Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00294 005192 15190428 na godz. na dobę w sumie
Psychologia relacji, czyli jak budować świadome związki z partnerem, dziećmi i rodzicami - książka
Psychologia relacji, czyli jak budować świadome związki z partnerem, dziećmi i rodzicami - książka
Autor: Liczba stron: 304
Wydawca: Onepress Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-283-1100-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> controlling
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Wszystko, co dobre i złe w człowieku, bierze się z najwcześniejszego etapu życia — życia w rodzinie. To właśnie ona daje mentalny, emocjonalny, relacyjny i moralny kręgosłup, z którym młoda osoba rusza w świat. Jeśli ten ekwipunek okaże się słabej jakości, prawdopodobieństwo bycia szczęśliwym i odnoszącym sukcesy dorosłym znacznie spada. Nieuleczone rany rodziców przechodzą na nieświadome dzieci, które bez odpowiednich wzorców nie radzą sobie w życiu tak, jakby mogły. Aż 40% polskich małżeństw się rozwodzi, często bez dojrzałości i klasy. Niektóre rodzinne spory ciągną się latami. Problemy z domu przenosimy na pracę, przez co cierpimy, chorujemy, a nawet tracimy poczucie sensu życia i nadzieję na przyszłość.

Dlaczego tak się dzieje? Bo nie potrafimy ze sobą rozmawiać. Używamy słów jedynie do wymiany uwag i informacji albo do ranienia innych. Tymczasem umiejętnie przeprowadzony dialog to potężny sprzymierzeniec w budowaniu świadomych związków z osobami, które są dla nas najważniejsze. Ten dialog jest oparty na sprawdzonej naukowo, psychologicznej wiedzy, podanej w przystępny sposób. I dlatego właśnie powstała ta książka — spisano w niej w jednym miejscu reguły tworzenia świadomych związków. Pomoże Ci ona uniknąć wielu konfliktów z bliskimi i uleczyć niedziałające relacje. Być może ochroni przed niepotrzebnym rozstaniem. Bez dwóch zdań ułatwi komunikację z bliskimi, usprawni emocje między Wami, powie dokładnie, jak i co robić w sytuacjach rodzinnych. To piękna książka z fascynującą, potrzebną do życia wiedzą.

Mateusz Grzesiak — międzynarodowy nauczyciel, psycholog, coach i trener.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Redaktor prowadzący: Barbara Gancarz-Wójcicka Projekt okładki: ULABUKA Fotografia na okładce pochodzi ze zbiorów autora. Wydawnictwo HELION ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63 e-mail: sensus@sensus.pl WWW: http://sensus.pl (księgarnia internetowa, katalog książek) Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://sensus.pl/user/opinie/relboo Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. ISBN: 978-83-283-1100-8 Copyright © Helion 2016 Printed in Poland. • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! » Nasza społeczność Spis tre(cid:258)ci Wst(cid:218)p (cid:165)wiadome relacje Role w zwi(cid:200)zkach Ego Management System Modele rodzinno-kulturowe Partnerzy Kochankowie Ty jako dziecko Ty dla siebie Rodzice Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku Zasady generalne Zamykaj sekwencje Gdy rozmawiasz przez e-mail Gdy rozmawiasz przez telefon Gdy rozmawiasz na (cid:285)ywo Poziomy wi(cid:218)zi Etapy zwi(cid:200)zku 10 etapów zwi(cid:200)zku Rozstanie 9 13 17 19 24 29 37 44 52 60 61 72 76 78 78 79 85 105 107 111 Poleć książkęKup książkę 8 SPIS TRE(cid:165)CI Zasady trwa(cid:239)o(cid:258)ci zwi(cid:200)zków Wychowywanie dzieci B(cid:239)(cid:218)dy rodzicielskie Zasady komunikacji Najcz(cid:218)stsze b(cid:239)(cid:218)dy Negatywne przekazy rodziców Równowaga Konflikty Pieni(cid:200)dze Brak seksu Brak równowagi mi(cid:218)dzy prac(cid:200)(cid:3)a (cid:285)yciem rodzinnym Ingerencja osób trzecich Brak równowagi mi(cid:218)dzy ja, ty, my Dzieci B(cid:239)ahostki Czas wolny (cid:109)wiczenie: Lista potencjalnych konfliktów Mechanizmy obronne w zwi(cid:200)zkach Podstawowe b(cid:239)(cid:218)dy w przekonaniach Polaków o zwi(cid:200)zkach Pytania i odpowiedzi (cid:109)wiczenia (cid:109)wiczenia na radzenie sobie z konfliktami Inne (cid:202)wiczenia Epilog M(cid:218)(cid:285)em by(cid:202) Ojcem by(cid:202) (cid:191)on(cid:200) by(cid:202) 115 119 122 135 138 144 156 159 161 166 168 170 171 172 172 173 174 191 223 231 247 249 275 283 285 286 288 Poleć książkęKup książkę Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku Poleć książkęKup książkę 62 PSYCHOLOGIA RELACJI Poleć książkęKup książkę Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku 63 Jeden z rozdzia(cid:239)ów tej ksi(cid:200)(cid:285)ki, po(cid:258)wi(cid:218)cony mechanizmom obron- nym, dotyczy(cid:239) zasad, które mo(cid:285)na by stre(cid:258)ci(cid:202)(cid:3)s(cid:239)owami: jak nie rozmawia(cid:202). W tym rozdziale b(cid:218)dzie inaczej —(cid:3)b(cid:218)dzie mowa o zasadach komunikacji w zwi(cid:200)zku, czyli o tym, jak rozmawia(cid:202). (cid:165)wiadoma komunikacja jest umiej(cid:218)tno(cid:258)ci(cid:200), która ze wzgl(cid:218)du na swoj(cid:200)(cid:3)istotno(cid:258)(cid:202) powinna by(cid:202) obowi(cid:200)zkowo kszta(cid:239)cona w szko- (cid:239)ach, od pocz(cid:200)tku edukacji. Niestety, na razie nie przewiduje si(cid:218) uj(cid:218)cia jej w programach szkolnych jako osobnego przedmiotu, a odsetek wyposa(cid:285)onych w t(cid:218)(cid:3)umiej(cid:218)tno(cid:258)(cid:202) ludzi jest marginalny. Ludzie nie wiedz(cid:200), co znaczy to, co mówi(cid:200), dlaczego tak mó- wi(cid:200), jakie skutki to powoduje, czym si(cid:218)(cid:3)kieruj(cid:200), mówi(cid:200)c co(cid:258), ani jaki ma to wp(cid:239)yw na s(cid:239)uchacza, ich samych i otoczenie. Krótko: nie maj(cid:200)(cid:3)poj(cid:218)cia, czym jest (cid:258)wiadome komunikowanie si(cid:218), st(cid:200)d te(cid:285)(cid:3)ca(cid:239)y rozdzia(cid:239)(cid:3)w tej ksi(cid:200)(cid:285)ce zostanie mu po(cid:258)wi(cid:218)cony. Zacznijmy od definicji: komunikacja sk(cid:239)ada si(cid:218)(cid:3)z cz(cid:218)(cid:258)ci werbal- nej —(cid:3)s(cid:239)ów i g(cid:239)osu(cid:3)— oraz niewerbalnej —(cid:3)zachowa(cid:241)(cid:3)i emocji. To dwa jedyne znane nauce sposoby, w jakie mo(cid:285)esz przeka- zywa(cid:202) ludziom informacje —(cid:3)mówi(cid:200)c i robi(cid:200)c. Komunikacja (cid:258)wia- doma tym ró(cid:285)ni si(cid:218)(cid:3)od nie(cid:258)wiadomej, (cid:285)e wiesz, co dok(cid:239)adnie Twoja komunikacja oznacza. Nie jeste(cid:258) strzelaj(cid:200)cym s(cid:239)owami i gestami pistoletem, który bezmy(cid:258)lnie produkuje przekazy komu- nikacyjne, a obserwujesz to, co mówisz i robisz, i zastanawiasz si(cid:218)(cid:3)nad tym, jaki efekt wywo(cid:239)uje to w Tobie i s(cid:239)uchaczu. Dlaczego u(cid:285)ywasz akurat tego, a nie innego s(cid:239)owa? Jak jest ono przez Ciebie wypowiadane i dlaczego akurat w ten sposób? Czy trafia do s(cid:239)uchacza tak, jak sobie tego (cid:285)yczysz? Czy Twoje polecenia s(cid:200) rozumiane zgodnie z intencj(cid:200)(cid:3)i wykonywane? Czy jeste(cid:258)(cid:3)(cid:258)wia- domy tego, co czujesz, i potrafisz to opisa(cid:202)(cid:3)s(cid:239)owami, zamiast mie(cid:202) pretensje,(cid:3)(cid:285)e druga strona si(cid:218)(cid:3)nie domy(cid:258)la, o co Ci chodzi (cho(cid:202) Ty sam do ko(cid:241)ca nie wiesz)? By (cid:258)wiadomie si(cid:218)(cid:3)komunikowa(cid:202), potrzebujesz technik i zasad, które Ci(cid:218)(cid:3)poprowadz(cid:200). Oto one. Poleć książkęKup książkę 64 PSYCHOLOGIA RELACJI Czy to, co mówisz, jest jednoznaczne? Kiedy chcesz co(cid:258)(cid:3)powiedzie(cid:202), najpierw sprawd(cid:283), czy przekaz jest jednoznaczny. Je(cid:258)li powiesz do kogo(cid:258): „Wa(cid:285)na jest mi(cid:239)o(cid:258)(cid:202)”, spo- wodujesz, (cid:285)e tak ogóln(cid:200) i wieloznaczn(cid:200) wypowied(cid:283) odbiorca przekazu zrozumie zupe(cid:239)nie inaczej, ni(cid:285)(cid:3)za(cid:239)o(cid:285)y(cid:239)e(cid:258)(cid:3)w swojej intencji. Istnieje przecie(cid:285)(cid:3)mi(cid:239)o(cid:258)(cid:202)(cid:3)fizyczna, matczyna, do zwierz(cid:200)t, do ojczyzny, do jedzenia, do obiektu hobby i wiele innych rodza- jów tego uczucia. Zatem Twoja wypowied(cid:283)(cid:3)o mi(cid:239)o(cid:258)ci nie spe(cid:239)nia kryteriów precyzyjno(cid:258)ci, nie brzmi jednoznacznie. Najpierw wi(cid:218)c zastanów si(cid:218), jak wyrazi(cid:202)(cid:3)to, co chcesz powiedzie(cid:202)(cid:3)o mi(cid:239)o(cid:258)ci, w sposób jednoznaczny. Wieloznaczno(cid:258)(cid:202)(cid:3)jest zarzewiem wielu konfliktów. (cid:191)ona mówi do m(cid:218)(cid:285)a: „Wakacje!”. I spodziewa si(cid:218), (cid:285)e on zrozumie, (cid:285)e ma przygotowa(cid:202)(cid:3)walizki i paszporty, bo ona w(cid:239)a(cid:258)nie o tym pomy(cid:258)la(cid:239)a. Frustruje si(cid:218), (cid:285)e nie robi tego, czego ona oczekuje, a on wtóruje jej, bo przecie(cid:285)(cid:3)siedzi w internecie i wyszukuje najlepsze hotele. Konflikt bierze si(cid:218)(cid:3)st(cid:200)d, (cid:285)e komuni- kat jest wieloznaczny —(cid:3)kryje si(cid:218)(cid:3)w nim wiele mo(cid:285)liwo(cid:258)ci i im wi(cid:218)cej ich jest, tym trudniej s(cid:239)uchaczowi trafi(cid:202)(cid:3)w to, co by(cid:239)o intencj(cid:200)(cid:3) nadawcy. Dlatego takie zdania jak: „Ty mnie nie kochasz”, „Ty si(cid:218)(cid:3)mnie czepiasz”, „Musimy zaplanowa(cid:202)(cid:3)nasze (cid:285)ycie”, „Wszystko b(cid:218)dzie dobrze”, „Wszystko jest do bani” itp. s(cid:200)(cid:3)nic niewnosz(cid:200)cymi, zgeneralizowanymi strza(cid:239)ami emocji, które konfuduj(cid:200)(cid:3)ludzi i sk(cid:239)ócaj(cid:200)(cid:3)ich ze sob(cid:200). Nie mów: „Nie kochasz mnie”, ale powiedz: „Przytulaj mnie cz(cid:218)(cid:258)ciej”. Nie mów: „Ty si(cid:218) mnie czepiasz”, powiedz: „Zada(cid:239)e(cid:258)(cid:3) mi to pytanie kilka razy w ci(cid:200)gu ostatnich dziesi(cid:218)ciu minut, pami(cid:218)tam o nim”. Nie mów: „Musimy zaplanowa(cid:202)(cid:3)nasze (cid:285)ycie”, powiedz: „Chc(cid:218), by(cid:258)my zapla- nowali domowy bud(cid:285)et na ten rok”. Nie mów: „Wszystko b(cid:218)dzie dobrze”, powiedz: „Zagoi si(cid:218)(cid:3)w ci(cid:200)gu kilku dni”. Nie mów: „Wszystko jest do bani”, powiedz: „Jestem smutny, (cid:285)e ju(cid:285)(cid:3)trzeci raz w tym tygodniu si(cid:218)(cid:3)pok(cid:239)ócili(cid:258)my”. To jest konkretny, jedno- znaczny przekaz. Poleć książkęKup książkę Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku 65 Czy to, co mówisz, jest fizycznie wykonalne? Kolejnym problemem zwi(cid:200)zanym z precyzyjn(cid:200)(cid:3)komunikacj(cid:200) jest brak fizycznej mo(cid:285)liwo(cid:258)ci wykonania tego, o czym mówisz. Zastanów si(cid:218), czy kto(cid:258)(cid:3)jest w stanie fizycznie wykona(cid:202)(cid:3)Twoj(cid:200) pro(cid:258)b(cid:218)(cid:3)sformu(cid:239)owan(cid:200)(cid:3)w taki sposób: „Kochaj mnie”. Otó(cid:285)(cid:3)nie, bo nie wiadomo, jak ma tego dokona(cid:202)(cid:3)w sferze fizycznej. Nie wie, o co konkretnie Ci chodzi i w jaki sposób ma si(cid:218)(cid:3)wywi(cid:200)za(cid:202) z tego, czego od niego oczekujesz. Cz(cid:218)sto po drugiej stronie nast(cid:218)puje rezygnacja z wykonania zbyt ogólnej (nieprecyzyjnej) pro(cid:258)by, poniewa(cid:285)(cid:3)jest praktycznie niewykonalna. Gdyby Twoja pro(cid:258)ba brzmia(cid:239)a „Przytul mnie”, to jej wykonanie sta(cid:239)oby si(cid:218) (cid:239)atwe i oczywiste. Bardzo cz(cid:218)sto nie u(cid:258)wiadamiamy sobie, jak mocno przywykli(cid:258)my do formu(cid:239)owania polece(cid:241)(cid:3)lub pró(cid:258)b, któ- rych nie da si(cid:218)(cid:3)wykona(cid:202). Co ma zrobi(cid:202)(cid:3)dziecko, kiedy mówisz do niego: „B(cid:200)d(cid:283)(cid:3)grzeczne”? W jaki sposób ma zrealizowa(cid:202)(cid:3)pole- cenie „b(cid:200)d(cid:283)”? Nie da si(cid:218)(cid:3) wykona(cid:202)(cid:3) czasownika „by(cid:202)”(cid:3) —(cid:3) jest nieegzekwowalny. W(cid:239)a(cid:258)nie z tego powodu rady w stylu „B(cid:200)d(cid:283) pewny siebie”(cid:3)nic nie daj(cid:200). Bo có(cid:285)(cid:3)konkretnie oznacza powiedze- nie komu(cid:258), (cid:285)e ma by(cid:202)(cid:3)pewny siebie? Co konkretnie ma zrobi(cid:202)? Jak konkretnie ma si(cid:218)(cid:3)zachowywa(cid:202)? Nie b(cid:218)dzie wiedzie(cid:202), o co chodzi, wi(cid:218)c taka rada, zamiast zadzia(cid:239)a(cid:202), wywo(cid:239)a jedynie kon- flikt poznawczy. Zamiast powiedzie(cid:202)(cid:3)komu(cid:258), (cid:285)e ma by(cid:202)(cid:3)pewny siebie, powiedz mu,(cid:3)(cid:285)eby si(cid:218)(cid:3)wyprostowa(cid:239), kiedy siedzi, podniós(cid:239) podbródek, wykonywa(cid:239)(cid:3)gesty demonstruj(cid:200)ce to, o czym mówi w danej chwili, i za ka(cid:285)dym razem wraca(cid:239)(cid:3)do pozycji wyj(cid:258)ciowej. To jest konkretny zestaw polece(cid:241), które w danej sytuacji spo- woduj(cid:200), (cid:285)e ten cz(cid:239)owiek stanie si(cid:218)(cid:3)bardziej pewny siebie. Te pole- cenia mo(cid:285)na fizycznie wykona(cid:202). W przeciwnym razie nie b(cid:218)dzie wiedzia(cid:239), co ma zrobi(cid:202)(cid:3)i czego konkretnie od niego oczekujesz. Tak samo si(cid:218)(cid:3)dzieje, kiedy zwracasz si(cid:218)(cid:3)do pracownika ze s(cid:239)o- wami: „Zmotywuj si(cid:218)”. A jak ma to zrobi(cid:202)? Co to znaczy? Poleć książkęKup książkę 66 PSYCHOLOGIA RELACJI Podobnie jest z dawaniem sobie nieegzekwowalnych komend, istniej(cid:200)cych jedynie w (cid:258)wiecie wirtualnym. Je(cid:258)li Ci(cid:218)(cid:3)teraz popro- sz(cid:218), by(cid:258)(cid:3)zapomnia(cid:239)(cid:3)o liczbie cztery…(cid:3)Zapomnia(cid:239)e(cid:258)? No w(cid:239)a(cid:258)nie — pewnych komend nie da si(cid:218)(cid:3)fizycznie w ogóle wyegzekwowa(cid:202). Zapominanie nie istnieje, bo nie zale(cid:285)y od Ciebie. To tak, jak- by(cid:258)(cid:3)co(cid:258)(cid:3)zjad(cid:239)(cid:3)i przyzna(cid:239), (cid:285)e to, co zjad(cid:239)e(cid:258), le(cid:285)y Ci na (cid:285)o(cid:239)(cid:200)dku. W takiej sytuacji pro(cid:258)ba o zapomnienie czego(cid:258)(cid:3)jest jednoznaczna z komend(cid:200): „Le(cid:285)y ci na (cid:285)o(cid:239)(cid:200)dku? To szybciej to przetraw!”. Nie- wykonalne, prawda? Tak jest za ka(cid:285)dym razem, kiedy w komu- nikacie zostaje u(cid:285)yty czasownik „by(cid:202)”. Tego nie mo(cid:285)na wykona(cid:202). Zamiast wi(cid:218)c mówi(cid:202)(cid:3)do dziecka „B(cid:200)d(cid:283)(cid:3)grzeczne”, powiedz: „Oddaj tamtemu dziecku zabawk(cid:218), któr(cid:200)(cid:3) na chwil(cid:218)(cid:3) po(cid:285)yczy- (cid:239)e(cid:258)”. To bowiem mo(cid:285)na zrobi(cid:202). Czy to, co mówisz, mo(cid:285)esz pokaza(cid:252)? Ludzie ucz(cid:200)(cid:3)si(cid:218)(cid:3)przede wszystkim poprzez na(cid:258)ladownictwo — obserwuj(cid:200)(cid:3)osob(cid:218)(cid:3)wzorcow(cid:200)(cid:3)i kopiuj(cid:200)(cid:3)jej zachowania. To szybka forma nauki, bo eliminuje od razu problemy zwi(cid:200)zane z nieade- kwatn(cid:200)(cid:3)komunikacj(cid:200). Je(cid:258)li uczysz dziecko je(cid:283)dzi(cid:202)(cid:3)na rowerze czy p(cid:239)ywa(cid:202), na pocz(cid:200)tku wcale nie oczekujesz jego kreatywno- (cid:258)ci —(cid:3)chcesz, by wykonywa(cid:239)o precyzyjnie te same ruchy co Ty, aby nauczy(cid:202)(cid:3)si(cid:218)(cid:3)szybko i skutecznie omija(cid:202)(cid:3)b(cid:239)(cid:218)dy. To dlatego kolejnym aspektem precyzyjnej komunikacji jest zadanie sobie pytania: czy to, co mówi(cid:218), mog(cid:218)(cid:3)zademonstro- wa(cid:202)? Je(cid:258)li nie, zmie(cid:241)(cid:3)swoje komunikaty na takie, które mo(cid:285)esz drugiej osobie pokaza(cid:202). To, czego nie mo(cid:285)esz pokaza(cid:202), nie ist- nieje, a zatem nie mo(cid:285)esz (cid:285)adnej z tych nieistniej(cid:200)cych rzeczy wymaga(cid:202)(cid:3)od drugiej strony w zwi(cid:200)zku. Inaczej mówi(cid:200)c, mo(cid:285)esz oczekiwa(cid:202)(cid:3)od niej jedynie tego, co jeste(cid:258)(cid:3)sam w stanie zrobi(cid:202) (albo kto(cid:258)(cid:3)inny mo(cid:285)e to pokaza(cid:202), je(cid:258)li Ty sam nie umiesz). Nie powiesz wi(cid:218)c do dziecka: „Zachowuj si(cid:218)”, bo nie wiadomo, o co chodzi. Ale mo(cid:285)esz zaproponowa(cid:202), by jad(cid:239)o widelcem w lewej Poleć książkęKup książkę Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku 67 r(cid:218)ce, a no(cid:285)em w prawej, i to pokaza(cid:202). Podobnie gdy chcesz by(cid:202) w (cid:239)ó(cid:285)ku dotykany w okre(cid:258)lony sposób, zademonstrowanie tego poprzez dotyk znacznie u(cid:239)atwi partnerowi dzia(cid:239)anie. Z pewno(cid:258)ci(cid:200) nie pomo(cid:285)e milczenie ani nieprecyzyjne opowiadanie o tym. Czy to, co mówisz, jest konstruktywne i skutkuje pozytywnymi zmianami? Zwa(cid:285)aj te(cid:285), by to, co mówisz, by(cid:239)o konstruktywne i skutkowa(cid:239)o pozytywnymi zmianami. Je(cid:258)li tak nie jest, zamie(cid:241) to na takie komunikaty, które b(cid:218)d(cid:200)(cid:3)pozytywnie rozwija(cid:202)(cid:3)Wasz(cid:200)(cid:3)relacj(cid:218). Zwrot „Ty mnie nie kochasz”(cid:3)nie jest konstruktywny. Nie rozwija Waszej relacji, wr(cid:218)cz odwrotnie(cid:3)— zatrzymuje j(cid:200)(cid:3)w miejscu, a w wielu wypadkach cofa, burz(cid:200)c to, co uda(cid:239)o Wam si(cid:218)(cid:3)zbu- dowa(cid:202)(cid:3)do tej pory. Ka(cid:285)dy zarzut mo(cid:285)na sformu(cid:239)owa(cid:202)(cid:3)w sposób konstruktywny: „Kochanie, uwielbiam, jak co trzeci dzie(cid:241)(cid:3)si(cid:218) kochamy. A poniewa(cid:285)(cid:3)wczoraj tego nie robili(cid:258)my, czy mogliby- (cid:258)my to dzisiaj nadrobi(cid:202)(cid:3)z podwójnym impetem, bym móg(cid:239)(cid:3)si(cid:218) czu(cid:202) jeszcze bardziej kochany?”. Du(cid:285)o lepszy efekt ni(cid:285) po wypo- wiedzeniu:(cid:3)„Ty mnie w ogóle nie kochasz”. Ten konstrukt wyko- rzystuje prost(cid:200)(cid:3)zasad(cid:218): jedyna rzecz, któr(cid:200)(cid:3)mo(cid:285)na zmieni(cid:202), to przysz(cid:239)o(cid:258)(cid:202). Zatem, mówi(cid:200)c cokolwiek, sugeruj zmiany tam, gdzie mo(cid:285)na je wprowadzi(cid:202)(cid:3)—(cid:3)czyli w(cid:239)a(cid:258)nie w przysz(cid:239)o(cid:258)ci. Odwo(cid:239)uj(cid:200)c si(cid:218)(cid:3)do przesz(cid:239)o(cid:258)ci, sami czynimy sobie krzywd(cid:218). Roztrz(cid:200)sanie przesz(cid:239)o(cid:258)ci samej w sobie ko(cid:241)czy si(cid:218)(cid:3)szukaniem winnych zamiast rozwi(cid:200)zania sytuacji. Co z tego, (cid:285)e nazwiesz problem, skoro nie przedstawiasz alternatywnego zachowania? Co po tym, (cid:285)e lekarz postawi diagnoz(cid:218), je(cid:258)li nie przepisze tabletek? Podobny b(cid:239)(cid:200)d pope(cid:239)nia si(cid:218)(cid:3)w komunikatach zamkni(cid:218)tych w tera(cid:283)niej- szo(cid:258)ci, takich jak(cid:3)„Nie krzycz na mnie”. S(cid:200)(cid:3)sformu(cid:239)owane nega- tywnie i mówi(cid:200), czego nie robi(cid:202), zamiast wskazywa(cid:202), co zrobi(cid:202). Mózg nie zmieni zachowania, je(cid:258)li nie ma nowej alternatywy, wi(cid:218)c musisz zaproponowa(cid:202)(cid:3)nowy model w miejsce tego, który Poleć książkęKup książkę 68 PSYCHOLOGIA RELACJI chcesz wyeliminowa(cid:202). Dlatego zaproponuj co(cid:258), co b(cid:218)dzie rozwi(cid:200)- zaniem problemu na przysz(cid:239)o(cid:258)(cid:202), zamiast wa(cid:239)kowa(cid:202)(cid:3)to, co si(cid:218) w(cid:239)a(cid:258)nie wydarza. Zamiast „Nie krzycz na mnie”(cid:3)mo(cid:285)esz powie- dzie(cid:202):(cid:3)„Czy mo(cid:285)esz mówi(cid:202)(cid:3)troch(cid:218)(cid:3)ciszej?”. Ten komunikat zamienia tera(cid:283)niejszo(cid:258)(cid:202)(cid:3) w przysz(cid:239)o(cid:258)(cid:202), wskazuj(cid:200)c, co ma si(cid:218) zmieni(cid:202), jaka zmiana ma zaj(cid:258)(cid:202), aby problem (cid:239)atwiej by(cid:239)o roz- wi(cid:200)za(cid:202). Takie wyra(cid:285)enia jak „On jest g(cid:239)upi”, „Ona nic nie wnosi” itp. nie powoduj(cid:200)(cid:3)(cid:285)adnych pozytywnych zmian, zatem komuni- kacyjnie s(cid:200) nieskuteczne. Czy to, co mówisz, mo(cid:285)na sobie wyobrazi(cid:202)? Precyzja komunikacji dotyczy równie(cid:285)(cid:3)tego, by mówi(cid:202)(cid:3)rzeczy, które mo(cid:285)na sobie wyobrazi(cid:202). Je(cid:258)li tak nie jest, postaraj si(cid:218)(cid:3)zmie- ni(cid:202)(cid:3)komunikaty na takie, które mo(cid:285)na zobaczy(cid:202). Czy jeste(cid:258)(cid:3)sobie w stanie wyobrazi(cid:202)(cid:3)cokolwiek po us(cid:239)yszeniu zdania: „Ludzie spo- tykaj(cid:200)(cid:3)si(cid:218)(cid:3)w okre(cid:258)lonych miejscach, by deliberowa(cid:202)(cid:3)nad kon- struktywnymi ideami zmieniaj(cid:200)cymi okre(cid:258)lonego rodzaju kon- cepty sytuacyjne”? Takie i podobne mu zdania od lat s(cid:239)u(cid:285)(cid:200)(cid:3)ró(cid:285)nej ma(cid:258)ci politykom do demagogicznego zwracania si(cid:218)(cid:3)do narodu, jednak w przypadku Twojego zwi(cid:200)zku s(cid:200)(cid:3)bezu(cid:285)yteczne. Nie mo(cid:285)na tych rzeczy sobie wyobrazi(cid:202), a wi(cid:218)c nie ma adekwatnej stymulacji mózgu; tego typu komunikaty natychmiast si(cid:218)(cid:3)zapo- mina, nie da si(cid:218)(cid:3) z nich w jakikolwiek sposób skorzysta(cid:202)(cid:3) ani odtworzy(cid:202)(cid:3)(zrobi(cid:202)) tego, czego dotycz(cid:200). Zamiast zatem mówi(cid:202): „Musimy zbudowa(cid:202)(cid:3)(cid:258)wiadomy zwi(cid:200)zek”, powiedz:(cid:3)„Usi(cid:200)d(cid:283)my i porozmawiajmy, patrz(cid:200)c sobie w oczy!”. Je(cid:258)li ludzie nie potrafi(cid:200) sobie wyobrazi(cid:202)(cid:3)tego, co im przekazujesz, najprawdopodobniej tego równie(cid:285)(cid:3)nie zapami(cid:218)taj(cid:200). Je(cid:285)eli kto(cid:258)(cid:3)nie potrafi powtórzy(cid:202) tego, co powiedzia(cid:239)e(cid:258), mo(cid:285)e to oznacza(cid:202)(cid:3)dwie rzeczy: albo opo- wiada(cid:239)e(cid:258)(cid:3)nudno i ten kto(cid:258)(cid:3)nie chcia(cid:239)(cid:3)tego zapami(cid:218)ta(cid:202), albo powie- dzia(cid:239)e(cid:258)(cid:3)to w taki sposób, (cid:285)e ten kto(cid:258)(cid:3)tego nie zrozumia(cid:239). Jedn(cid:200) z podstawowych strategii komunikacyjnych (np. w rozmowie Poleć książkęKup książkę Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku 69 z pracownikiem lub z dzieckiem) jest sprawdzenie skuteczno(cid:258)ci komunikatu za pomoc(cid:200)(cid:3)pro(cid:258)by: „A teraz powiedz, prosz(cid:218), jak zrozumia(cid:239)e(cid:258)(cid:3)to, co ci powiedzia(cid:239)em”. Wówczas mo(cid:285)e si(cid:218)(cid:3)okaza(cid:202), (cid:285)e z godzinnej rozmowy pracownik zapami(cid:218)ta(cid:239)(cid:3) tylko dowcip, który opowiedzia(cid:239)e(cid:258), a dziecko —(cid:3)komunikat o s(cid:239)odyczach, bo w(cid:239)a(cid:258)nie te historie by(cid:239)y najlepiej zobrazowane. Dobrym przy- k(cid:239)adem dzia(cid:239)ania tych mechanizmów jest rozmowa przez tele- fon, gdy nast(cid:218)puje zjawisko synestezji komunikacyjnej, na któ- rej skutek mózg odbiorcy przek(cid:239)ada Twój g(cid:239)os na obrazy. Je(cid:258)li u(cid:258)wiadomisz sobie to zjawisko, nab(cid:218)dziesz umiej(cid:218)tno(cid:258)(cid:202) prowa- dzenia takiej rozmowy telefonicznej, by w jej trakcie przeka- zywa(cid:202)(cid:3) do g(cid:239)owy s(cid:239)uchacza dok(cid:239)adnie te same obrazy, które tworzysz w swojej g(cid:239)owie. Je(cid:258)li przepracujesz to narz(cid:218)dzie i zdo- b(cid:218)dziesz tak(cid:200)(cid:3)umiej(cid:218)tno(cid:258)(cid:202), b(cid:218)dziesz odnosi(cid:202)(cid:3)olbrzymie sukcesy w telemarketingu —(cid:3)w sprzedawaniu dowolnej rzeczy w trakcie rozmowy telefonicznej, dlatego (cid:285)e s(cid:239)uchaj(cid:200)cy Ci(cid:218)(cid:3) ludzie ca(cid:239)y czas b(cid:218)d(cid:200)(cid:3)wyobra(cid:285)a(cid:202) sobie, co mówisz. W innym przyk(cid:239)adzie, je(cid:258)li mówisz dziecku:(cid:3) „Uwaga! Niebezpiecze(cid:241)stwo”, tworzysz w nim kategori(cid:218)(cid:3)poznawcz(cid:200), na której skutek pr(cid:218)dzej czy pó(cid:283)- niej do worka o nazwie „niebezpiecze(cid:241)stwo”(cid:3)powk(cid:239)ada ono mnó- stwo niepotrzebnych rzeczy. Zamiast tego powiedz konkretnie: „Uwa(cid:285)aj, zbli(cid:285)a si(cid:218)(cid:3)do nas szybko samochód”. To zamiana tego, co niewyobra(cid:285)alne, na to, co wyobra(cid:285)alne. Dziecko nauczy si(cid:218), (cid:285)e niebezpieczny jest szybko jad(cid:200)cy w jego kierunku samochód (a nie foliowy worek podskakuj(cid:200)cy na ulicy przez podmuchy wiatru, który akurat wtedy si(cid:218)(cid:3)zerwa(cid:239) —(cid:3)wi(cid:218)c mózg tak zapa- mi(cid:218)ta(cid:239)(cid:3)Twoje s(cid:239)owa). W przeciwnym razie jedynie zbudujesz w dziecku pot(cid:218)(cid:285)ne ko(cid:239)o zamachowe strachu, które mo(cid:285)e ruszy(cid:202) w sytuacjach kompletnie nieadekwatnych. Niebezpiecze(cid:241)stwo nie do(cid:258)(cid:202), (cid:285)e jest pot(cid:218)(cid:285)n(cid:200)(cid:3)kategori(cid:200), zdoln(cid:200)(cid:3)pomie(cid:258)ci(cid:202)(cid:3)niewiarygodnie du(cid:285)o zjawisk, to jeszcze jest nieprzek(cid:239)adalne na wyobra(cid:285)enie. Nie mo(cid:285)na sobie przecie(cid:285) wyobrazi(cid:202) niebezpiecze(cid:241)stwa, bo ono jest efektem konkretnej sytuacji. To zreszt(cid:200)(cid:3)niebezpieczne s(cid:239)owo. Poleć książkęKup książkę 70 PSYCHOLOGIA RELACJI Nie da si(cid:218)(cid:3)go —(cid:3)i jemu podobnych(cid:3)— usun(cid:200)(cid:202)(cid:3)z j(cid:218)zyka, ale mo(cid:285)na sobie z nimi poradzi(cid:202), zdaj(cid:200)c sobie spraw(cid:218)(cid:3)z sytuacji, która za nimi stoi, kiedy j(cid:200)(cid:3)komunikujemy innej osobie. Ludzie generalnie zapami(cid:218)tuj(cid:200)(cid:3)historie, dlatego te(cid:285)(cid:3)story- telling stanowi dzi(cid:258)(cid:3)fundament marketingu. (cid:191)eby skutecznie sprzedawa(cid:202), musisz by(cid:202)(cid:3)dobrym opowiadaczem historii. Bo dobra historia, czy te(cid:285)(cid:3)dobra metafora, zostaje ludziom w g(cid:239)owach. Dlatego m.in. w komunikacji tak wa(cid:285)ne jest, aby to, co mówisz, by(cid:239)o histori(cid:200)(cid:3)z przyk(cid:239)adami, a nie sam(cid:200)(cid:3)teori(cid:200). Je(cid:258)li zorientu- jesz si(cid:218), (cid:285)e komunikujesz jedynie teori(cid:218), zmie(cid:241)(cid:3)swoj(cid:200)(cid:3)komuni- kacj(cid:218)(cid:3)w taki sposób, by pojawi(cid:239)y si(cid:218)(cid:3)w niej przyk(cid:239)ady adekwatne do odbiorcy. Teoria bez przyk(cid:239)adów jest bezwarto(cid:258)ciowa, ponie- wa(cid:285)(cid:3)ludzie nie potrafi(cid:200)(cid:3)sobie tego przet(cid:239)umaczy(cid:202), nie s(cid:200)(cid:3)w sta- nie tego zapami(cid:218)ta(cid:202), bo bez przyk(cid:239)adu nie maj(cid:200)(cid:3)w czym tego zakotwiczy(cid:202). Dlatego te(cid:285)(cid:3)tak niewiele zapami(cid:218)tujemy ze szko(cid:239)y, bo tam w(cid:239)a(cid:258)nie g(cid:239)ówny przekaz opiera si(cid:218)(cid:3)na teorii i jedynie w minimalnym stopniu (a cz(cid:218)sto wcale) na przyk(cid:239)adach zaczerp- ni(cid:218)tych z (cid:285)ycia. By precyzyjnie si(cid:218)(cid:3)porozumiewa(cid:202), staraj si(cid:218)(cid:3)uni- ka(cid:202)(cid:3)nominalizacji, czyli takich s(cid:239)ów jak „mi(cid:239)o(cid:258)(cid:202)”, „pi(cid:218)kno”, „patriotyzm”, „masakra”. Wystarczy zrobi(cid:202)(cid:3)prosty test: je(cid:258)li danego s(cid:239)owa nie mo(cid:285)na przewie(cid:283)(cid:202)(cid:3)na taczce, to go nie u(cid:285)ywaj. Oczywi(cid:258)cie musisz zdawa(cid:202)(cid:3)sobie spraw(cid:218)(cid:3)z tego, (cid:285)e stosowanie wszystkich powy(cid:285)szych zalece(cid:241)(cid:3)precyzyjnej komunikacji stanowi pewien idea(cid:239), do którego d(cid:200)(cid:285)ymy. Warto je (cid:202)wiczy(cid:202)(cid:3)—(cid:3)by zdecy- dowanie poprawi(cid:202)(cid:3)komunikacj(cid:218)(cid:3)z partnerem, dzieckiem, pracow- nikami. Wi(cid:218)kszo(cid:258)(cid:202)(cid:3)konfliktów mi(cid:218)dzyludzkich powstaje w(cid:239)a(cid:258)nie ze wzgl(cid:218)du na brak precyzyjnej komunikacji i niestosowanie powy(cid:285)- szych zasad. Czy u(cid:285)ywasz przyk(cid:239)adów adekwatnych do odbiorcy? Bez przyk(cid:239)adów ludzie si(cid:218) nudz(cid:200), a przekazywana wiedza nie znajduje zastosowania w praktyce. Zanim cokolwiek zakomu- nikujesz, zwró(cid:202)(cid:3)uwag(cid:218), czy Twój przekaz zawiera odpowiednie Poleć książkęKup książkę Zasady komunikacji w zwi(cid:200)zku 71 przyk(cid:239)ady, z którymi Twój odbiorca b(cid:218)dzie si(cid:218)(cid:3)identyfikowa(cid:202). Je(cid:258)li masz ma(cid:239)e dziecko, najbardziej adekwatne b(cid:218)dzie odwo(cid:239)y- wanie si(cid:218)(cid:3)do przyk(cid:239)adów innych ma(cid:239)ych dzieci. Je(cid:258)li zarz(cid:200)dzasz zespo(cid:239)em m(cid:239)odych sprzedawców, najlepsze b(cid:218)d(cid:200)(cid:3) przyk(cid:239)ady odwo(cid:239)uj(cid:200)ce si(cid:218)(cid:3)do rywalizacji sportowej. Im Twój przyk(cid:239)ad b(cid:218)dzie bli(cid:285)szy (cid:285)ycia cz(cid:239)owieka, do którego mówisz, tym bardziej zidenty- fikuje si(cid:218)(cid:3)on z Twoj(cid:200)(cid:3)histori(cid:200). Je(cid:258)li przemawiasz do dwudzie- stolatków, to u(cid:285)ycie przyk(cid:239)adu „To jest tak, jakby(cid:258)(cid:3)zabra(cid:239)(cid:3)swoj(cid:200) dziewczyn(cid:218)(cid:3)na herbat(cid:218)”(cid:3)raczej ich rozbawi, ni(cid:285)(cid:3)sprawi, (cid:285)e zapa- mi(cid:218)taj(cid:200)(cid:3)to, co masz do powiedzenia. Dzi(cid:258)(cid:3)przecie(cid:285)(cid:3)na herbat(cid:218) si(cid:218)(cid:3)nie chodzi, tak by(cid:239)o w pokoleniu naszych rodziców! Czy mówisz w sposób odpowiedni do s(cid:239)uchacza? Kolejnym aspektem adekwatno(cid:258)ci przekazu jest u(cid:285)ywanie j(cid:218)zyka (w tym wyrazów i d(cid:239)ugo(cid:258)ci zda(cid:241)), który b(cid:218)dzie zrozumia(cid:239)y dla rozmówcy. Zasada jest taka: przekaz powinien by(cid:202)(cid:3)prosty, ale nie zbyt prosty. Je(cid:258)li mówisz do ludzi o okre(cid:258)lonym poziomie roz- woju i wykszta(cid:239)cenia, musisz oczywi(cid:258)cie u(cid:285)ywa(cid:202)(cid:3)odpowiedniego j(cid:218)zyka, ale nie powiniene(cid:258)(cid:3)go niepotrzebnie komplikowa(cid:202). Je(cid:258)li u(cid:285)yjesz zbyt skomplikowanego j(cid:218)zyka, odbiorcy strac(cid:200)(cid:3)zaintere- sowanie, nie rozumiej(cid:200)c tego, co do nich mówisz. Je(cid:258)li Twój j(cid:218)zyk b(cid:218)dzie dla nich zbyt prosty, przestan(cid:200)(cid:3)Ci(cid:218)(cid:3)s(cid:239)ucha(cid:202)(cid:3)jako kogo(cid:258) nieb(cid:218)d(cid:200)cego na ich poziomie. Przekaz zawsze musi by(cid:202)(cid:3)tak dostosowany do odbiorcy, (cid:285)eby nie by(cid:239)(cid:3)ani zbyt prosty, ani te(cid:285) nazbyt skomplikowany. Ma budzi(cid:202)(cid:3)zaciekawienie intelektualne, ale pozostawa(cid:202)(cid:3)wci(cid:200)(cid:285)(cid:3)na poziomie, w którym nie przekracza si(cid:218) bariery zrozumienia. Dlatego uwa(cid:285)aj, by nie u(cid:285)ywa(cid:202)(cid:3)zda(cid:241)(cid:3)wie- lokrotnie z(cid:239)o(cid:285)onych. S(cid:239)uchacz nie b(cid:218)dzie wówczas w stanie zapami(cid:218)ta(cid:202), jaki jest rzeczywisty kontekst budowanych z(cid:239)o(cid:285)o- no(cid:258)ci, i szybko straci zainteresowanie tym, co mówisz. Stosuj krótkie, pojedyncze przekazy, daj(cid:200)c sobie szans(cid:218)(cid:3)zweryfikowania, czy s(cid:239)uchacze za Tob(cid:200)(cid:3)nad(cid:200)(cid:285)aj(cid:200). Je(cid:258)li nie, masz sposobno(cid:258)(cid:202), Poleć książkęKup książkę 72 PSYCHOLOGIA RELACJI aby wróci(cid:202)(cid:3)i jeszcze raz przedstawi(cid:202)(cid:3)to, co chcesz powiedzie(cid:202), u(cid:285)ywaj(cid:200)c np. innego sformu(cid:239)owania lub innej perspektywy. Wypowiadaj(cid:200)c zdanie wielokrotnie z(cid:239)o(cid:285)one, nie masz takiej szansy; cz(cid:218)sto sam si(cid:218)(cid:3)pogubisz w tym, co chcia(cid:239)e(cid:258)(cid:3)powiedzie(cid:202). Co wi(cid:218)cej, o wiele (cid:239)atwiej Ci b(cid:218)dzie wróci(cid:202)(cid:3)do pojedynczego, krót- kiego przekazu ni(cid:285)(cid:3)do jakiego(cid:258)(cid:3)fragmentu fabu(cid:239)y, któr(cid:200)(cid:3)zbudu- jesz w zdaniu wielokrotnie z(cid:239)o(cid:285)onym. ZASADY GENERALNE Nie staraj si(cid:218)(cid:3)by(cid:202)(cid:3)m(cid:200)dry, ale b(cid:200)d(cid:283) klarowny, co oznacza, (cid:285)e musisz uwa(cid:285)a(cid:202)(cid:3)na takie przekazy komunikacyjne, które zawie- raj(cid:200)(cid:3)ukryte dno. Spotka(cid:239)e(cid:258)(cid:3)si(cid:218)(cid:3)pewnie wielokrotnie z sytuacj(cid:200), w której kto(cid:258)(cid:3)Ci co(cid:258)(cid:3)opowiada(cid:239) i czu(cid:239)e(cid:258), (cid:285)e pod spodem kryje si(cid:218) cynizm. Poka(cid:285)(cid:218) Ci ten mechanizm na przyk(cid:239)adzie rozmawia- j(cid:200)cej ze sob(cid:200)(cid:3)pary. On mówi do niej: „Widz(cid:218), (cid:285)e ju(cid:285)(cid:3)dawno nie (cid:202)wiczy(cid:239)a(cid:258)”. Co ona odczyta na jako drugie dno? Otó(cid:285)(cid:3)najpraw- dopodobniej znajduj(cid:200)cy si(cid:218)(cid:3)tam komunikat „Przyty(cid:239)a(cid:258)”. Albo taki przyk(cid:239)ad: „Ten fryzjer, u którego dzi(cid:258)(cid:3)by(cid:239)a(cid:258), chyba nie jest drogi”. Wszystkie te przyk(cid:239)ady pokazuj(cid:200), (cid:285)e przekaz ze struktury powierzchniowej komunikatów dotyczy czego(cid:258)(cid:3)zupe(cid:239)nie innego ni(cid:285)(cid:3)ukryta pod nim intencja. Problem w tym, (cid:285)e odbiorca ma troch(cid:218)(cid:3)z detektywa i lubi sprawdza(cid:202)(cid:3)wszystkie ukryte znaczenia. I oczywiste jest, (cid:285)e wybierze to znaczenie, które mu najbardziej nie pasuje. A ukryte znaczenie zawsze nie b(cid:218)dzie mu pasowa(cid:239)o, poniewa(cid:285)(cid:3)b(cid:218)dzie si(cid:218)(cid:3)kierowa(cid:202)(cid:3)konstruktem: co ten, co do mnie mówi, naprawd(cid:218) mia(cid:239) na my(cid:258)li? Wówczas nast(cid:218)puje interpre- tacja, w której efekcie do ukrytego przekazu zostaj(cid:200) dopisane znaczenia. Takiej reakcji u swojego partnera mo(cid:285)esz unikn(cid:200)(cid:202) w(cid:239)a(cid:258)nie poprzez to, (cid:285)e jeste(cid:258)(cid:3)klarowny, a nie starasz si(cid:218)(cid:3)by(cid:202) m(cid:200)dry. Zapytaj, czy kto(cid:258)(cid:3)przyty(cid:239), je(cid:258)li chcesz si(cid:218)(cid:3)tego naprawd(cid:218) dowiedzie(cid:202), ale nie kombinuj z podwójnym dnem w komunikacji, Poleć książkęKup książkę
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Psychologia relacji, czyli jak budować świadome związki z partnerem, dziećmi i rodzicami
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: