Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00021 008188 18795245 na godz. na dobę w sumie
Przewodnik po Polskim Państwie Podziemnym 1939-45 - ebook/pdf
Przewodnik po Polskim Państwie Podziemnym 1939-45 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 117
Wydawca: Histmag Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-65156-27-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> historia, militaria, wojskowość >> ii wojna światowa
Porównaj ceny (książka, ebook (-24%), audiobook).

Polskie Państwo Podziemne było prawdziwym fenomenem w okupowanej Europie. Posiadało rozbudowane agendy wojskowe i cywilne, ale nade wszystko stanowiło dowód gotowości Polaków do walki za zniewoloną ojczyznę. Wydarzeniem, które zapoczątkowało proces tworzenia i działalności tajnych struktur państwa było powołanie do życia Służby Zwycięstwu Polski 27 września 1939 roku.

Jak nie pogubić się w gąszczu struktur i organizacji podziemnych? Jakie stosowano metody walki i oporu? Czym charakteryzowały się akcje likwidacyjne przeprowadzane przez polskie podziemie? Czy syn Cyryla Ratajskiego, Delegata Rządu na Kraj był niemieckim agentem?

Daria Czarnecka prowadzi nas po zawiłościach działalności polskiego podziemia niepodległościowego, ale także oddaje należny hołd jego uczestnikom i przywraca pamięć o zapomnianych uczestnikach walk o wolność. Nie unika przy tym kontrowersyjnych tematów. „Przewodnik po Polskim Państwie Podziemnym” to lektura obowiązkowa dla wszystkich pragnących zrozumieć sytuację naszego kraju w czasie II wojny światowej.

 

Daria Czarnecka – socjolog i historyk, laureatka Konkursu im. Władysława Pobóg-Malinowskiego na Najlepszy Debiut Historyczny Roku 2012. Autorka książek „Sprawa Stanisława Gustawa Jastera ps. „Hel” w historiografii” oraz „Największa zagadka Polskiego Państwa Podziemnego”.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Daria Czarnecka Polskim Państwie Przewodnik po Podziemnym 1939-1945 Promohistoria (Histmag.org) Warszawa 2019 Autor: Daria Czarnecka Redakcja: Piotr Abryszeński, Piotr Bejrowski Korekta: Magdalena Grabowska Skład i łamanie: Tomasz Kiełkowski Projekt okładki: Tomasz Kiełkowski Na okładce wykorzystano zdjęcie autorstwa Piotra Bejrowskiego przedstawiające Pomnik Powstania Warszawskiego na placu Krasiń- skich w Warszawie (projektanci: Wincenty Kućma i Jacek Budyn) ISBN: 978-83-65156-27-3 All rights reserved. Copyright© 2019 by PROMOHISTORIA MICHAŁ ŚWIGOŃ Warszawa 2019 e-mail: redakcja@histmag.org www: https://histmag.org Wydanie elektroniczne. Jeśli posiadasz ten egzemplarz z naru- szeniem praw autorskich, zachęcamy: kup oryginalny e-book i wesprzyj jego twórców. Spis treści Wstęp Część I Służba Zwycięstwu Polski – Związek Walki Zbrojnej – Armia Krajowa Tuż przed kapitulacją Stolicy – pierwsze zręby Państwa Podziemnego Przekształcenia organizacyjne Komenda ZWZ-AK – struktura i obsada Struktura terenowa Działalność dywersyjna i szkolenie młodzieży Wojskowe Sądy Specjalne i akcje likwidacyjne Partyzantka Akcja „Burza” na Wschodzie Powstanie Warszawskie Rozwiązanie i co dalej? Część II Inne związki niepodległościowe Narodowa Organizacja Wojskowa Narodowe Siły Zbrojne Bataliony Chłopskie SpiS treści 7 13 16 19 22 25 28 31 33 36 40 43 45 48 5 | Polska Ludowa Akcja Niepodległościowa (PLAN) Gwardia Ludowa – Armia Ludowa Organizacja Orła Białego (OOB) Tajna Organizacja Wojskowa „Gryf Pomorski” Tajna Armia Polska Organizacja „Odwet”-„Jędrusie” „Związek Jaszczurczy” Organizacje socjalistyczne i syndykalistyczne Część III Konspiracja polityczna i cywilna Delegatura Rządu na Kraj Kierownictwo Walki Cywilnej Partie polityczne Część IV Organizacje pomocy Rada Główna Opiekuńcza Towarzystwo Opieki nad Więźniami „Patronat” Rada Pomocy Żydom „Żegota” Komitet Pomocy Więźniom Obozów Koncentracyjnych - konspiracja przyobozowa Część V Tajemnice i kontrowersje Tropienie „żydokomuny” w szeregach AK Kto wsypał „Osę-Kosę 30”? Syn Pełnomocnika Rządu na Kraj agentem niemieckim? Szmalcownicy Zakończenie Bibliografia 6 51 53 56 58 60 62 65 67 71 75 78 82 85 88 92 95 98 107 110 113 115 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM Wstęp 27 września 1939 r., dosłownie na kilka godzin przed kapitula- cją Warszawy, grupa ludzi zawiązała struktury, które stały się fe- nomenem w okupowanej Europie. Polskie Państwo Podziemne to nie tylko ruch oporu, ale przede wszystkim przetrwanie w pew- nej okrojonej formie wszystkich ministerstw i instytucji, które za- pewniły ciągłość państwa. Podziemny parlament zrzeszający kilka stronnictw politycznych, siła zbrojna w postaci Armii Krajowej, Delegatura Rządu na Kraj będąca głosem Rządu RP na uchodźc- twie, sądownictwo zarówno wojskowe, jak i cywilne wraz z dosto- sowanymi procedurami postępowań – to wszystko nie ma analo- gii w innych krajach Europy zajętych przez Trzecią Rzeszę. Niemniej trzeba pamiętać, że ten twór miał swoją strukturę idealną tylko i wyłącznie w Warszawie i jej okolicach. Wojenne warunki utrudniały (ale jak wiemy nie czyniły niemożliwym) prze- pływ informacji pomiędzy centrum i peryferiami. Jak każde pań- stwo, również Polskie Państwo Podziemne borykało się z wieloma WStęp 7 | problemami, takimi jak nadużycia władzy i pospolita przestęp- czość Tym niemniej cały czas doskonaliło swoje struktury, aby w jak największym stopniu służyć obywatelom i ich chronić. Polskie Państwo Podziemne doczekało się dostatecznej licz- by monografii i opracowań, które w szczegółowy i kompetentny sposób opisują poszczególne jego części składowe. Moje opra- cowanie ma charakter popularnonaukowy i stanowi rodzaj prze- wodnika po historii polskich organizacji podziemnych działających w czasie II wojny światowej. Dla wygody Czytelnika treść została podzielona na pięć czę- ści. Pierwsza z nich w całości poświęcona jest głównemu graczowi na podziemnej scenie tj. SZP-ZWZ-AK, od momentu zawiązania pierwszych struktur Służby Zwycięstwu Polski aż po rozkaz o roz- wiązaniu Armii Krajowej z 19 stycznia 1945 r. Druga część po- święcona została innym organizacjom podziemnym, również tym, które nie zdecydowały się (z różnych względów) na podporządko- wanie Komendantowi Głównemu AK. Część trzecia to opis kon- spiracji politycznej i cywilnej, jej struktur, kompetencji oraz partii, które w istotny sposób zaistniały w Podziemiu. Z kolei czwarta część opisuje dzieje organizacji, których głównym zadaniem było niesienie pomocy humanitarnej ludności cywilnej, opieka nad więźniami oraz działania mające na celu poprawienie losu prześla- dowanych. Ostatnia część to subiektywny wybór kilku tajemnic i kontrowersji, które można znaleźć w historii Polski Podziemnej. Całość treści, biorąc pod uwagę jej formę, wymusiła pewne skróty i uogólnienia. Jak wiadomo, są one zawsze subiektywne i pochodzą od autora. Być może nie wszystkie aspekty zostały do- statecznie uwypuklone. Biorąc pod uwagę powyższe mam jednak nadzieję, że niniejsza praca znajdzie grono odbiorców, a być może także zachęci Czytelnika do dalszego poszerzenia wiedzy w opar- ciu o dostępną literaturę przedmiotu. 27 września 1939 r., dosłownie na kilka godzin przed kapi- tulacją Warszawy, grupa ludzi zawiązała struktury, które stały się fenomenem w okupowanej Europie. Polskie Państwo Podziem- ne to nie tylko ruch oporu, ale przede wszystkim przetrwanie 8 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM w pewnej okrojonej formie wszystkich ministerstw i instytucji, które zapewniły ciągłość państwa. Podziemny parlament zrze- szający kilka stronnictw politycznych, siła zbrojna w postaci Ar- mii Krajowej, Delegatura Rządu na Kraj będąca głosem Rządu RP na uchodźctwie, sądownictwo zarówno wojskowe, jak i cywilne wraz z dostosowanymi procedurami postępowań – to wszystko nie ma analogii w innych krajach Europy zajętych przez Trzecią Rzeszę. Niemniej trzeba pamiętać, że ten twór miał swoją struktu- rę idealną tylko i wyłącznie w Warszawie i jej okolicach. Wojen- ne warunki utrudniały (ale jak wiemy nie czyniły niemożliwym) przepływ informacji pomiędzy centrum i peryferiami. Jak każde państwo, również Polskie Państwo Podziemne borykało się z wie- loma problemami, takimi jak nadużycia władzy i pospolita prze- stępczość Tym niemniej cały czas doskonaliło swoje struktury, aby w jak największym stopniu służyć obywatelom i ich chronić. Polskie Państwo Podziemne doczekało się dostatecznej licz- by monografii i opracowań, które w szczegółowy i kompetentny sposób opisują poszczególne jego części składowe. Moje opra- cowanie ma charakter popularnonaukowy i stanowi rodzaj prze- wodnika po historii polskich organizacji podziemnych działających w czasie II wojny światowej. Dla wygody Czytelnika treść została podzielona na pięć czę- ści. Pierwsza z nich w całości poświęcona jest głównemu graczo- wi na podziemnej scenie tj. SZP-ZWZ-AK, od momentu zawiąza- nia pierwszych struktur Służby Zwycięstwu Polski aż po rozkaz o rozwiązaniu Armii Krajowej z 19 stycznia 1945 r. Druga część poświęcona została innym organizacjom podziemnym, również tym, które nie zdecydowały się (z różnych względów) na pod- porządkowanie Komendantowi Głównemu AK. Część trzecia to opis konspiracji politycznej i cywilnej, jej struktur, kompetencji oraz partii, które w istotny sposób zaistniały w Podziemiu. Z ko- lei czwarta część opisuje dzieje organizacji, których głównym za- daniem było niesienie pomocy humanitarnej ludności cywilnej, opieka nad więźniami oraz działania mające na celu poprawienie WStęp 9 | losu prześladowanych. Ostatnia część to subiektywny wybór kil- ku tajemnic i kontrowersji, które można znaleźć w historii Polski Podziemnej. Całość treści, biorąc pod uwagę jej formę, wymusiła pewne skróty i uogólnienia. Jak wiadomo, są one zawsze subiektywne i pochodzą od autora. Być może nie wszystkie aspekty zostały do- statecznie uwypuklone. Biorąc pod uwagę powyższe mam jednak nadzieję, że niniejsza praca znajdzie grono odbiorców, a być może także zachęci Czytelnika do dalszego poszerzenia wiedzy w opar- ciu o dostępną literaturę przedmiotu. 10 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM WStęp 11 | Część I Służba Zwycięstwu Polski – Związek Walki Zbrojnej – Armia Krajowa 12 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM Rozdział I Tuż przed kapitulacją Stolicy – pierwsze zręby Państwa Podziemnego Warszawa, pomimo oblężenia i pozostawienia bez władz naczel- nych, walczyła dzielnie. Ludność cywilna stanęła do obrony mia- sta ramię w ramię z żołnierzami. Jednak przeważające siły wro- ga i nadchodzące z każdej strony informacje o postępach wojsk niemieckich i sowieckich, a także braku zaangażowania mocarstw zachodnich w efektywną, militarną pomoc Polsce, doprowadzi- ły do nieuniknionego. 27 września 1939 r. Dowództwo Obrony Warszawy rozpoczęło rozmowy kapitulacyjne z dowódcą wojsk niemieckich gen. Blaskowitzem. W tym samym czasie (a dokładniej w nocy z 26 na 27 wrze- śnia), gen. bryg. Michał Karaszewicz-Tokarzewski przystąpił do sfor- mowania sztabu tajnej organizacji wojskowej pod nazwą Służba Zwycięstwu Polski (SZP). Działał na podstawie przekazanego przez gen. Rómmla (który miał posiadać specjalne uprawnienia od Naczel- nego Wodza) pełnomocnictwa. Równocześnie Związek Harcerstwa Polskiego podjął decyzję o przejściu do działalności konspiracyjnej. tuż przed kapitulacją Stolicy 13 | 28 września 1939 r. o godzinie 13.00, na terenie fabryki „Skoda” na Rakowcu, podpisana została umowa kapitulacyjna. Cele SZP obejmowały przede wszystkim walkę o wyzwolenie Polski w granicach sprzed Września ’39, odtworzenie i reorganizację armii, a także powołanie tymczasowych ośrodków władzy. Całość organizacji podporządkowana została Rządowi RP na Uchodźstwie, a poparcia inicjatywie udzielili przywódcy partii opozycyjnych, któ- re weszły w skład Głównej Rady Politycznej (GRP). Zgodnie z założeniem struktura SZP miała składać się z Do- wództwa Głównego i dowództw wojewódzkich, na czele których stali komendanci wojewódzcy. W skład Dowództwa Głównego wchodzili: Dowódca Główny – gen. Michał Karaszewicz-Toka- rzewski ps. „Doktor”, „Torwid”, Zastępca Dowódcy Głównego – mjr dypl. Edmund Galinat „Komarski”, Szef Sztabu Dowództwa Głównego – płk. dypl. Stefan Rowecki ps. „Rakoń” (który od paź- dziernika 1939 r. pełnił także – obok Galinata – funkcję Zastępcy Dowódcy Głównego). Ponadto w dowództwie działali Szefowie Oddziałów Dowództwa Głównego: Oddział I (organizacyjny) – mjr Antoni Sanojca ps. „Kapnik”, Oddział II (informacyjno-wywiadow- czy) – mjr Wacław Berka ps. „Brodowicz”, Oddział III - płk dypl. Janusz Albrecht ps. „Wojciech”, Oddział IV (kwatermistrzostwo) – płk dypl. Adam Świtalski ps. „Dąbrowa”, Oddział V (łączność) – kpt. Leon Chendyński ps. „Gruda”, Oddział VI (prasy i propagan- dy) – mjr Tadeusz Kruk-Strzelecki ps. „Szczepan” oraz Oddział VII (finansowy) – mjr Stanisław Thun ps. „Malcz”. Na czele Dowództw Wojewódzkich stali: Henryk Józewski ps. „Olgierd” (Okręg Warszawski), ppłk Józef Spychalski ps. „So- cha” (Okręg Lubelski), płk Stanisław Sosabowski ps. „Węglarz” (Okręg Łódzki), płk dypl. Leopold Engel-Ragis ps. „Śląski” (Okręg Kielecki) oraz mjr Jan Cichocki ps. „Kabat” (Okręg Krakowski wraz z Podokręgiem Zagłębie Dąbrowskie, na czele którego stał ppłk Henryk Kowalówka ps. „Oset”). 14 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM Michał Karaszewicz-Tokarzewski (fot. Centralne Archiwum Wojskowe) tuż przed kapitulacją Stolicy 15 | Rozdział II Przekształcenia organizacyjne Powołana do życia przez gen. Karaszewicza-Tokarzewskiego ps. „Doktor” SZP składała się w przeważającej mierze z oficerów za- wodowych należących do przedwojennego obozu piłsudczykow- skiego. W Rządzie na Obczyźnie, który sformował się we Francji takie decyzje spowodowały pewne komplikacje. Głównym „ha- mulcowym” stał się Premier i Naczelny Wódz gen. Władysław Si- korski, który zdecydował się na powołanie 13 listopada 1939 roku w miejsce SZP organizacji o nazwie Związek Walki Zbrojnej (ZWZ). Możliwe, że dodatkowe negatywne wrażenie na Sikorskim zrobił fakt, że jako pierwszy raport o powstaniu SZP otrzymał marsz. Edward Rydz-Śmigły, który nie był już wtedy Naczelnym Wo- dzem. Sikorski uznał, że Tokarzewski musiał o tym wiedzieć i był to zamierzony akt nielojalności. Niby wszystko wydawało się łatwe: dotychczasowe struktu- ry SZP miały automatycznie stać się strukturami ZWZ. Dużo wię- cej problemów sprawiało ustanowienie przez Naczelnego Wodza 16 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM Komendy Głównej ZWZ (KG ZWZ) w Paryżu, na czele której sta- nął gen. Kazimierz Sosnkowski ps. „Józef Godziemba”, a kraj po- dzielono na sześć Obszarów (cztery dla terenu okupacji niemiec- kiej i dwa dla terenu okupacji sowieckiej). Wizja ta kompletnie nie brała pod uwagę realnych możliwości utrzymania łączności po- między Obszarami a KG ZWZ. Instrukcja gen. Sosnkowskiego dotycząca przekształcenia struktur SZP w ZWZ wydana 4 grudnia 1939 r. w Paryżu, dotarła do Warszawy na początku stycznia 1940 r. Zgodnie z nią dotych- czasowy Dowódca Główny SZP został Komendantem Obszaru Nr 3, mającego swoją siedzibę we Lwowie. Niestety, został on aresz- towany przez NKWD już w marcu 1940 r., podczas próby przekro- czenia granicy sowiecko-niemieckiej. Pod fałszywym nazwiskiem Fantiej Michajłowicz Mirowoj dostał się do łagru workuckiego, skąd, w wyniku dekonspiracji przez złamanego w śledztwie płk. Leopolda Okulickiego, trafił na Łubiankę. Okazało się, że struktura podlegająca Komendantowi Głów- nemu w Warszawie nie tylko nie odpowiada rzeczywistości Łubianka w Moskwie około 1917 roku przekSztałcenia organizacyjne 17 | okupowanego kraju, ale także bieżącym wydarzeniom. W wyni- ku kapitulacji Francji i przeniesienia Rządu RP na Uchodźstwie do Londynu 18 czerwca 1940 r. Naczelny Wódz wystosował depe- szę, w której mianował płk Stefana Roweckiego Zastępcą Komen- danta Głównego ZWZ z prawem podejmowania samodzielnych decyzji w sytuacji, gdy nie byłaby możliwości nawiązania łączności z Komendą Główną i Rządem RP. Jednak już 30 czerwca nade- słano kolejną depeszę, w której ustanowiono Komendę Główną ZWZ w kraju z płk Roweckim jako Komendantem Głównym. Rów- nocześnie polecono ścisłą współpracę z Politycznym Komitetem Porozumiewawczym (dawna GRP) w osobach: Kazimierza Puża- ka ps. „Bazyli” (PPS), Aleksandra Dębskiego ps. „Stachurski” (SN), Stefana Korbońskiego ps. „Nowak” (SL), a od maja 1940 r. także Franciszka Kwiecińskiego ps. „Karwat” (SP). Ostatnia zmiana organizacyjna konspiracji w kraju miała miejsce 14 lutego 1942 r., kiedy to rozkazem Naczelnego Wodza ZWZ został przemianowany na Armię Krajową. Tym samym jed- noznacznie podkreślono wojskowy charakter Podziemia. 18 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM Rozdział III Komenda ZWZ-AK– struktura i obsada Komenda Główna ZWZ-AK krypt. „Album”, „Lina”, „Kongo”, „Murzyn”, „Równik” Komendantami Głównymi byli: • gen. dyw. Kazimierz Sosnkowski „Józef Godziemba” (8 li- stopada 1939 – 30 czerwca 1940) • gen. dyw. Stefan Rowecki „Grot” (30 czerwca 1940 – • gen. dyw. Tadeusz Komorowski „Bór” (30 czerwca 1943 – 30 czerwca 1943) 2 października 1944) • gen. bryg. Leopold Okulicki „Niedźwiadek” (wyznaczony 1 października 1944, formalnie mianowany 21 grudnia 1944 do 19 stycznia 1945). • Szefami Sztabu i Zastępcami Komendanta byli: • płk Janusz Albrecht „Wojciech” (8 listopada 1939 – 7 lip- ca 1941) komenda zWz-ak– Struktura i obSada 19 | • płk Tadeusz Pełczyński „Grzegorz” (lipiec 1941 – 2 paź- • p.o. gen. bryg. Leopold Okulicki „Kobra” (6 września dziernika 1944) 1944 - ???) • płk Janusz Bokszczanin „Sęk” (październik 1944, formal- nie 2 stycznia 1945 – 19 stycznia 1945). Organizacja Komendy Głównej Armii Krajowej ulegała mo- dyfikacjom przez cały okres istnienia AK. Zmieniała się obsada po- szczególnych stanowisk, nazewnictwo i zakresy dział ania. Przed- stawiona poniżej struktura odzwierciedla stan na lipiec 1944 r., a więc ostatnią przed wybuchem Powstania Warszawskiego. 20 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM komenda zWz-ak– Struktura i obSada 21 | Rozdział IV Struktura terenowa Struktura terenowa Armii Krajowej ukształtowała się na podsta- wie przytaczanej już wcześniej Instrukcji nr 1 z 4 grudnia 1939 r. oraz Instrukcji nr 2 z 16 stycznia 1940 r. Zgodnie z założeniem w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców miały znajdować się Komendy Okręgów (z Okręgiem w granicach administracyjnych miasta lub dawnego województwa), niższym szczeblem miały być Komendy Obwodu obejmujące miasta powyżej 10 tys. mieszkań- ców lub powiaty. W związku z podziałem Kraju pomiędzy III Rze- szę i Związek Sowiecki, utworzono pośredni szczebel pomiędzy Komendami Okręgów a Komendą Główną, który był Komendą Okupacji (Niemieckiej w Warszawie i Sowieckiej we Lwowie lub Wilnie). Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej cały dawny ob- szar Rzeczypospolitej znalazł się pod okupacją niemiecką, co uła- twiło budowę jednolitych struktur terenowych. Na początku 1944 r. obszar Polski był podzielony na: • Obszar warszawski (krypt. „Cegielnia”, kmdt: płk Albin Skroczyński ps. „Łaszcz”) 22 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM • Podokręg Wschodni (krypt. „Struga”, „Krynica”, „Gorzel- • Podokręg Zachodni (krypt. „Hallerowo”, „Hajduki”, „Cu- nia”) krownia”) • Podokręg Północny (krypt. „Olsztyn”, „Tuchola”, „Króle- wiec”, „Garbarnia”) • Obszar Południowo-Wschodni (krypt. „Lux”, „Lutnia”, „Orzech”, kmdt: płk Władysław Filipkowski ps. „Janka”) • Okręg Lwów (krypt. „Dukat”, „Lira”, „Promień”) • Obwód Lwów Zachód • Obwód Lwów Wschód • Okręg Stanisławów (krypt. „Karaś”, „Struga”, „Światło”) • Okręg Tarnopol (krypt. „Komar”, „Tarcza”, „Ton”) • Obszar Zachodni (krypt. „Zamek”, kmdt: płk Zygmunt Miłkowski ps. „Denhoff”) • Okręg Pomorze (Toruń, krypt. „Borówki”, „Pomnik”) • Okręg Poznań (krypt. „Pałac”, „Parcela” • Okręgi samodzielne: • Okręg Wilno (krypt. „Miód”, „Wiano”, kmdt: ppłk Niko- dem Sulik ps. „Jodko”, mjr/ppłk Aleksander Krzyżanowski ps. „Wilk”) • Podokręg Litwa Kowieńska • Okręg Nowogródek (krypt. „Cyranka”, „Nów”, ostatni kmdt: ppłk Maciej Kalenkiewicz ps. „Kotwicz”) • Okręg Warszawa (krypt. „Drapacz”, „Przystań”, „Wydra”, „Prom”, kmdt: płk dypl. Antoni Chruściel ps. „Monter”) • Okręg Polesie (krypt. „Kwadra”, „Twierdza”, „Żuraw” , ostatni kmdt: płk Henryk Krajewski ps. „Trzaska”) • Okręg Wołyń (krypt. „Hreczka”, „Konopie”, kmdt: płk Ka- zimierz Bąbiński ps. „Luboń”) • Okręg Białystok (krypt. „Lin”, „Czapla”, „Pełnia”, „Sarna”, ostatni kmdt: kpt/ppłk Władysław Liniarski ps. „Mści- sław”) • Okręg Lublin (krypt. „Len”, „Salon”, „Żyto”, „Orbis”, „Bank Handlowy”, „Spółdzielnia Rolnicza”, „Monopol”, ostatni Struktura terenoWa 23 | • Okręg Kraków (krypt. „Gobelin”, „Godło”, „Muzeum”, ostatni kmdt: płk Przemysław Nakoniecznikoff-Lukowski ps. „Kruk II”) • Okręg Śląski (krypt. „Kilof”, „Komin”, „Kuźnia”, „Serce”, ostatni kmdt: mjr/ppłk dypl. Zygmunt Janke ps. „Walter”) • Okręg Radom-Kielce (krypt. „Jodła”, „Rolnik”, ostatni kmdt: płk Jan Zientarski ps. „Mieczysław” kmdt: ppłk Franciszek Żak ps. „Wir”) • Okręg Łódź (krypt. „Arka”, „Kreton”, „Barka”, „Łania”, ostatni kmdt: płk Michał Stempkowski ps. „Grzegorz”). Pomnik króla Jana III Sobieskiego we Lwowie około 1905 roku 24 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM Bibliografia Armia Krajowa w dokumentach 1939-1945, t. 1-6, red. Pełczyński Grzegorz et al., Londyn 1973. Bartelski Lesław M., AK. Podziemna armia: 27 IX 1939-30 VI 1943, Warszawa 1990. Bojemski Sebastian, Narodowe Siły Zbrojne, Warszawa 2009. Bór-Komorowski Tadeusz, Armia Podziemna, Warszawa 2014. Chmielarz Andrzej, Jasiński Grzegorz, Armia Krajowa 1939-1945, Warszawa-Londyn 2011. Chmielarz Andrzej, Jasiński Grzegorz, Kunert Andrzej K., Armia Krajowa 1939-1945 wybór źródeł, Londyn-Warszawa 2013. Fitowa Alina, Akcja scaleniowa Batalionów Chłopskich z Armią Kra- Garliński Józef, Polskie Państwo Podziemne 1939-1945, Warszawa jową, Kraków 1973. 1987. Guziur Oswald, Starczewski Mieczysław, Lido i Stragan. Ślązacy w wywiadzie Armii Krajowej, Czeski Cieszyn 1992. bibliografia 115 | Jaworski Stanisław, Związek Jaszczurczy, Narodowe Siły Zbrojne, Warszawa-Chicago-Lublin 2016. Korboński Stefan, Polskie Państwo Podziemne. Przewodnik po Pod- ziemiu z lat 1939-1945, Warszawa 1981. Mazur Grzegorz, Biuro Informacji i Propagandy SZP-ZWZ-AK 1939- 1945, Warszawa 1987. Ney-Krwawicz Marek, Armia Krajowa siły zbrojne Polskiego Pań- stwa Podziemnego, Warszawa 2009. Strzembosz Tomasz, Akcje zbrojne podziemnej Warszawy 1939- Wiąk Wiesław Józef, Struktura organizacyjna Armii Krajowej 1939- 1944, Warszawa 1983. 1944, Warszawa 2003. Witkowski Henryk, „Kedyw” Okręgu Warszawskiego Armii Krajowej w latach 1943-1944, Warszawa 1985. Wszystkie wykorzystane ilustracje znajdują się w domenie publicznej. 116 |DARIA CZARNECKA • PRZEWODNIK PO POLSKIM PAŃSTWIE PODZIEMNYM bibliografia 117 |
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Przewodnik po Polskim Państwie Podziemnym 1939-45
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: