Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00929 015344 17824050 na godz. na dobę w sumie
Przejścia i przemiany w dawnych literaturach romańskich - ebook/pdf
Przejścia i przemiany w dawnych literaturach romańskich - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 317
Wydawca: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego Język publikacji: polski
ISBN: 9788323525370 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> literaturoznawstwo, językoznawstwo
Porównaj ceny (książka, ebook (-17%), audiobook).
Książka poświęcona dawnym literaturom romańskim od średniowiecza do późnego oświecenia. Autorzy analizują sposoby przekraczania różnorodnych granic: płci, społecznych, między światem boskim a ludzkim oraz między gatunkami i epokami literackimi. Udowadniają, że literatura i sztuka pozostają w dynamicznych relacjach, wchodząc w interakcję z publicznością oraz tekstami innych twórców. Tom zawiera około trzydziestu tekstów reprezentujących odmienne metody badawcze, spojonych głównym tematem przejścia i przemiany, rozumianych w najrozmaitszych aspektach. Zbiór jest dedykowany pamięci Profesor Krystyny Kasprzyk, wybitnej znawczyni francuskiego średniowiecza i renesansu, mistrzyni wielu pokoleń romanistów.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Badania naukowe Krystyny Kasprzyk 11 Badania naukowe Krystyny Kasprzyk Dorota Szeliga Uniwersytet Warszawski Niniejszy tom studiów – Przejścia i przemiany w dawnych literaturach romańskich – poświęcony jest profesor Krystynie Kasprzyk, wybitnej me- diewistce i badaczce francuskiej literatury renesansowej. Jej niezwykła osobowość w sposób zdecydowany wpłynęła na zakres i poziom badań nad dawną literaturą francuską w Polsce. Swoimi analizami i pasją odkry- wania literatury średniowiecznej i renesansowej zaraziła wielu studentów, z których część podążyła drogą naukową, przygotowując rozprawy dok- torskie i habilitacyjne. Jej odejście w maju 2012 roku pozostawiło grono jej przyjaciół i uczniów z poczuciem autentycznej, dotkliwej straty, dla wie- lu była bowiem nie tylko naukowym autorytetem, ale i człowiekiem nie- zwykle szlachetnym, pełnym dobroci, serdeczności i skromności. Jej hart ducha w trudnych sytuacjach, którego dowody dała już w swej młodości, a w sposób szczególny w stanie wojennym, wzbudzał szacunek i powodo- wał, że zawsze gromadziła wokół siebie wielu ludzi, a przede wszystkim studentów i młodych pracowników naukowych. Krystyna Kasprzyk urodziła się 19 października 1922 r. w Rawie Ma- zowieckiej. Jej rodzice, Stanisław Kasprzyk i Stefania z d. Spadalik, byli nie tylko nauczycielami, ale i świetnymi organizatorami placówek oświato- wych, zaangażowanymi w tworzenie tkanki społecznej kraju po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. Krystyna była ich czwartym z pięciorga dzieci. W roku 1930 rodzina przeniosła się do Mościc pod Tarnowem i tam Krysty- na spędziła dzieciństwo. Wraz z siostrami Zofią, Anną i Marią uczęszczała do zakonnego żeńskiego Gimnazjum Sacré-Cœur w pobliskiej Zbylitow- skiej Górze. Gdy wybuchła II wojna światowa, cała rodzina zaangażowa- ła się w działalność konspiracyjną. Rodzice organizowali tajne nauczanie, 12 Dorota Szeliga brat Stefan ps. „Dzik” był współorganizatorem Szarych Szeregów w Mości- cach, a później jako żołnierz Armii Krajowej zginął podczas osłony operacji „Most III”. Ona sama również działała w AK pod pseudonimem „Freja” (nordycka bogini miłości, magii i wojny). Została przeszkolona jako sani- tariuszka, działała w wywiadzie, prowadząc nasłuchy radiowe. Po zdaniu matury w 1940 roku pomagała rodzicom w organizowaniu tajnego naucza- nia. Po wojnie rozpoczęła studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studiuje romanistykę i anglistykę, ale w 1945 przerywa studia i wstępuje do Zgro- madzenia Sióstr Urszulanek SJK (tzw. urszulanek szarych). Tam opiekuje się sierotami wojennymi, następnie jest kierowniczką internatu. Po cięż- kiej operacji w roku 1947 zmuszona jest opuścić klasztor i po długiej re- konwalescencji podejmuje studia na Uniwersytecie Warszawskim. Kończy romanistykę w 1951 i anglistykę w 1952. Od stycznia 1952 pracuje w Ka- tedrze (później Instytucie) Romanistyki, przechodząc kolejne stopnie od asystenta do profesora zwyczajnego. Dłuższe pobyty w Paryżu, zwłaszcza czteroletni staż we francuskim Ośrodku Badań Naukowych (Centre Natio- nal de la Recherche Scientifique) pozwalają jej na uzyskanie z odznacze- niem państwowego doktoratu francuskiego w 1964 roku, a za swoją pracę doktorską otrzymuje nagrodę Académie des Inscriptions et Belles-Lettres. W czasie przeszło 40-letniej pracy naukowej pełni szereg kierowniczych funkcji na Uniwersytecie Warszawskim i poza nim. W 1980 roku zostaje zaproszona na roczny kontrakt w Uniwersytecie Paris IV (dawna Sorbona). Na wieść o wprowadzeniu stanu wojennego natychmiast, 17 grudnia, przy- jeżdża do Warszawy, ryzykując, że nie będzie mogła ponownie wyjechać z kraju. Upewniwszy się, jaka jest sytuacja sióstr i przyjaciół, decyduje o po- wrocie do Paryża w celu ukończenia kontraktu. We Francji pomaga prze- bywającym tam polskim studentom. Jako członek Solidarności (od 1980 r.) w stanie wojennym angażuje się w uniwersytecki ruch oporu. Po powrocie do kraju przyjmuje powierzoną jej przez kolegów funkcję dyrektora Insty- tutu Romanistyki i z całą determinacją broni wielu z nich przed represjami systemu komunistycznego. Cały czas publikuje w kraju, we Włoszech i we Francji. Dba, aby nie zamarły kontakty naukowe z uczelniami zagraniczny- mi mimo trudnej sytuacji politycznej w kraju. Nawet w latach 80. udaje jej się zorganizować międzynarodową konferencję na temat cierpienia w śre- dniowieczu (1984). Profesor Kasprzyk była bardzo cenionym wykładowcą. Jej seminarium magisterskie przez lata cieszyło się ogromnym powodzeniem głównie ze względu na wysoki poziom i duży zakres wolności, jaki pozostawiała swoim studentom w wyborze tematów i prowadzeniu badań. Wymagała od nich jednocześnie konsekwencji i wytężonej pracy. Wykształciła po- nad dziewięćdziesięciu magistrów (w tym dwóch na Sorbonie) i dziewię- Badania naukowe Krystyny Kasprzyk 13 ciu doktorów. Po przejściu na emeryturę nadal publikowała i prowadziła seminarium doktorsko-habilitacyjne. Od początku lat 90. w budynku In- stytutu Romanistyki przy ulicy Oboźnej 8, w gabinecie 101, miały miejsce comiesięczne spotkania młodych badaczy z ośrodków uniwersyteckich ca- łej Polski przygotowujących doktoraty i habilitacje. Spotkania te odbywały się nawet wówczas, gdy stan zdrowia Pani Profesor znacznie się pogor- szył. Wtedy zjazdy odbywały się w jej mieszkaniu na Jelonkach, gdzie wraz z siostrą Marią, psem Dyzią i kotami Dzikuską i Wezyrem prowadziła dom otwarty dla wszystkich entuzjastów literatury dawnej. W 1993 roku został wydany zadedykowany Pani Profesor tom pamiąt- kowy dla uczczenia czterdziestolecia jej pracy naukowej i dydaktycznej na Uniwersytecie Warszawskim. W zbiorze studiów noszącym tytuł Narra- tions brèves, opublikowanym przez dwójkę dawnych uczniów Ewę Dorotę Żółkiewską i Piotra Salwę, znajdujemy prace poświęcone jednemu z ulu- bionych tematów Pani Profesor – krótkim formom narracyjnym1. Yvonne Bellanger, wybitna badaczka francuskiej literatury renesansowej, żegnając prof. Kasprzyk na łamach czasopisma „Seizième Siècle”, napisała, że była uznanym autorytetem w zakresie francuskiej prozy narracyjnej XV i XVI wieku. Taką niekwestionowaną opinią Krystyna Kasprzyk cieszyła się również wśród specjalistów włoskich i amerykańskich. Od czasu swoich studiów w Paryżu prowadziła bardzo ożywioną współpracę z ośrodkami uniwersyteckimi w Europie. Rozprawę doktorską poświęconą językowi Nicolasa de Troyes rozpoczę- ła na Uniwersytecie Warszawskim pod kierunkiem prof. Haliny Lewickiej. W 1956 r. dzięki staraniom promotora otrzymała stypendium ufundowane przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego, Ministerstwo Spraw Zagranicz- nych i Polską Akademię Nauk, a ze strony francuskiej przez l’École Prati- Prati- que des Hautes Études. Stypendium to umożliwiło jej wyjazd do Paryża, gdzie wstępny projekt doktoratu został rozszerzony i objął całość proble- matyki dzieła Nicolasa de Troyes. Kolejne stypendium przyznane na okres dwóch lat przez Centre National de la Recherche Scientifique pozwoliło jej ukończyć pracę. W 1964 roku, w Paryżu, Krystyna Kasprzyk przedstawiła dwie rozprawy składające się na państwowy doktorat francuski (doctorat d’Etat): rozprawę główną Nicolas de Troyes et le genre narratif en France au XVIe siècle2, za którą otrzymała nagrodę Académie des Inscriptions et Belles -Lettres, i rozprawę uzupełniająca, którą stanowiła edycja krytyczna zbioru 1 Narrations brèves. Mélanges de littérature ancienne offerts à Krystyna Kasprzyk, études réunies et publiées par P. Salwa et E.D. Żółkiewska, Droz, Genève–Warszawa 1993. 2 Nicolas de Troyes et le genre narratif en France au XVIe siècle, Państwowe Wydaw- nictwo Naukowe, Librairie C. Klincksieck, Warszawa–Paris 1963. 14 Dorota Szeliga nowel Nicolasa de Troyes Le Grand Parangon des Nouvelles nouvelles w prestiżowym wydawnictwie Société des Textes Français Modernes3. Zawsze z wdzięcznością podkreślała wsparcie, jakiego doświadczyła w czasie swoich studiów na Sorbonie ze strony profesorów Boutière’a, Fa- bre’a, Lebègue’a, Wagnera. Za swojego mistrza Krystyna Kasprzyk uważała profesora Sorbony Verdun-Louis Saulniera, znakomitego badacza literatu- ry renesansowej. Współpracę z nim rozpoczęła w 1956 roku, gdy zgodził się być promotorem jej rozprawy doktorskiej poświęconej mało znanemu pisarzowi z Szampanii. Tak oto pisała o profesorze: Jako promotor – a był nim podwójnie, będąc promotorem mojej rozprawy doktorskiej i jednocześnie kierownikiem moich badań w CNRS (Centre na- tional de la recherche scientifique) – nigdy nie przejawiał najmniejszego do- gmatyzmu: nawet jeśli moje wyprawy w kierunku folkloru wydawały mu się początkowo mało obiecujące, gdy już zaakceptował opiekę nad moimi bada- niami, zawsze podtrzymywał mnie na duchu, szczególnie w momentach, gdy ja sama uginałam się pod ilością materiałów. Po obronie doktoratu interesował się kolejnymi etapami mojej drogi uniwersyteckiej. Zachowałam niezapomnia- ne wspomnienia z długich rozmów przy ulicy Gay-Lussac w trakcie moich ko- lejnych pobytów we Francji i przechowuję starannie listy, w których trudno oddzielić głos mistrza od głosu człowieka4. Dedykacja, którą prof. Saulnier umieścił na egzemplarzu swojej książki podarowanym Krystynie Kasprzyk w czasie jedynego pobytu w Warszawie w 1975 roku, wiele mówi o ich wzajemnych relacjach: „Dla Pani Kasprzyk, która uczyniła mi honor bycia moją uczennicą, z serdecznym wspomnieniem długich lat wspólnej pracy i wizyty w jej ojczyźnie”. Ona sama tak wspominała jego rolę w jej kształtowaniu jako badacza literatury: Od początku potrafił uczulić mnie na niebezpieczeństwa płynące z badań po- zbawionych dyscypliny, wyznaczanych przypadkowymi odkryciami, które były dla mnie niezwykle atrakcyjne. Szanując bieg moich pomysłów w tym jakże nie- bezpiecznym i mało zbadanym terenie, kierował moją pracą z właściwą sobie stanowczością, dając poczucie bezpieczeństwa5. 3 Nicolas de Troyes, Le Grand Parangon des Nouvelles nouvelles, édition critique avec introduction et notes par K. Kasprzyk, STFM, Paris 1970. 4 In memoriam V.-L. Saulnier, „Cahiers de Varsovie” 1981, t. VIII, s. 8–9. Przekład autorki artykułu. 5 Avant-propos, [w:] Nicolas de Troyes et le genre narratif en France au XVIe siècle, dz. cyt., s. 6. Badania naukowe Krystyny Kasprzyk 15 Obszary badawcze, na które wkroczyła, chcąc wydobyć z zapomnienia Nicolasa de Troyes, były, jak sama pisała, „niebezpieczne i słabo zbadane”. Ten skromny autor z Szampanii uważany był przez krytykę za pisarza mało oryginalnego. W swojej pracy polemizowała z takim podejściem i zapropo- nowała inną perspektywę badawczą. Uważała, że zarzut ten, szczególnie jeśli się go rozumie jako brak oryginalności twórczej, był nieuzasadniony. Moż- na by zastosować go zresztą w stosunku do wielu autorów tego okresu, na- wet Chaucera czy Boccaccia. Problem oryginalności widziała w ten sposób: To, co determinuje wartość autora, to przede wszystkim wybór, jakiego doko- nuje w tym, co Gaston Paris nazywał „wędrującym materiałem” („matériel rou- lant”) literatury narracyjnej, i sposób, w jaki go traktuje. Tradycyjny charakter opowiadań jest, można powiedzieć, regułą. I choć nie dorównuje swoim dwóm poprzednikom, to w tym, co nie jest wiernym odtworzeniem źródeł, Nicolas de Troyes ma prawdziwe zasługi6. Krystyna Kasprzyk kontynuowała swoje badania nad szesnastowieczną prozą narracyjną i pracowała nad udostępnieniem kolejnego tekstu szerszej publiczności. W 1980 roku ukazało się przygotowane przez nią wydanie krytyczne zbioru nowel noszące tytuł Nouvelles Recréations et Joyeux de- vis francuskiego pisarza Bonaventure Des Périers7. O wartości naukowej tej pozycji stanowi między innymi fakt, że wydanie to zostało wybrane do programu państwowego konkursu agrégation z literatury francuskiej we Francji w roku akademickim 2008/2009. W swoich studiach i artykułach Krystyna Kasprzyk chętnie wracała do zagadnień prozy narracyjnej. Małgorzata z Nawarry, królowa-pisarka, była jedną z jej ulubionych postaci. Poświęciła jej kilka publikacji, m.in. przekrojowy artykuł porównujący Heptameron królowej Nawarry i Deka- meron Boccaccia8. Analizowała również wykorzystanie tradycyjnych mo- tywów literackich w Heptameronie oraz temat miłości i cierpienia kobiet w tym zbiorze nowel9. Zwróciła też uwagę na mało znaną działalność li- 6 Tamże, s. 5. 7 Bonaventure Des Périers, Nouvelles récréations et joyeux devis, édition critique avec introduction et notes par K. Kasprzyk, STFM, H. Champion, Paris 1980. 8 Marguerite de Navarre lecteur du Décaméron, „Studi Francesi” 1990 (XXXIV), nr 100, s. 1–11. 9 La matière traditionnelle et sa fonction dans l’« Heptaméron », [w:] Mélanges de littérature comparée et de philologie offerts à Mieczysław Brahmer, PWN, Warszawa 1967, s. 257–264; L’amour dans l’« Heptaméron » de l’idéal à la réalité, [w:] Mélanges d’histoire littéraire (XVIe–XVIIe siècles) offerts à R. Lebègue, A. G. Nizet, Paris 1969, s. 51–57; La souffrance de femmes dans l« Heptaméron », „Acta Universitatis Lodzien- sis. Folia Litteraria” 1985, nr 14, s. 71–79. 16 Dorota Szeliga teracką francuskiego wydawcy Henri Estienne’a, podkreślając hybrydalny charakter jego Apologii Herodota10. Nowele Des Périers’a były wielokrot- nie tematem jej analiz. Powstały artykuły Des Périers i alchemia: od źródła do intertekstu11 i Przykład przewrotnego komizmu: użycie przysłów w „No- wych rekreacjach” Bonawentury Des Périers12. Na osobną uwagę zasługuje bardzo ciekawe studium poświęcone Próbom Montaigne’a, w którym roz- ważała niezwykle wnikliwie bardzo delikatny problem stosunku pisarza do konformizmu13. Publikacje profesor Kasprzyk nie ograniczały się jednak do tematyki związanej z szesnastowieczną prozą francuską. Była uznaną mediewistką i wiele prac poświęciła właśnie temu okresowi literatury francuskiej. Villon pozostawał w centrum jej zainteresowań14, nosiła się z zamiarem napisania monografii na temat jego twórczości, niestety nie zdążyła tego projektu zrealizować. Kilka studiów poświęciła średniowiecznej literaturze komicz- nej, udowadniając, że ma niezwykłe poczucie humoru i świetnie porusza się w tym dość ryzykownym świecie zawieszonym między rubasznością a subtelną ironią15. Profesor Kasprzyk wracała też zawsze z przyjemnością do jednego ze swoich ulubionych tematów – folkloru. Badała funkcjonowanie motywów w Powieści o lisie, piętnastowiecznej i szesnastowiecznej noweli francuskiej oraz folklorze polskim16. 10 Henri Estienne conteur, [w:] La nouvelle française à la Renaissance, études réunies par L. Sozzi et présentées par V.L. Saulnier, Slatkine, Genève–Paris 1981, s. 471–480. 11 Des Périers et l’alchimie : de la source à l’intertexte, [w:] Mélanges dédiés à Guy Demerson, Champion, Paris 1993, s. 451–460. 12 Un exemple de comique subversif : l’emploi du proverbe dans « les Nouvelles Récréations » de B. Des Périers, [w:] Le comique verbal en France au XVIe siècle, [red. H. Lewicka], Publications du Centre de Civilisation Française de l’Université de Varsovie, Varsovie 1981, s. 219–226. 13 Montaigne et le conformisme, „Acta Universitatis Lodziensis. Folia Litteraria” 1982, nr 8, s. 37–53. 14 Les femmes et les hommes dans le monde représenté de François Villon, [w:] Représentations de l’Autre (du Moyen Âge au XVIIe siècle), études réunies par É. Berriot-Salvadore, Publications de l’Université de Saint-Étienne, [Saint-Étienne] 1995, s. 215–223. 15 Pour la sociologie du fabliau : convention, tactique et engagement, [w:] Mélanges offerts à H. Lewicka, „Kwartalnik Neofilologiczny” 1976 (XXIII), z. 1–2, s. 154–161; Les quinze joies d’un mariage, [w:] Mélanges de langue et de littérature du Moyen Âge et de la Renaissance offerts à Jean Frappier, Droz, Genève 1970, s. 499–508. 16 L’homme et l’animal : du Roman de Renart au folklore polonais, [w:] Et c’est la fin pour quoy sommes ensemble. Hommage à Jean Dufournet, Champion, Paris Badania naukowe Krystyny Kasprzyk 17 Nie sposób pominąć również prac profesor Krystyny Kasprzyk z zakre- su recepcji literatury francuskiej w Polsce i stanu badań romanistycznych. Bardzo ciekawe są dwa studia: jedno poświęcone obecności poezji Ronsar- da w Polsce, drugie – pracom polskich badaczy dotyczących Rabelais’go17. Współtworzyła bardzo ważne wydawnictwo gromadzące i dokumentujące bibliografię prac polskich romanistów18, była autorką wielu haseł encyklo- pedycznych19. Profesor Kasprzyk doceniała również znaczenie popularyzatorskie wy- dawanych pozycji. Już w 1963 przygotowała wraz z Anną Tatarkiewicz Powiastki ucieszne a swawolne. Wybór francuskiej literatury narracyjnej XV i XVI wieku20. Znalazły się tam fragmenty m.in. Piętnastu uciech małżeń- skich anonimowego autora, Stu nowych nowel Philippe’a de Vigneulles oraz nowele i powiastki takich autorów, jak Nicolas de Troyes, Bonaventure Des Périers, Marguerite de Navarre. Zawdzięczamy jej również liczne tłu- maczenia poezji21 i bardzo ważny dla polskiego językoznawstwa przekład dzieła Ferdinanda de Saussure’a Kurs językoznawstwa ogólnego (Cours de linguistique générale)22. Interesowała się również przekładami i problema- mi związanymi z translatoryką. Jeden z ostatnich tekstów, Tropami dawne- go tłumacza, poświęciła właśnie tej tematyce23. 1993, s. 775–782; Les thèmes folkloriques dans la nouvelle française de la Renaissance, „Cahiers de l’Association Internationale des Études Françaises” 1966, nr 18 (marzec), s. 21–30. 17 Ronsard en Pologne, [w:] Le poète et ses lecteurs : le cas Ronsard, „Œuvres et Critiques”, VI, 2, hiver 1981–1982, s. 39–45; Les études polonaises en Pologne, [w:] Conteurs et romanciers de la Renaissance. Mélanges offerts à Gabriel-André Pérouse, Champion, Paris 1997, s. 239–253. 18 Les études françaises en Pologne (Bibliographie), t. I–III (1956–1966; 1967–1971; 1972–1976), Centre de civilisation polonaise de Paris-Sorbonne, Paris 1967–1977. 19 M.in. Mały słownik pisarzy francuskich, belgijskich i prowansalskich, Wiedza Powszechna, Warszawa, 1964. 20 Powiastki ucieszne a swawolne. Wybór francuskiej literatury narracyjnej XV i XVI w., wybór i wstęp K. Kasprzyk, przeł. A. Tatarkiewicz, il. E. Markowski, PIW, Warszawa 1963. 21 Przekład wierszy cytowanych w: J. Huizinga, Jesień średniowiecza, PIW, Warszawa 1967; B. Geremek, Życie codzienne w Paryżu F. Villona, PIW, Warszawa 1972. 22 F. de Saussure, Kurs językoznawstwa ogólnego, przekł. K. Kasprzyk, wyd. 1, wstęp W. Doroszewski, Warszawa 1961 (wyd. 2 popr.: wstęp i przypisy K. Polański, Warszawa 1991). 23 Ślady obecności: księga pamiątkowa ofiarowana Urszuli Dąmbskiej-Prokop przez kolegów, uczniów i przyjaciół/Traces d’une présence : mélanges offerts à Urszula Dąmbska-Prokop par ses collègues, élèves et amis, red. I. Piechnik, M. Świątkowska, Wydawnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2001. 18 Dorota Szeliga Zaprzyjaźniona była z wieloma romanistami we Francji, Włoszech, Sta- nach Zjednoczonych, utrzymywała z nimi stałe kontakty i wymianę nauko- wą. Była członkiem wielu towarzystw naukowych, m.in. Société d’Histoire Littéraire en France (1966–1988), Société Internationale Arthurienne, wchodziła w skład komitetu redakcyjnego „Kwartalnika Neofilologiczne- go” (1973–74), była członkiem korespondentem „Studi Francesi”. Prace badawcze Profesor Kasprzyk i jej działalność dydaktyczna miały ogromny wpływ zarówno na rozwój badań nad francuską literaturą śre- dniowieczną i renesansową w Polsce, jak i na tworzenie się środowiska pol- skich badaczy dawnej literatury francuskiej. Była Mistrzem, wymagającym i surowym, kiedy potrzeba, a jednocześnie osobą życzliwą, dającą wsparcie i służącą radą w każdym intelektualnym impasie. Niestrudzenie i do końca swoich dni interesowała się sprawami innych ludzi. Brak jej rady i wsparcia jest bardzo dotkliwy dla polskiego środowiska romanistycznego.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Przejścia i przemiany w dawnych literaturach romańskich
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: