Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00262 005876 14497352 na godz. na dobę w sumie
Riwiera francuska. Zamki, mariny, winnice. Przewodnik rekreacyjny. Wydanie 1 - książka
Riwiera francuska. Zamki, mariny, winnice. Przewodnik rekreacyjny. Wydanie 1 - książka
Autor: Liczba stron: 240
Wydawca: Wydawnictwo Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-4195-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> przewodniki >> świat
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Riwiera francuska - region obejmujący prowansalskie Lazurowe Wybrzeże oraz nadmorskie części Langwedocji i prowincji Roussillon, to miejsce niezwykłe i pełne kontrastów. Nowoczesne kurorty, średniowieczne miasteczka, żeglarskie mariny, ciche górskie wioski, piaszczyste plaże, urwiste klify, palmy, winnice, lasy, pola lawendy, skaliste masywy pocięte głębokimi wąwozami, wiekowe kościoły, majestatyczne zamki... - lista tutejszych atrakcji zdaje się nie mieć końca.

Przewodniki rekreacyjne oprowadzają po najciekawszych regionach i miastach - nie do pominięcia na trasie podróży. Opisom krajoznawczym towarzyszą mapy, ramki z ciekawostkami oraz starannie wybrane zdjęcia, dające przedsmak prawdziwej podróży. Zwięzłe informacje praktyczne pomagają zaplanować udany urlop i odnaleźć się w odwiedzanym miejscu. Wszystko to, w połączeniu z przejrzystym układem treści i atrakcyjną szatą graficzną, czyni z przewodnika rekreacyjnego niezastąpionego partnera w podróży.


Krzysztof Bzowski - historyk, absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Dzięki studiom historycznym jego zainteresowania podróżnicze zwróciły się na wschód, ku dawnym polskim kresom, gdzie odwiedzał nie tylko miejsca związane z polską historią - równie chętnie penetruje też górskie bezdroża Czarnohory i Gorganów oraz innych masywów w Karpatach Wschodnich. Jednocześnie pozostaje wciąż zagorzałym fanem ck monarchii i Galicji, dlatego też często podróżuje ku południowym sąsiadom Polski. Związki rodzinne zaś wielokrotnie zaprowadziły go w innym jeszcze kierunku - do Francji, skąd trafił też na Półwysep Iberyjski. Poza tym zwiedzał Afrykę Północną i Turcję.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Autor: Krzysztof Bzowski Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Redakcja i korekta: Aurelia Hołubowska Opracowanie kartograficzne: Grzegorz Marchut (plany miast), DAKA – Studio Graficzne (mapy regionów) Źródło pochodzenia danych kartograficznych: OSM (http://www.openstreetmap.org) Skład: Mariusz Ruszkiewicz Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopio- wanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmo- wymi bądź towarowymi ich właścicieli. Autor oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpo- wiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion S.A. ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e -mail: bezdroza@bezdroza.pl, http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?belazu Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie I ISBN: 978-83-246-4195-6 Copyright © Helion, 2012 3 3 m . t o f Zaproszenie do południowej Francji © Claude Coquilleau | Fotolia.co Gdy myślimy o południowej Francji, przed oczami stają nam oszałamia- jące, wyraziste barwy błękitnego nieba, lazurowych wód Morza Śródziemnego i zieleni lasów piniowych. Wyobrażamy sobie urokliwe, kamienne wioski i małe miasteczka pełne zabytków prze- szłości, ciche zatoczki pośród nad- morskich skał, a wszystko to osnute zapachem lawendy i ziół. Najlepiej wyobrażenia te sprawdzić na miejscu. To nie przypadek, że od kilku już stuleci zmierzają tu tłumnie nie tylko turyści, ale też artyści i przedsta- wiciele elit. Zarówno legendarne Lazurowe Wybrzeże czy sławna na cały świat Prowansja, jak i mniej znana Langwedocja oferują gościom nieprzebrane bogactwo atrakcji: zabytków z wielu epok, specjałów kulinarnych, wydarzeń kulturalnych i cudów natury. Po r t w C „ s is s a Często mówi się, że południowa Francja rozciąga się na południe od doliny Loary oraz miasta Lyon, stanowiącego łącznik między Francją północną a strefą śródziemnomorską. Tak jednak zakre- ślone granice obejmują ponad połowę terytorium kraju. Dlatego też w tym przewodniku opisano najbardziej „południową” część kraju, opartą o wybrzeże Morza Śródziemnego. Choć to znacz- nie mniejszy obszar, na jego dokładne poznanie nie wystarczy nawet miesięczny urlop – tu zawsze chce się wracać, by znów smakować przesycone aromatem ziół prowansalskich lokalne przysmaki, odkrywać maleńkie warowne wioski, błądzić po zauł- kach starych miast czy też po prostu wypoczywać na bajkowo pięknych plażach. Podróż przez południową Francję jest przyjemnością nie tylko ze względu na czekające tu atrakcje, ale i dzięki wspaniale rozwi- niętej infrastrukturze turystycznej. Znajdziemy tu zatem noclegi i lokale gastronomiczne właściwie na każdą kieszeń, skorzystać też możemy z całkiem dobrze funkcjonującej komunikacji publicznej. Co ważne, w prawie każdej większej miejscowości działają biura informacji turystycznej. Przy opisie miast czytelnik znajdzie adres biura IT, a także sporo innych praktycznych wiadomości. Opisane miejsca noclegowe (hotele, kempingi, schroniska) nie wyczerpują przebogatej oferty – to obiekty najciekawsze, z klimatem lub cie- kawą historią, nieraz zajmujące historyczne budynki. Z kolei opi- sane lokale gastronomiczne nie zawsze mieszczą się w ścisłym centrum czy w najbardziej „turystycznych” lokalizacjach, za to są miejscami polecanymi przez niezwykle popularne we Francji przewodniki kulinarne i portale internetowe, zbierające oceny i recenzje internautów. Spis treści 3 Zaproszenie do południowej Francji 4 Hity południowej Francji Informacje praktyczne Informacje A–Z Informacje krajoznawcze Villefranche -sur -Mer Cap Ferrat Èze La Turbie 11 11 Przed wyjazdem 12 Przejazd 16 Na miejscu 23 29 29 Charakterystyka geograficzno ‑przyrodnicza 33 Kuchnia 35 Lazurowe Wybrzeże 37 Nicea 50 Wzdłuż Corniches de la Riviera 50 52 52 54 54 Monako 64 Z Nicei do Cannes 64 Cagnes -sur -Mer Antibes 65 Saint -Paul de Vence 68 Vence 69 72 Grasse 75 Cannes 78 82 85 85 86 90 92 92 93 95 Wyspy Hyères Porquerolles 95 95 Port -Cros 97 Prowansja 98 Marsylia 109 Okolice 116 Aix ‑en ‑Provence 124 Arles 136 Między Arles i Awinionem 136 137 138 Okolice Fréjus Okolice Saint-Raphaël Masyw Estérel Saint‑Tropez Okolice Półwysep Saint-Tropez Corniche des Maures Na północ od Arles Les Baux -de -Provence Glanum Riwiera francuska 99 Tarascon Na południe od Awinionu Fontaine -de -Vaucluse Gordes Roussillon Rustrel Apt Saignon Bonnieux Lacoste Ménerbes Oppède -le -Vieux 138 140 141 Awinion 152 Orange 156 Masyw Luberon 156 157 157 158 159 159 160 Płaskowyż Vaucluse 161 162 163 164 165 Mont Ventoux i okolice 165 165 167 168 Kanion rzeki Verdon i okolice 173 Langwedocja i Roussillon 175 Nîmes 182 186 Delta Rodanu 186 186 187 189 Montpellier 194 198 Z Montpellier do Narbonne 198 Agde 199 Béziers 201 Narbonne 207 Perpignan 214 214 216 219 Doliny Têt i Tech 219 Dolina Tech 220 Dolina Têt 223 Carcassonne 230 Kraj Katarów 230 233 233 Wąwóz Tarn 235 237 Wąwóz Ardèche 239 Elne i Wybrzeże Cynobrowe Elne Wybrzeże Cynobrowe Zamki katarów na południu Zamki katarów na północy Okolice Dentelles de Montmirail Vaison -la -Romaine Mont Ventoux i wąwóz Nesque Okolice Okolice Aigues -Mortes Saintes -Maries -de -la -Mer Parc naturel régional de Camargue Indeks wybranych obiektów geograficznych Lazurowe Wybrzeże Lazurowe Wybrzeże Skaliste, strome brzegi, ustronne piaszczyste zatoki, ale i splendor luksusowych willi i ekskluzywnych hoteli. Pośród nich przewijają się tłumy turystów i kryjące się za ciemnymi okularami gwiazdy. Na plażach w gorące letnie dni opalają się tysiące spragnionych słońca wczasowiczów, a w chłodzie wieczorów w kasynach boga‑ cze przepuszczają miliony. To właśnie obiegowy obraz Lazurowego Wybrzeża. Jednak nie jest on do końca prawdziwy. Największa sława regionu już przebrzmiała, dziś gwiazdy zjeżdżają tu tak naprawdę tylko na festiwal filmowy do Cannes. Tłumy turystów nadal napły‑ wają, ale miejscowi narzekają, że czasy prosperity turystycznej się skończyły. Ustronne zatoczki od lat nie są ustronne – obudo‑ wano je szosami, hotelami, ogromnymi rezydencjami… Ciche miasteczka i wioski rybackie dawno zostały zamienione w hała‑ śliwe miasta i ruchliwe wczasowiska. m o c . e m i t s m a e r D | 1 1 0 0 9 e n r A © . t o f „ Lazurowe Wybrzeże to raj dla miłośników słońca i morza Mimo wszystko Lazurowe Wybrzeże ma wciąż swój niepowta‑ rzalny klimat i urok. Przestronne nadmorskie promenady wzdłuż plaż, „gwarantowana” ciepła i słoneczna pogoda, zaułki starych miast, niepowtarzalne widoki z biegnących wysoko nad morzem szos – to wszystko nawet przy krótkim pobycie może się bardzo podobać. Jeśli zatrzymamy się tu na dłużej, powinniśmy odwie‑ dzić liczne muzea sztuki – na Lazurowe Wybrzeże przed mniej więcej stu laty zaczęli zjeżdżać artyści, przede wszystkim malarze, na czele z takimi sławami jak Auguste Renoir, a później Marc Cha‑ gall. Warto zapuścić się w głąb lądu, bo za ruchliwym wybrzeżem zaczyna się dzika kraina poszarpanych Alp Nadmorskich (Alpes Maritimes) z licznymi wąwozami, skalnymi urwiskami i miniatu‑ rowymi wioskami, ukrytymi w głębokich dolinach lub pod szczy‑ tami stromych wzgórz, zaś w zachodniej części regionu znaj‑ dziemy porośnięte suchymi zaroślami i lasami wyżynne masywy Maures i Estérel. Nicea 37 Choć historycznie Lazurowe Wybrzeże (Côte d’Azur), zwane też Riwierą Francuską, należy do Prowansji, to najczęściej traktuje się je jako osobny region turystyczny, najliczniej odwiedzany przez turystów w całej Francji. Rozciąga się od granicy francusko ‑włoskiej na wschodzie po Saint ‑Tropez albo – wg innej systematyki – po Cassis w pobliżu Marsylii lub Hyères na wschód od Tulonu za zacho‑ dzie. Najbardziej znana, najgęściej zaludniona i zabudowana jest wschodnia część regionu: od Cannes po granicę z Włochami. Tu leżą Nicea, Monako z Monte Carlo czy Mentona. W spokojniejszej, zachodniej części Riwiery Francuskiej nie ma tak dużych miast, za to malownicze nadmorskie pejzaże towarzyszą opadającym do Morza Śródziemnego wzniesieniom wyżyn Estérel oraz Maures. Tu także można podziwiać interesujący archipelag Îles d’Hyères. Nicea Największe miasto Lazurowego Wybrzeża – Nicea (Nice; 342 tys. mieszkańców, zespół miejski ok. 1 mln) – tłoczy się na wąskiej prze‑ strzeni między stromymi wzgórzami a długą na 7 km plażą nad Baie des Anges. Wzdłuż morskiego brzegu biegnie jeden z naj‑ sławniejszych w świecie bulwarów: Promenade des Anglais, gdzie znajdziemy najdroższe hotele oraz ekskluzywne bary i restauracje. Jednak by poznać Niceę, nie wystarczy spacer bulwarem. Trzeba zobaczyć pełne uroku stare miasto, malownicze wzgórze z reszt‑ kami zamku, liczne interesujące muzea. NIcea jest dobrym punk‑ tem wypadowym do zwiedzania wschodniej części Lazurowego Wybrzeża – o ile oczywiście dysponujemy odpowiednim budże‑ tem, bo mało jest niedrogich miejsc noclegowych. Historia Podobnie jak wiele miast na wybrzeżu Morza Śródziemnego, Nicea może poszczycić się długą historią. Dogodne położenie i natu‑ ralny port sprawiły, że ok. 300 r. p.n.e. powstała tu kolonia grecka Nikaja, założona przez przybyszów ze znacznie starszej Massalii (czyli obecnej Marsylii). Oba miasta powstały jako kolonie grec‑ kiej Fokai. W II w. p.n.e. miasto przypadło Rzymianom. Nicaea, jak nazywano ją od tej pory, stała się ważnym portem tej części wybrzeża oraz największym miastem regionu, w którym w III w. n.e. powstało biskupstwo chrześcijańskie. Upadek starożytnej Nicei oraz wyludnienie niemal całego wybrzeża rozpoczął się w V w. i trwał przez kolejne stulecia. Naj‑ pierw spustoszenie siały plemiona germańskie, zaś od VIII w. postrachem nadmorskich osad stali się Saraceni, piraci arabscy, którzy w IX stuleciu zdołali na prawie sto lat usadowić się w warow‑ nym obozie w okolicy obecnego Saint ‑Tropez. Swoje trzy grosze dołożyli też grabiący wybrzeża śródziemnomorskie Wikingowie, a później ich potomkowie, którzy osiedlili się w Normandii, czyli Normanowie. Lazurowe Wybrzeże m o c . e m i t s m a e r D | 8 1 7 y r a G © „ Plaża w Nicei . t o f Gdy czasy nieco się uspokoiły, Nicea musiała bronić swej nie‑ zależności przed zapędami bogatej i potężnej kupieckiej repub‑ liki Genui, znajdując sojuszników w innym włoskim mieście: Pizie. W XIII i XIV w. Nicea kilkakrotnie podlegała hrabiom Prowansji, ostatecznie po 1388 r. stała się własnością książąt Sabaudii. Cięż‑ kie chwile miasto przeżyło w 1543 r. – wówczas obległy je sprzy‑ mierzone wojska i floty francusko ‑tureckie. Ograbiona Nicea wciąż należała do książąt Sabaudii i Piemontu, lecz pod koniec XVII w. kilkakrotnie okupowały ją armie króla Francji, Ludwika XIV. Fran‑ cuzi po raz kolejny zajęli ją w 1792 r., a pod egidę Piemontu powró‑ ciła po upadku Napoleona w 1815 r. Ostatecznie, w 1860 r. miasto wraz z okolicami zostało odstąpione Francji przez jednoczące się Włochy, które w zamian za Niceę z okręgiem oraz Sabaudię uzy‑ skały pomoc cesarza Napoleona III w walce z Austrią. W 2. poł. XVIII w. zaczęli tu przybywać pierwsi turyści, a z cza‑ sem Nicea stała się popularnym miejscem wypoczynku angielskich elit arystokratycznych. Na początku XX w. osiedlali się tu artyści, m.in. Marc Chagall i Henri Matisse. Miasto niesłychanie szybko się rozwijało, zyskując coraz większą popularność. Rozkwit zapewniły mu długoletnie rządy dwóch merów – Jeana Médecina oraz jego syna Jacques’a. Swoje stanowiska piastowali niemal nieprzerwanie w latach 1928–90. Niestety, Jacques Médecin odszedł w niesławie – oskarżony o korupcję uciekł do Urugwaju, skąd wrócił do kraju w kajdankach. W kolejnych latach miasto utrzymało swą mocną pozycję ekonomiczną, a w 2001 r. gościło liderów zjednoczonej Europy, którzy podpisali tu traktat nicejski, reformujący Unię. Warto zobaczyć Wzdłuż morza Większość turystów pierwsze kroki kieruje w Nicei nad brzeg Baie des Anges (Zatoki Aniołów). Obok długiej, piaszczystej plaży można spacerować deptakiem wzdłuż arterii niemal bez przerwy zatłoczonej samochodami. Ten nadmorski bulwar to Promenade des Anglais (promenada Anglików). Jego przedłużeniem jest, Nicea 39 biegnące na wschód koło zabudowy starego miasta aż pod stoki wzgórza zamkowego, quai des États ‑Unis (nabrzeże Stanów Zjed‑ noczonych). Nazwa sławnej promenady pochodzi z czasów, gdy do Nicei przybywało wielu arystokratów angielskich, spędzając tu w łagodnym i ciepłym klimacie zimy z dala od dżdżystych chło‑ dów Wysp Brytyjskich. Od 1820 r. stopniowo bulwar wydłużano coraz dalej na zachód, a obok wyrastały wille, potem hotele i luk‑ susowe apartamentowce. Wśród nich łatwo rozpoznać po narożnej, wielkiej kopule sławny hotel Negresco. Ta budowla wzniesiona na początku XX stulecia w eklektycznym stylu neobarokowym urchill d W. C h v l B Blvd F. Pilatte e m i t i r a M e r a G Blvd L. Walesa s e d . l P l a s u a g C i Blvd Stalingrad R. Sorgentino e uid schronisko Mont Boron (1,1 km) e n a b u a V ) i l m k 2 , 1 ( e n z c g o o e h c r A m u e z u M i a k s i l a p o k y w ’ , a e s s i t a M i r n e H m u e z u M e w o d o r a N m u e z u M a l l a g a h C a c r a M n i a t n D DE RIQ Rue Arson o F a e l BLV d e u R s u e l B s e i l b a D s e d . v A e c a P l i l l é R. d u Col. G A L O S E R R E I P D V L B u q n a B e c a P R. A. Gal UIER o n el(cid:29) n. L. D Blvd G eris nt o arb olett m R. de Roquebilliere eau R. B R. Sm R. B Av. de la République ULEVARD RISSO N-BAPTISTE Avenue Pauliani o c s o B n o D R. C O B ais de PierlasvR. Scaliero A L R A B E U R e r e d o F e u R R. CASSINI i l O d a c a T a L l j e n a r u t a N i i r o t s i H m u e z u M j e n s e z c ł ó p s W i k u t z S m u e z u M e l Î l e d e c a P l é t u a e B e d R L E C A B A R A AV. SAINT-JEA ue De(cid:30)y Rue Delille R. É. Beri CHAGE s Postes lli e t e r l o e d o U t D C LV B E R U A F X I d re (cid:31) o i G e u L R E ô F H l e e t a r a p é R - e t n a S i s O a B P e U u R d e u R D D V L B y u it r R . S . G B e i d n a rm o ois Av. du A v. de N Av. E. Bleckert E C I MIE LVD D Z QUAI LUNEL Rue de Foresta u d e c a P l t e r r a C w ó s i r a k s a L c a a p ł s e u q c a J - t n a S i n o i t a i c n o n n A l e d e l l e p a h C U E P A . C R Q U A I e z r ó g z W e w o k m a Z i r a f a S e L e d r o c i r é s i M a l e d e l l e p a h C B S I H T A M E u a e c r a R R E I u a e b a r i M M e u P E I R O u n e v A V a n é s s A v. a l a e M u R. d e Dijo n R. Miollis r e i n r e V e u R l e h c a r T e u R e n n a e J i e n e R e u R l a s s a o R t n e m é C e u R l g r e b n e t u G e u R e c n e v o r P e d e r a G Av. P. Arene a ine Av. R . Beh a w o r a g e z a ż e i w i c ś o w i l d e i w a r p S c a a P ł I s i o ç n a r F - t n a S i e l u a P e d e g a v i R u a e B E U N E V A e h t n a c A é t r e b l e d . R c i n e d R. Longchamp i L a O l a e r o B G U H R c a r a n i M a c e r R . l a t r e b A d ó r g O R. Galléan h c o l F a h c é r a M u d e u s a i l é m a C s e L v n A e v A n M é a v. J e A n o i t p m o s s A e m a D - e r t o N e m a D - e r t s i r a o P N e . d e u R s è r a t n A S e r e i n u e M e l l e B a L R E I H F C N S T E ’ l e d u a e c n e m e R. Gounod l v. G. C E A V A U N O (cid:31) T o C I J l a h V c é D r a R A V E M u R . d e u L R U O B i d r e V e u R d u C o n g r e s R . D a l p o z z o a (cid:31) u B a l e d e u R e c n a r F e d e u R a n é s s a M m u e z u M S I A L G N A S E D E i n i s s o R e u R R. Berlioz R. Guiglia B O U L E V A R D G A M B E T T A f u Aune F. I e n H u T a R . A e t â M h C E e R d R e E u I R P y s s a P c i r é d é r F e u R i l rel a (cid:31) R. Ca S R U E L F . D . V A Av. Gén. Weygand E I O V B L V D F . e t n a D e u R R u e d e s P o t G R O S S O i e r s p Parc Im l s a o c i N - t n a S i u d d v l B o c s e r g e N D A N E M O R P Avenue Paul Arene phiné u a D Avenue Primerose Av. R. Aurore lotnisko (5 km) m u e z u M h c y n k ę i P k u t z S R. de l Abbé Grégoire S B O U L E V A R D G A M B E T T A Aires Av. Buenos i r é l a Avenue Gay s e g n A s e d e i a B m 0 0 3 0 a e c i N Lazurowe Wybrzeże otwarta została ostatecznie w 1913 r. Hotel otrzymał nazwę od swego fundatora, którym był Henri Negresco (1868–1920). Ubogi Rumun w wieku 15 lat wyemigrował z Bukaresztu do Paryża, a potem na Lazurowym Wybrzeżu dorobił się fortuny. Zapuszczając się nieco dalej w głąb lądu, możemy odwie‑ dzić muzeum André Masséna (Musée Masséna), poświęcone jednemu z najsławniejszych i najlepszych wodzów napo‑ leońskich, który zasłużył się podczas wojen włoskich Bona‑ partego. Willa z XIX w., w której mieści się poświęcona marszał‑ kowi ekspozycja, została wznie‑ siona przez jego prawnuka. Wokół niej rozciąga się piękny ogród – przyjemna enklawa zie‑ leni w ruchliwym śródmieściu. Prócz wystawy biograficznej, zobaczymy tu ciekawe wnętrza z epoki budowy willi, a także bogatą kolekcję dzieł sztuki i rzemio‑ sła artystycznego oraz ekspozycję poświęconą historii miasta. „ , Palais Masséna, 65 rue de France, tel.: +33 4 93911910; czynne: pn. Stara uliczka w Nicei m o c . e m „ i t s m a e r D | e h c a n o r d n a _ n a f e t S © . t o f Muzeum Masséna i śr.–nd. 10.00–18.00; bezpł. Dalej na zachód, w pewnej odległości od morza, na wzgórzu ponad promenadą odnajdziemy Muzeum Sztuk Pięknych (Musée des Beaux Arts). Ekspozycja mieści się w willi z 1878 r., zbudowanej w stylu neorenesansowym przez rosyjską księżniczkę. Pierwsze eks‑ ponaty dla muzeum (wówczas znajdującego się w innym miejscu) podarował w 1860 r. sam cesarz Napoleon III. Eklektyczna kolekcja obejmuje malarstwo i rzeźbę od średniowiecza po XX w. Wiele tu dzieł malarskich renesansu włoskiego oraz obrazów francuskich z XVIII w., m.in. Fragonarda. Szczególne zainteresowanie wzbudza umieszczona na pierwszym piętrze kolekcja dzieł impresjonistów i postimpresjonistów, m.in. Boneta, Sisleya i Bonnarda. W muzeum można też obejrzeć prace Julesa Chéreta, twórcy nowoczesnych plakatów, zmarłego w 1932 r. w Nicei. „ , 33 av. des Baumettes, tel.: +33 4 92152828; czynne: codz. Muzeum Sztuk Pięknych 10.00–18.00; bezpł. Promenade des Anglais od strony wschodniej dociera do pięk‑ nego Ogrodu Alberta I (Jardin des Albert I). Tu do morza ucho‑ dziła rzeczka Paillon, która obecnie płynie podziemnym kanałem pod wspomnianym skwerem. Nieco dalej w głąb lądu ponad jej Nicea 41 zasypanym korytem utworzono ciąg eleganckich bulwarów ze skwerami pośrodku. Od Ogrodu Alberta I można nimi dojść na place Masséna. Ogromna przestrzeń placu wcina się daleko w zabudowę po północnej stronie dawnej rzeki. Wokół postawiono rzędy monumentalnych kamienic z podcieniami. Stąd na północ wiedzie długa, prosta avenue Jean Médecin, jedna z najważniej‑ szych ulic miasta – z licznymi sklepami, bankami, biurami itp. (ku zachodowi odbija od niej popularny deptak: rue Masséna). Po przeciwnej stronie zabudowa dostosowała się do półokrągłego kształtu placu. Kierując się na południe jedną z kilku uliczek, możemy dojść do serca starego miasta Nicei. Stara Nicea i wzgórze zamkowe Na niewielkim obszarze o zarysie trójkąta, ograniczonym stro‑ mym zboczem wzgórza zamkowego z jednej strony, z drugiej zielonymi promenadami wzdłuż dawnego koryta rzeczki Paillon, a z trzeciej wybrzeżem morza, rozłożyło się nicejskie stare miasto, zwane Starą Niceą (Vieux Nice). Jest zupełnie inne od szerokich ulic i bulwarów dzielnicy nadmorskiej oraz okolic place Masséna. Tu trafimy w plątaninę wąskich zaułków i niewielkich placyków. Im dalej wchodzimy w głąb dzielnicy, zbliżając się do zamkowego wzgórza, tym częściej trafiamy na schody i schodki biegnące mię‑ dzy domami zamiast ulic. Pośród zabudowy mieszkalnej dominują wąskie i wysokie kamienice, nieraz dość zapuszczone lub wręcz całkiem opuszczone. Wiele tu barokowych kościołów i kaplic. Idąc z place Masséna, szybko dotrzemy do kościoła św. Fran‑ ciszka z Paoli (église Saint ‑François de Paule) przy rue Saint‑ ‑François de Paule. Z ulicy widać jedynie prostą fasadę, za którą kryje się jednolite stylowo wnętrze, udekorowane po ukończeniu świątyni w 1723 r. Dalej na wschód wiedzie szersza ulica: cours Saleya, przy której znajdziemy liczne ogródki popularnych wśród turystów kawiarni i restauracji. Tu także odbywa się targ owocowo ‑warzywny i kwia‑ towy. W połowie długości północnej pierzei cours Saleya, na rogu z place Pierre Gautier, stoi niewielka barokowa kaplica Miłosier‑ dzia (chapelle de la Miséricorde) z bogato dekorowanym wnę‑ trzem. To znakomity przykład nicejskiego baroku, wzniesiony w połowie XVIII w. O jedną przecznicę na północ od placu targowego znajduje się place du Palais de Justice, ponad którym z jednej strony góruje charakterystyczna smukła wieża zegarowa, a z drugiej monu‑ mentalne schody i portyk Pałacu Sprawiedliwości (Palais de Justice). Od tyłu przylega do niego okazały gmach miejscowej prefektury, czyli dawny pałac gubernatora i książąt sabaudz‑ kich, wzniesiony w XVII w. Wiodącą wzdłuż pałacu rue de la Préfec‑ ture dojdziemy do poprzecznej rue de la Poissonerie. Za rogiem po prawej wznosi się piękna barokowa kaplica Zwiastowania (chapelle de l’Annonciation). W zachowanym stylowym wnę‑ trzu zobaczymy bogate dekoracje. Lazurowe Wybrzeże Dalej na północ wzno‑ szą się dwie większe świąty‑ nie. Przy place Rossetti odnaj‑ dziemy nicejską katedrę św. Reparaty (cathédrale Sainte‑ ‑Réparate). Budowla powstała w latach 1650–99 wg projektu miejscowego architekta Jeana André Guiberto. Ponad ele‑ gancką dwupoziomową baro‑ kową fasadą wyrasta dzwon‑ nica, dobudowana w XVIII w., a z dalszej perspektywy można dostrzec wielką kopułę z kolo‑ rowymi dachówkami, przykrywającą skrzyżowanie naw kościoła. Wnętrze świątyni z dziesięcioma bocznymi kaplicami olśniewa bogactwem marmurowych i stiukowych dekoracji. Zdobienie fasady katedry św. Reparaty w Nicei | r o m o a T © m o c . e m i t s m a e r D „ l . t o f Kolejny kościół – św. Jakuba (église Saint ‑Jacques) – stoi blisko wzgórza zamkowego. Budowla pochodzi z XVII w. i wznie‑ siono ją, wzorując się na sławnym rzymskim kościele Il Gesù. Fasada świątyni zamyka perspektywę rue du Jésus, a barokowe wnętrze jest bogato dekorowane – wyróżniają się zwłaszcza malowidła na sklepieniu. Spod kościoła można udać się do północnej części starego miasta. Główną (a i tak bardzo wąską) arterię tworzą ulice: Droite, Saint ‑François i Pairolière. Przy pierwszej z nich można zatrzy‑ mać się przed okazałym miejskim pałacem Laskarisów (Palais Lascaris). Rezydencję wzniesiono w 1648 r., a jej właściciele wywo‑ dzili się z rodu hrabiów niedalekiej Ventimiglii (we Włoszech), ci zaś za swych przodków uznawali grecki ród Laskaris, władający Cesarstwem Nicejskim w Azji Mniejszej w XIII w. Naprawdę warto obejrzeć wnętrza pałacu. Na parterze znajduje się apteka z XVIII‑ ‑wiecznym wyposażeniem. Na piętro wchodzi się paradnymi scho‑ dami, a wyposażenie i dekoracje głównych sal pałacu są pełne przepychu i licznych dzieł sztuki. W części komnat zgromadzono cenną kolekcję wyrobów średniowiecznych rzemieślników oraz dzieła sztuki sakralnej z tego okresu. Zobaczymy tu również kolek‑ cję broni oraz galerię obrazów. „ , 15 rue Droite, tel.: +33 4 93627240; czynne: pn., śr.–nd. 10.00– Pałac Laskarisów 18.00; bezpł. Na wzgórze zamkowe, oddzielające stare miasto od dzielnicy portowej, można wejść z dwóch stron. Podejście stromymi ser‑ pentynami rue Jouan Nicolas wiedzie wprost pod stary cmentarz, zajmujący północną część wzniesienia. Warto wspiąć się w okolice najwyższego punktu wzgórza – od strony starego miasta znajduje się taras widokowy, skąd pięknie prezentują się dachy najstarszej części Nicei z licznymi wieżami kościołów i kolorową kopułą kate‑ dry, a także długa linia plaży i Promenade des Anglais. Nieco dalej na wzniesieniu, pośród zieleni odnajdziemy resztki fundamentów Nicea 43 zamkowych. Od południa ze wzgórza możemy zejść stro‑ mymi serpentynami wijącymi się ponad quai des Étas ‑Unis i przebłyskującą w dole wodą morską. Schodząc, mijamy masywną, okrągłą basztę‑ ‑basteję z XIX w., wzniesioną w miejscu starszych umocnień. Poniżej baszty trafimy na równo‑ ległą do nabrzeża rue des Pon‑ chettes, którą możemy wrócić na cours Saleya, skąd już nieda‑ leko na place Masséna. m o c . e m Pozostałe atrakcje i t s m a e r D | 6 0 c s a P © . t o f „ Nicea tonie w kwiatach Przy szerokich bulwarach, powstałych wzdłuż przykrytego obecnie koryta rzeczki Paillon, na północ od starego miasta znajdziemy dwie placówki muze‑ alne. Pierwszą trudno przeoczyć, gdyż zajmuje wielki nowoczesny gmach na samym środku terenów zielonych między bulwarami. To Muzeum Sztuki Współczesnej (Musée d’Art Moderne et d’Art Contemporain, MAMAC). Prezentowane są w nim kolekcje dzieł współczesnych twórców, przedstawicieli nurtu nowego realizmu, pop ‑artu i powojennej awangardy, m.in. Roberta Rauschenberga, Yves’a Kleina, Niki de Saint Phalle. Oryginalny budynek muzeum zaprojektowali Yves Bayard i Henri Vidal. To jakby cztery narożne wieże, połączone przeszklonymi pasażami. Przed wejściem, na placu między muzeum a pobliskim gmachem teatru, zobaczymy niesamowite rzeźby ‑fontanny i instalacje Alexandra Caldera. „ , promenade des Arts, tel.: +33 4 97134201, http:// Muzeum Sztuki Współczesnej www.mamac ‑nice.org; czynne: wt.–nd. 10.00–18.00; bezpł. W pobliżu znajduje się odmienne tematycznie Muzeum Histo‑ rii Naturalnej (Musée d’Histoire Naturelle) z ciekawą ekspozy‑ cją, dokumentującą różnorodność przyrodniczą regionu Morza Śródziemnego, a także odległych, egzotycznych francuskich departamentów zamorskich: Nowej Kaledonii, Polinezji i wyspy Reunion. „ , 60 blv. Risso, tel.: +33 4 97134680, http://www. Muzeum Historii Naturalnej mhnnice.org; czynne: wt.–nd. 10.00–18.00; bezpł. W Nicei najczęściej odwiedzane przez turystów jest Muzeum Narodowe Marca Chagalla (Musée National Marc Chagall). W placówce zgromadzono dzieła wybitnego malarza francu‑ skiego – pochodzącego z rosyjskiej rodziny żydowskiej: Marca Chagalla (1887–1985). Są wśród nich słynne obrazy o tematyce biblijnej, bogaty zbiór szkiców, miedziorytów, litografii, kilka rzeźb o u t h m i n d | Dreamstime.com t. © S f o Lazurowe Wybrzeże Karnawał w Nicei Nicea słynie z odbywającego się na przełomie lutego i marca karnawału, o którym po raz pierwszy wzmiankowano w XIII w., gdy miasto od- wiedził król Karol Andegaweński. Karna- wałów nie urządzano podczas rewolucji francuskiej i w okresie cesarstwa, ale w 2. poł. XIX w. dawną tradycję wskrze- sił Andriot Saetone. Powołał on do życia komitet, który na przełomie 1873 i 1874 r. pod patronatem samorządu miejskiego zor- ganizował uroczystość nawiązującą do histo- „ Karnawał w Nice i rycznych karnawałów. Od 1876 r. urządza się słynne bitwy kwiatowe, do których wykorzystywane są przede wszystkim kwiaty mimozy. Każdego roku motyw przewodni karnawału jest inny, ale najważniejsze wydarzenia niezmiennie mają miejsce na place Masséna. Oprócz barwnych parad odbywają się koncerty „kociej muzyki”, można obejrzeć pokazy świateł oraz występy artystów ulicznych i grup tanecznych z całego świata. A w eleganckich nicej- skich hotelach organizowane są bale maskowe. i dwie płaskorzeźby oraz ogromna mozaika. To najważniejsza stała kolekcja dzieł Chagalla, podarowana przez artystę Francji. Uwagę zwraca przede wszystkim cykl 17 obrazów „przekazu biblijnego”, dla którego budynek został specjalnie zaprojektowany. Prace te powstawały przez 13 lat, a prezentują m.in. stworzenie człowieka, ogrody rajskie, Mojżesza czy historię Noego i potopu. Do cyklu należy też pięć obrazów ilustrujących starotestamentową Pieśń nad Pieśniami. Muzeum, oddalone o ok. 1,5 km na północ od place Masséna, usadowiło się na zboczu wzgórza Cimiez. „ Muzeum Narodowe Marca Chagalla , av. du Docteur Ménard, tel.: +33 4 93538720, http://www.musee ‑chagall.fr; czynne: pn., śr.–nd. V–X 10.00–18.00, XI–IV 10.00– 17.00; bilety: 7,5 EUR, ulg. 5,50 EUR, bezpł. w 1. nd. miesiąca oraz dla osób do 26 lat; dojazd: z pl. Masséna autobusami 15 i 22 do przystanku Musée Chagall. Na wzgórzu Cimiez znajduje się też inna placówka poświęcona sławnemu artyście XX w. – to Muzeum Henri Matisse’a (Musée Henri Matisse). Powstało w 1963 r. i mieści się w zabytkowej willi w stylu genueńskim. Zgromadzono tu bogatą kolekcję dzieł zna‑ nego malarza i rzeźbiarza Henri Matisse’a (1869–1954) – najwy‑ bitniejszego przedstawiciela fowizmu, który dużą część swojego życia (od 1918 r. aż do śmierci) spędził w Nicei. „ Muzeum Henri Matissa , 164 av. des Arènes de Cimiez, tel.: +33 4 93810808, http:// www.musee ‑matisse ‑nice.org; czynne: pn., śr.–nd. 10.00–18.00; bilety: 5 EUR, ulg. 2,5 EUR; dojazd: autobusami 15 i 22 do przystanku Arènes Musée Matisse. W sąsiedztwie Muzeum Matissa znajduje się teren wykopalisk archeologicznych (Site Archéologique Gallo ‑Romain), przy którym działa Muzeum Archeologiczne (Musée Archéolo‑ gique). W tym miejscu na wzgórzu powstało rzymskie miasto Nicea 45 m o c . e m Cemenelum, rywalizujące ze starszą, położoną w dole, nad morzem Nikają. Bogate mia‑ sto padło łupem barbarzyń‑ ców, a potem najazdów piratów arabskich i zostało opuszczone – przetrwała uboższa Nikaja, z któ‑ rej wyrosła współczesna Nicea. Ekspozycja muzeum prezentuje znaleziska z Cemenelum (współ‑ czesne Cimiez), ale także i innych wykopalisk w regionie, obejmu‑ jących nie tylko starożytność rzymską, ale i zabytki z czasów przed podbojem rzymskim. Roz‑ ciągające się poniżej muzeum wykopaliska odsłoniły pozosta‑ łości dwóch głównych, przeci‑ nających się pod kątem prostym ulic starożytnego miasta, czyli decumanus i cardo maximus. Odkryto przy nich ruiny aż trzech łaźni – jedne z nich zostały w V w. n.e. przebudowane na kościół, a jedno z mniejszych pomieszczeń zamieniono w baptysterium. Są tu również pozostałości areny z fragmentami widowni, która mogła pomieścić ok. 5000 osób. Muzeum Archeologiczne i wykopaliska „ 4 93815957, http://www.musee ‑archeologique ‑nice.org; czynne: pn., śr.–nd. 10.00– 18.00; bezpł.; dojazd: autobusami 15 i 22 do przystanku Arènes Musée Matisse. , 160 av. des Arènes de Cimiez, tel.: +33 Nicejska katedra św. Mikołaja „ i t s m a e r D | a y a k s n o f A © . t o f W pobliżu wykopalisk, przy rue d’Italie, można zajrzeć do XVI‑ ‑wiecznego kościoła Wniebowzięcia Marii Panny (église Notre‑ ‑Dame de l’Assomption), z przylegającym do niego klasztorem Franciszkanów. W świątyni zgromadzono cenne dzieła rzeźby póź‑ nogotyckiej, dłuta miejscowego artysty – Louisa Bréi. W innej części miasta, przy avenue Nicolas II, warto odwie‑ dzić niesamowitą budowlę z licznymi wieżyczkami, cebulastymi kopułkami, mieniącą się kolorami niczym lukrowany piernik. To rosyjska katedra prawosławna św. Mikołaja (cathédrale ort‑ hodoxe russe Saint ‑Nicolas). Wnętrza świątyni są nieudostęp‑ niane zwiedzającym, ale nawet od zewnątrz budowla robi duże wrażenie i wskazuje, jak wielkie znaczenie w życiu Nicei miała zamożna prawosławna społeczność w XIX i na początku XX w., gdy przebywało tu wielu rosyjskich arystokratów oraz członków rodziny carskiej. Architektura katedry nawiązuje do sławnego soboru Wasyla Błogosławionego, stojącego na placu Czerwonym w Moskwie. Cerkiew ukończona została w 1912 r., a niedługo po rewolucji październikowej stała się ważnym ośrodkiem dla „bia‑ łej” emigracji rosyjskiej. Dziś znów na Lazurowe Wybrzeże przy‑ jeżdża wielu bogatych Rosjan, wykupujących najdroższe rezyden‑ cje. Dzięki nim cerkiew jest pięknie utrzymana i funkcjonuje przy niej prawosławna parafia.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Riwiera francuska. Zamki, mariny, winnice. Przewodnik rekreacyjny. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: