Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
01322 031559 15633764 na godz. na dobę w sumie
Rymowana historia Polski - ebook/pdf
Rymowana historia Polski - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 102
Wydawca: Goneta Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-63783-35-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dla dzieci i młodzieży >> dla dzieci
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Zrymowana historia Polski, posiadająca swoją melodykę i świetnie w związku z tym zapadająca w pamięć. Autorka wypunktowała najważniejsze etapy rozwoju naszej państwowości od chwili jej powstania, czyli od księstwa Polan do czasów po stanie wojennym. Przebiła się przez najważniejszych polskich władców, docierając do rozbiorów, zrywów niepodległościowych, czasów napoleońskich, rozbiorów, odzyskania niepodległości, obu wojen światowych po historię nowożytną Polski. Każdy ważny etap to osobny wiersz.

Występują tu nazwiska wszystkich tych, którzy zapisali się na kartach historii naszego kraju w dziedzinie polityki, kultury i nauki. Są też oczywiście wspomniane wszystkie siły przeciwne, burzące naszą państwowość na przełomie wieków.

To jest kwint esencja naszej historii, bez dat i żmudnego zapamiętywania szczegółów kolejności następujących po sobie wydarzeń. Łatwość przyswajania treści jest niebywała, więc tekst jest godny polecenia nie tylko dla młodszych, ale też dla odświeżenia swojej wiedzy przez starszych.

 

Poemat szykowany jest do druku u innego niż Goneta wydawcy.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

1. Czasy najdawniejsze Dawno temu Polska cała Z wielu plemion się składała. Wśród nich było Polan plemię — To od niego nasze ziemie, Gdy z nich powstał kraj wspaniały, Nazwę „Polska” przyjąć miały. Co się w tamtych czasach działo? O tym wiemy raczej mało. Wiedza ta się w dużej mierze Z najdawniejszych legend bierze. Bo legendy, stare baśnie, O pradziejach mówią właśnie. I to dzięki tym legendom Historycy pisać będą, W najróżniejszych mądrych dziełach, O tym, skąd się Polska wzięła. Owym baśniom bardzo starym Wielu nie chce dziś dać wiary, Ale mimo to nauka Wciąż w legendach faktów szuka. Spośród polskich legend wielu, Znana jest baśń o Popielu — Dawnym władcy Polan, który Był okrutny, zły, ponury. Wszystkim dawał się we znaki I siał wszędzie postrach taki, Że kraina Polan cała Niesłychanie się go bała. Przy tym dumny był i próżny. Kiedyś wygnał dwóch podróżnych, Nie chcąc w zamku ich ugościć. „Niech was goszczą ludzie prości!” — Tak wykrzyczał owym gościom, Nieuprzejmie i ze złością. Podróżnicy poszli sobie... I w tej samej jeszcze dobie, Piast Kołodziej, kmieć ubogi, Przyjął ich w swe skromne progi. Rzekł im: „Jestem niebogaty, Ale wejdźcie do mej chaty”. Kazał Rzepce, żonie swojej, Podać jadło i napoje, Mówiąc: „Wprawdzie nie mam wiele, Ale chętnie się podzielę”. Piast i Rzepka mieli syna, Który siódmy rok zaczynał, Więc w ich domu przez dzień cały Postrzyżyny właśnie trwały. Były owe postrzyżyny Ważnym świętem dla rodziny. W małej izbie, w krewnych gronie, Odprawiono ceremonię: Obciął włosy Piast synowi I mu imię dał: Ziemowit. Gdy już późny wieczór nastał, Jeden z gości rzekł do Piasta: „Twego syna, Ziemowita, Czeka przyszłość znakomita. Kiedy wiele lat upłynie, Będzie rządzić w tej krainie”. Rzeczywiście, syna kmiotka Niebywały honor spotka: Gdy dorośnie, we władanie Kraj swój dadzą mu Polanie. Potomkowie Piasta kmiecia Będą rządzić przez stulecia... A co stanie się z Popielem? Złego władcę, za lat wiele — Jeśli wierzyć tej legendzie — Stado myszek zjadać będzie! Taką według baśni starej, Miał zły Popiel ponieść karę. 2. Czasy pierwszych P i a s t ó w Teraz już nie o legendzie, Lecz o znanych faktach będzie... Pierwszy z naszych władców, Mieszko, Postanowił wziąć ślub z Czeszką, Córką księcia Bolesława, Która zwała się Dobrawa. To się z ważnym faktem wiąże: Otóż Mieszko, polski książę, Chrześcijańską przyjął wiarę. Wcześniej u nas bóstwa stare I przyrody różne siły, Zamiast Boga, czczone były. Zaś chrzest Mieszka spowodował, Że nastała wiara nowa I powoli Polska cała Chrześcijańska się stawała. W tamtych czasach chrześcijanie Mieli wielkie poważanie. Odtąd z Polską się liczono… Książę Mieszko ze swą żoną Mieli syna, który w spadku Dostał imię po swym dziadku, Księciu czeskim, Bolesławie. Znany on jest wszystkim prawie, Bo był dzielny człowiek z niego — Chrobrym zwano go dlatego. Wśród miast polskich w tym okresie, Najważniejsze Gnieznem zwie się. Na terenie tego miasta Pierwsi władcy z rodu Piasta, Ich dworzanie, wojsko, sługi, Mieli dom swój przez czas długi. To do Gniezna Otton Trzeci, Na przełomie tysiącleci, Ze swą świtą z Niemiec jechał, By odwiedzić grób Wojciecha. A kim Wojciech był — czy wiecie? Znany jest na całym świecie. Głosił wiarę, chrzcił, nawracał — Taka była jego praca. Właśnie w trakcie owej pracy Mieli zabić go Prusacy, Bo się czuli obrażeni Tym, że wierzeń ich nie cenił I że zmuszał ludzi w Prusach, By zaczęli czcić Chrystusa. W Gnieźnie Otton z Bolesławem Omawiali ważną sprawę: Rzekł Bolesław do Ottona, Że mu marzy się korona. I tak mówił: „Ja, Ottonie, Swego kraju dzielnie bronię, Dobrze rządzę, i w ogóle... Powinienem więc być królem. Teraz jestem tylko księciem”. Na to Otton: „Wierzę święcie, Że zostaniesz już niebawem Pierwszym królem Bolesławem!”. Lecz upłynął czasu kawał, Gdy marzenie Bolesława Wreszcie miało być spełnione — Zdobył książę nasz koronę. Wnuk Chrobrego to Kazimierz — Takie na chrzcie dostał imię. Rządził krajem znakomicie, Więc go zwano „Odnowiciel”. Zwłaszcza z tego dziś go się zna, Że stolicę Polski z Gniezna Do innego przeniósł miasta. Odtąd władcy z rodu Piasta — I książęta, i królowie — Mieli zamek swój w Krakowie. O tym pisał Gall Anonim. Niezbyt dużo wiemy o nim. Przybył do nas z Francji chyba, Był to pisarz, czyli skryba. W swej kronice, ważnym dziele, Opisywał zdarzeń wiele. Skrybę Galla Anonima W swym książęcym zamku trzymał Polski władca, słynny z tego, Że potomkiem był Chrobrego. Odziedziczył imię dziada. Lecz nadmienić tu wypada, Że go znano też z przezwiska, Jakie książę ten uzyskał: Krzywousty — tak mówiono, Bo miał wargę wykrzywioną. Gdy ów władca był wiekowy, Pomysł przyszedł mu do głowy, Postanowił mianowicie: „Nim zakończę swoje życie, Między synów kraj podzielę. Ja mam przecież dzieci wiele. Każde z nich chce rządzić krajem — I dlatego mi się zdaje, Że im wszystkim się poszczęści, Gdy rozdrobnię kraj na części. Dzięki temu żaden z braci Władzy w państwie nie utraci”. Tym sposobem na regiony Kraj nasz został podzielony. Każdy z synów Bolesława Panem własnych ziem się stawał, Lecz najstarszy z synów owych Pełnił rolę państwa głowy. Z tej przyczyny w rodzie Piasta Coraz większy spór narastał. Przez kolejne długie lata Brat zawzięcie zwalczał brata. Każdy rządzić sam był skory — Stąd wynikły owe spory. W takich kłótniach, walkach, wrzawie Dwa stulecia miną prawie. Czas ten trudny dla nas będzie, Kraj osłabnie w każdym względzie I klęsk wiele się wydarzy: To napadną nas Tatarzy, To przybędą zza granicy Wojowniczy zakonnicy, Sprowadzeni przez Konrada, Co Mazowsza ziemią włada. Słyną oni z tego zwłaszcza, Że krzyż mają na swych płaszczach — Z tej przyczyny ich oddziały Krzyżakami się nazwały. Siła, która aż strach budzi, Okrucieństwo wobec ludzi, Chytrość sępia i spryt lisi — Tym cechują się ci mnisi. Zagarniają ziemię naszą, Okoliczną ludność straszą, Wszędzie wścibiać chcą swe nosy — Aż ich wszyscy mają dosyć...  
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Rymowana historia Polski
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: