Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00064 004913 19012193 na godz. na dobę w sumie
Roztocze, część 2 - ebook/pdf
Roztocze, część 2 - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 156
Wydawca: SELF-PUBLISHER Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-958073-5-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> przewodniki >> europa
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W e-przewodniku znajdują się istotne informacje dotyczące m.in. geografii i historii, bogaty materiał fotograficzny, szkic mapki z najważniejszymi miejscami wartymi zobaczenia oraz ich zwięzłe opisy. Działające OFFLINE hiperłącza pozwalają przenieść się z mapki bądź spisu treści na strony z opisem danego miejsca, a po kliknięciu nagłówka powrócić do mapki. E-przewodnik offline w twoim smartfonie sprawi, że podczas zwiedzania dowiesz się więcej i zobaczysz więcej.

Polska część Roztocza w dużej części pokrywa się z zasięgiem Ordynacji Zamojskiej – „księstwem udzielnym” jednego z najświetniejszych i  najświatlejszych rodów arystokratycznych Polski. Roztocze jest dzięki temu wyjątkowe i bardzo się wyróżnia na tle naszego kraju – zarówno kulturowo, jak i architektonicznie. Temu regionowi służą również wyjątkowej urody  krajobrazy. Polecamy wakacyjne i nieśpieszne poznanie tego regionu, który zaskoczy nawet najbardziej wybrednych turystów.

W publikacji zamieszczono informacje o południowej części regionu.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Radruż Po raz pierwszy wieś była wzmiankowana w 1444 r. Przebiegał tędy szlak łączący Lubaczów i Potylicz (stąd może wywodzić się nazwa). Od XV w. przyczyną zniszczeń były najazdy tatarskie, a w XVII w. – wojny z Koza- kami, Szwedami i Rakoczym. Po pierwszym rozbiorze Radruż znalazł się w granicach Austrii (Królestwa Galicji i Lodomerii). Od 1820 r. do II wojny światowej był własnością prywatną, w latach 1939–1941 r. znajdował się pod okupacją radziecką. W 1944 r. zachodnia część (z cerkwią i dworem) została w Polsce, a wschodnią przyłączono do Smolina (w ZSRR). Cerkiew św. Paraskewy, uznawana za najstarszą w Polsce, po- chodzi z końca XVI w. Pierwotnie była prawosławna, od 2. poł. XVII w. unicka. Elementami zespołu cerkiewnego są też: dzwon- nica (XVI w.), kamienny mur z bramami i kostnica (XIX w.). Świątynia została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO w 2013 r. Pełni funkcje muzealne. Fot. Jolanta Pol 100 Elewacja zachodnia i południowa Radruż Fundatorem był prawdopodobnie Jan Płaza (poseł na sejm, sta- rosta lubaczowski). To świątynia z drewna jodłowego i dębowego, o konstrukcji zrębowej, na kamiennej podmurówce, orientowana, trójdziel- na (wszystkie części są na planach zbliżonych do kwadratów). Nawa jest dwukondygnacyjna, najwyższa i najszersza, zwień- czona czworoboczną kopułą, z gontową pseudolatarnią. Prezbiterium i babiniec mają dachy dwuspadowe, namiotowe. Wejścia znajdują się w zachodniej ścianie babińca i południo- wej ścianie nawy. Fot. Krzysztof Pol W 1959 r. została przejęta przez Skarb Państwa. Gruntowny remont całego zespołu cerkiewnego przeprowadzono w latach 1964–1966. Kolejna rewitalizacja była w latach 2010–2013. W Radrużu znajduje się też drewniana cerkiew pw. św. Mikołaja Cudotwór- cy (z 1931) użytkowana jako kościół rzymskokatolicki pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. Elewacja północna 101 Radruż Wokół świątyni są soboty, wsparte na słupach i rysiach. Posadz- kę mają z płyt kamiennych, a przy prezbiterium drewnianą. Soboty od południa Soboty od północy Elewacja wschodnia Fot. Krzysztof Pol 102 Radruż Wejście do kruchty (elewacja zachodnia) Fot. Krzysztof Pol Dzwonnica – konstrukcji słupowo-ramowej, z galerią w górnej kondygnacji – pochodzi z XVI w. Wejście boczne do nawy (elewacja południowa) Dzwonek przy murze wschodnim Fot. Krzysztof Pol Dzwonnica 103 Radruż Być może miała charakter obronny, ale kamienny mur z brama- mi, zwieńczony gontowym daszkiem, powstał dopiero w 1825 r. Brama i mur od strony zachodniej Gontowa latarnia nad nawą Mur od strony wschodniej Fot. Jolanta Pol 104 Radruż Od wschodniej strony muru w 2. poł. XIX w. zbudowano kostnicę (tzw. dom diaka), z kamienia wapiennego (fot. z prawej). Mur; z prawej kostnica (dom diaka) Kostnica (dom diaka) Fot. Krzysztof Pol 105 Radruż Polichromia w nawie i prezbiterium pochodzi z 1648 r. Iko- nostas powstawał od połowy XVII do połowy XVIII w. Ołtarze boczne są z połowy XVIII w. Fot. Krzysztof Pol 106
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Roztocze, część 2
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: