Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00394 006341 13263674 na godz. na dobę w sumie
Punkt barana - ebook/pdf
Punkt barana - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Aleksander Sowa Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-945444-2-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kryminał, sensacja, thriller
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Nadszedł czas wyrównania rachunków

Znany z 'Ery Wodnika' komisarz Emil Stompor wychodzi z więzienia i spotyka dziewczynę byłej partnerki, która proponuje mu wspólną zemstę. Ten odmawia, pragnąc po latach wyłącznie spokoju. Tymczasem w Warszawie dochodzi do serii brutalnych zabójstw. Prowadząca śledztwo grupa policjantów Komendy Stołecznej natrafia na pewien ślad. Trop prowadzi jednak w bardzo niebezpiecznym kierunku.

Oparta na prawdziwych wydarzeniach brutalna, do bólu realistyczna historia z pogranicza thrillera i mrocznej powieści kryminalnej. Osadzona w twardym świecie, gdzie dobro i zło w czystej postaci nie istnieją. Przygniatająca prawda o rzeczywistości polskiej Policji na tle bezwzględnego świata najgroźniejszych przestępców i nieprzychylnych przełożonych.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

punkt barana Dla najwierniejszej Czytelniczki, surowego krytyka, korektorki i niemieckojęzycznego konsultanta. A także dla dora dcy, inspiracji i muzy. Najukochańszej Bince. 2 © Copyright by Aleksander Sowa 2017 Okładka i skład: Aleksander Sowa Fot. Fotolia.com Redakcja: Katarzyna Wróbel Korekta: Bożena i Janusz Sigismund, Sabina Sagan Konsultacja niemieckojęzyczna: Sabina Sagan ISBN 9781370756568 darmowy fragment -- Aleksander Sowa| www.wydawca.net Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpo- wszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione. Opole, sierpień 2017 r. 3 1 Noc przed Wigilią jest mroźna, jasna, bezwietrzna. Dzień był słoneczny i wraz z zapadnięciem zmroku zrobiło się zimno. Około północy słupek rtęci obniża się do siódmej kreski po- niżej zera. Mężczyzna zatrzymuje samochód. – Pan Markowski? – słyszy w słuchawce. – A z kim rozmawiam? – Pożegnać się chciałem. – Nie bardzo rozumiem – odpowiada. – To chyba pomył- ka? – To nie pomyłka. – Wobec tego słucham. O co chodzi? – Spoczywaj w pokoju. Zdumiony Markowski zastanawia się nad głupim żartem. – Wal się, frajerze – mruczy pod nosem. Jego myśli wracają do wieczornych wydarzeń. Dowiedział się, że go odwołają i delegują do USA. To niezbyt optymi- styczna wizja, ale wyjazd dobrze mu zrobi. – Przepraszam, ja do pana. – O cholera! – wyrywa się Markowskiemu. – Ależ mnie pan przestraszył! – Nie chciałem. Markowski przekręca kluczyk w stacyjce. Silnik škody ga- śnie. Rzuca spojrzenie na nieznajomego. Jest niewysoki, ma jasne włosy, kurtkę z futerkowym kołnierzem i rękawiczki z czarnej skóry. Wygląda jak glina. – A o co chodzi? – To zajmie sekundę. – Nieznajomy uśmiecha się, ale jego oczy są zimne jak u jadowitego węża. – My się znamy? Obawiam się, że pan mnie z kimś pomy- lił. – Markowski uchyla drzwi i opiera dłoń na broni. 4 Kula pistoletu blondyna jest szybsza. Tłumik wycisza strzał. Zamek wyrzuca łuskę na dach samochodu z brzękiem, w ciszy ten dźwięk jest jak uderzenie w dzwon. Pewien bez- domny unosi głowę znad kontenera na śmieci. Spłoszony za- bójca zakłada kaptur i znika między blokami. Rolex daytona na przegubie dłoni mężczyzny za kierownicą wskazuje trzy- naście minut po północy. Na parkingu zapada cisza. 2 Emil poczuł to nagle. Owo niespodziewane, lecz dobrze zna- ne, silne przeczucie, że za chwilę coś się stanie, wydarzy, zmieni. Po kręgosłupie przebiega mu dreszcz. Nie ma czasu na rozmyślania. Udając, że śpi, przez szparki powiek rejestru- je ruch. Chwyta nadgarstek napastnika. Przytrzymawszy za przegub, wymierza sierpowy. Ostrze upada. Szczęka niedo- szłego zabójcy przyjmuje kolejne ciosy. W celi zapada cisza. – Mów, kto ci to zlecił? – Ja sam. – Gówno sam! – Chwyta współwięźnia za włosy. – Mów prawdę. – Chodnik tłumi uderzenie głowy o beton. – Mów, bo cię zajebię, gnido. – Nie mogę! Pięść przestawia szczękę skazańca. Zza sunących wolno po niebie chmur widać cieniutki księżyc. Niedoszły oprawca pluje krwią zmieszaną ze śliną. Mocne szarpnięcie za włosy unosi mu głowę. W blasku księżyca ukazuje się zakrwawiona twarz. – Mów. – Emil przykłada zaostrzoną łyżkę do szyi obitego. – Bo zaraz zdechniesz. – Wiesz przecież, że jak się przypucuję, to po mnie. Emil puszcza włosy nieszczęśnika. Ten, sapiąc, zwija się w kłębek i jęczy. Chwilę później słyszą plusk. Narzędzie niedo- 5 szłej zbrodni ląduje w otworze służącym pięciu skazańcom za toaletę. – Wiem i mam na to wyjebane. – Błyska zapałka. – Mów. Chmury zakrywają księżyc. Zaciętą twarz oświetla czer- wony ognik papierosa. Ciasną, śmierdzącą męskim potem celę wypełnia mroźne powietrze zmieszane z zapachem palo- nego tytoniu. – Emil – płaczliwie tłumaczy się ten na podłodze – wiesz, jak to jest. Kazali mi. Jakbym tego nie zrobił – mówi, wycie- rając krew z wargi o rękaw koszuli – to byłoby już po mnie. – Gówno mnie to obchodzi. – Jak Boga kocham. – Nie bluźnij. Lepiej się zamknij. Zapada cisza. Bicie ich serc wraca do normalnego rytmu. Słychać pociąganie nosa. Potem i to cichnie. Zza okna docie- rają, stłumione murami, odgłosy miasta. – Emil? – odzywa się trzeci głos. – Kopsnąłbyś żaru, co? Pod okno podchodzi trzeci osadzony, mijając niedoszłego zabójcę. Usta Emila pomiędzy porcjami wydmuchiwanego dymu wykrzywia uśmiech. Gdyby było tam jasno, dostrzegli- by w tym sentyment. To w pewnym sensie jego ostatni papie- ros. Nie ma w nim żalu, jest za to obietnica nowego. – Masz. – Wszystkie? – Jutro będę miał nowe. Osadzony niecierpliwie zapala. W świetle zakratowanego okna dostrzegają drugi ognik. Obdarowany zaciąga się z przyjemnością. – Powiedz, czemu się nie przyznałeś, za co cię wciągli? – A ty, Kasior, co? – odzywa się jeszcze jeden więzień. – Popierdoliło ci się w główce? Z chwastem będziesz nawijał? 6 Z mendą? Kumpla pod celą szukasz? Do reszty ci się popier- doliło? – dochodzi z łóżka pod drzwiami. – Ty, kurwa, Świeżak, w nawijkę się nie wpierdalaj! – Od- powiedź przychodzi natychmiast. – Masz swoje kojo, to ude- rzaj w kimę. – Ognik kieruje się w stronę Świeżaka. – Chyba że chcesz, to mogę cię przejebać. I tak ci po rajtach pojadę, że ci się odechce. Co? – Uwagę ci zwracam, bo widzę, że z mendą palisz. – Nie wkurwiaj mnie! Żenić bałach możesz starej, nie mnie! Cynkwajs mam pod gałą! Już chyba zapomniałeś, co? Kminy nie masz skręconej, to się nie wpierdalaj. – Dobra już, dobra. – Zamykaj ryj! I nie zapominaj, żem git multirecydywa! Bo mnie pienisz. Jeszcze trochę, to pod fleki pójdziesz. – Już się kitram. – I szamot trzymaj. Pozostali trzej zachowują milczenie. Wiedzą, że ono jest dobre. Pozwala przeżyć. Miało tu dojść do zabójstwa, więc w razie jakichkolwiek pytań jednogłośnie przyznają, że spali jak przedszkolaki i żaden z nich nic nie widział ani nie słyszał. – Widzisz, Kasior, tym się różnimy, że ja garuję za darmo, a ty za coś. – Niewinny! Jak wszyscy tutaj. – To moja ostatnia nocka, to ci mogę powiedzieć. Psem by- łem dwadzieścia lat. Na emeryturę miałem iść. Podskoczyłem za wysoko i pajdę mi ożenili. Za cienki byłem. Dostałem za- rzuty. – Jak? – Po prostu. Jak się chce psa trafić, to kij się znajdzie. Poli- cjant to szmata, każdy chce go ujebać. Przełożeni, ludzie na ulicach, tacy jak ty, prokuratorzy, sędziowie. Wszyscy. A że wtedy się klika u władzy zmieniła i do koryta doszła Chrze- 7 ścijańska Unia Jedności, to mnie załatwili. Dostałem dyscy- plinarkę za przekroczenie uprawnień. A potem wrobili mnie jeszcze w łapówkę. – Po co? Przecież i tak już miałeś wagę, no nie? – Ale mógłbym iść na emeryturę, a tak już nie. – Czemu? – W psiarni jest, że łapiesz pajdę za łapówkę, to emeryturę tracisz. – Wiesz, kto cię wrobił? Emil zaciąga się. Wydmuchawszy dym, gasi papierosa. – Pewnie ci – odpowiada, patrząc na księżyc – co mnie nadali tej gnidzie na podłodze. – Żałujesz? – Czego? – No tego, żeś garował? – A ty, żałujesz, że garujesz? – Ja to co innego. – Co innego? – powtarza z ironią Emil. – Chuja, a nie co innego! – Przecież jesteś niewinny. – A ty żałujesz, że nie jesteś niewinny? – Ja to co innego. – Gówno, a nie co innego. To samo. Siedzimy tu razem. Sramy, jemy i skaczemy do gardeł. I nieważne, czy powinie- nem tu być, czy nie. Istotne, że tu byłem. I tego nic nie zmie- ni. To jest jak pocisk. Wystrzelonej kuli nie można cofnąć. Ona leci i niszczy to, co napotka. – Coś w tym jest. Kasior zastanawia się nad słowami Emila. Ten były glina dostał wyrok, ktoś chce go zabić. Pewnie jeszcze spróbuje, nie dziś, ale tam, na wolności. Szkoda, bo chociaż pies zaw- 8 sze będzie psem, to ten jest charakterny bardziej niż niejeden git. – Co zrobisz? – Dobre pytanie. – Masz kogoś tam? – Wskazuje głową świat za kratami. – Nikogo. – Nie pierdol, nikt nie jest samotną wyspą, jak pisał poeta. – Widzę, że czytać zacząłeś. Masz rację, ale sam jestem – odpowiada Emil, zaciskając zęby. – A wapniaki, brat, siostra? – Rodzice pomarli, brata mam, ale daleko. – To może ci pomoże? – Sam będę musiał sobie pomóc. Nie trzymamy kontaktu. – Najważniejsze, że jutro się wyklepujesz. Wiesz, menda jesteś, ale widać, że gość omega i charakterny. Szkoda, że na psa poszedłeś. Mógłbyś dużo zdziałać. – Kasior urywa. – Ja, wiesz, od bajtla bujałem. Pośmigałem po mieście. Tyle że zawsze się kurwa znajdzie, co się rozpruje. Frajer mi zjechał po kosie. I mam piętnastka. Przynajmniej wiem, za co garuję, ale ty? Teraz czeka cię wolność. Musisz planetę przygruchać. Będzie ci żreć dawała, a szpary nie poskąpi. Jak mnie wy- puszczą, to do kretowiska niezwłocznie uderzę świnię od za- krystii wydymać. Nawet, kurwa, najgorszą gruzinkę albo plantówkę nielatę. – Możesz się na harem pofatygować – odzywa się głos spod drzwi. – Kurwa, jak Boga kocham, Świeżak, zaraz ci przypierdo- lę! – Widzisz – wzdycha Emil, nie zwracając uwagi na Świe- żaka. – Nie mam do czego wracać. – Nie nawalaj. Każdy ma. Wracasz na wolność. Tylko to się liczy. 9 Zapada cisza. Spojrzenie Emila wędruje w stronę okna. Księżyc wychodzi zza chmur i oświetla pooraną bruzdami twarz. O czym były policjant myśli, nie sposób odgadnąć. Choć na ośmiu metrach kwadratowych spędzili tu lata, nigdy tego nie potrafili. Emil dziś, tak samo jak pierwszego dnia, gdy stanął w drzwiach z mandżurem, pozostanie zagadką. Tyle że dowiedzieli się prawdy. 3 Andrzeja Kamińskiego pierwszy dzień w Polsce wita niepo- godą. Siódmego marca tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku na warszawskim Okęciu wieje na tyle moc- no, że pilot walczy ze sterami, by posadzić białego tupolewa Tu-154 na pasie. – Życzę miłego pobytu nad Wisłą. – To pani ostatni lot dzisiaj? – Tak. – W takim razie – Kamiński dodaje z rozbrajającym uśmiechem – ja życzę miłego wieczoru. – Bardzo dziękuję. – Dziewczyna zatrzymuje wzrok na mężczyźnie dłużej niż zwykle. – Choć wątpię, aby to było możliwe – dodaje. – Dlaczego? – Z taką aurą? – Stewardessa przewraca oczami. – To nie- możliwe. – Ach, rozumiem – odpowiada pasażer. – Proszę pamiętać, że aurę można uprzyjemnić. – Widziałam, że pan czytał. To pana sposób? – Jest całkiem skuteczny. – Zdradzi pan, jaka książka tak pana zajęła? 10 Kamiński się uśmiecha. Dziewczyna widzi rząd prostych i białych zębów. Wyjmuje z niewielkiej torby Buszującego w zbożu Salingera. – Jest niezła. – Nie czytałam. – Polecam. – Jak tylko znajdę czas. Z moją pracą to niełatwe. Kamiński spogląda na dziewczynę i zakłada czapkę. Dziewczyna odwzajemnia uśmiech. Jest bardzo ładna. – Z tym może być trudno. – Wskazuje głową to, co się dzieje na zewnątrz. – Chyba zbliża się koniec świata. Za oknem deszcz wiruje w dzikim tańcu ze śniegiem. Ste- wardessa kiwa głową. Kamiński już zauważył, że nie nosi obrączki. Ona zwróciła uwagę na błękitne oczy, kanciastą brodę i jasne, krótkie włosy. Jednak najbardziej interesują ją jego plecy. – Chociaż z drugiej strony – przystojniak się odwraca – skoro mówi pani, że skończyła pracę, a pogoda nie zachęca do spacerów, to napijmy się gorącej herbaty. – Interesująca propozycja. – Porozmawiamy o literaturze – dodaje. – Mam nadzieję, że się pani nie obrazi na tak niemoralną propozycję? – Mruga okiem. Nie zdziwił się pogodą. Zna polski klimat. Przygotowano go na warunki, jakie tutaj panują, już dawno. Zresztą przygo- towano go na wiele. – Chętnie – odpowiada dziewczyna. – Tym bardziej że w herbacie nie ma niczego niemoralnego. – To zależy. – Od czego? – Co do niej dodamy. 11 Przeszywa ją dreszcz podniecenia. Kamiński jest ogromny. Ma sporo ponad sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu – myśli – a z tak szerokimi barkami waży pewnie dużo ponad sto kilogramów. – Racja. – Zatem? – Może odrobina rumu? – Gdzie na panią czekać? – Proszę się odprawić. Spotkajmy się – stewardessa spo- gląda na zegarek – za pół godziny. – Gdzie? – Pod tablicą odlotów. – Zatem do zobaczenia. Pasażer waży sto dwanaście kilogramów. Mierzy sto dzie- więćdziesiąt sześć centymetrów. Choć rok urodzenia z doku- mentów się zgadza – Kamiński urodził się w tysiąc dziewięć- set sześćdziesiątym czwartym – stało się to nie w Warszawie, ale w Murmańsku. I wbrew temu, co twierdzi jego paszport, nie wydała go Polska Rzeczpospolita Ludowa, ale Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. 4 Nadkomisarz Franciszek Mreges pomyślał, że gałęzie lip po- między budynkami z żelbetu sprawiają na tle nieba upiorne wrażenie. Spokojne blokowisko rozbrzmiewa teraz urywa- nymi rozmowami, których strzępki powietrze niesie dalej niż zwykle. Nikomu z zebranych na miejscu zdarzenia ludzi nie chce się spać, mimo że to najlepsza do tego pora. – Cześć. – Podaje rękę policjantowi w czarnym mundurze. – Co wiadomo? – Pół godziny po północy, panie kapitanie, dyżurny z KRP II odebrał zgłoszenie, że zastrzelono tutaj człowieka. 12 – Daj spokój z panowaniem. Powiedziałeś: „zastrzelono”? – Tak. – Z ust aspiranta wydobywa się para. – Dyżurny powiedział dosłownie, że przy Rzymowskiego, w samocho- dzie, jest ktoś zastrzelony. – Anonim? – Dopiero ustalają, skąd dzwonił zgłaszający. – Uhm? – Przyjechałem tu dziesięć minut później. Znaleźliśmy go, ale czynności medycznych nie podjąłem, widać dlaczego. Franz spogląda na zwłoki. Jest szczupłym mężczyzną, któ- ry dużo pali. Mimo pięćdziesiątki na karku, siwych skroni i zbyt często zmęczonej twarzy, kobiety wciąż zwracają na niego uwagę. Zupełnie inaczej niż on. – Masz rację. Widać dlaczego. Denat siedzi za kierownicą. Czaszka w górnej części jest rozerwana, a twarz pokrywa zakrzepła krew i mózg. Franzo- wi wydaje się, że zna ten samochód. Fotograficzna pamięć to jego dar – jeśli zobaczy coś lub kogoś, zawsze o tym pamięta. – Wezwałem lekarza. Zabezpieczyliśmy teren – tłumaczy aspirant. – Na koniec zrobię notatkę. Dyżurny wezwał grupę i was. – Skąd wiedzieliście, w którym on jest samochodzie? – To przypadek. Kociarstwo zauważyło łuskę na dachu. – Aspirant wskazuje dwóch młodych policjantów. Mreges spogląda na samochód. Faktycznie na dachu škody superb leży łuska. Technik oświetla ją fleszem. Drugi zabez- piecza odciski palców z klamek. Jeszcze jedna zarwana noc, która zbliży mnie o jeden dzień do emerytury – myśli z ironią glina. – Jacyś świadkowie? – Na razie nic. – Nikt nic nie słyszał? 13 – Wszyscy śpią. – Aspirant wskazuje okna w bloku. – Tam gdzie pali się światło, wysłałem patrol pieszy. Nikt nic nie słyszał ani nie widział. – Nic dziwnego, jest po pierwszej. – Franz wyjmuje paczkę gauloise’ów. – A monitoring? Nie wiem… Cokolwiek? Wokół są bloki, trawniki, parking, kilka pustych ławeczek, śmietnik i rachityczne, bezlistne drzewa. Żadnej stacji paliw, warzywniaka, hipermarketu, nic. Nawet osiedlowego sklepu. Tylko konary, przypominające Franzowi wyciągnięte ku księżycowi w niemym geście rozpaczy poskręcane ramiona i palce. – Nie ma kamer. – Uhm, tak właśnie, kurwa, myślałem – mówi z papiero- sem przyklejonym do wargi. – Niech pieszy zrobi z rozpyta- nia notatkę. U kogo byli i czego się dowiedzieli. – Szczyńść Boże, panie komisarzu! – odzywa się większy o głowę od Franza i aspiranta z patrolu mężczyzna. – No, szczęści nam jak… – Roboty się nam przed świntoma nazbierało, co? Policjant z patrolu jest zaskoczony. Franza gwara kolegi dawno przestała dziwić. Aspirant sztabowy Jacek Hanysie- wicz, dla większości Hanys, pochodzi z Bytomia. Jest poli- cjantem, który raczej milczy, niż mówi. Raczej twierdzi, niż przypuszcza, a nade wszystko „wie” przed pozostałymi. – Się nam, kurwa, nazbierało – wzdycha Franz. – Nielegalny ubój? – Na zawał to nie wygląda. Zadzwoń na grzyba, trzeba tu wszystkich: proroka, lekarza i czarną karetkę. Hanys resztkę siwych włosów co trzeci dzień ścina elek- tryczną maszynką razem z zarostem. Także postura grizzly sprawia, że wygląda bardziej na typka z izby wytrzeźwień niż glinę. 14 – Zwierzynę trzeba na Oczki zawieźć. – Franz pociera za- palniczkę o nogawkę. – Do zimnego chirurga, póki jeszcze telewizyjne kurwiszony się o odstrzale nie dowiedziały. Po dwudziestu latach Mreges nienawidzi pracy. Jest zmę- czony. Nie ściganiem bandziorów, ale policją. Tym, że musi wykonywać głupie rozkazy. Zmęczył się statystyką i tym, że nie ma znaczenia, jakie policjant ma wykształcenie czy kwa- lifikacje, bo i tak za koneksje dostaje się stopnie i grupy za- szeregowania. – I tak jeszcze chwila – zaciąga po śląsku Hanys – a zaraz tukej jakoś frelka z mikrofonem bandzie. Hanys nie wyzbył się tego, że czasem mruknie coś gwarą. Nie dlatego, że nie potrafi mówić jak warszawiacy. Dawno już się tego nauczył, po prostu wtrąca coś czasem od siebie, kiedy sytuacja na to pozwala. – Wiem o tym. Nie musisz mnie drażnić. – Franz wciąga dym w płuca. – Coś mi tu kadzi. I to mocno. – Co? – Franz odejmuje papierosa od ust. Gwara Franzowi nie przeszkadza. Większość słów rozu- mie. Tak jak teraz wie, że zaraz zjawi się jakaś panienka. My- śli gliniarza zaprząta to, że wóz z trupem jest znajomy. – Jeszcza nie wiem – stwierdza Hanys, uważnie obserwu- jąc miejsce zdarzenia. – Furmanka jakaiś kadząca je. – A co tu może śmierdzieć? Delikwent dostał kulkę z procy i się zwinął. Nikt nic nie słyszał i nie widział, bo myśliwy pewnie użył tłumika. „Ciemno wszędzie, głucho wszędzie”. Dziady, kurwa, część druga. Mickiewicz na Mokotowie. – Nie o tym godom. – No to o co ci chodzi? – Badnij. – Hanys wskazuje denata. – On też ma procę. 15 Policjant z patrolu oświetla wnętrze pojazdu latarką. Sze- ścioro oczu wędruje za snopem światła. Prawa dłoń denata rzeczywiście trzyma broń. – Hanys, stary jesteś, ale oczy masz zajebiste. Faktycznie. – Co to? – Hanysewicz puszcza uwagę mimo uszu. – Re- wolwer? – No, rewolwer. Dziki Zachód nam się z Warszawki zrobił, cholera jasna. – Gówno, nie dziwoki zachód. Życie to nie łestern. – No nie, ale sam widzisz. – Kto dzisio łu nos mo takom klamkę? – Może to gazówka? – Panowie – wtrąca się aspirant z patrolu – to nie gazówka. – Znam tę broń. Kryminalni spoglądają na policjanta w mundurze. Obaj niejedno już widzieli, więc patrzą na mundurowego z oddzia- łów prewencji bez zdziwienia, tylko z wyczekiwaniem. – Jestem instruktorem strzelectwa – mówi patrolowy. – To polski rewolwer. – Polski? Za brązowych butów – dodaje z namysłem Ha- nys – niektórzy mieli łu nos naganty. – To jest gward. – Co to jest gward? – dopytuje się Franz. – Faktycznie milicja używała naganta. Potem przyszły te- tetki, peszelaki i P-83. W latach dziewięćdziesiątych biurwy w Pentagonie wpadły na pomysł, aby wyposażyć nas w re- wolwery krajowej produkcji. No i Wifama wyprodukowała to cudo. – Aspirant wskazuje głową samochód. – Nie wiedziałem, że w ogóle robiliśmy rewolwery. Prze- cież to jest Mokotów, a nie jakaś pieprzona Arizona, Meksyk czy Teksas. 16 – Raczej jakaiś Alaska. – Hanys dmucha w skostniałe dło- nie. – Mrozu już prawie dziesięć stopni. – Jest zima, Hanys, to jest zimno. Takie są prawa natury. – Zechce się pan, panie komisarzu, grzecznie odpierdolić? Trza się za robotę chycić. Franz się uśmiecha. Lubi poczucie humoru poczciwego Ślązaka i jego gwarę na zawołanie. – Wyprodukowano ich dwa tysiące – ciągnie aspirant. – Kaliber trzydzieści osiem Special. Trafiło ich do nas pięć- dziesiąt sztuk. – Czekaj, czekaj… – przerywa Franz. – Dostawali go naj- wyżsi oficerowie? – Konkretnie ruchacze. Hanys spogląda na denata. Zerka na samochód. Patrzy na numer rejestracyjny. Wyjmuje telefon, odchodzi, tak aby nie było słychać rozmowy, i dzwoni. – No, bo coś właśnie kojarzę. – Ateciaki mieli astrę trzysta pięćdziesiąt siedem na nabój Magnum… Miejsce zdarzenia jest zakryte parawanem. Świecą mocne lampy. Policjant z grupy otwiera drzwi. Inny sięga dłonią w rękawiczce do marynarki. Franz uważnie śledzi ruchy męż- czyzny. Napis „technik kryminalistyki” fosforyzuje na ple- cach funkcjonariusza. – Franz! – No? – Wiesz, czyja ta furmanka? – No? – Nie zgadniesz. Księżyc wychodzi zza chmur i oświetla mieszaninę krwi, mózgu, strzępków skóry i włosów zamiast głowy. Technik 17 wyjmuje z portfela denata plastikową kartę. Rozpoznają do- brze znaną gliniarzom legitymację. – Ożeż kurwa! – Technik patrzy na trupa. – Aleśmy trafili. – Na co? – dopytuje się Hanys. – Na co trafiliśmy? Franz? Słyszałeś? – Tak, kurwa, słyszałem – odpowiada, wskazując kawałek plastiku. 5 Franz parkuje na Międzynarodowej. Spluwa na chodnik, za- trzaskując drzwi. Krótki spacer w kierunku alei Waszyngto- na. Rzut oka na przystanek po stronie parku Skaryszewskie- go. Krótka wymiana spojrzeń. Mężczyzna w czarnych dreso- wych spodniach z paskami Adidasa na lampasach. Kaptur ciemnoszarej bluzy zarzucony na głowę. Franz idzie dalej, informator odczekuje, dyskretnie rozgląda się i rusza za gliną. Za portiernią Zakładu Sieci Kanalizacyjnej Franz zatrzymuje się, wyjmuje gauloise’y. Mężczyzna w kapturze podchodzi i odpala glinie. – Dzięki – mówi Franz. – Aleś się odpierdolił. – Czego chcesz? Mreges uważa, że podstawowym narzędziem pracy poli- cjanta kryminalnego są kontakty. Lepiej, żeby służyły dłużej, dlatego nie eksploatuje nadmiernie tego źródła informacji. – Nie można grzeczniej? Nie widziałem cię kilka miesięcy. – Wal się. – Tak bez gry wstępnej to ja nie chcę – odpowiada. Franz wie, że bez kontaktów nie ma informacji, a bez nich nie ma efektywnej pracy operacyjnej. W przypadku zabój- stwa komendanta nie wystarczy złodziejaszek okradający sta- 18 ruszki pod Jarmarkiem Europa. Zresztą Stadion Dziesięciole- cia to historia. – Czego chcesz? – Słyszałeś, że nasz generał dostał kulkę? – Myślisz, że mieszkam w cholernym Zimbabwe albo Bur- kina Faso, komisarzu Mreges? Nasze miasto to nie pieprzona Kinszasa. Jasne, że słyszałem. – Mordeczkę to zawsze miałeś nie od parady. To trzeba ci przyznać, ale akurat Kinszasa jest w Kongo – odpowiada Franz. Mężczyzna wie, że informacje zawsze wypływają ze świa- ta przestępczego. To oznacza kontakty z bandytami różnego rodzaju: złodziejami, porywaczami, łapówkarzami. Praca gli- ny kryminalnego to kontakt z najgorszymi mętami tego świa- ta, wszystkimi za wyjątkiem jednych. Franz nie współpracuje z zabójcami. – Dzwonisz do mnie, żeby rozmawiać o geografii? Czło- wieku! Wiesz, ile ryzykuję, spotykając się z tobą? – Zamknij się – cedzi przez zęby Franz. – Szmatą jesteś i tyle. Chodzisz po wolności tylko dlatego, że na to pozwalam. – Nie jestem jakimś kibolem z Legii, ale… – Nie panikuj. Telefon, z którego dzwoniłem, jest bez- pieczny. A tutaj, w tak pięknych okolicznościach przyrody każdy może się spotkać. Park Skaryszewski o tej porze roku niezbyt pasuje do tego określenia. Drzewa są smutne, ogołocone z liści, pokryte pta- simi odchodami. Pomiędzy gałęziami głośno kraczą odpo- wiedzialne za to gawrony. Informator Franza jest jednym z wielu. Współpracuje z policjantem, ponieważ ma w tym inte- res. – Ciekawe, czy tak samo pierdoliłbyś na moim miejscu? – Ale nie jestem na twoim miejscu. 19 – Skończyłeś? Czego chcesz? – Co wiesz o kropnięciu el komendante? – A co mam wiedzieć? Nic! – Nie wkurwiaj mnie! I mów wszystko, jak na spowiedzi. Bo jeden mój ruch i otwieram teczkę, a potem idziesz pier- dzieć w pasiaki za te fury. A jak się twoi byli koledzy z Pruszkowa dowiedzą, że jesteśmy kumplami, to jak wyj- dziesz z ancla, czeka cię to samo co komendanta. – Wiem niewiele. – Mów, co wiesz. – Twój były szef zadarł z kimś bardzo wpływowym. – Z kim? – Tego nie wiem. Może z wami? Sam wiesz, że spotykał się ze śmietanką. Generałowie, ministrowie, stara gwardia. Psy, legia, polityka. No i chłopcy z miasta. – Jaka stara gwardia? – Przecież co i rusz jeździł na Wilanów. Każdy to wie. – Ja nie wiedziałem. – I dlatego jesteś zwykłym kryminalnym, panie komisarzu, a nie naczelnikiem swojego wydziału albo szefem garnizonu. – Morały mi będziesz prawił? – Kumpli tam miał – odpowiada wtyka – co go po plecach klepali i w górę pchali. – Myślisz, że nie wiem, jak się w psiarni generałem zosta- je? Konkrety. – Przed śmiercią był na imprezie u jednego starego ubeka. – Mów dalej. – Na imprezie było sporo ludzi. Senatorowie, ministrowie, mój szef także. Trochę bandytów. I pierwszy zastępca. Cała ta banda to polityczno-korytowy układ. – I co? 20 – Była gadka, że komendant się zmieni, że za bardzo pod- skoczył i musi iść w odstawkę. – Czemu? – Zbyt ambitny. – I co? – I jego zastępca powiedział mu, żeby się nie spinał, bo do- stanie przeniesienie. – No to niewiele mi powiedziałeś. – Mówiłem, że mało wiem. – Coś mi się zdaje, że grasz ze mną w chuja… – A pozwolisz dokończyć? – Zamieniam się w słuch. – Jest większy układ, ale ja naprawdę jestem za krótki. Wiem, że to jakaś stara gwardia. Mają wszystko w garści: was, wojsko, służby specjalne i połowę parlamentu. Nie mie- szają się do biznesu, bo ich interesuje polityka, ale kilku biz- nesmenów, no i chłopaków z miasta robi dla nich. Robi nie- wyobrażalne pieniądze. – Na czym? – Podejrzewam, że chodzi o ustawiane przetargi… – Mnie nie interesują twoje podejrzenia. Od podejrzeń to ja jestem. Mów, co wiesz. Nazwiska słyszałeś? – No. – No to na co czekasz? – Szczygiełczyk, Poll, Dryja, Lipski, Antonowicz. – Antonowicz? Ten Antonowicz? – Zdzisław Antonowicz z Chrześcijańskiej Unii Jedności. Zresztą połowa tej partii tam była. – A Lipski? Kto to? – Jego nie znam. Kiedyś był senatorem. – A chłopaki? – Z miasta? 21 – A co, z dupy? No jasne, że z miasta. Którzy? – Kirkir, Alek i Wołowina. – Dobra – i co? – Generał odkrył coś, co mu się nie spodobało. Chciał sprawę rozwiązać. – Rozwiązać? – No tak. – Kapuś wzrusza ramionami. – Rozwiązać. Tyle się dowiedziałem, ale nie wiem, co to znaczy. – A skąd ludzie starej gwardii się o tym dowiedzieli? – Nie wiem. Słyszałem tylko, że oni mają wszędzie swo- ich. Wiesz, to nie jest jakaś banda dresów albo chłopaki z miasta. Są naprawdę wpływowi, ale w skali europejskiej, a nie na Polskę czy jakieś miasteczko jak Warszawka. W spra- wę zamieszany jest jeszcze jakiś zakon. – Zakon? – Nie mam pojęcia, o co chodzi. Były też gadki o specja- lach, abwerze, człowieku pod żyrandolem. Tak naprawdę to chuj wie, o co w tym chodzi. – Co jeszcze? – Więcej nie wiem. – To spierdalaj. Franz patrzy w oddalające się plecy. Zaniepokoiło go, co kapuś wyśpiewał. Nigdy nie wiadomo, co taki naopowiada. Może zmyśla? Najbardziej zastanawiające jednak, że użył słowa „zakon”, oznaczającego Biuro Spraw Wewnętrznych. Nazwiska, które podał, też niezbyt napawają optymizmem. 6 Choć Emil często wyobrażał sobie tę chwilę, czekał na nią niemal każdego dnia, to teraz wszystko pozostało takie jak wcześniej. Pierwsze krople roztrzaskują się, kiedy gad otwie- ra drzwi aresztu na Białołęce przy akompaniamencie pisku 22 nienaoliwionych zawiasów. Spojrzenie wstecz na ordynarną bramę w zgniłozielonym kolorze. Przy krawężnikach błotni- sta maź. Asfalt brudny i krzywy. Znienawidzona żółta farba ścian i elewacji. Na ulicy nic się nie zmieniło. Ani jednego przechodnia, jeden zaparkowany samochód, chlapa i szarzy- zna. – No w mordę – mruczy, stawia kołnierz i rusza. – Naresz- cie. Po kilkunastu krokach słyszy rozrusznik samochodowy. Chwilę później przy chodniku pojawia się znajomy kształt. To mini cooper w czarnym kolorze. – Cześć. – Cześć – odpowiada, nie zwalniając kroku. – Co tam masz? Emil przystaje. W rękach niesie karton z depozytem. Na- chyla się i spogląda do wnętrza. Za kierownicą siedzi trzy- dziestolatka z dredami w kolorze rdzy. Jest blada, piegowata, ubrana kolorowo. Z kolczykami w nosie, brwiach, brodzie i w uszach wygląda niczym amerykańska hipiska. – Gdzie? – Tam – Ruda wskazuje brodą. – W kartonie. – Nic. – Co tam masz? – W jej głosie nie ma miejsca na sprzeciw. – Mów! Ich spojrzenia się spotykają. Taksują się wzrokiem jak bokserzy na ringu przed starciem. Mężczyzna zastanawia się, kim jest ta mała. Ta zaś czeka na reakcję. Wreszcie mężczy- zna uśmiecha się, bo upór w zielonych oczętach wydaje mu się uroczy. – Nic. – Jak nic? – No, nic. 23 – To znaczy co? Chuda, ważąca nie więcej niż pięćdziesiąt kilogramów dziewczyna odzywa się do byłego gliny z ponaddwudziesto- letnim stażem, nakazując mu bezwzględne posłuszeństwo. Mówi do kryminalisty po kilku latach odsiadki jak do gów- niarza. Do tego, który skasował mafię, przy której gang pruszkowski to banda gimnazjalistów palących fajki za ro- giem na długiej przerwie. I to wszystko na absurdalnym tle murów największego aresztu śledczego w Europie. – Wszystko – odpowiada wolno. – Wszystko? – Tak – cedzi przez zęby Emil. – Wszystko. – To wskakuj. Powinieneś mnie poznać. – A kim ty jesteś? – Wsiądziesz, czy będziesz stał w tym deszczu jak ciul ja- kiś? Emil spogląda na ciemniejące w deszczu drzewa. To smut- ne miejsce przez tę pogodę staje się jeszcze bardziej ponure. Były więzień nabiera powietrza i zatrzaskuje drzwi samocho- du od środka. – Dobry wybór. – Nie miałem wyboru. – Nie kłam. Wybór jest zawsze, komisarzu. Ten zaś zastanawia się, o co może chodzić tej małej. Czuje się nieswojo, choć nie ma w nim strachu. Samochód rusza energicznie, a ruda wskazuje radio. – Don t worry about a thing – docierają do ich uszu słowa – ’cause every little thing gonna be all right. – Nadal nie wiesz, kim jestem? Emil milczy. Nie ma pojęcia, kim jest ta dziewczyna, skąd wie, kim on jest, i czego ona chce. I w dupie ma Boba Mar- leya, reggae i piosenki o tym, żeby się nie przejmować. 24 – Lejce zapnij. – Andżelika? – Możesz mówić Andżela. Powiedziałam: zapnij pasy. – Tylko tyle? – A co chcesz więcej? – Wszystko. Jej wzrok spotyka się z jego spojrzeniem. Dziewczyna za- ciska usta, aby się nie roześmiać, ale starania nie są skutecz- ne. Tym bardziej, że Emil łobuzersko odchyla głowę i de- monstracyjnie zapina pas. Dziewczyna zerka w lusterko, zmienia bieg i pruje przez pustą ulicę, rozchlapując kałuże. – Jak wszystko – mówi, włączając odtwarzacz – to dobrze trafiłeś. Z głośników płyną niepasujące do tej pogody słowa: Rise up this mornin’. Smiled with the risin’ Sun. 7 Po południu w żółtym gmachu Komendy Stołecznej w War- szawie naczelnik zwołuje odprawę. Nie dla całego Wydziału Kryminalnego, nawet nie dla Referatu Przestępstw Przeciwko Życiu i Zdrowiu. W obskurnej świetlicy w Pałacu Mostow- skich zbiera się Sekcja Zabójstw, nazywana w branży wy- działem iks. To kilku najbardziej balansujących na krawędzi prawa gliniarzy, jakich widziała policja po upadku komuny. Kiedyś mieli tu Wydział ds. Zabójstw, ale to, że w stolicy wskaźnik zabójstw spadł o połowę, komuś przeszkadzało. Wydział wcielono więc do kryminalnego i teraz, jeśli zacho- dzi potrzeba, do zabójstw dochodzą pobicia, bójki, gwałty i rozboje. Tę czarną robotę odwalają Franz i jego ludzie: Ruda, Karlos i Hanys. Ostatnio dołączył Nowy. – Wiem, panowie, że jesteśmy przed Wigilią – zaczął na- czelnik. – Też mam rodzinę. Wiem, że pracujecie od kilkuna- 25 stu godzin bez przerwy, ale ustalenie okoliczności śmierci Markowskiego to priorytet. – Czyli, panie majorze – odzywa się Franz – trup komen- danta to nie to samo co bezdomny? – Nie wiesz, jak jest firmie? – Służba dla polityki i statystyki, a naszym celem dobre wyniki. – W młodego się bawisz, czy chcesz mnie wkurwić? – To tylko żarcik. – Mreges macha ręką. – Dobrze wiecie, jak jest – rzuca naczelnik. – Polityka w państwie prawa. Moich dowódców naciskają, moi dowódcy naciskają, a ja was proszę… – Oho! – Hanys szepcze do ucha Nowemu. – Sraczka w sztabie jak chuj. – …zróbcie wszystko, co potraficie. Ustalcie, co się da. Ma być zrobione. Zespół prasowy też mnie naciska. Nie wiedzą, co mają powiedzieć prasie. – Będzie zrobione. – Franz kiwa głową. – A medialni niech powiedzą to, co zwykle. Czyli nic. Pilna robota zrobiona. Zwłoki u zimnych chirurgów. Oględziny zrobione. Ślady za- bezpieczone. Kulka wysłana do CLK. Łuska też. Czekamy na billingi. Przesłuchaliśmy już kilku ludzi. Gadaliśmy nawet z ucholami. – No i? – Lepiej, żeby pan major nie wiedział. – Mów. – Sprawdziliśmy logowania komórki Markowskiego w BTS-ach. Wychodzi, że około dwudziestej pierwszej Mar- kowski pojechał do Zatoki Czerwonych Świń. Dowiedzieli- śmy się, że na imprezę do Tadeusza Szczygiełczyka. To eme- rytowany dyrektor Departamentu Studiów i Analiz Minister- 26 stwa Spraw Wewnętrznych w czasach Polski Ludowej. Gene- rał brygady. Hanys u niego był. – I co? – Stary cwaniak siedzi jak trusia – odparł osiłek. – Pedzioł, że bez adwokata gadał nie będzie. – Wiemy, że było tam kilkunastu ludzi – ciągnie Franz. – Wychodzi, że to tam widziano go po raz ostatni. Nie licząc dworca. – Dowiedziałem się – dodaje Hanys – że Markowski nie pił, bo o północy matulę odebrać miał z Centralnego. – Co? – Miał matkę odebrać – tłumaczy naczelnikowi swojego wydziału Franz. – I co? – Przejrzeliśmy monitoring. Faktycznie przed północą zja- wił się na dworcu, ale pociąg miał opóźnienie, więc Markow- ski postanowił wrócić do domu. I na parkingu dostał czapę. – Masz coś jeszcze? Franz spogląda na Hanysa, przenosi wzrok na Rudą i Kar- losa. Nowy nie patrzy w ogóle. Widać, że Franz nie bardzo chce się podzielić jeszcze jedną informacją. – Na imprezie – patrzy w twarz przełożonego – zebrało się towarzystwo. – A możesz, kurwa, jaśniej? – Nie chce pan tego, panie majorze, wiedzieć – wtrąca się Hanys, który jest najstarszym stażem policjantem w wydziale i może sobie pozwolić na taką uwagę. – Dobra, spotyka się z tym Szczygiełczykiem – odpowiada naczelnik, łypiąc na Franza okiem. – Z kim jeszcze? – Na razie wiemy – wzdycha Franz – że oprócz generała i jego żony był tam niejaki Edward Lipski z kierowcą. – Kto to jest? 27 – Kiedyś był senatorem. Stracił immunitet i siedział, ale krótko. Uniewinniony. Teraz eurodeputowany. Oficjalnie biznesmen, ale to kanalia. – Za co siedział? – Zamieszanie w przemyt dużych ilości sufitówki z Holan- dii. Naczelnik ujmuje brodę w dłoń w geście zakłopotania. To, co usłyszał, nie brzmi zbyt obiecująco. – Nie mamy na to jeszcze dowodów – dodaje Franz – ale ten Lipski to nie jedyny bandyta w towarzystwie. Byli tam Wołowina, Kikir i Alek. Oprócz tego na imprezę przybył pierwszy zastępca. – Co? Poll tam był? – Tak. – No to, kurwa, zajebiście. – Naczelnik chwyta się za gło- wę. – Niech się tylko gazetowe kurwiszony dowiedzą! – Była tam też jeszcze kierowniczka izby dziecka. Mężat- ka, dwoje dzieci. Dziewczynka trzy latka i syn starszy. Cho- dzą słuchy, że popuszcza szpary Pollowi. No i że ma rozkaz przeniesienia do Głównej. – Dobra. – Major próbuje się pozbierać. – Oni widzieli komendanta ostatni raz, tak? – Prawdopodobnie. – No to, kurwa, pięknie. To jest sprawa dla BSW. Będzie smród! – Markowski dowiedział się, że zwolnią go ze stanowiska i dostanie oficera łącznikowego w Stanach. – Uhm. Od kogo? – Od generała. – A skąd stary ubek wiedział takie rzeczy? Przecież my o tym nie wiemy! To są informacje zastrzeżone dla grubych ryb. 28 – No właśnie. Może lepiej tego nie ruszać? – Franz palcem wskazuje swój nos. – Cholera – niecierpliwi się major. – To i tak jest śmier- dzące. Łby się posypią. Zakon się przyjebie i będzie afera. Musimy robić, jak w książce jest napisane, słyszysz? – To nie wszystko, panie majorze – dodaje Franz. – Mar- kowski zlecił rozpracowanie pewnej grupy. Jeszcze nie znam konkretów. Na razie trop prowadzi do Ministerstwa Finansów i… do nas. – Do policji? – Mam wrażenie, że zero-jeden coś odkrył. – Co? – Na mieście mówi się, że ustawiane przetargi na zakup sprzętu dla nas. – Jaja sobie robisz? – Nie. Podobno przebąkiwał, że to ujawni. – Teraz pasuje. Mordochlap mógł szkodzić, to go ktoś kropnął – kwituje major. – Franz, do roboty. Zróbcie, co jest do zrobienia, i odbój. Napisz raport i idźcie do domu. Ktoś przecież musi zarżnąć karpia. 8 Inspektor Jan Poll spieszy korytarzem w czeluściach gmachu przy Rakowieckiej na „osobiste zaproszenie pana ministra”. Nie dość, że rozmowa przy cholernym dębowym stole na wy- soki połysk, to jeszcze te kurwiszony – myśli z niesmakiem o prasie Poll. – Panie dopomóż – sapie, wchodząc po schodach. – Choć- bym kroczył ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo jestem w tej dolinie najtwardszy – mruczy jak modlitwę. Tusza pierwszemu zastępcy komendanta głównego policji nie ułatwia sprawy. Gliniarz ma metr dziewięćdziesiąt cen- 29 tymetrów wzrostu. Waży sto trzydzieści sześć kilogramów. Szczerze powiedziawszy, wolałby stanąć i oświadczyć w bły- skach fleszy i światłach kamer, że sprawa jest rozwiązana. Tego jednak nie powie. Za to będzie musiał stwierdzić, że w tej chwili nic nie ma. Że policja nic nie ma. A policja w tej chwili to on. – To egzekucja. – A jakieś szczegóły? – Jeden strzał, wystarczyło. Śmierć na miejscu – referuje zastępca. – Świadkowie? – Nikt nic nie widział. Inspektor Jan Poll ma czterdzieści dziewięć lat. Jego staż służby to trzydzieści dwa lata, z czego siedem w milicji. Na- zywany jest knurem. Prywatnie żonaty, ma dorosłą córkę. Żony nie kocha, zresztą z perspektywy czasu nie ma wątpli- wości, że ożenił się dla kariery. Co ciekawe, z tego powodu z Pollem spotyka się jego kochanka. – Uhm – zamruczał złowieszczo minister. – Nikt nic nie widział. Czyli nic pan nie ma. – Minister Antonowicz wpatru- je się w policjanta. – To trudna sprawa. – Poll prostuje się za stołem. – Mamy do czynienia z zawodowcem. – Skąd pan to wie? – Nikt nic nie słyszał, czyli tłumik. Jeden strzał. Znaleźli- śmy… – wylicza policjant – badaliśmy… – Poll stara się używać czasowników. – Widzę, że chwytami rzeczników prasowych podkreśla pan, że w tej sprawie policja coś robi? – Zaangażowałem się w tę sprawę – tłumaczy się jak dzie- sięciolatek przy ułamkach Poll. – Objąłem ją osobistym nad- zorem. 30 – Panie inspektorze, jestem ministrem spraw we- wnętrznych. Wiem, co oznaczają takie slogany. Wykonał pan jeden, może dwa telefony do podległych i tyle. – Ależ! – Nie o to chodzi. Wiele jestem w stanie zrozumieć. – An- tonowicz macha ręką. – Tylko proszę powiedzieć, co nam te pana działania dały? Policjantowi zasycha w gardle. Trzęsącą się dłonią nalewa wody do szklanki. Gabinet wypełnia cisza. Słychać tykanie stojącego pod ścianą zegara. Polla nawiedza myśl, że jeśli teraz nie awansuje na pierwszego policjanta w Polsce, to nie zostanie nim nigdy. – Potrzebuję ludzi, specjalistów. A skąd mam ich wziąć? Młodzi są do niczego, a starzy poodchodzili na emerytury. – Możliwe, możliwe – odpowiada minister. – Tyle że nam to dalej nic nie daje. – Nie rozumiem. – Panie komendancie, powiem bez ogródek: gówno mnie to obchodzi. Zastępca wpatruje się w szklankę. Nie spodziewał się ta- kiej riposty. Kiwa głową. Na jego czole pojawiają się kropel- ki potu. – Sprawę przejęła Agencja Bezpieczeństwa We- wnętrznego. – Minister przeszywa mundurowego wzrokiem. – Pan mi mówi, że to egzekucja, tak? – Tak, panie ministrze. – Więc niech pan posłucha. Pełni pan obowiązki poprzed- nika. Tutaj jest rozkaz. – Rzuca dokument na biurko. – Ja mówię, że to samobójstwo. Tak stwierdza Agencja Bezpie- czeństwa Wewnętrznego. Prokurator generalny jest tego sa- mego zdania. Czy pan mnie rozumie? – Nie. 31 – To niech pan czyta. – Przed policjantem ląduje teczka. Dokumenty opatrzone są klauzulą „ściśle tajne”. Dotyczą sprawy zabójstwa. – Na głos – dodaje minister. Pełniący obowiązki komendanta głównego policji czuje, że krawat zaczyna go dusić. Sięga jeszcze raz po szklankę, ale niewiele to daje. Czuje, że każdy por tłustego ciała wypełnia pot. Koszula przylepia się do pleców. Gliniarz z utęsknieniem myśli o chłodzie za oknem. – Śmierć nastąpiła w wyniku strzału z osobistej broni służ- bowej nadinspektora Markowskiego, to jest ze znalezionego na miejscu zdarzenia rewolweru Gward, kaliber trzydzieści osiem Special, seria broni FB numer siedemnaście sto sie- demdziesiąt cztery, rok produkcji: tysiąc dziewięćset dzie- więćdziesiąty. – Poll przerywa, unosi zdziwiony wzrok w kie- runku ministra. – Dalej. Policjant patrzy na ministra. Ten zaś zachęcająco kiwa głową. Niedowierzanie ustępuje temu czemuś, co nazywamy brakiem wyboru. Gliniarz zaczyna rozumieć, że to może być jego ostatnia szansa. – W bębenku wyżej wymienionej broni stwierdzono brak jednej sztuki amunicji. Na broni oraz amunicji znaleziono wyłącznie odciski palców denata. – Czy pan rozumie? – Rozumiem – odpowiada uprzejmie policjant. – Ale ma- my tutaj, panie ministrze, niekonsekwencję – dodaje ze świa- domością, że największym niebezpieczeństwem w karierze mogą być nieodpowiedzialne wybory. – Na dachu samochodu znaleziono łuskę. Technicy ją sfotografowali. To nie przej- dzie. 32 – Dobrze, że pan o tym wspomina. Pańscy ludzie nie do- pełnili obowiązków. – Co? – Niech pan siada, do cholery! Zresztą nie tylko oni, bo także pan nie wywiązał się z tego, co do pana należy. – Tak jest! – Pańskie uchybienia wyjaśnimy w drodze postępowania dyscyplinarnego. Znajdziemy powód braku odpowiedniego nadzoru nad pana policjantami. Biuro Spraw Wewnętrznych rozpoczęło śledztwo. – Co pan sugeruje? – Proszę się uspokoić i słuchać. Na zdjęciach z oględzin widać przedmiot na dachu samochodu. To prawdopodobnie łuska, ale nie została włączona do materiału dowodowego. To będzie przedmiotem postępowania. – Rozumiem. – Byłem zdania, że sprawę powinno przejąć Centralne Biu- ro Śledcze – wyjaśnia minister. – Niestety, nie udało mi się obronić swojego stanowiska. – Ach tak. – Ze zgromadzonego przez was, a następnie przez ABW, materiału nie wynika, że przedmiot na zdjęciach przypomina- jący łuskę nią jest. Czy pan to rozumie? – dodaje z nieznacz- nym uśmiechem minister. – Tak. – Dobrze. W tym świetle stwierdzono to, co pan był łaskaw odczytać. – Rozumiem, przyjąłem – odpowiada służalczo Poll. – Doskonale. Opinia publiczna zostanie poinformowana. Oczywiście jedynie w części przeznaczonej dla niej. Jestem zdania, że spełniał pan powierzony przez naród obowiązek 33 najlepiej, jak pan potrafi. Dlatego też postępowanie zostanie zamknięte i nie wykaże uchybień. – Rozumiem. – Ale pańscy ludzie – minister rozkłada ręce – sam pan ro- zumie, prawda? – Tak jest. – Zakończymy tę sprawę pomyślnie. Proszę pamiętać, że będę musiał powołać nowego komendanta głównego. – Oczywiście. Po wyjściu policjanta minister naciska pomarańczowy przycisk telefonu i łączy się z sekretariatem. – Dla nikogo mnie nie ma – informuje asystenta. – Proszę nie przeszkadzać – mówi, po czym podchodzi do obrazu Gę- siarka. Pod obrazem Antoniego Gramatyki zręcznie zamaskowano sejf o dziesiątej klasie odporności na włamania. Minister wpi- suje sześciocyfrowy kod. Alarm łączący sejf z komórką Biura Ochrony Rządu zostaje dezaktywowany. To na wypadek fi- zycznego lub elektronicznego przełamania zabezpieczenia i otwarcia sejfu, jak wyjaśnił Antonowiczowi wprowadzający go tutaj porucznik. Teraz pozostaje kluczykiem otworzyć ca- lowej grubości drzwiczki ze stali, pod którymi w specjalną klawiaturę dotykową należy wpisać kod. Ekran uaktywnia się dopiero po włożeniu i przekręceniu w prawo, a następnie w lewo kluczyka HSL. Po kilkunastu sekundach Antonowicz wyjmuje czarną cienkościenną walizkę z tytanu zabezpieczoną sześciocyfro- wym szyfrem. Walizka jest pełna najtajniejszych w kraju do- kumentów. 9 34 Hanys wyciąga się na skrzypiącym krześle przed kineskopo- wym monitorem i splata dłonie na karku. Siedzi przed chło- pakiem z miasta. To jeden z pomniejszych gangsterów, ale mający kontakty z poważnym półświatkiem. Z boku usadowił się aspirant Radosław Ryży. Ich twarze są zmęczone, szare, zupełnie inne niż przesłuchiwanego, który ostentacyjnie żuje gumę. – Nie będę gadał z tobą, człowieku! – słyszą. – Nienawidzę was i tak zostałem wychowany. Ten, kto z wami trzyma, jest na ulicy zawsze przegrany. Wyciągacie mnie, kurwa, na środku miasta z samochodu! Bez nakazu, bez słowa, przy ro- dzinie. Co wy sobie myślicie? Możecie się, kurwa, żegnać z robotą. – Słuchaj uważnie, ciulu jeden, bo daję ci szansę. Jesteś gotowy? – No? – Nie no, tylko „tak, panie władzo”! Ewentualnie „proszę pana”, jak już taką odrazę do nas czujesz. – Taką mamy tradycję, żeby jebać policję! – Zamknij się, skurwysynu. – Dźwięk dłoni uderzającej w policzek ucina hip-hopowe rymowanki. – Słyszysz? – Sekun- dę później pada następne uderzenie. Widok zdziwionej twarzy uderzonego jest bezcenny, ale strachu także. To nie Ślązak uderzał. „Służbowy liść” jest sprawką aspiranta Radosława Ryżego. – Jebać możesz swoją starą, gnoju – mówi Ruda. – Z nami grzecznie. Zupełnie inne niż przed sekundą, przestraszone spojrzenie rzucone na dłoń Hanysa, wielkości łopaty do węgla, wystar- czy, by natychmiast wykluczyć pomysły o stawianie się poli- cjantowi, który przypomina niedźwiedzia. – Chyba ty. 35 – Nie pyskuj! – Głowa gangstera odskakuje jak gruszka na siłowni. – Znalazłem w twojej kielni worek z białym. – Ruda chwy- ta przesłuchiwanego za włosy i szepcze do ucha: – I to jest podstawa naszej rozmowy. Kumasz już czy inaczej mam ci to wyjaśnić? – To nie moje! – Dziwne. – Ruda! Powiedziałem: dość! – Dobra. – Ruda podnosi ręce i wraca na krzesło. – Rób swoje. – Posłuchaj, szmaciarzu. – Ton Hanysa jest ochrypły, niski. – Gówno mnie obchodzi, czyje to, durniu. Będziesz pyszczył, to cię zawinę. Potem zważę ten gówniany proszek, a ten, co ci przyjebał – wskazuje Rudą – skrobnie protokół. Pijąc her- batkę, poczekamy na proroka. On cię pięknie obrobi. I bę- dziesz miał w papierach nasrane tyle, żebyś był dobrze roz- poznawalny. Rozumiesz? – No i? – Dostaniesz zawiasy. W najlepszym razie. I będziesz je- bał, tak, owszem, ale biedę. Bo kuroniówkę dostaniesz rok, a potem będziesz żył z zasiłku. Z wyrokiem nigdzie roboty nie znajdziesz. Nawet jako cieć na budowie, ciulu jeden. – Chyba ty! Skargę na was napiszę. – Zamknij się, bo nie skończyłem! Skargi możesz pisać. Pisz, najlepiej do konia na Służewcu. Wystarczy mój telefon, rozumiesz? Jeden, kurwa. Ty będziesz siedział na dołku, a ja wjadę ci na chatę, bo mam nosa, że chowasz tam więcej ta- kich woreczków. – Nic nie znajdziesz. Nie będziesz miał dowodów. 36 – Ich zbieranie straciło dla mnie sens, kiedy ty srałeś w pie- luchy. Psem jestem, a nie policjantem. Jak chcę kogoś wsa- dzić, to wsadzam. Dowody znajdują się same. – Nie możesz tak. – Widzę, że od machania hantlami oleju ci we łbie ubyło i nie łapiesz szybko. Jak będę chciał znaleźć, to znajdę. – Głos Hanysa jest stanowczy, chrapliwy. – I znajdę tyle, że wystar- czy, aby ci dupsko pękło pod celą na Białołęce. – Co, podrzucisz mi? – Powiedziałem, że znajdę. Moja sprawa jak. – A w dupie cię mam. – Chciałbyś, ale musisz poczekać. Nie jestem łatwy i bez gry wstępnej nie daję. I nie skończyłem. Oprócz ciebie wjadę na chatę do Aksamita. Do Moca i Stefańskich również. I na- wet jak tam nic nie znajdę, to powiem, że ich sypnąłeś. Więc tak czy owak jesteś w głębokiej, czarnej jak u amerykań- skiego prezydenta, dupie. – Wal się. – Zastrzelono komendanta głównego. Wyobraź sobie, że facet rozpracowywał bandę zajmującą się prochami na mie- ście. Pomyślałem, że wiesz coś o tym. – Do czego pijesz? – Do niczego. – Hanys wzrusza ramionami. – Grzecznie ci tylko mówię, że mam na ten temat kilka pomysłów. I jeden z nich jest taki, że kropnął go ktoś z twojej bandy, żeby bronić swoich interesów. – Facet! Nie bądź śmieszny – odpowiada lekceważąco di- ler. – Nie będę z wami gadał. Po pierwsze, mam was gdzieś. Po drugie, chcesz gadać, to dzwoń do mojego adwokata. Po trzecie… – diler śmieje się w twarz policjantom. – …żeby mnie wsadzić, frajerze, musisz mieć dowody. Nawet jak mnie 37 zamkniesz, to za parę godzin i tak wypuścisz. Może mam coś za uszami, ale nie zajmuję się ubojami. To nie moja półka. Policjanci wpatrują się w aresztanta. Ten po kilkunastu se- kundach nie może znieść ich wzroku. Nagle otwierają się drzwi. Wchodzi elegancko ubrany, starannie ogolony, drobny mężczyzna. Jest opalony i ma czarne kręcone włosy. – Pan posłucha. – Celuje w przesłuchiwanego piórem. – Tak? – Zatrzymujemy pana na czterdzieści osiem godzin. Jutro przyjedzie prokurator. Przedstawi panu zarzut z artykułu sześćdziesiątego drugiego ustęp jeden ustawy o przeciwdzia- łaniu narkomanii. Czyli posiadanie środków odurzających. – Ale ja nic nie miałem! – wykrzykuje przesłuchiwany. – Co jest? – Zamknij się! – Ruda wstaje z krzesła. – Daj mu spokój. – Hanys podnosi rękę. – Wystarczy. Ro- bimy, jak w książce jest napisane. – Oprócz tego – dodaje człowieczek z piórem – zarzut z ar- tykułu pięćdziesiątego dziewiątego tej samej ustawy. Czyli nielegalny obrót środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi. Radzę zadbać o adwokata. Mamy tu dwa przestępstwa, za taki czyn grozi panu kara pozbawienia wol- ności od roku do lat dziesięciu. Istnieje również uzasadnione podejrzenie, że ma pan związek ze śmiercią Markowskiego. – Co? – Uważam, że będzie pan nakłaniał do składania fałszy- wych zeznań lub wyjaśnień inne zamieszane w tę sprawę osoby albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie. Podejrzenie o podżeganie do zabójstwa jest czynem… – Co? 38 – …jest czynem zagrożonym karą do dożywocia włącznie. Grożąca panu kara wymusza potrzebę zastosowania aresztu celem zabezpieczenia toku postępowania. – Słucham? – Gangster zdaje się nie wierzyć. – To jakieś nieporozumienie! – Panowie, z mojej strony to wszystko – dodaje elegancik i zamyka drzwi. Nowy patrzy szeroko otwartymi oczyma przez lustro we- neckie. Hanys czeka na dalszy ciąg. Prawie nie widać jego przymkniętych oczu. Do pomieszczenia, w którym Nowy przygląda się przesłuchaniu, wchodzi człowieczek z piórem. To Karlos, piąty policjant wydziału. – Dobra, dobra – odpowiada tymczasem przesłuchiwany. – Możemy pójść na układ, ale… – Zamknij się, do kurwy nędzy! – Głos Hanysa jest jeszcze niższy. – Dał ci ktoś głos? Jak powiem, że możesz mówić, to będziesz mógł. Na razie ja mówię. I żaden układ, kurwa. Ro- zumiesz? – Tak. – Posłuchaj, gnojku – wtrąca się Ruda. – Nie jestem od te- go, żeby z takim gnojem jak ty negocjować. Jak mnie wkur- wisz wystarczająco, to cię zastrzelę. Po prostu odjebię cię i tyle. Wiesz, co to kontratyp obrony koniecznej? Raport napi- szę, że nóż miałeś i wszystko. I co mi, kurwa, zrobisz? Skargi będziesz w trumnie pisał? Znów zapada kilkusekundowa cisza. Słychać tylko odde- chy. Szparki w oczach Hanysa stają się jeszcze węższe, a oczy przesłuchiwanego jeszcze szerzej otwarte. – Ruda! Zostaw nas. Drzwi zamykają się za impulsywnym policjantem. Hanys przysuwa się do przesłuchiwanego. Nachyla się nad jego uchem. 39 – Nic ci dzisiaj nie zrobię – szepcze – ale ty zrobisz coś dla mnie. – Tak? – Zamknij się! Ja mówię. Odpowiadaj kiwnięciem pustym łbem, tłuku. Rozumiesz? Osiłek kiwa głową. – Dowiesz się czegoś, a potem nam tę informację przeka- żesz, tak? Osiłek kiwa głową. – Konkretnie przekażesz ją mnie. Rozumiesz? Osiłek kiwa głową. – Dobrze. Od tej chwili współpracujesz z nami albo idziesz siedzieć. Dyskretnie dowiesz się wszystkiego na temat zejścia komendanta. Zdasz mi relację. Co się na ten temat mówi na mieście, komu szkodził, kto go kropnął. – Hanys ścisza głos. – Słowem: wszystko. – Ale jak? Przecież nie mogę pójść do was… – Srak! – wybucha Hanys. – Tym się nie martw. Znajdę cię. – Ale… – Zamknij się, powiedziałem! Wyświadczysz nam tę przy- sługę albo zrobię z twoim interesem porządek. I nie tylko ja. Rozumiesz? Osiłek kiwa głową. – Burdele, dziwki, prochy, samochody, koniec z tym. Na nic nie będziemy przymykać oka. Uprzykrzymy ci życie, ro- zumiesz? Osiłek kiwa głową. – Dowiedz się wszystkiego na temat wypadku z komen- dantem albo czeka cię piekło. Powiesz mi, co chcę wiedzieć, to ci odpuszczę. Masz miesiąc. Jeśli nie zechcesz strzelać z ucha dla mnie, zrobimy piekło nie tylko tobie, ale w całej 40 branży. Będzie na mieście wojna totalna. Każdy glina uprzy- krzy wam wszystkim życie, rozumiesz? – Tak. – Dobrze. Tylko nie rób mnie w chuja. Nie marnuj czasu. Nie potrzebuję wiedzieć pierdół, bo sam to mogę ustalić. Dowiedz się konkretów. Popytaj kolegów, szczególnie mą- drzejszych. – Jak się dowiedzą, to po mnie. – To rób tak, żeby się nikt nie zorientował. Ostrożnie – ra- dzi Hanys. – My farby nie puścimy. – Jaką mam na to gwarancję? – Taką, że możesz nam się jeszcze przydać. A twoje intere- siki to pryszcz na dupie Rzeczypospolitej w porównaniu z odjebaniem pierwszego gliny w kraju. Rozumiesz już? – Co z tego będę miał? – Po pierwsze, twój odbyt nie zazna chuja. W każdym razie nie w anclu. Po drugie, dopóki będziesz podawał mi piłkę, nikt nie ruszy twojego interesiku. Chyba że odjebiesz niele- galny ubój albo jakąś grubszą aferę. Osiłek kiwa głową. – Chcę tylko wiedzieć, kto go zabił i za co. Co to za gość, jak się nazywa, czym się zajmuje. Wszystko! Postaraj się. Czy dokładnie zrozumiałeś moje słowa? – Hans kładzie ak- cent na słowo „dokładnie”. – Tak. – No to spierdalaj. – No, ale… – Spierdalaj, powiedziałem! Już! Gangster zbiega po schodach komendy. Nie oglądając się, wychodzi. Na ulicy oddala się szybkim krokiem. Rozgląda się, czy nikt go nie widział. Za rogiem wypuszcza głośno po- wietrze z płuc. Słysząc dzwonek telefonu, ociera pot z czoła. 41 – Halo? – Lepiej zapisz ten numer, gnojku. Przestępca drżącymi dłońmi zapisuje numer Hanysa. Ten zaś uśmiecha się i kładzie przed Nowym dyktafon z nagra- niem przesłuchania. Wprawdzie to, co widział, nie miało wie- le wspólnego z przesłuchaniem, ale Hanys uznał, że się przy- da. Sprawie i Nowemu. – Co to było? – Potrzebujesz osobowych źródeł informacji. Właśnie zo- baczyłeś jeden ze sposobów na ich pozyskanie. – Po coś to nagrywał? Worka z siebie robisz? Bo nie ku- mam. A może dzieje się tu coś, o czym nie wiem? Hanys spogląda na Nowego. Chłopak ma rację. Nagrywa- niem, obserwacją, podsłuchami zajmuje się Wydział Obser- wacyjno-Rozpoznawczy, w skrócie WOR. Policjanci Wy- działu do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu mają inne zadania. – Idziesz na rozmowę z ucholem – rozpoczyna westchnie- niem Hanys – to nagrywasz. – Po co? – Bo może figurant powie coś ciekawego. – Ale i tak gadałeś z nim! Wiesz, co powiedział. I nie mo- żesz procesowo wykorzystać nagrania. – Nie mogę, ale przy strzelaniu z ucha może się coś wy- msknąć. Ja też nie wszystko zapamiętam. Zgrywam i zawsze mogę do tego wrócić. Za jakiś czas to może być przydatne. – Kurwa, ale tak, tak… – Nowemu brakuje słów. – Nie można tak, kurwa mać! Za ten cyrk, który tu odstawiliście, można wylecieć z roboty! Ty zastraszasz obywatela, Ruda go bije, a Karlos jakąś szopkę odpierdala! – Tak to wygląda – odpowiada Hanys. – Staraj się nagry- wać jak najwięcej. 42 – Po cholerę dawać prorokowi hak na siebie? Żeby mógł ci się dobrać do dupy? – Wyjebane mam na to. Pięć dni mogę każdego podsłu- chiwać, a nagrywać do woli. Potem materiały muszę znisz- czyć. – I co? Może zniszczysz to nagranie? – Zniszczę niezwłocznie, jak zajdzie potrzeba. – Hanys, przecież to jest nielegalne! – No i co? Podjebiesz mnie? – No nie! Pojebało cię? – No, jak nie? Przecież uzyskałeś wiedzę o przestępstwie. – Hanys patrzy w twarz Nowemu. – Twoim obowiązkiem prawnym, służbowym oraz moralnym jest jego ujawnienie. Jeśli tego nie zrobisz, nie dopełniasz obowiązków. – Hanys, daj spokój, przecież jesteśmy kumplami. – Coś ci powiem, śpiku jeden. Dla mnie nie istnieją pojęcia „legalne” i „nielegalne”. Nie ma niczego takiego jak prawo. Działamy na jego granicy i trudno wyczuć, po której jest się stronie. Zostaje tylko robota. Trzeba ją odjebać i nie można się pomylić. A wiesz czemu? – Nie. – Bo giną ludzie. Masz tyle służby co oranżada gwarancji, możesz nie wiedzieć. Dlatego zapamiętaj, co ja, stary chuj, ci mówię. Gadasz z ucholem – nagrywasz. Gadasz ze świad- kiem – nagrywasz. Gadasz z prorokiem – nagrywasz, z ko- mendantem – nagrywasz, z naczelnikiem naszego wydziału – nagrywasz. Z kimkolwiek, kurwa, gadasz, wszystko na- grywasz. To policja, tutaj nie ma znaczenia, czy to jest legal- ne czy nie, rozumiesz? – Tak. – Chuja – mówi, wyjmując z kieszeni pluskwę. – Ale zaraz zrozumiesz. – I ku zdziwieniu Nowego podłącza dyktafon do 43 komputera. Przesuwa kursor na linii czasu, podkręca poten- cjometr podróbek i wlepiając spojrzenie w Nowego, podaje słuchawki. – „Hanys, daj spokój. Przecież jesteśmy kumplami”. – Hanys, po co ci to? – To paszport do świata prawdziwych glin. Nic z tym nie zrobisz, będziesz sprawcą przestępstwa. Jeśli jesteś gnidą, mamy na ciebie haka. – Do dupy z taką robotą. – Nowy odkłada słuchawki. – Na dzielnicy mogłem zostać. – Mogłeś, ale zamarzyło ci się być kryminalnym, to jesteś. Nie wiem, skąd się wziąłeś, ale pewnie masz plecy. – Oszalałeś? – W dupie to mam. Nie wierzę, że nikt cię nie pchnął. Jak zechcesz, to powiesz, przy wódce. Jak nie chcesz, twoja sprawa. A na razie… – …nie lubisz mnie? – Nie lubię i ci nie ufam. Nie miej mi tego za złe. Taki je- stem. Siebie też nie lubię i też sobie nie ufam. Ty jesteś no- wy, nie znam cię. Pokażesz się z dobrej strony, to będziesz git. A na razie weź się do roboty. – Policjant klepie Nowego w plecy. – Patrz, słuchaj, a w
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Punkt barana
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: