Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00241 005076 13082059 na godz. na dobę w sumie
Proroctwo dzisiaj - ebook/pdf
Proroctwo dzisiaj - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Monumen Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-65624-80-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy >> duchowość
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Głównym celem tej książki jest przedstawienie działania Ducha Świętego – Osoby we wspólnocie Kościoła – poprzez szczególne obdarowanie chrześcijanina charyzmatem proroctwa. Tak samo jak w pierwotnym Kościele, tak również i w czasach nam współczesnych Bóg nie przestaje prowadzić dialogu z człowiekiem, czy to w bardziej czy mniej spektakularny sposób. Prorocy są tego dowodem. Prorocy są po to, by przypominać, aktualizować słowo Boże, objawiać prawdę o człowieku i świecie, demaskować fałsz i kłamstwo Złego. Są potrzebni po to, by na mocy otrzymanego charyzmatu patrzyli głębiej i dalej w rzeczywistość, by – jako szczególni słudzy Pana, całkowicie zanurzeni w Jego miłość i wolę – szli i działali w świecie na wzór Jezusa Chrystusa. Przez nich Stwórca pragnie docierać do swojego stworzenia. Prorocy bywali bardzo niewygodnymi heroldami, wytykającymi grzech i błędy Izraelitów, dlatego często ginęli śmiercią męczeńską. Duch Boży, napełniający osoby namaszczone do posługi prorockiej, manifestował swoją obecność przede wszystkim przez moc głoszonego słowa, które wywoływało określone skutki. Doświadczenie Jego obecności przez znaki i cuda zdziałane mocą słowa prorockiego również świadczyło o wybraniu danej osoby i bardzo wyraźnie przypominało o tym, że Bóg jest pośród swego ludu i nigdy go nie opuścił.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Praktyczne zasady korzystania z charyzmatu proroctwa Opracowanie redakcyjne Monumen Sp. z o.o. Projekt okładki Aleksandra Grudzińska Zdjęcie Shutterstock, GaudiLab Skład i łamanie Anna Szarko Korekta Wydawnictwo Monumen i Izabella Rak Imprimatur: ks. bp dr Marian Rojek Biskup Zamojsko-Lubaczowski Zamość, 13 lutego 2018 roku L.dz. 29/Gł/18 Copyright© 2018 by Wydawnictwo Monumen All rights reserved ISBN 978-83-65624-80-2 Wydawnictwo Monumen os. Przemysława 16A/6 61–064 Poznań www.miesiecznikegzorcysta.pl Zamówienia Księgarnia ludzi wolnych tel. 22 266 80 20 sklep@miesiecznikegzorcysta.pl www.monumen.pl SpiS treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .7 Wprowadzenie: Proroctwo – prorocy – profetyzm . . . . . . . . . . . . . 11 Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .19 Rozdział I. Duch Święty i Jego dary . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .27 1. 1. Duch Święty – Dar i Ten, który obdarowuje . . . . . . . . . . . .28 1. 2. Istota i podział charyzmatów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .50 1. 3. Prorok – powołanie i charyzmat . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .70 Rozdział II. Proroctwo a inne charyzmaty . . . . . . . . . . . . . . . . . . .91 2. 1. Kryteria rozpoznawania charyzmatyka i charyzmatu . . . .92 2. 2. Formy posługiwania charyzmatem proroctwa w Kościele. . 108 2. 3. Urząd a charyzmat – relacje i wzajemne oczekiwania . . .127 Rozdział III. Formacja do posługi prorockiej . . . . . . . . . . . . . . . 147 3. 1. Charyzmat proroctwa w służbie Kościołowi . . . . . . . . . . . 148 3. 2. Charyzmat proroctwa a życie chrześcijańskie . . . . . . . . . 162 3. 3. Postulaty formacji praktycznej proroka i wspólnoty, w której on posługuje . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 180 Zakończenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .198 Bibliografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .204 I. Literatura źródłowa: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .204 II. Literatura uzupełniająca: . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .209 Wykaz skrótóW AA – Dekret o  apostolstwie świeckich, Apostolicam ac- tuositatem (18.11.1965), [w:] Sobór Watykański II, Konstytucje, dekrety, deklaracje, Pallottinum, Po- znań 2002, s. 377–401. AK – Ateneum Kapłańskie. ChL – Jan Paweł II, Chistifideles laici (30.12.1988), Wy- dawnictwo Wrocławskiej Księgarni Archidiece- zjalnej, Wrocław 1999. CTh – Collectanea Theologica. ChDŚ – Chrzest w Duchu Świętym, Międzynarodowe Służby Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej  – Komisja Doktrynalna, Serafin, Kraków 2014. Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes divinus (7.12.1965), [w:] Sobór Watykański II, Kon- stytucje, dekrety, deklaracje, Pallottinum, Poznań 2002, s. 433–477. DM – W ó t ó r k s z a k y W 7 DV – Jan Paweł II, encyklika Dominum et Vivificantem (18.05.1986), Wydawnictwo Wrocławskiej Księ- garni Archidiecezjalnej, Wrocław 1998. IE – EK – Encyklopedia Katolicka, t. 1–20, Lublin 1973 – 2014. Paweł VI, Adhortacja Apostolska Evangelii Nun- EN – tiandi (8.12.1975), Wrocław 2001. Iuvenescit Ecclesia. List do Biskupów Kościoła kato- lickiego na temat relacji między darami hierarchicz- nymi a  charyzmatycznymi dla życia i misji Kościoła, Kongregacja Nauki Wiary (15.05.2016) dostępny na stronie internetowej: http://episkopat.pl/relacja -miedzy-darami-hierarchicznymi-a-charyzmatycz- nymi-list-kongregacji-nauki-wiary/ z dn. 20.12.2016. Konstytucja Dogmatyczna o  Kościele Lumen gen- tium (21.11.1964), [w:] Sobór Watykański II, Konsty- tucje, dekrety, deklaracje, Pallottinum, Poznań 2002, s.104–164. KK – KKK – Katechizm Kościoła Katolickiego, (15.08.1997), Pal- lottinum, Poznań 2009. Konstytucja Dogmatyczna o  Objawieniu Bożym Dei Verbum (18.11.1965), [w:] Sobór Watykański II, Konstytucje, dekrety, deklaracje, Pallottinum, Po- znań 2002, s. 350–363. Roczniki teologiczne. KO – RT – 8 Proroctwo dzisiaj „Zapytywaliśmy się wiele razy (…), jaką zauważamy po- trzebę (…) dla tego naszego, błogosławionego i  ukochanego Kościoła. Wypowiadamy to prawie z  drżeniem i  modlitwą, ponieważ, jak dobrze wiecie, to jego tajemnica i  jego życie: Duch, Duch Święty, Ożywiciel i  Uświęciciel Kościoła. Jego Boski oddech, wiatr w jego żaglach, jego jednocząca zasada, wewnętrzne źródło jego światła i siły, jego podpora i pocieszy- ciel, źródło charyzmatów i pieśni, jego pokój i radość, rękojmia i  preludium jego błogosławionego, wiecznego życia. Kościół potrzebuje swej nieustannej Pięćdziesiątnicy; potrzebuje ognia w sercu, słowa na ustach, proroczej wizji (…). Kościół musi odzyskać pokój, smak i  pewność posiadanej prawdy (…). Wreszcie, Kościół musi odczuć, jak przez wszystkie jego ludzkie pokłady przepływa fala miłości, tej miłości, która nazywa się miłością bliźniego, i która właśnie została rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego, który jest nam dany.” Bł. papież Paweł VI 9 WproWadzenie: proroctwo – prorocy – profetyzm Teologia katolicka wypracowała przez wieki dosko- nałe narzędzia uprawiania refleksji nad Bożym Objawieniem oraz nad prawdami wiary Kościoła. Mądrość Boża każe naszym teologom umieszczać jednost- kowe zjawiska, wydarzenia lub pojęcia w szerszym kontek- ście historii zbawienia, dzięki czemu to, co fragmentaryczne nabiera pełnego znaczenia w ramach całości perspektywy. Tak też teologia katolicyzmu rozumie pojęcie proroctwa, które – jeśli się je osadzi na tle szerokiego horyzontu teo- logii Ducha Świętego – jawi się jako stały przejaw działal- ności Pocieszyciela w życiu Kościoła i świata każdej epoki, łącznie z naszą. Tej perspektywy całościowej i uniwersalnej brakuje niestety w wielu protestanckich opracowaniach do- tyczących charyzmatu prorockiego, zwłaszcza tam, gdzie m z y t e f o r p – y c o r o r p –   o W t c o r o r p : e i n e z d a W o r p W 11 przeciwstawia się wymiar charyzmatyczny wymiarowi apo- stolskiemu Kościoła, utożsamiając ten drugi z  instytucjo- nalnością o charakterze czysto ludzkim. Na tle niewielkiej ilości publikacji teologiczno-dogmatycz- nych z zakresu doktryny o Duchu Świętym książka Proroctwo dzisiaj. Praktyczne zasady korzystania z charyzmatu proroctwa jawi się jako szczęśliwy wyjątek. Ks. Mateusz Kicka, kapłan Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej zaangażowany w  dzieło Nowej Ewangelizacji i  związany z  duszpasterstwem para- fialnym oraz wspierający wspólnoty charyzmatyczne, do- starcza nam cennej publikacji, porządkującej pojęcia i dającej konkretne wskazówki pastoralne do posługi charyzmatem proroctwa w każdym wymiarze życia kościelnego. Autor przy- pomina między innymi o tym, iż Kościół jako Mistyczne Ciało Chrystusa otrzymał zadanie pełnienia misji prorockiej aż do skończenia świata. Chrystus, posyłając swego Ducha do Ko- ścioła, wzbudza w nim zdolność słyszenia Jego głosu i skła- dania świadectwa o obecności Boga w dziejach świata. Utrata charakteru prorockiego przez Kościół oznaczałaby zanik zdolności głoszenia Dobrej Nowiny o zbawieniu, którego nie może udzielić żadna historyczna instytucja. Jedynie Kościół będący znakiem obecności Ducha Świętego w historii może prowadzić do zjednoczenia życia doczesnego z Bogiem. Zba- wieniem jest po prostu Bóg. Szerzący się współcześnie błąd modernizmu polega na tym, iż wielu wierzących – duchow- nych i świeckich – traktuje chrześcijaństwo jedynie jako re- ligię wspierającą pomyślność ludzką lub motywującą ludzi 12 Proroctwo dzisiaj do dobrych uczynków i zaangażowania w ogólnoludzki po- stęp. Gdy Ewangelia jest przyrównana do ideologii humani- stycznych świata laickiego, niechybnie prowadzi to do utraty eschatologicznej tęsknoty za Bogiem. Prorocki wymiar Ko- ścioła należy do jego istoty, a charyzmaty są wyrazem tego, że Duch Święty tworzy Kościół i jego codzienny dynamizm. Dla zrozumienia czym jest proroctwo i profetyzm w cza- sach Kościoła, warto sięgnąć przede wszystkim do Starego Testamentu, w  którym ukazana jest podstawowa różnica pomiędzy prorokami Boga Jahwe a widzącymi, przepowia- daczami przyszłości i fałszywymi prorokami. Zasadniczym zadaniem, które otrzymuje prorok od Boga, nie jest przepo- wiadanie przyszłych wydarzeń, lecz mówienie prawdy po- chodzącej od Boga (Benedykt XVI). Jednakże prawda obja- wiona, odnosząca się do bieżących wydarzeń, zawsze rzuca też światło na przyszłość, gdyż historia, będąca sceną dzia- łania Bożej Opatrzności, nie jest układem przypadkowych wydarzeń, jak się to może wydawać. Wprost przeciwnie – Bóg zna następstwa ludzkich czynów, dlatego ostrzega przed konsekwencjami złych wyborów i  nieposłuszeństwa wobec Jego woli. Ten aspekt prawdy prorockiej bardzo rzutuje na znaczenie współczesnej posługi charyzmatem proroctwa, która nie powinna być zawężona do wspólnot charyzmatycznych i  małych grup. Takie ograniczenie by- łoby zaprzeczeniem misji prorockiej udzielonej Kościołowi jako mistycznemu Ciału Chrystusa, złożonemu z  wielu członków i obdarzonemu niezliczoną ilością charyzmatów. 13 WproWadzenie: proroctWo – prorocy – profetyzm Jeśli pełne znaczenie proroctwa starotestamentalnego mogło być odczytane jedynie w świetle przymierza zawar- tego przez Boga ze swoim ludem, to tym bardziej proroctwo w epoce Kościoła nie ma jedynie wymiaru indywidualnego, lecz odnosi się zarówno do szczegółowych spraw, jak i do całej misji Kościoła, kontynuatora misji Chrystusa. Każda epoka pozbawiona posłuszeństwa Duchowi prorockiemu charakteryzuje się utratą tożsamości i  zanikiem perspek- tywy misji, do której Bóg wybrał Kościół. Również dziś utożsamienie się całych rzesz chrześcijan z duchem świata, ich rozpłynięcie się wśród społeczeństw hołdujących po- stawie konsumpcjonizmu oraz ideologii postępu, jest wyni- kiem zaniku ducha prorockiego. Z tego wyłania się kolejny aspekt proroctwa. Proroctwo pochodzące od Ducha Świętego nie było nigdy tożsame z  apokaliptyką strachu i  beznadziei  – to drugi element charakterystyczny. Zarówno proroctwa Sta- rego Testamentu, dotyczące przyszłości absolutnej, jak i  proroctwa Nowego Testamentu, dotyczące ostatecznego przyjścia Chrystusa (Paruzji), są pełne nadziei, mówią o wszechpotędze Boga i o Jego zwycięstwie nad złem i nad szatanem. Dlatego wizja grozy w opisach apokaliptycznych jest albo opisem upadku przeciwników Boga, albo upo- mnieniem i wezwaniem do nawrócenia z grzechu. Grzech jako izolowanie się od Boga stawia człowieka w sytuacji cał- kowitej bezradności wobec dziejącego się zła. Tylko Bóg jest w stanie pokonać narastające zło w ludzkich sercach. 14 Proroctwo dzisiaj Trzeci element proroctwa jest nie mniej istotny. Prorok nie jest anarchistą, antysystemowcem lub krytykiem kultu. W proroctwie Bóg upomina się raczej o zachowanie istoty kultu: o  miłość, ufność, pamięć o  Jego dobroci i  o  żywą wiarę w Jego wszechmoc. Rytualizm czy rutyna są wielką obrazą Boga, gdy składa się Mu daninę czci jedynie w po- czuciu obowiązku lub strachu. Prorok Pana nie podważa roli hierarchii ani nie odrzuca instytucji, lecz piętnuje grzech społeczny i  oderwanie działań od celu pierwszorzędnego, jakim jest służenie Bogu i  bliźnim. Zło nie tkwi w  insty- tucjach, lecz w sercach ludzi, którym troska o funkcjono- wanie urzędów może przyćmić troskę o zbawienie innych. W Nowym Testamencie urząd apostolski i prorocki są uka- zane jako pochodzące od Boga charyzmaty, a zatem prze- ciwstawianie charyzmatyczności i  instytucjonalności nie ma podłoża biblijnego.Czwartym elementem, określającym specyfikę proroctwa w  obu Testamentach, jest torowanie ludziom drogi do Boga i wzywanie ich do nawrócenia. Pro- roków nie interesowała władza polityczna jako taka do mo- mentu, w którym władcy wchodzili na drogę walki z Bogiem bądź z  wiarą w  Jedynego. Prorocy dlatego przyjmowali określony styl życia, aby przemawiać do wyobraźni ludzi. Proroctwo głoszone nie tylko słowem, ale i  przez świa- dectwo życia znane jest również w  epoce Kościoła. Przy- kładem są katechumeni pochodzący ze świata pogańskiego, którzy przed przyjęciem chrztu musieli się wyrzec myślenia i  postępowania pogańskiego, by Chrystus ukształtował 15 WproWadzenie: proroctWo – prorocy – profetyzm w nich nowe życie. Z podobnych motywów ruchy eremicki i monastyczny nadały wielkie znaczenie ascezie, rozumianej jako wolność od wszystkiego, co mogłoby zagrodzić ludz- kiemu sercu relację z Bogiem. Asceta uznawał, iż wszystko, co nie jest Bogiem, ma mniejszą wartość i  starał się wy- zbywać przywiązania do rzeczy, by być wolnym dla Boga. Na koniec warto zwrócić uwagę na strukturalną różnicę pomiędzy proroctwem w  Starym i  Nowym Testamencie. Proroctwa starotestamentalne zapowiadają nadejście Me- sjasza, natomiast nowotestamentalne ogłaszają obecność Chrystusa i wskazują na znaki Jego zbawczego działania. W  Ewangelii według św. Jana zapisane są słowa, w  któ- rych Chrystus zapowiada przyjście Ducha Prawdy, którego misją będzie przekonywanie świata o  tym, co już się do- konało w Chrystusie i co odtąd będzie stale się realizować w  świecie (J 16, 5–15). Dziś misja tych, którzy otrzymali w Kościele charyzmat prorocki, nie polega na przepowia- daniu przyszłości (gdyż Chrystus jako zbawiciel jest naszą Przyszłością absolutną), lecz na odsłanianiu prawdy rze- czywistości taką, jaką widzi ją Bóg. Grupy religijne, które zapowiadały czas nadejścia końca, nie zrozumiały tego, iż znaki końca nie wiążą Boga ani nie odwodzą Go od czy- nienia miłosierdzia. Dlatego na koniec warto przestrzec Czytelników przed trzema redukcyjnymi koncepcjami chrześcijaństwa, które osłabiają wrażliwość ludzi wierzących na znaki czasu i na pełne znaczenie proroctw udzielanych Kościołowi przez 16 Proroctwo dzisiaj Ducha Świętego. To ostrzeżenie zawarł papież Bene- dykt XVI w jednym ze swoich wywiadów. Pierwsze niebezpieczeństwo polega na zrównaniu chrze- ścijaństwa z  rzeczywistością doczesną i  na dostosowaniu przepowiadania o zbawieniu jedynie do ziemskich oczekiwań ludzi: chrześcijaństwo miałoby się ograniczyć w swojej misji do tworzenia lepszych relacji międzyludzkich i  lepszych struktur, do wzmacniania poczucia bezpieczeństwa i  soli- darności. Takie chrześcijaństwo stoi na pozycji przegranej, bo istnieje wiele ideologii, które głoszą nieograniczony po- stęp w różnorakich obszarach życia i cywilizacji. Tak rozu- miane chrześcijaństwo byłoby tylko wariantem marksizmu. Drugie niebezpieczeństwo jest jakby na antypodach po- przedniego, polega bowiem na spirytualizacji chrześcijań- stwa, to znaczy na zredukowaniu go do praktyk duchowych nie związanych z  życiem codziennym, a  także do hołdo- wania indywidualizmowi w zaspokajaniu osobistych potrzeb psychicznych, przez co neguje się pełną wielowymiarowość życia ludzkiego, a przy tym osłabia się więzi w Kościele. Trzecie niebezpieczeństwo pojawia się w  czasach du- żych przeobrażeń historycznych lub poczucia zagrożenia (jak to dzieje się obecnie). Jest to niebezpieczeństwo ucieczki w  negatywną apokaliptykę, a  raczej próba men- talnej ucieczki od zagrożeń. Podejście wyważone i  mądre, unikające owych skraj- ności, jest potrzebne pasterzom do oceny prawdziwości lub natchnień. Czasami charyzmat proroczych wizji 17 WproWadzenie: proroctWo – prorocy – profetyzm prorocki może się rozwinąć w  niewłaściwym kierunku, jeśli osoba obdarzona tym darem na początku poddaje się ocenie Kościoła, ale po pewnym czasie jej egzystencjalne napięcia i osobiste poczucie zagrożenia zwyciężą nad po- kornym słuchaniem Boga. W wierze chrześcijańskiej obiet- nica i  jej wypełnienie posiadają wyraźnie określone ramy, które nakreślił Bóg w Objawieniu, w konkretnych wydarze- niach. Proroctwa powinny być konsultowane we wspólnocie i poddane ocenie teologów i przełożonych. Powyższe wyjaśnienia pełnią jedynie rolę wprowadzenia do lektury niniejszej książki, gdyż panuje wiele sprzecz- nych koncepcji na temat proroctwa. Jedni uważają, że wraz z odejściem ostatniego z apostołów skończył się czas proroctw, dlatego tkwią w marazmie i nie zwracają uwagi na znaki czasu. Inni chcą z kolei całe swoje życie duszpa- sterskie opierać na proroctwie z  pominięciem doktryny, traktując nawet Pismo Święte jako zbiór odpowiedzi na wszelkie zawiłe zagadki życia. Książka ks. Mateusza Kicki może pełnić rolę teologicznego vademecum w  dziedzinie posługi prorockiej w Kościele. Ks. prof. dr hab. Krzysztof Guzowski, Katedra Chrystologii i Personalizmu Chrześcijańskiego KUL 18 Proroctwo dzisiaj wStęp Bóg nigdy nie przestał mówić do człowieka. Tak bardzo pokochał swoje stworzenie, że wielokrotnie wychodząc z ofertą przymierza, przebaczał grzechy i darował niewierności, aby nikt z nas nie umarł na wieki. Dlatego też posyłając Syna, swe Odwieczne Słowo, aby się wcielił, dał nam dowód nieskończonej miłości i niezgłę- bionego miłosierdzia. Wszyscy ludzie uczestniczą w  po- wszechnej woli zbawczej Stwórcy, jednak od każdej osoby zależy, czy przyjmie ten wielki dar. Aby zbawienie mogło stać się udziałem wszystkich, Syn Boży powołał do ist- nienia Kościół – wspólnotę uczniów, którzy wierzą w Niego, zmartwychwstałego Kyriosa, trwając w sakramentalnej ko- munii pod zwierzchnictwem Księcia Apostołów, św. Piotra i  jego następców. W  Dniu Zmartwychwstania wspólnocie Kościoła został udzielony Najwyższy Dar (Donum Al- tissimum)  – Duch Święty (J 20, 19–23), który dalej pro- wadzi w  świecie dzieło Chrystusa i  „dopełnia wszelkiego p Ę t s W 19 uświęcenia”1. Działając w Kościele, obdarowuje go każdym darem potrzebnym do zbudowania wspólnoty i  do gło- szenia Ewangelii (Mk 16, 15–20), czyli do tego, by był on w  świecie objawicielem mocy potężnego ramienia Boga, który jest miłością (1 J 4, 8). Wcześniej jednak, przed przyjściem Mesjasza Bóg działał w Izraelu – narodzie, który stał się Jego szczególną własnością poprzez zawarte na górze Synaj przymierze. Jego ingerencja w historię Żydów dokonywała się zwłaszcza poprzez jednostki, które przewodziły narodowi. Byli to: patriarchowie, prorocy, sędziowie, królowie, zwierzchnicy ludu. Na szczególną uwagę w tym miejscu zasługują pro- rocy, którzy napełnieni przez Ducha Jahwe, wchodzili z Nim w bardzo intymną relację. Dialog prowadzony między Bo- giem i  człowiekiem niejednokrotnie stawał się przyczyną ratunku dla poszczególnych ludzi, a nawet całego narodu. Prorok w żydowskiej społeczności miał bardzo szczególną rolę, ponieważ był przekazicielem woli Bożej, nauczycielem modlitwy, interpretatorem Pisma oraz wykładowcą Prawa i moralności. Dlatego, o ile naród przestrzegał praw zawar- tego przymierza, nabi był w Izraelu osobą bardzo pożądaną, cieszącą się uznaniem i szacunkiem. Kiedy jednak prorocy stawali się niewygodnymi heroldami, wytykającymi grzech i błędy Izraelitów, bardzo często ginęli śmiercią męczeńską. Duch Boży, napełniający osoby namaszczone do posługi 1 Por. IV Modlitwa Eucharystyczna, Mszał rzymski, Pallottinum, Po- znań 1986, s. 329*. 20 Proroctwo dzisiaj prorockiej, manifestował swoją obecność przede wszystkim przez moc głoszonego słowa, które wywoływało określone skutki. Doświadczenie Jego obecności przez znaki i  cuda zdziałane mocą słowa prorockiego, świadczyło również o  wybraniu danej osoby i  bardzo wyraźnie przypominało o tym, że Bóg jest pośród swego ludu i nigdy go nie opuścił. Pomiędzy Starym a  Nowym Testamentem istnieje cią- głość, bo jak Bóg powoływał proroków w  Starym Przy- mierzu, tak samo czynił w  pierwotnym Kościele, gdzie występuje urząd proroka, i tak też czyni dzisiaj. Doświad- czenie Kościoła wyraźnie wykazuje, że Bóg nie przestaje wybierać i powoływać jednostek do pełnienia szczególnych zadań, udzielając im wszystkiego, czego potrzeba dla sku- tecznej realizacji misji. Nadprzyrodzone obdarowanie czło- wieka do celu ewangelizacji jest ciągle obecne; szczególnie zauważamy to w XX i XXI wieku, kiedy nastąpiło swoiste przebudzenie charyzmatycznej działalności Eklezji na róż- nych płaszczyznach i w różnym stopniu, i nadal trwa proces odkrywania, że Bóg złożył w sercach ochrzczonych różno- rakie dary duchowe, przeznaczone do posługi w Jego Mi- stycznym Ciele. Duch Święty, objawiając Jezusa i przypomi- nając chrześcijanom Jego słowa, ciągle uczy nas modlitwy, zwracania się ku Bogu jakby twarzą w twarz oraz realizo- wania drogi świętości, do czego człowiek został powołany. Osoba Parakleta jest wciąż odkrywana w teologii, a sama pneumatologia została w ostatnim czasie niezwykle dowar- tościowana. Współcześnie w nauczaniu Kościoła mówi się 21 WSTĘP
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Proroctwo dzisiaj
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: