pozycji w systemie prawnym. Wyjaśnienie przyjętych de lege lata rozwiązań prawnych oraz sformu- łowanie wniosków płynących z analizy przepisów, regulujących Skarb Państwa, stało się podstawą do ustalenia teoretycznej istoty Skarbu Państwa oraz sformu- łowania tez dotyczących współczesnej konstrukcji Skarbu Państwa. Natomiast do badania konstrukcji prawnej przedstawicielstwa ustawo- wego została wykorzystana metoda zarówno dogmatyczna, jak i prawnoporów- nawcza. Dzięki zastosowaniu tych dwóch metod dokonano analizy konstruk- cji przedstawicielstwa w systemie prawa polskiego i prawa niemieckiego, co pozwoliło na wskazanie cech charakterystycznych przedstawicielstwa ustawo- wego, a w konsekwencji na sformułowanie i wskazanie rozwiązań, dotyczących przedstawicielstwa. Niniejsza książka wykorzystuje w niezbędnym zakresie rozważania zawarte w rozprawie doktorskiej, obronionej w Instytucie Nauk Prawnych PAN, a przy- gotowanej pod kierunkiem prof. dra hab. Andrzeja Biercia, którego uwagi stano- wiły inspirację teoretycznoprawną. Wiele istotnych wskazówek zawdzięczam recenzentom rozprawy prof. INP PAN, dr hab. Barbarze Bajor i prof. UMCS, dr. hab. Zdzisławowi Gawlikowi. Warszawa, lipiec 2019 r. Joanna Mucha-Kujawa 9 R. Zimmerman, Roman Law, Contemporary Law. The Civilian Tradition Today, Oxford University Press, Oxford 2001.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej jako instytucjonalny zastępca prawno-procesowy Skarbu Państwa
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: