Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00618 008414 10491693 na godz. na dobę w sumie
Python. Rozmówki - książka
Python. Rozmówki - książka
Autor: Liczba stron: 296
Wydawca: Helion Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-0950-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> komputery i informatyka >> programowanie >> python - programowanie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Podręczny zbiór najbardziej przydatnych konstrukcji języka Python

Prawdopodobnie słyszałeś już o zaletach Pythona. Jest przenośny i działa w niemal wszystkich systemach operacyjnych. Ma niezwykle czytelną i prostą składnię, a jego odmiany mogą współpracować z innymi językami programowania. Mówi się także, że pozwala skrócić czas pisania kodu kilka razy w porównaniu z językiem C++. To jeszcze nie wszystkie atuty Pythona, o czym wkrótce się przekonasz, pisząc swoje pierwsze programy w tym języku.

Dzięki książce 'Python. Rozmówki' błyskawicznie poznasz najważniejsze zwroty i konstrukcje oraz podstawy składni tego języka programowania. Nauczysz się między innymi wykonywać w aplikacjach operacje na łańcuchach i pracować z typami danych, a także pisać programy wielowątkowe i sieciowe. Dowiesz się, jak zarządzać plikami i przetwarzać je oraz jak obsługiwać bazy danych.

Wykorzystaj gotowe fragmenty kodu --
zacznij pisać niezawodne programy w Pythonie.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Python. Rozmówki Autor: Brad Dayley T³umaczenie: Anna Trojan ISBN: 978-83-246-0950-5 Tytu³ orygina³u: Python Phrasebook Format: B6, stron: 296 Podrêczny zbiór najbardziej przydatnych konstrukcji jêzyka Python (cid:129) Poznaj sk³adniê jêzyka Pyton (cid:129) Naucz siê wykonywaæ najczêœciej u¿ywane operacje (cid:129) U¿ywaj gotowych elementów do szybkiego tworzenia rozwi¹zañ w Pythonie Prawdopodobnie s³ysza³eœ ju¿ o zaletach Pythona. Jest przenoœny i dzia³a w niemal wszystkich systemach operacyjnych. Ma niezwykle czyteln¹ i prost¹ sk³adniê, a jego odmiany mog¹ wspó³pracowaæ z innymi jêzykami programowania. Mówi siê tak¿e, ¿e pozwala skróciæ czas pisania kodu kilka razy w porównaniu z jêzykiem C++. To jeszcze nie wszystkie atuty Pythona, o czym wkrótce siê przekonasz, pisz¹c swoje pierwsze programy w tym jêzyku. Dziêki ksi¹¿ce „Python. Rozmówki” b³yskawicznie poznasz najwa¿niejsze zwroty i konstrukcje oraz podstawy sk³adni tego jêzyka programowania. Nauczysz siê miêdzy innymi wykonywaæ w aplikacjach operacje na ³añcuchach i pracowaæ z typami danych, a tak¿e pisaæ programy wielow¹tkowe i sieciowe. Dowiesz siê, jak zarz¹dzaæ plikami i przetwarzaæ je oraz jak obs³ugiwaæ bazy danych. (cid:129) Sk³adnia jêzyka Python (cid:129) Przetwarzanie ³añcuchów danych (cid:129) Korzystanie z typów danych (cid:129) Praca z plikami (cid:129) Tworzenie aplikacji wielow¹tkowych (cid:129) Komunikacja z bazami danych (cid:129) Obs³uga komunikacji sieciowej (cid:129) Tworzenie us³ug sieciowych (cid:129) Przetwarzanie danych w formatach XML i HTML Wykorzystaj gotowe fragmenty kodu — zacznij pisaæ niezawodne programy w Pythonie Wydawnictwo Helion ul. Koœciuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 032 230 98 63 e-mail: helion@helion.pl O autorze ........................................................................... 9 Wprowadzenie ................................................................ 11 1 Podstawy Pythona ........................................................... 13 Przyczyny popularności Pythona ........................................... 14 Wywoływanie interpretera ................................................... 15 Wbudowane typy ................................................................ 16 Podstawy składni Pythona ................................................... 22 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona ............................. 30 Obsługa błędów .................................................................. 43 Wykorzystywanie narzędzi systemowych ............................. 45 2 Przetwarzanie łańcuchów znaków .................................. 53 Porównywanie łańcuchów znaków ...................................... 54 Łączenie łańcuchów znaków ................................................ 55 Dzielenie łańcuchów znaków ............................................... 57 Wyszukiwanie podłańcuchów w łańcuchu znaków ............... 58 Wyszukiwanie i zastępowanie w łańcuchach znaków ........... 60 Wyszukiwanie łańcuchów znaków z konkretnym początkiem lub końcem ................................ 61 Spis treści Przycinanie łańcuchów znaków ............................................ 62 Wyrównanie i formatowanie łańcuchów znaków .................. 64 Wykonywanie kodu zawartego w łańcuchach znaków ......... 66 Zastępowanie zmiennych wewnątrz łańcuchów znaków ...... 67 Konwersja Unicode do lokalnych łańcuchów znaków ........... 69 3 Zarządzanie typami danych .............................................73 Definiowanie listy ................................................................ 74 Dostęp do listy ..................................................................... 76 Wycinek listy ........................................................................ 77 Dodawanie i usuwanie elementów listy ............................... 79 Sortowanie listy ................................................................... 82 Wykorzystywanie krotek ....................................................... 84 Tworzenie słownika ............................................................. 87 Dodawanie wartości do słownika ......................................... 88 Pobieranie wartości ze słownika ........................................... 91 Wycinek słownika ................................................................ 93 Zamiana kluczy na wartości w słowniku ............................... 95 4 Praca z plikami .................................................................97 Otwieranie i zamykanie pliku ............................................... 98 Odczytywanie całego pliku ................................................. 100 Odczytywanie pojedynczego wiersza z pliku ....................... 103 Dostęp do każdego słowa z pliku ....................................... 104 Zapisywanie do pliku ......................................................... 105 Ustalenie liczby wierszy w pliku ......................................... 107 Przechodzenie drzewa katalogów ....................................... 108 Zmiana nazwy pliku ........................................................... 109 Rekurencyjne kasowanie plików i podkatalogów ................ 111 Wyszukiwanie plików w oparciu o rozszerzenie .................. 113 Tworzenie archiwum TAR ................................................... 115 4 Spis treści Wyodrębnianie pliku z archiwum TAR ................................ 117 Dodawanie plików do archiwum ZIP .................................. 119 Wyodrębnianie plików z archiwum ZIP ............................... 121 5 Zarządzanie wątkami .................................................... 123 Rozpoczynanie nowego wątku ........................................... 124 Tworzenie i wychodzenie z wątków ................................... 126 Synchronizacja wątków ...................................................... 128 Implementacja wielowątkowej kolejki priorytetowej .......... 130 Inicjalizacja wątku z przerwaniem zegarowym ................... 133 6 Praca z bazami danych .................................................. 137 Dodawanie wpisów do pliku DBM ..................................... 138 Pobieranie wpisów z pliku DBM ......................................... 140 Uaktualnianie wpisów w pliku DBM ................................... 142 Serializacja obiektów do pliku ............................................ 144 Deserializacja obiektów z pliku .......................................... 147 Przechowywanie obiektów w pliku shelve ......................... 149 Pobieranie obiektów z pliku shelve .................................... 152 Zmiana obiektów w pliku shelve ........................................ 154 Łączenie się z serwerem bazy danych MySQL ..................... 156 Tworzenie bazy danych MySQL .......................................... 159 Dodawanie wpisów do bazy danych MySQL ...................... 161 Pobieranie wpisów z bazy danych MySQL .......................... 163 Implementacja komunikacji internetowej ..................... 167 Otwieranie gniazda po stronie serwera dla otrzymywania danych ................................................ 168 Otwieranie gniazda po stronie klienta do przesyłania danych ...................................................... 171 Otrzymywanie danych strumieniowych za pomocą modułu ServerSocket ...................................... 173 7 5 Spis treści Przesyłanie danych strumieniowych ................................... 175 Wysyłanie e-maili za pośrednictwem SMTP ........................ 177 Pobieranie poczty elektronicznej z serwera POP3 ................ 179 Wykorzystywanie Pythona do pobierania plików z serwera FTP .......................................................... 182 8 Przetwarzanie HTML ......................................................187 Przetwarzanie adresów URL ............................................... 188 Otwieranie dokumentów HTML .......................................... 191 Pobieranie łączy z dokumentów HTML ............................... 194 Pobieranie obrazków z dokumentów HTML ........................ 196 Pobieranie tekstu z dokumentów HTML .............................. 199 Pobieranie plików cookie ................................................... 201 Dodawanie cudzysłowów do wartości atrybutów w dokumentach HTML ..................................... 204 9 Przetwarzanie XML ........................................................209 Ładowanie dokumentu XML ............................................... 210 Sprawdzanie poprawności składniowej dokumentów XML ............................................................ 212 Dostęp do węzłów potomnych ........................................... 214 Dostęp do atrybutów elementów ....................................... 219 Dodanie węzła do drzewa DOM ......................................... 221 Usuwanie węzła z drzewa DOM ......................................... 224 Przeszukiwanie dokumentów XML ..................................... 227 Ekstrakcja tekstu z dokumentów XML ................................. 231 Przetwarzanie znaczników XML .......................................... 234 6 Spis treści 10 Programowanie usług sieciowych ................................. 237 Tworzenie stron internetowych w HTML za pomocą skryptów CGI .................................................. 238 Przetwarzanie parametrów przekazywanych do skryptów CGI .............................................................. 241 Tworzenie skryptów CGI, które przesyłają informacje same do siebie ................................................ 244 Pozwalanie użytkownikom na przesyłanie plików za pomocą skryptów CGI ...................................... 248 Tworzenie serwera HTTP do obsługi żądań GET ................. 252 Tworzenie serwera HTTP do obsługi żądań POST ................ 256 Tworzenie serwera HTTP obsługującego skrypty CGI .......... 261 Wysyłanie żądania HTTP GET ze skryptu Pythona ............... 263 Wysyłanie żądania HTTP POST ze skryptu Pythona ............. 266 Tworzenie serwera XML-RPC .............................................. 269 Tworzenie klienta XML-RPC ............................................... 271 Wykorzystywanie SOAPpy w dostępie do usług sieciowych SOAP za pośrednictwem pliku WSDL .............. 273 Skorowidz ...................................................................... 279 7 ython jest zorientowanym obiektowo językiem progra- mowania o wyjątkowych możliwościach i elastyczności. Widać w nim podobieństwa do języków skryptowych ta- kich jak Perl, Scheme i TCL oraz do innych języków pro- gramowania, takich jak Java oraz C. Niniejszy rozdział ma na celu ramowe przedstawienie tego języka programowania, co powinno pomóc w zrozumieniu kolejnych rozdziałów książki. Nie będzie on jednak wy- czerpujący; powinien dać ogólny obraz języka oraz pomóc zrozumieć jego podstawy, tak by w celu uzyskania dokład- niejszych informacji wystarczyło sięgnięcie do dokumentacji Pythona. Przyczyny popularności Pythona Przyczyny popularności Pythona Istnieje kilka przyczyn popularności Pythona. Jest on jed- nym z łatwiejszych języków, dzięki którym można rozpo- cząć swoją przygodę z programowaniem, a mimo to posiada ogromne możliwości, nadające się do zastosowania w więk- szych aplikacjach. Poniższe punkty opisują tylko niektóre przydatne cechy Pythona: n Przenośność: Python działa na prawie każdym syste- mie operacyjnym, w tym na Linuksie/Uniksie, Win- dows, Mac, OS/2 i innych. n Integracja: Python może zostać zintegrowany z obiek- tami COM, .NET oraz CORBA. Istnieje implemen- tacja Jython, która pozwala na używanie Pythona na dowolnej platformie Javy. IronPython jest implemen- tacją, która umożliwia programistom Pythona do- stęp do bibliotek .NET. Python może także zawierać opakowany kod w językach C czy C++. n Prostota: Łatwo jest rozpocząć pisanie programów w Pythonie. Jasna, czytelna składnia sprawia, że two- rzenie aplikacji i usuwanie z nich błędów jest naprawdę proste. n Możliwości: Cały czas powstają rozszerzenia do Py- thona, które służą funkcjom takim jak dostęp do bazy danych, edycja materiałów audio i video, GUI, two- rzenie stron internetowych i tak dalej. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 14 Wywoływanie interpretera n Elastyczność: Python jest jednym z najbardziej ela- stycznych języków. Łatwo jest zacząć szybko tworzyć kod, który będzie rozwiązywał problemy związane z projektowaniem i programowaniem. n Open-source: Python jest językiem o otwartym kodzie źródłowym, co oznacza, że można go swobodnie i za darmo używać i dystrybuować. Wywoływanie interpretera Skrypty w Pythonie są wykonywane przez interpreter Py- thona. W większości systemów operacyjnych można uru- chomić interpreter Pythona, wykonując polecenie python w wierszu poleceń. Może to jednak wyglądać inaczej w za- leżności od systemu operacyjnego i środowiska, w którym się pracuje. Niniejszy podrozdział omawia standardowe metody wywoływania interpretera, by wykonywał on in- strukcje Pythona oraz pliki ze skryptami. Wywoływanie interpretera bez przekazania mu pliku ze skryptem w charakterze parametru powoduje wyświetle- nie następujących wierszy: bwd-linux:/book # python Python 2.4.2 (#1, Apr 9 2006, 19:25:19) [GCC 4.1.0 (SUSE Linux)] on linux2 Type help , copyright , credits or license for more information. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 15 Wbudowane typy Wiersz poleceń Pythona wyświetla . Jeśli wykona się polecenie, które wymaga więcej danych wejściowych, zo- stanie wyświetlony znak zachęty .... Z wiersza poleceń interpretera można wykonywać pojedyncze instrukcje Py- thona, jak poniżej: print Drukowanie łańcucha znaków Drukowanie łańcucha znaków Wywołanie interpretera wraz ze skryptem jako parame- trem, co zaprezentowano poniżej, rozpoczyna wykonywa- nie skryptu i kontynuuje aż do zakończenia skryptu. Kiedy skrypt zostaje zakończony, interpreter przestaje być aktywny. bwd-linux:/book # python script.py Wykonywanie skryptu bwd-linux:/book # Skrypty mogą także być uruchamiane z interpretera po- przez wykorzystanie wbudowanej w Pythona funkcji execfile(script), gdzie script jest uruchamianym skryptem Pythona. Poniższy przykład prezentuje skrypt wykonywany za pomocą funkcji execfile(): execfile( script.py ) Wykonywanie skryptu Wbudowane typy Najczęściej wykorzystywane typy Pythona, wbudowane w ten język, można pogrupować w kategorie wymienione w tabeli 1.1. Kolumna „Nazwa typu” pokazuje nazwę po- 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 16 Wbudowane typy wiązaną z każdym z wbudowanych typów i może być wy- korzystywana w celu ustalenia, czy obiekt jest określonego typu, za pomocą funkcji isinstance(object, typename), gdzie object to sprawdzany obiekt, natomiast typename jest nazwą typu, jak poniżej: s = Prosty łańcuch znaków print isinstance(s, basestring) True print isinstance(s, dict) False Tabela 1.1. Popularne wbudowane typy Pythona Kategoria typu Nazwa typu Opis None Liczby types.NoneType Obiekt None (obiekt null) bool True lub False (Boolean) Zbiory Sekwencje int long float complex set frozenset str unicode basestring list tuple xrange Liczba całkowita Długa liczba całkowita Liczba zmiennoprzecinkowa Liczba zespolona Zbiór zmienny Zbiór niezmienny Łańcuch znaków Łańcuch znaków Unicode Typ bazowy dla wszystkich łańcuchów znaków Lista Krotka Sekwencja niezmienna R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 17 Wbudowane typy Tabela 1.1. Popularne wbudowane typy Pythona — ciąg dalszy Kategoria typu Nazwa typu Opis Odwzorowania Pliki Wywoływalne (Callable) dict file type object types.Builtin- FunctionType types.Builtin- MethodType types. FunctionType types. InstanceType types. MethodType types.Unboun- dedMethodType types. ModuleType object type Moduły Klasy Typy UWAGA Słownik Plik Typ dla wszystkich wbudowanych typów Rodzic wszystkich typów i klas Wbudowana funkcja Wbudowana metoda Funkcja zdefiniowana przez użytkownika Obiekt klasy Metoda związana Metoda niezwiązana Moduł Rodzic wszystkich klas Typ dla wszystkich wbudowanych typów By możliwe było korzystanie z dowolnych obiektów typów takich jak type oraz types.ModuleType, moduł typów musi być zaimportowany. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 18 Wbudowane typy None Typ None odpowiada obiektowi pustemu (ang. null), który nie posiada żadnej wartości. Typ None jest w Pythonie jedynym obiektem, który może być obiektem pustym. Składnia wykorzystywana w celu użycia tego typu w pro- gramach to po prostu None. Liczby Typy liczbowe w Pythonie są bardzo proste. Typ bool posiada dwie możliwe wartości: True oraz False. Typ int przechowuje wewnętrznie 32-bitowe liczby całkowite. Typ long może przechowywać liczby ograniczone jedynie przez dostępną pamięć maszyny. Typ float wykorzystuje wbu- dowane liczby podwójnej precyzji do przechowywania 64- bitowych liczb zmiennoprzecinkowych. Typ complex przechowuje liczby jako pary liczb zmiennoprzecinkowych. Wartości te są dostępne za pomocą atrybutów z.real i z.imag obiektu complex. Zbiór Typ zbioru reprezentuje nieuporządkowany zbiór unikal- nych elementów. Istnieją dwa podstawowe typy zbiorów: zmienny (ang. mutable) set oraz niezmienny (ang. immu- table) frozenset. Zbiory zmienne mogą być modyfikowane (można do nich dodawać i odejmować od nich elementy). Zbiory niezmienne nie mogą być modyfikowane po utwo- rzeniu. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 19 Wbudowane typy UWAGA Wszystkie elementy umieszczone w zbiorze muszą być typu niezmiennego, dlatego też zbiory nie mogą zawierać ele- mentów takich jak listy czy słowniki. Mogą jednak obejmo- wać łańcuchy znaków oraz krotki. Sekwencje W Pythonie istnieje kilka typów sekwencji. Sekwencje są uporządkowane i mogą być indeksowane przez liczby nie- ujemne. Sekwencje można łatwo przetwarzać i mogą one składać się z prawie każdego obiektu Pythona. Dwa najczęściej dotychczas spotykane typy sekwencji to łańcuchy znaków oraz listy. W rozdziale 2., „Przetwarzanie łańcuchów znaków”, omówione jest tworzenie i wyko- rzystywanie łańcuchów znaków. W rozdziale 3., „Zarzą- dzanie typami danych”, omówione zostały najpopularniejsze rodzaje sekwencji wraz z operacjami ich tworzenia i prze- twarzania. Odwzorowania Typ odwzorowań reprezentuje dwie grupy obiektów. Pierw- szą z nich jest zbiór kluczy, które indeksują drugą grupę, zawierającą zbiór wartości. Każdy klucz indeksuje kon- kretną wartość z odpowiadającego mu zbioru. Klucz musi być typem niezmiennym. Wartością może być prawie każdy obiekt Pythona. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 20 Wbudowane typy Słownik jest jedynym typem odwzorowania wbudowanym obecnie w Pythonie. W rozdziale 3. omówiono słowniki, ich tworzenie oraz przetwarzanie. Pliki Typ pliku jest w Pythonie obiektem, który reprezentuje otwarty plik. Obiekty tego typu mogą być wykorzystywane do odczytywania danych z systemu plików i zapisywania ich do niego. W rozdziale 4., „Praca z plikami”, omówiono obiekty plików, a także zaprezentowano niektóre z najczę- ściej wykorzystywanych sposobów związanych z używa- niem plików w Pythonie. Wywoływalne Obiekty typu wywoływalnego (ang. callable) obsługują operacje wywoływania funkcji w Pythonie, co oznacza, że mogą być wywoływane jako funkcje programu. Do kategorii tej zalicza się kilka typów wywoływalnych. Naj- częściej spotykane są funkcje wbudowane w Pythona, funk- cje zdefiniowane przez użytkownika, klasy oraz obiekty metod. UWAGA Klasy są uznawane za typy wywoływalne, ponieważ klasa wywoływana jest w celu utworzenia nowego obiektu tej klasy. Kiedy powoła się nowy obiekt klasy, obiekty metod tej klasy także stają się wywoływalne. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 21 Podstawy składni Pythona Moduły Typ modułu reprezentuje moduły Pythona, które zostały załadowane za pomocą instrukcji import. Instrukcja import tworzy obiekt typu modułu o tej samej nazwie co moduł Pythona. Następnie wszystkie obiekty wewnątrz modułu są dodawane do atrybutu __dict__ nowoutworzonego obiektu typu modułu. Dostęp do obiektów modułu można uzyskać bezpośred- nio za pomocą składni z kropkami, ponieważ jest on tłuma- czony na wyszukiwanie w słowniku. W ten sposób można użyć module.object zamiast dostępu do atrybutu poprzez module.__dict__( object ) w celu uzyskania dostępu do obiektów modułu. Przykładowo, moduł math zawiera obiekt liczbowy pi; poniższy kod ładuje moduł math i wywołuje obiekt pi: import math print math.pi 3.14159265359 Podstawy składni Pythona Język Python posiada wiele cech wspólnych z Perlem, ję- zykiem C oraz Javą. Istnieją jednak pomiędzy nimi także pewne zdecydowane różnice. Niniejszy podrozdział po- święcony jest krótkiemu opisowi składni, z którą można się spotkać w Pythonie. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 22 Podstawy składni Pythona Używanie wcięć kodu Jedną z pierwszych trudności, jakie napotykają programiści uczący się Pythona, jest brak nawiasów klamrowych do oznaczania bloków kodu dla definicji klas i funkcji czy do sterowania przepływem. Bloki kodu są oznaczane przez wcięcia wierszy, co jest surowo wymuszane. Liczba spacji we wcięciu może być różna, jednak wszystkie instrukcje wewnątrz bloku muszą być wcięte o tyle samo. Oba bloki w poniższym przykładzie są poprawne: if True: print Prawda else: print Fałsz Jednak drugi blok w kolejnym przykładzie wygeneruje błąd: if True: print Odpowiedź print Prawda else: print Odpowiedź print Fałsz Tworzenie wielowierszowych instrukcji Instrukcje w Pythonie zazwyczaj kończą się znakiem końca wiersza. Python pozwala jednak na używanie znaku konty- nuacji wiersza (\) do oznaczenia, że wiersz ma swój ciąg dalszy. Przykładowo: R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 23 Podstawy składni Pythona total_sum = sum_item_one + \ sum_item_two + \ sum_item_three Instrukcje zawarte wewnątrz nawiasów [], {} czy () nie wymagają użycia znaku kontynuacji wiersza. Przykładowo: week_list = [ Poniedziałek , Wtorek , Środa , Czwartek , Piątek ] Cudzysłów Python zezwala na używanie apostrofów ( ) i cudzysło- wu ( ) bądź też trzech apostrofów ( ), lub trzech cu- dzysłowów ( ) do oznaczenia literałów łańcuchów znaków, pod warunkiem, że ten sam typ znaku rozpo- czyna i kończy łańcuch. Potrójne cudzysłowy mogą być wykorzystywane do rozciągnięcia łańcucha znaków na wiele wierszy. Przykładowo, wszystkie poniższe przykła- dy są poprawne: word = słowo sentence = To jest zdanie. paragraph = To jest akapit. Składa się z kilku wierszy i zdań. Formatowanie łańcuchów znaków Python pozwala, by łańcuchy znaków były formatowane z użyciem predefiniowanego formatującego łańcucha zna- ków z listą zmiennych. Poniżej znajduje się przykład uży- wania wielu formatujących łańcuchów znaków do wyświe- tlenia tych samych danych: 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 24 Podstawy składni Pythona list = [ Brad , Dayley , Python. Rozmówki , 2007] letter = ... Szanowny Panie s,\n ... Dziękujemy za przesłanie nam Pańskiej książki, s. ... Skontaktujemy się z Panem w d roku. display = ... Tytuł: s ... Autor: s, s ... Data: d record = s| s| s| 08d print letter (list[1], list[2], list[3]) Szanowny Panie Dayley, Dziękujemy za przesłanie nam Pańskiej książki, Python. Rozmówki . Skontaktujemy się z Panem w 2007 roku. print display (list[2], list[1], list[0], list[3]) Tytuł: Python. Rozmówki Autor: Dayley, Brad Data: 2007 print record (list[0], list[1], list[2], list[3]) Brad|Dayley| Python. Rozmówki |00002007 Wykorzystywanie instrukcji sterujących Python obsługuje instrukcje if, else oraz elif dla warun- kowego wykonywania kodu. Składnia jest następująca: if expression: block, gdzie expression to wyrażenie, a block — blok kodu, definiujący zachowanie warunkowe. Jeśli wyrażenie zwraca True, blok kodu jest wykonywany. Poniższy kod prezentuje przykład prostej serii bloków if: R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 25 Podstawy składni Pythona if x == True: print x jest prawdą elif y == True: print y jest prawdą else: print oba są fałszem Python obsługuje pętle warunkowe za pomocą instrukcji while. Składnia jest następująca: while expression: block, gdzie expression to wyrażenie, a block — blok kodu, definiujący zachowanie pętli. Dopóki wyrażenie zwraca True, blok jest wykonywany w pętli. Poniższy kod prezentuje przykład pętli warunkowej while: x = 1 while x 10: x += 1 Python obsługuje także instrukcję for dla pętli operują- cych na sekwencjach. Składnia jest następująca: for item in sequence: block, gdzie item to element sekwencji sequence, a block jest blokiem kodu definiującym za- chowanie pętli. Po każdej pętli wybierany jest kolejny element z sekwencji i blok kodu jest wykonywany. Pętla for jest kontynuowana, dopóki w sekwencji nie skończą się elementy. Poniższe kody prezentują kilka różnych przy- kładów pętli sekwencyjnych for. Pierwszy przykład wykorzystuje łańcuch znaków jako se- kwencję, z której utworzy się listę kolejnych znaków z łań- cucha: word = Python list = [] for ch in word: 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 26 Podstawy składni Pythona ... list.append(ch) ... print list [ P , y , t , h , o , n ] Poniższy przykład wykorzystuje funkcję range() do utwo- rzenia tymczasowej sekwencji liczb całkowitych rozmiaru listy, tak by elementy listy mogły być dodawane do łań- cucha znaków w kolejności: string = for i in range(len(list)): ... string += list[i] ... print string Python Kolejny przykład wykorzystuje funkcję enumerate(string) do utworzenia tymczasowej sekwencji. Funkcja enumerate zwraca wyliczenie w formie (0, s[0]), (1, s[1]) i tak dalej, aż do końca sekwencji string, tak by pętla for mogła przypisać zarówno wartości i, jak i ch dla każdej iteracji w celu utworzenia słownika: dict = {} for i,ch in enumerate(string): ... dict[i] = ch ... print dict {0: P , 1: y , 2: t , 3: h , 4: o , 5: n } Poniższy przykład wykorzystuje słownik jako sekwencję w celu wyświetlenia zawartości słownika: for key in dict: ... print key, = , dict[key] ... R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 27 Podstawy składni Pythona 0 = P 1 = y 2 = t 3 = h 4 = o 5 = n Python udostępnia instrukcję break w celu przerwania wykonywania i wyjścia z bieżącej pętli. Zawiera także in- strukcję continue, która przerywa wykonywanie bieżą- cej iteracji i rozpoczyna kolejną iterację bieżącej pętli. Poniższy przykład pokazuje użycie instrukcji break oraz continue: word = Pithon. Rozmówki string = for ch in word: ... if ch == i : ... string += y ... continue ... if ch == : ... break ... string += ch ... print string Python. UWAGA Po pętlach for i while można dodać instrukcję else, tak samo jak w przypadku instrukcji if. Instrukcja else jest wy- konywana po tym, jak pętla z powodzeniem zakończy wszyst- kie iteracje. Jeśli napotykana jest instrukcja break, else nie jest wykonywane. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 28 Podstawy składni Pythona Obecnie nie ma w Pythonie instrukcji przełączającej (ang. switch). Najczęściej nie jest to problemem i można sobie poradzić dzięki serii instrukcji if-elif-else. Istnieje jed- nak wiele innych sposobów radzenia sobie z tym brakiem. Poniższy przykład pokazuje, jak można utworzyć prostą instrukcję przełączającą w Pythonie1: def a(s): ... print s ... def switch(ch): ... try: ... { 1 : lambda : a( jeden ), ... 2 : lambda : a( dwa ), ... 3 : lambda : a( trzy ), ... a : lambda : a( Litera a ) ... }[ch]() ... except KeyError: ... a( Nie znaleziono klucza ) ... switch( 1 ) jeden switch( a ) Litera a switch( b ) Nie znaleziono klucza 1 Warto zauważyć, że od dawna rozważano usunięcie notacji lambda z Pythona począwszy od przyszłej wersji 3.0; aktualnie nie zapowiada się, by miało się tak stać (PEP 3099) — przyp. tłum. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 29 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona Niniejszy podrozdział poświęcony jest omówieniu pod- stawowych koncepcji związanych z obiektami, modułami, klasami oraz funkcjami języka Python. Podrozdział ten zakłada, że Czytelnik posiada podstawowe zrozumienie języków zorientowanych obiektowo, i ma dostarczyć wy- starczającą ilość informacji, by możliwe było rozpoczęcie pracy z Pythonem oraz wykorzystywanie i tworzenie skom- plikowanych modułów i klas. Wykorzystywanie obiektów Python jest zbudowany wokół koncepcji „obiektu”. Każdy fragment danych przechowywany i wykorzystywany przez Pythona jest obiektem. Listy, łańcuchy znaków, słowniki, liczby, klasy, pliki, moduły i funkcje — wszystkie one są obiektami. Każdy obiekt w Pythonie posiada swoją tożsamość, typ oraz wartość. Tożsamość (ang. identity) wskazuje na lo- kalizację obiektu w pamięci. Typ (ang. type) opisuje re- prezentację obiektu dla Pythona (więcej w tabeli 1.1). Wartość (ang. value) obiektu to po prostu dane w nim prze- chowywane. Poniższy przykład pokazuje, w jaki sposób można uzyskać dostęp do tożsamości, typu i wartości obiektu w sposób programowy za pomocą odpowiednio: id(object), type (object) oraz nazwy zmiennej: 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 30 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona l = [1,2,3] print id(l) 9267480 print type(l) type list print l [1, 2, 3] Po utworzeniu obiektu, tożsamość i typ nie mogą być zmienione. Jeśli wartość obiektu się zmienia, jest on uważany za obiekt zmienny (ang. mutable). Jeśli wartość obiektu nie może być modyfikowana, jest uznawany za obiekt niezmienny (ang. immutable). Niektóre obiekty posiadają także atrybuty i metody. Atry- buty są wartościami powiązanymi z obiektem. Metody to wywoływalne funkcje, które wykonują operacje na obiekcie. Dostęp do atrybutów i metod obiektu uzyskuje się po- przez wykorzystanie składni z kropkami (.): class test(object): ... def printNum(self): ... print self.num ... t = test() t.num = 4 t.printNum() 4 Wykorzystywanie modułów Cały Python zbudowany jest z modułów. Moduły są pli- kami Pythona, które pochodzą z podstawowych bibliotek dostarczanych wraz z tym językiem, a także modułów R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 31 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona tworzonych przez inne organizacje, tworzące rozszerzenia do Pythona oraz modułów napisanych samodzielnie przez programistę. Większe aplikacje lub biblioteki, które za- wierają więcej modułów, zazwyczaj połączone są w pa- kiety. Pakiety pozwalają na połączenie kilku modułów pod jedną nazwą. Moduły ładowane są do programu w Pythonie za pomocą instrukcji import. Po zaimportowaniu modułu tworzona jest dla niego i dla wszystkich zawartych w nim obiektów przestrzeń nazw. Następnie wykonywany jest kod z pliku źródłowego i tworzony jest obiekt modułu o takiej samej nazwie co plik źródłowy, dzięki czemu możliwy jest do- stęp do przestrzeni nazw. Istnieje kilka różnych sposobów importowania modu- łów. Poniższe przykłady obrazują niektóre z tych metod. Moduły mogą być importowane bezpośrednio za pomocą nazwy pakietu bądź modułu. Dostęp do elementów z pod- modułów musi odbywać się w sposób jawny, poprzez poda- nie pełnej nazwy pakietu: import os os.path.abspath( . ) C:\\books\\python Moduły mogą być importowane bezpośrednio za pomocą nazwy modułu, jednak przestrzeń nazw może być nazwana inaczej. Dostęp do elementów z podmodułów musi od- bywać się w sposób jawny, poprzez podanie pełnej nazwy pakietu: 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 32 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona import os as computer computer.path.abspath( . ) C:\\books\\python Moduły mogą być importowane za pomocą nazwy modułu wewnątrz pakietu. Dostęp do elementów z podmodułów musi odbywać się w sposób jawny, poprzez podanie peł- nej nazwy pakietu: import os.path os.path.abspath( . ) C:\\books\\python Moduły mogą być importowane poprzez wybranie konkret- nych modułów z pakietu. Dostęp do elementów z podmo- dułów może odbywać się w sposób niejawny, bez podania pełnej nazwy pakietu: from os import path path.abspath( . ) C:\\books\\python UWAGA Python zawiera funkcję reload(module), która przeładowuje moduł określony jako module. Jest ona wyjątkowo przydatna w czasie tworzenia programów, kiedy istnieje potrzeba uak- tualnienia modułu i przeładowania go bez kończenia pro- gramu. Obiekty utworzone przed przeładowaniem modułu nie zostaną uaktualnione, dlatego należy bardzo uważać w przy- padku wykonywania na nich jakichś operacji. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 33 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona Podstawy klas Pythona Klasy Pythona są generalnie zbiorem atrybutów oraz metod. Klasy zazwyczaj służą jednemu z dwóch celów: tworze- niu nowego typu danych zdefiniowanego przez użytkow- nika lub rozszerzeniu możliwości istniejącego typu danych. Niniejszy podrozdział zakłada, że Czytelnik rozumie, czym są klasy, na bazie języka C, Javy czy innego języka zorien- towanego obiektowo. W Pythonie klasy są wyjątkowo łatwe do zdefiniowania; łatwo również utworzyć nowe obiekty klasy (ang. instan- tiation). Do zdefiniowania nowej klasy służy instrukcja class name(object):, gdzie name jest nazwą własnego typu obiektu, zdefiniowaną przez użytkownika, natomiast object określa obiekt Pythona, po którym się dziedziczy. UWAGA Dziedziczenie klas w Pythonie jest podobne do dziedziczenia z Javy, języka C i innych języków zorientowanych obiektowo. Metody i atrybuty klasy rodzica będą dostępne dla klasy po- tomnej, natomiast metody i atrybuty o tej samej nazwie w klasie potomnej nadpiszą te z klasy rodzica. Cały kod zawarty w bloku następującym po instrukcji class wykonywany będzie za każdym razem, kiedy tworzony jest obiekt klasy. Próbka kodu o nazwie testClass.py ilu- struje sposób tworzenia prostej klasy w Pythonie. Instruk- cja class ustala nazwę typu klasy i dziedziczy po bazowej klasie object. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 34 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona UWAGA Instrukcja class definiuje jedynie typ obiektu klasy; nie tworzy samego obiektu klasy. Obiekt klasy nadal musi być utworzony poprzez bezpośrednie wywołanie klasy. Funkcja __init__ nadpisuje metodę odziedziczoną po klasie object i będzie wywoływana, kiedy tworzony bę- dzie obiekt klasy. Obiekt klasy tworzony jest przez bez- pośrednie wywołanie: tc = testClass( Pięć ). Po bezpośrednim wywołaniu klasy, zwracany jest obiekt tej klasy. UWAGA Możliwe jest określenie niezbędnych parametrów funkcji __init__() pod warunkiem, że parametry te dostarczy się w momencie wywoływania klasy w celu utworzenia obiektu klasy. class testClass(object): print Tworzenie nowej klasy\n===================== number=5 def __init__(self, string): self.string = string def printClass(self): print Liczba = d self.number print Łańcuch znaków = s self.string tc = testClass( Pięć ) tc.printClass() tc.number = 10 tc.string = Dziesięć tc.printClass() Plik testClass.py R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 35 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona Tworzenie nowej klasy ===================== Liczba = 5 Łańcuch znaków = Pięć Liczba = 10 Łańcuch znaków = Dziesięć Dane wyjściowe dla kodu z pliku testClass.py UWAGA Wewnątrz klasy konieczne jest stosowanie prefiksu self., kiedy odnosi się do atrybutów i metod tej klasy. Choć self jest także wymieniane jako pierwszy argument we wszyst- kich metodach klasy, w rzeczywistości nie musi jednak być jawnie określane, kiedy wywołuje się metodę. Wykorzystywanie funkcji Definiowanie i wywoływanie funkcji w Pythonie jest za- zwyczaj stosunkowo łatwe, może jednak także stać się moc- no zagmatwane. Najważniejsze, co należy zapamiętać, to że funkcje są obiektami języka Python i że przekazywane parametry są w rzeczywistości „stosowane” do obiektu funkcji. By utworzyć funkcję, należy skorzystać z instrukcji def functionname(parameters):, gdzie functionname to na- zwa funkcji, a parameters — jej parametry, a później zde- finiować funkcję w następującym po niej bloku kodu. Po zdefiniowaniu funkcji można ją wywoływać poprzez okre- ślenie nazwy funkcji oraz przekazanie jej odpowiednich parametrów. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 36 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona Poniższe akapity pokazują niektóre z różnych sposobów wykonania pewnego zadania dla funkcji przedstawionej poniżej: def fun(name, location, year=2006): print s/ s/ d (name, location, year) n Pierwszy przykład prezentuje funkcję wywoływaną poprzez przekazanie wartości parametrów w kolej- ności. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż parametr z ro- kiem posiada wartość domyślną, ustawioną w definicji funkcji, co oznacza, że ten parametr może zostać po- minięty, a wtedy wykorzystana zostanie wartość do- myślna. fun( Robert , Katowice ) Robert/Katowice/2006 n Kolejny przykład pokazuje przekazywanie parametrów przez nazwę. Zaleta przekazywania parametrów przez nazwę polega na tym, że kolejność, w jakiej ukazują się one na liście parametrów, nie ma znaczenia. fun(location= Berlin , year=2004, name= Aleksander ) Aleksander/Berlin/2004 n Poniższy przykład ilustruje możliwość łączenia róż- nych metod przekazywania parametrów. W przykła- dzie tym pierwszy parametr jest przekazany jako wartość, natomiast drugi i trzeci są przekazane przez nazwę. fun( Amadeusz , year=2005, location= Wiedeń ) Amadeusz/Wiedeń/2005 R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 37 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona n Parametry mogą także być przekazane jako krotka (ang. tuple) za pomocą składni z *, jak pokazano na kolejnym przykładzie. Elementy krotki muszą od- powiadać parametrom, które są oczekiwane przez funkcję. tuple = ( Edward , Kolonia , 2003) fun(*tuple) Edward/Kolonia/2003 n Parametry mogą również być przekazywane jako słow- nik za pomocą składni z **, jak pokazano na poniższym przykładzie. Wpisy w słowniku muszą odpowiadać pa- rametrom, które są oczekiwane przez funkcję. dictionary = { name : Franciszek , location : Skierniewice , year :1999} fun(**dictionary) Franciszek/Skierniewice/1999 n Wartości mogą być zwracane z funkcji za pomocą in- strukcji return. Jeśli funkcja nie posiada instrukcji return, zwracany jest obiekt None. Poniższy przykład pokazuje prostą funkcję potęgowania, która przyjmuje liczbę i zwraca kwadrat tej liczby: def square(x): ... return x*x ... print square(3) 9 UWAGA Funkcje mogą być traktowane tak samo, jak wszystkie inne obiekty Pythona. Oprócz wywoływania, można je między in- nymi przypisywać jako wartość do listy bądź słownika, prze- kazywać jako argument, zwracać jako wartość i tak dalej. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 38 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona n Operator lambda wbudowany w Pythona udostępnia metodę tworzenia funkcji anonimowych. Ułatwia to przekazanie prostych funkcji jako parametrów bądź przypisanie ich do nazw zmiennych. Operator lambda wykorzystuje następującą składnię w celu zdefinio- wania funkcji: lambda args : expression Termin args odnosi się do listy argumentów, które są przekazywane do funkcji. Termin expression może być dowolnym poprawnym wyrażeniem Pythona. Poniższy kod prezentuje przykład zastosowania ope- ratora lambda w celu przypisania anonimowej funkcji do zmiennej: bigger = lambda a, b : a b print bigger(1,2) False print bigger(2,1) True Przestrzenie nazw i zasięg Zasięg w Pythonie powiązany jest z koncepcją przestrzeni nazw. Przestrzenie nazw (ang. namespaces) to generalnie słowniki, zawierające nazwy i wartości obiektów znajdują- cych się wewnątrz danego zakresu. Istnieją cztery główne typy przestrzeni nazw, z którymi można się spotkać: przestrzenie nazw globalne, lokalne, modułów oraz klas. Globalne przestrzenie nazw są tworzone, kiedy program rozpoczyna wykonywanie. Globalna przestrzeń nazw po- czątkowo zawiera wbudowane informacje o wykonywanym R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 39 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona module. Nowe obiekty są stopniowo dodawane do global- nej przestrzeni nazw w miarę definiowania ich w zakresie tej przestrzeni nazw. Globalna przestrzeń nazw jest dostęp- na ze wszystkich zakresów, jak pokazano na przykładzie, w którym globalna wartość x jest odczytywana za pomocą funkcji globals()[ x ]. UWAGA Do globalnej przestrzeni nazw można zajrzeć poprzez wyko- rzystanie funkcji globals(), która zwraca obiekt słownika, zawierający wszystkie wpisy z tej przestrzeni nazw. Lokalne przestrzenie nazw są tworzone, kiedy wywoływana jest funkcja. Lokalne przestrzenie nazw są zagnieżdżone wraz z funkcjami w miarę ich zagnieżdżania. Wyszukiwanie nazwy rozpoczyna się w najbardziej zagnieżdżonej prze- strzeni nazw i postępuje stopniowo aż do globalnej prze- strzeni nazw. Instrukcja global zmusza nazwy do połączenia ich z glo- balną przestrzenią nazw zamiast z lokalną. W przykładowym kodzie wykorzystano instrukcję global do zmuszenia na- zwy x, by wskazywała ona na globalną przestrzeń nazw. Kiedy x się zmienia, zmodyfikowany zostaje obiekt globalny. UWAGA Choć obiekty w zewnętrznie zagnieżdżonych przestrzeniach nazw mogą być widziane, modyfikowane mogą być jedynie najbardziej lokalne i globalne przestrzenie nazw. W przykła- dowym kodzie do zmiennej b z funkcji fun można odwoły- wać się z funkcji sub, jednak modyfikacja jej wartości w sub nie zmieni wartości w fun. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 40 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona x = 1 def fun(a): b=3 x=4 def sub(c): d=b global x x = 7 print ( Zagnieżdżona funkcja\n==================== ) print locals() sub(5) print ( \nFunkcja\n==================== ) print locals() print locals()[ x ] print globals()[ x ] print ( \nZmienne globalne\n==================== ) print globals() fun(2) Plik scope.py Zmienne globalne ==================== { x : 1, __file__ : C:\\books\\python\\CH1\\code\\scope.py , fun : function fun at 0x008D7570 , t : class __main__.t , time : module time (built-in) ,. . .} Zagnieżdżona funkcja ==================== { c : 5, b : 3, d : 3} Funkcja ================= { a : 2, x : 4, b : 3, sub : R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 41 Obiekty, moduły, klasy i funkcje Pythona function sub at 0x008D75F0 } 4 7 Dane wyjściowe dla kodu z pliku scope.py Przestrzeń nazw modułu jest tworzona, gdy moduł jest importowany, a obiekty wewnątrz modułu odczytywane. Dostęp do przestrzeni nazw modułu odbywa się za po- mocą atrybutu .__dict__ obiektu modułu. Dostęp do obiektów w przestrzeni nazw modułu można uzyskać bez- pośrednio poprzez wykorzystanie nazwy modułu oraz składni z kropkami (.). Poniższy przykład pokazuje to na bazie wywołania funkcji localtime() modułu time: import time print time.__dict__ { ctime : built-in function ctime , clock : built-in function clock , ... localtime : built-in function localtime } print time.localtime() (2006, 8, 10, 14, 32, 39, 3, 222, 1) Przestrzeń nazw klasy jest podobna do przestrzeni nazw modułu, jest jednak tworzona w dwóch częściach. Pierwsza część jest tworzona, gdy klasa jest definiowana, natomiast druga część powstaje, kiedy tworzony jest obiekt klasy. Dostęp do przestrzeni nazw klasy może także odbywać się poprzez wykorzystanie atrybutu .__dict__ obiektu klasy. UWAGA W poniższym kodzie warto zwrócić uwagę na fakt, iż x znaj- duje się w t.__dict__, natomiast double znajduje się w tClass.__dict__. Mimo to oba są dostępne za pomocą składni z kropkami obiektu klasy. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 42 Obsługa błędów Dostęp do obiektów w przestrzeni nazw klasy może się odbywać w sposób bezpośredni za pomocą nazwy modułu oraz składni z kropkami. Na poniższym przykładzie widać to w przypadku instrukcji print t.x oraz t.double(): class tClass(object): ... def __init__(self, x): ... self.x = x ... def double(self): ... self.x += self.x ... t = tClass (5) print t.__dict__ { x : 5} print tClass.__dict__ { __module__ : __main__ , double : function double at 0x008D7570 , . . . } print t.x 5 t.double() print t.x 10 Obsługa błędów Obsługa błędów w Pythonie jest wykonywana poprzez wykorzystanie wyjątków, które są ujmowane w bloki try i obsługiwane w blokach except. Jeśli napotykany jest błąd, wykonanie kodu z bloku try jest zatrzymywane i przeno- szone do bloku except, jak pokazano w poniższej składni: try: f = open( test.txt ) except IOError: print Nie można otworzyć pliku. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 43 Obsługa błędów Wartość typu exception odnosi się albo do wyjątków wbudowanych w Pythona, albo do samodzielnie zdefinio- wanego obiektu wyjątku. Wartość error jest zmienną, która przechwytuje dane zwracane przez wyjątek. UWAGA Blok try obsługuje także wykorzystywanie bloku else po ostatnim bloku except. Blok else jest wykonywany, jeśli blok try zakończy działanie bez otrzymania wyjątku. Oprócz używania bloku except po bloku try, możliwe jest także wykorzystanie bloku finally. Kod z bloku finally będzie wykonany bez względu na to, czy wystąpi wyjątek. Jeśli wyjątek się nie pojawi, blok finally zo- stanie wykonany po bloku try. Jeśli wyjątek wystąpi, wykonanie jest natychmiast przenoszone do bloku finally, a następnie obsługa wyjątku jest kontynuowana, dopóki nie będzie on obsłużony2. Poniższy kod pokazuje przy- kład wykorzystania bloku finally w celu zmuszenia pliku do zamknięcia, nawet jeśli wystąpi wyjątek: f = open( test.txt ) try: f.write(data) . . . finally: f.close() 2 Od wersji 2.5 Pythona możliwe jest już łączenie ze sobą dotychczas wzajemnie wykluczających się bloków except i finally w jeden blok try-except-finally — przyp. tłum. 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 44 Wykorzystywanie narzędzi systemowych Możliwe jest zgłoszenie wyjątku przez własny program poprzez użycie instrukcji raise exception [, value]. Wartość exception jest jednym z wbudowanych w Py- thona wyjątków bądź też samodzielnie zdefiniowanym obiektem wyjątku. Wartością value jest obiekt Pythona, który tworzy się w celu podania szczegółów wyjątku. Zgłoszenie wyjątku przerywa bieżące wykonywanie ko- du i zgłasza wyjątek. Poniższy przykład pokazuje, w jaki sposób można zgłosić ogólny wyjątek RuntimeError za pomocą prostej wartości komunikatu: raise RuntimeError, Błąd wykonania skryptu UWAGA Jeśli wyjątek nie jest obsługiwany, program kończy się, a śle- dzenie wyjątku jest przesyłane do sys.stderr. Wykorzystywanie narzędzi systemowych Jedną z najbardziej użytecznych cech Pythona jest zbiór modułów, które zapewniają dostęp do lokalnego systemu komputera. Moduły te umożliwiają dostęp do takich ele- mentów jak system plików, system operacyjny oraz po- włoka systemowa, a także do wielu funkcji systemowych. Niniejszy podrozdział omawia wykorzystywanie modułów os, sys, platform oraz time w celu uzyskania dostępu do niektórych z najczęściej używanych informacji systemowych. R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 45 Wykorzystywanie narzędzi systemowych Moduł os Moduł os udostępnia przenośny, niezależny od platformy interfejs dla dostępu do popularnych usług operacyjnych, co pozwala na dodanie do programów obsługi na pozio- mie systemu operacyjnego. Poniższe przykłady ilustrują niektóre z najczęściej spotykanych zastosowań modułu os. Funkcja os.path.abspath(path) modułu os zwraca bez- względną ścieżkę (path) w formie łańcucha znaków. Po- nieważ abspath bierze pod uwagę obecny bieżący katalog, elementy ścieżek takie jak . oraz .. będą działały w nastę- pujący sposób: import os print os.path.abspath( . ) C:\books\python\ch1\ print os.path.abspath( .. ) C:\books\python\ Moduł os.path udostępnia funkcje exists(path), isdir (path) oraz isfile(path) w celu sprawdzania istnienia plików oraz katalogów, jak zaprezentowano poniżej: print os.path.exists( /books/python/ch1 ) True print os.path.isdir( /books/python/ch1 ) True print os.path.isfile( /books/python/ch1/ch1.doc ) True Funkcja os.chdir(path) umożliwia prosty sposób zmiany bieżącego katalogu roboczego dla programu, na przykład: 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 46 Wykorzystywanie narzędzi systemowych os.chdir( /books/python/ch1/code ) print os.path.abspath( . ) C:\books\python\CH1\code Atrybut os.environ zawiera słownik zmiennych środowi- skowych. Można z tego słownika korzystać w pokazany poniżej sposób w celu uzyskania dostępu do zmiennych środowiskowych systemu: print os.environ[ PATH ] C:\WINNT\system32;C:\WINNT;C:\Python24 Funkcja os.system(command) wykona funkcję systemową command tak, jakby znajdowała się ona w podpowłoce, jak pokazano w przypadku poniższego polecenia dir: os.system( dir ) Numer seryjny woluminu: 98F3-A875 Katalog: C:\books\python\ch1\code 2006-08-11 14:10 DIR . 2006-08-11 14:10 DIR .. 2006-08-10 16:00 405 format.py 2006-08-10 10:27 546 function.py 2006-08-10 15:07 737 scope.py 2006-08-11 14:58 791 sys_tools.py 4 plik(ów) 3 717 bajtów 2 katalog(ów) 7 880 230 400 bajtów åwolnych Python udostępnia kilka funkcji typu exec, które służą do wykonywania aplikacji w rdzennym systemie. Poniższy przykład ilustruje wykorzystanie funkcji os.execvp(path, args) w celu wykonania aplikacji update.exe z parametrem wiersza poleceń -verbose: os.execvp( update.exe , [ -verbose ]) R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 47 Wykorzystywanie narzędzi systemowych Moduł sys Moduł sys udostępnia interfejs dostępu do środowiska in- terpretera Pythona. Poniższe przykłady ilustrują niektóre z najczęstszych zastosowań modułu sys. Atrybut argv modułu sys jest listą. Pierwszy element na liście argv jest ścieżką do modułu; reszta listy składa się z argumentów, które zostały przekazane do modułu na początku wykonania. Przykładowy kod pokazuje, w jaki sposób można wykorzystać listę argv dla dostępu do pa- rametrów wiersza poleceń przekazanych do modułu Py- thona: import sys print sys.argv [ C:\\books\\python\\CH1\\code\\print_it.py , text ] print sys.argv[1] text Atrybut stdin modułu sys jest obiektem pliku, który zo- staje utworzony na początku wykonywania kodu. W poniż- szym przykładowym kodzie text jest odczytywany z stdin (w tym przypadku z klawiatury, co jest wartością domyślną) za pomocą funkcji readline(): text = sys.stdin.readline() Dane wejściowe print text Dane wejściowe Moduł sys posiada także atrybuty stdout oraz stderr, które wskazują na pliki używane jako standardowe wyjście oraz standardowe wyjście błędów. Pliki te domyślnie zwią- 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 48 Wykorzystywanie narzędzi systemowych zane są z ekranem. Poniższy fragment kodu pokazuje, w jaki sposób przekierować standardowe wyjście oraz standar- dowe komunikaty błędów do pliku w miejsce wyświetlania ich na ekranie: sOUT = sys.stdout sERR = sys.stderr sys.stdout = open( ouput.txt , w ) sys.stderr = sys.stdout sys.stdout = sOUT sys.stderr = sERR Moduł platform Moduł platform udostępnia przenośny interfejs do infor- macji o platformie, na której uruchamiany jest program. Poniższe przykłady ilustrują niektóre z najczęstszych za- stosowań modułu platform. Funkcja platform.architecture() zwraca krotkę (bits, linkage), gdzie bits to liczba bitów wielkości słowa w sys- temie, natomiast linkage to powiązane informacje o pliku wykonywalnym Pythona: import platform print platform.architecture() ( 32bit , ) Funkcja platform.python_version() zwraca wersję pliku wykonywalnego Pythona dla celów zgodności: print platform.python_version() 2.4.2 R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 49 Wykorzystywanie narzędzi systemowych Funkcja platform.uname() zwraca krotkę w formie (system, node, release, version, machine, proces- sor). W krotce tej system odnosi się do aktualnie dzia- łającego systemu operacyjnego, node do nazwy hosta danej maszyny, release do głównej wersji systemu operacyj- nego, version do informacji o wydaniu systemu opera- cyjnego w formie łańcucha znaków, natomiast machine oraz processor odnoszą się do informacji sprzętowych danej platformy. print platform.uname() ( Linux , bwd-linux , 2.6.16-20-smp , #1 SMP Mon Apr 10 04:51:13 UTC 2006 , i686 , i686 ) Moduł time Moduł time udostępnia przenośny interfejs do funkcji związanych z czasem w systemie, na którym program jest wykonywany. Poniższe przykłady ilustrują niektóre z naj- częstszych zastosowań modułu time. Funkcja time.time() zwraca bieżący czas systemowy jako liczbę sekund, które upłynęły od 1 stycznia 1970 roku zgodnie z UTC (Coordinated Universal Time). Wartość ta jest zazwyczaj zbierana w kilku punktach programu i jest wykorzystywana w operacjach odejmowania w celu usta- lenia czasu, który upłynął od jakiegoś zdarzenia. import time print time.time() 1155333864.11 1 Ł A I Z D Z O R A N O H T Y P Y W A T S D O P 50 Wykorzystywanie narzędzi systemowych Funkcja time.localtime(secs) zwraca czas, określany w sekundach, od 1 stycznia 1970 roku, w formie krotki (year, month, day, hour, second, day of week, day of year, daylight savings), zawierający rok, miesiąc, dzień, godzinę, sekundę, dzień tygodnia, dzień roku oraz przesunięcie związane z czasem letnim bądź zimowym. Jeśli czas nie jest podany, wykorzystywany jest czas bie- żący, jak poniżej: print time.localtime() (2006, 8, 11, 16, 4, 24, 4, 223, 1) Funkcja time.ctime(secs) zwraca czas, określony w se- kundach, od 1 stycznia 1970 w formie sformatowanego łańcucha znaków, nadającego się do wydrukowania. Jeśli czas nie został określony, wykorzystywany jest czas bie- żący, jak poniżej: print time.ctime() Fri Aug 11 16:04:24 2006 Funkcja time.clock() zwraca aktualny czas procesora w postaci liczby zmiennoprzecinkowej, która może być wy- korzystywana do różnych funkcji mierzących czas: print time.clock() 5.02857206712e-006 Funkcja time.sleep(secs) zmusza bieżący proces do uśpienia na liczbę sekund określoną przez liczbę zmien- noprzecinkową secs: time.sleep(.5) R O Z D Z I A Ł 1 P O D S T A W Y P Y T H O N A 51
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Python. Rozmówki
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: