Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00514 009826 10436457 na godz. na dobę w sumie
Samotnica - ebook/pdf
Samotnica - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 488
Wydawca: BIS Sp. z o.o. Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7551-362-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Trzej koledzy - Szufla, Pawian i Karoten - w czasie ferii zimowych nudzą się przy trzepaku, narzekając na bezśnieżną zimę. Od przechodzącego przez podwórko zbieracza złomu dostają szamański bębenek i wtedy okazuje się, że jeden z nich ma niezwykłe umiejętności posługiwania się tym instrumentem. Transowy rytm bębenka przenosi chłopców do skutej lodem, śnieżnej i mroźnej krainy, gdzie będą musieli sobie radzić z surową przyrodą, przystosować się do sposobu życia i zwyczajów nieprzyjaźnie nastawionego do obcych miejscowego plemienia, nauczyć się porozumiewać z istotami, których wcześniej sobie nawet nie wyobrażali, oraz podjąć trud wydostania się z tego świata, co jednak może nastąpić dopiero po złożeniu ofiary legendarnej górze - Samotnicy. Pasjonująca książka fatastyczno-przygodowa!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Projekt okładki: Dariusz Kocurek Copyright © Piotr Patykiewicz Copyright © Wydawnictwo BIS 2013 ISBN 978-83-7551-362-2 Wy daw nic two BIS ul. Lędz ka 44a 01-446 War sza wa tel. (22) 877-27-05, 877-40-33; fax (22) 837-10-84 e -ma il: bis bis@wy daw nic two bis.com.pl www.wy daw nic two bis.com.pl ROZ DZIAŁ1 Pierw sze go dnia fe rii zi mo wych chłop cy ze bra li się we trzech tam gdzie za wsze, na skar pie pod trze pa kiem. Choć na de szła wresz cie od daw na wy cze ki wa na dwu ty go - dnio wa wol ność, da le ko im by ło do eu fo rii. Śnieg, któ ry spadł za raz po No wym Ro ku, utrzy mał się za le d wie do po ło wy stycz nia. W desz czo wej od wil ży po - zo sta ły po nim je dy nie brud ne zlo do wa cia łe pry zmy i psie ku py na chod ni kach. Traw ni ki zmie ni ły się w błot ni ste ba - jo ra, bez list ne ga łę zie drzew ob sia da ły mar kot ne wro ny. Z po cząt ku mo gło się wy da wać, że zi ma wy co fa ła się tyl - ko cza so wo na z gó ry upa trzo ne po zy cje, by po wró cić nie - ba wem w ca łym ma je sta cie mro zu i bie li, ale dni mi ja ły, pa ni z pro gno zy po go dy uni ka ła jed no znacz nych de kla ra - cji, a au ra nie chcia ła się od mie nić. Nie ina czej by ło i te go przed po łu dnia – nad blo ka mi osie - dla cią ży ło chmur ne nie bo, ko ło uszu świ stał wil got ny wiatr. – Mam gdzieś ta kie fe rie – na bur mu szył się Ka ro ten, po pra wia jąc oku la ry. – Po co w ogó le wy ła zić z łóż ka? – Ty na wet w le cie sy piasz do po łu dnia – do ciął mu na - tych miast Pa wian. Ra zem z Szu flą za śmia li się nie we so ło – wszy scy wie - dzie li, że Ka ro te na trud no by ło by do bu dzić na wet pod - czas trzę sie nia zie mi – ale w tak po nu rym dniu nic nie mo gło roz pro szyć na dłu żej cięż ka wej at mos fe ry. 5 – Mo że jesz cze syp nie… – wes tchnął wy so ki, roz ro - śnię ty w ba rach Szu fla; po nie waż od pa ru ty go dni prze - cho dził mu ta cję, w tej krót kiej wy po wie dzi za brzmia ły obok sie bie za rów no naj wyż sze, jak i naj niż sze re je stry. – Nie syp nie – ru dy jak mar chew ka prze mą drza lec nie - li to ści wie zdu sił le d wie kieł ku ją cą na dzie ję. – Glo bal ne ocie ple nie, pa no wie. Je ste śmy ostat nim po ko le niem, któ - re wie, jak ule pić bał wa na. Na wet bie gun pół noc ny roz - ma rza, bia łe niedź wie dzie gło du ją, bo bez lo du nie mo gą po lo wać na fo ki. Pry mus w ska li ca łej szko ły lu bił mieć ra cję – i za zwy - czaj miał. Bar dzo du żo czy tał, za miast ka na łów spor to - wych i kre skó wek oglą dał pro gra my po pu lar no nau ko we, za da wał na uczy cie lom pod chwy tli wie py ta nia, na któ re nie za wsze po tra fi li od po wie dzieć, ale wbrew po zo rom nie był ku jo nem. Nie uczył się dla do brych ocen, lek ce wa - żył je na wet; utrzy my wał, że in te re su je go wy łącz nie czy - sta wie dza. Wy ra żał swo je opi nie ka te go rycz nym to nem, przy wo łu jąc na twarz nie co me lan cho lij ny uśmie szek, któ ry miał su ge ro wać ja kiś wyż szy sto pień wta jem ni cze - nia w spra wy te go świa ta. Był ży cio wym scep ty kiem; ze wszel kich zło żo nych za gad nień za wsze po tra fił wy do być na wierzch to, co naj gor sze. Zwy kle po bu dzo ny, oży wiał się jesz cze, kie dy roz ma wia no o nie szczę śli wych wy pad - kach, ka ta kli zmach i klę skach ży wio ło wych. Choć je mu sa me mu nie do le ga ło nic oprócz lek kiej ner wi cy, upar cie do szu ki wał się u sie bie każ dej z rzad kich cho rób, o któ - rych wie dzę czer pał z se ria li me dycz nych. – Ma ka bre ska. – Na wzmian kę o je dze niu Szu fla wy do - był z kie sze ni ba to nik i z ry tu al nym na masz cze niem roz - darł opa ko wa nie. 6 Nie po dzie lił się z ko le ga mi, ale nikt mu te go nie wy po - mniał, po nie waż ja ko spor t smen po trze bo wał du żo ener - gii, a ja ko nie ule czal ny me lan cho lik ła ko cia mi osła dzał so bie trud ist nie nia. Był bram ka rzem szkol nej dru ży ny pił - ki ręcz nej; gdy roz kła dał wiel kie dło nie – rze czy wi ście jak szu fle – prze ciw ni cy czę sto ze stra chu rzu ca li pił kę obok słup ków. Wyż szy od in nych o gło wę, dłu go rę ki, tro chę nie - zdar ny, a przy ca łej swo jej si le nie śmia ły i bar dzo wraż li wy. Pra wie ni gdy nie pod no sił gło su, rzad ko wpa dał w gniew i bił się tyl ko w osta tecz no ści. Ja ko naj młod szy z pię ciu sy - nów owdo wia łej sprzą tacz ki no sił zwy kle uży wa ne ciu chy po bra ciach, czę sto o zbyt dłu gich lub za krót kich rę ka - wach i no gaw kach. – Fa -tal -nie – wy skan do wał do bit nie Ka ro ten. –Wszyst - ko zmie nia się na gor sze, na wet po go da. Za pięć dzie siąt lat świat bę dzie już cał kiem okrop ny, sa mi zo ba czy cie. Je - że li, oczy wi ście, do ży je cie sta ro ści. – Kra cze cie i kra cze cie – par sk nął gniew nie Pa wian. – Po co wam w ogó le śnieg? Mu si cie zjeż dżać na san kach jak przed szko la ki? Spoj rze li po so bie skon fun do wa ni. Nie czu li się dzie cia - ka mi, zwłasz cza Szu fla, któ ry zdą żył mieć już na wet dwie ofi cjal ne na rze czo ne; tę dru gą przez ca łe dwa ty go dnie. – Ni by ra cja. – Po tarł w za my śle niu prysz cza ty po li - czek. – Ale ja koś nud no bez śnie gu. – Ech, smu ta sy, bra ku je wam po pro stu fan ta zji! Pa wian bły ska wicz nie wspiął się na trze pak i wy dał z sie - bie pe łen eks pre sji, je dy ny w swo im ro dza ju okrzyk, któ re - mu zresz tą za wdzię czał ksy wę. Ugiął ko la na, za czerp nął po wie trza, a po tem sko czył nie ustra sze nie pro sto na błot - ni sty, grzą ski stok skar py, upadł na brzuch i zje chał pa rę 7 me trów gło wą w dół ni czym pro fe sjo nal ny ske le to ni sta, za - trzy mu jąc się do pie ro po śród na gich ba dy li ży wo pło tu. – Łu uud -sto ook! – prze cią gnął trium fal nie, roz cie ra - jąc rę ka wem na twa rzy czar ne smu gi. Chłop cy za re cho ta li zgod nie, pa trząc na nie go z gó ry, ale ża den nie po szedł w śla dy ka wa la rza. Pa wian w grun cie rze czy na to nie li czył. Ta ka już utar ła się mię dzy ni mi kon - wen cja – on wy spe cja li zo wał się w bra wu ro wych po pi sach, po zo sta li zwy kle tyl ko ki bi co wa li. Był o rok star szy od ko - le gów, po wi nien już chodzić do gim na zjum, ale za spra wą zbyt dro bia zgo wej ma te ma tycz ki – jak twier dził – utkwił na dłu żej w podstawówce. Je go oj ciec, wzię ty chi rurg, pusz - czał mu pła zem znacz nie grub sze nu me ry niż tyl ko uta pla - nie w bło cie mar ko wych dżin sów i blu zy. Do gło śniej szych wy czy nów ostat nich mie się cy na le ża ło na przy kład roz py le - nie w kla sie ga zu roz we se la ją ce go al bo za mknię cie na ca łą noc woź nej w piw ni cy. Pa na dok to ra wie le ra zy wzy wa no do szko ły, ale spra wa za wsze ja koś roz cho dzi ła się po ko - ściach, a ju nac ka sła wa Pa wia na ro sła. Pierw szy prze stał się śmiać Ka ro ten i na tych miast przy - brał zwy kły, cier pięt ni czy wy raz twa rzy, jak by zgor szo ny, że po zwo lił so bie na tę chwi lę we so ło ści. – Mo głeś roz bić gło wę. Al bo zła mać rę kę. Al bo wy bić oko. – W sku pie niu zmarsz czył wy pło wia łe brwi, szu ka jąc dla tej wy li czan ki od po wied nio wstrzą sa ją cej pu en ty. – Al - bo za dła wić się wła snym ję zy kiem. Pa wian wy pluł grud kę bło ta, pod niósł się i wzru szył ra - mio na mi. Wy glą dał na lek ko po iry to wa ne go fak tem, że je go po pis od niósł tyl ko po ło wicz ny suk ces. – Od pru ła ci się kie szeń blu zy – za uwa żył Szu fla. Ci, któ rzy nie zna li Pa wia na bli żej, po są dza li go nie - kie dy o pew ną ocię ża łość umy sło wą, ale ko le dzy wie dzie - 8 li, że to nie jest praw da. Cier piał przy na ukach ści słych, Pi ta go ra sa z Ta le sem uwa żał za oso bi stych wro gów, lecz z in ny mi przed mio ta mi szło mu znacz nie le piej; ko chał ma rzyć, po lo nist ka do szu ki wa ła się na wet u nie go ta len - tu do pi sa nia wier szy. – Mógł byś nie trosz czyć się o mo je ła chy? – od pa ro - wał. – Jak bę dę miał ocho tę, obe rwę dru gą kie szeń. Szu fla w sku pie niu zmarsz czył czo ło, jak by ta kwe stia wy ma ga ła grun tow ne go roz wa że nia, a po tem bez rad nie roz ło żył rę ce. – To głu pie – za wy ro ko wał. – Sam je steś głu pi, a do te go nud ny jak go dzi na wy cho - waw cza. Szczy pior ni sta na dą sał się, oparł ra mie niem o trze pak i z de mon stra cyj ną non sza lan cją za czął po gwiz dy wać fał - szy wie. – Spo koj nie, pa no wie. – Ka ro ten prze cze sał pal ca mi ogni stą grzy wę, któ ra wy sta wa ła spod kap tu ra. – Ta kłót - nia nie ma sen su. Pod wyż szo na draż li wość wy ni ka z nie - ko rzyst nych wa run ków bio me te oro lo gicz nych. Ma my układ ni skie go ci śnie nia nad środ ko wą Eu ro pą… – Ktoś py tał cię o zda nie? – prze rwał mu opry skli wie pa na dok to ro wy je dy nak. Nie mo gło być żad nych złu dzeń – te fe rie za po wia da - ły się okrop nie. Tak okrop nie, że per spek ty wa kil ku na stu ciem nych, wietrz nych, roz mo kłych dni nie tyl ko nie cie - szy ła, ale mo gła na wet wy wo ły wać he re tyc ką tę sk no tę za edu ka cyj nym przy mu sem. Chłop cy czu li, że ich szcze - ra mę ska przy jaźń, wy pró bo wa na po śród szkol nych nie - bez pie czeństw, mo że nie prze trwać wie lo go dzin ne go wy sta wa nia pod trze pa kiem, gdzie każ dy po mysł na za bi - cie cza su na tych miast grzązł w zim nym błoc ku. Usi ło wa li 9 jesz cze uda wać przed so bą na wza jem, że to nic wiel kie go, ot, po sto ją so bie tro chę z rę ka mi w kie sze niach, przy tu - pu jąc w miej scu, a nie ba wem na pew no wszyst ko od mie - ni się na lep sze. Nie wie dzie li wpraw dzie, na czym ta zmia na mia ła by po le gać, sko ro nic nie za po wia da ło koń - ca plu chy, jed nak ufa li mło dzień czo i na iw nie, że ten świat urzą dzo ny jest mniej wię cej spra wie dli wie. Coś mu sia ło się w koń cu wy da rzyć, coś nie prze wi dzia ne go, aby roz pro - szyć smu tek desz czo wej ka ni ku ły. Po go dzi nie pło mień na dziei przy gasł zna czą co, po dwóch po zo sta ło z nie go le d wie pa rę iskier. Wro ny po - de rwa ły się z drzew i krą ży ły te raz nad da cha mi wiel kim sta dem, wy pro wa dza ne na spa cer psy ob si ki wa ły po spiesz - nie kra węż ni ki i na tych miast cią gnę ły swo ich wła ści cie li z po wro tem do kla tek scho do wych. Z piw nicz ne go okien - ka wy sta wił gło wę bu ry ko cur, za mru gał ro ze spa ny mi ślep ka mi, ziew nął i znik nął. Szu fla z wy ra zem ła god nej re zy gna cji na twa rzy spoj - rzał wresz cie na ze gar ko ściel nej wie ży. – Już czas – oznaj mił. – Czas na co? – za py tał Pa wian bez cie ka wo ści. – Na obiad. Do cho dzi dru ga. Ka wa larz miał już na koń cu ję zy ka zło śli wą ri po stę, aż po czer wie nia ły mu uszy, ale nie zdą żył po wie dzieć ani sło wa. Zza na roż ni ka naj bliż sze go do mu, po pi sku jąc z ci cha, wy to czył się dwu ko ło wy wó zek ręcz ny. Po py chał go z mo - zo łem przy gar bio ny sta ru szek z wy pcha nym wor kiem na ple cach, ubra ny w wy li nia ły ko żuch po kost ki, wy ko - śla wio ne ka lo sze i sta ro świec ki be ret z an ten ką prze krzy - wio ny na jed no ucho. Po sia dacz wy słu żo ne go we hi ku łu nie bez gra cji za par ko wał przed me ta lo wy mi drzwia mi zsy pu, roz pro sto wał ple cy i po dra pał się z sa tys fak cją 10 po szcze ci nia stym pod bród ku. Do pie ro te raz za uwa żył chłop ców na skar pie; zsu nął be ret na tył gło wy, po ka zał w uśmie chu moc no zde kom ple to wa ne uzę bie nie i po ma - chał do nich przy jaź nie. – Co tam, ka wa le ria? – za chi cho tał i za kasz lał rów no - cze śnie. – Wy po czy wa cie so bie? – Daw no pa na nie by ło, pa nie He niu – od krzyk nął Pa - wian, pusz cza jąc kpi nę mi mo uszu. – Lu bię od cza su do cza su zmie nić re wir. Mo no to nia za bi ja smak ży cia. Na wi dok sta re go zna jo me go zro bi ło im się tro chę raź - niej. Pan He nio od lat kur so wał mię dzy osie dlo wy mi śmiet ni ka mi. Ze swo im wóz kiem o dłu gim dy sz lu i wy - pcha nym wor kiem na ple cach był sta łym ele men tem pej - za żu. Nikt wła ści wie nie wie dział, ja kie zdra dli wie prą dy ze pchnę ły go na mie li znę ży cia, ale też chy ba nikt o to nie py tał. Sta ru szek nie wa dził ni ko mu, nie roz rzu cał śmie ci, nie wy wo ły wał awan tur. Chęt nie uśmie chał się do lu dzi, a je śli aku rat ni ko go nie by ło w po bli żu – do bez dom nych psów i ko tów, a na wet do szczu rów. Był ka ry ka tu ral nie brzyd ki, miał nie sy me trycz ną twarz z wiel kim ki no lem i roz bież nym ze zem, jed nak wy sła wiał się za ska ku ją co skład nie. Miał bo ga te słow nic two, choć w ra zie po trze by umiał też po słu żyć się wy szu ka nym prze kleń stwem, zwłasz cza pod czas nie unik nio nych w je go bran ży nie po - ro zu mień z kon ku ren cją. Nić sym pa tii po mię dzy zbie ra - czem zło mu a chłop ca mi nie na wią za ła się od ra zu. Wpa da li na sie bie czę sto, lecz mi mo to ży li jak by w od - ręb nych świa tach, od dzie lo nych nie wi dzial ną gra ni cą. Do - pie ro z cza sem, po ro ku czy dwóch, za czę li ze so bą roz ma wiać. Po mi mo róż ni cy wie ku pan He nio ni gdy nie trak to wał ich z gó ry, a oni nie wsty dzi li się usiąść obok 11 nie go na ław ce. Trud no by ło by wska zać, na czym wła ści - wie po le ga ła trwa łość tych re la cji, bo prze cież sta ru szek czę sto zni kał gdzieś na dłu gie ty go dnie, a i chłop cy mie li wła sne spra wy, do któ rych nie do pusz cza li do ro słych, a jed nak ile kroć się spo ty ka li, za wsze znaj do wa li czas na dłuż szą po ga węd kę. Zło miarz uwiel biał opo wia dać prze róż ne nie wia ry god ne hi sto ryj ki, rze ko mo z wła snej prze szło ści, cza sem śmiesz ne, cza sem smut ne czy prze ra - ża ją ce, ale ni gdy nud ne. Nie kie dy po wta rzał się, a wte dy chłop cy wy ła py wa li róż ni ce po mię dzy ko lej ny mi wer sja - mi tej sa mej opo wie ści i wy ty ka li mu je – ale sta ry się nie pe szył. Da lej snuł swo ją dziw ną ga wę dę, mru żąc oczy i ćmiąc po łów kę pa pie ro sa z odła ma nym fil trem. By ło w tych urze ka ją cych wspo mnie niach wszyst ko to, cze go aku rat bra ko wa ło w co dzien nym ży ciu: bi twy i hucz ne za - ba wy, krwa we rze zie i da le kie wy pra wy od kryw cze, wład - cy i że bra cy, wiel kie mi ło ści i pod łe zdra dy. Chłop cy przy pusz cza li, że sta ry dzi wak po pro stu mie - sza wąt ki z róż nych prze czy ta nych w mło do ści ksią żek i do pra wia je wła snym kon cep tem, nie pro te sto wa li jed - nak. Dla do bra spra wy uda wa li, że wie rzą w każ de sło wo. Zbie gli ze skar py i ob stą pi li go pół ko lem. – Ma pan dzi siaj far ta, pa nie He niu – po in for mo wał Ka ro ten. – Ktoś zniósł do zsy pu pral kę. Pew nie cięż ka jak dia bli, po mo że my za ła do wać. Za da nie oka za ło się trud niej sze, niż są dzi li. Ja koś zdo - ła li wy tasz czyć pral kę z ciem nej ko mo ry zsy po wej, a po - tem da lej, po kil ku schod kach na gó rę, lecz ry chło oka za ło się, że nie są w sta nie dźwi gnąć jej wy star cza ją co wy so ko, aby wy lą do wa ła na wóz ku. Kom bi no wa li dłu go, wresz cie po sta wi li wó zek na sztorc, dy sz lem do gó ry, przy trzy ma li we dwóch, a Szu fla ob jął pral kę za pa śni czym chwy tem, 12 na parł z ca łych sił i cen ty metr po cen ty me trze we pchnął tam, gdzie po win na się zna leźć. Prze wró ci li we hi kuł z po wro tem na ko ła, otrze pa li dło nie, zgrza ni i za do wo le ni z sie bie. – Wiel kie dzię ki. – Sta ru szek osza co wał zdo bycz okiem znaw cy. – Sam nie dał bym ra dy, za ro bek prze szedł by ko - ło no sa. – Dro biazg – od po wie dział za wszyst kich Szu fla, cho - ciaż pie kły go zdar te do krwi pal ce. – Je ste ście faj ne chło pa ki. Chciał bym się wam od - wdzię czyć. – Na praw dę nie ma o czym mó wić, pa nie He niu. – Pa - wian, krzy wiąc się, roz ma so wał ob tłu czo ne że bra. – Dla mnie jest. Co mo gę dla was zro bić? Cze kał przez chwi lę, a gdy mil cze li za kło po ta ni, nie - spo dzie wa nie prze stał się uśmie chać. – Ro zu miem. My śli cie so bie: cze go moż na ocze ki wać od ta kie go ob dar te go dzia dy gi. Ka ro ten od chrząk nął ner wo wo, bo z grub sza tak wła - śnie po my ślał. – Mo że pan opo wie coś cie ka we go? – za ry zy ko wał. – Nie ob ra żaj mnie, syn ku. Opo wie ści ma cie u mnie za dar mo chę. Sy tu acja zro bi ła się nie zręcz na. Chłop cy mie li wpraw dzie zro zu mie nie dla te go ro dza ju dłu gów ho no ro wych, ale bra - ko wa ło im po my słu, jak wy brnąć z im pa su, nie ura ziw szy sta - rusz ka. Spo glą da li na sie bie ukrad kiem, prze stę pu jąc z no gi na no gę, a prze dłu ża ją ca się ci sza cią ży ła im co raz bar dziej. Czu li na so bie chmur ny, wy cze ku ją cy wzrok pa na He nia. Na gle Pa wian pod niósł gło wę, je go ubło co ną twarz roz ja śni ło na tchnie nie. – Śnieg! – oznaj mił. – Po trze bu je my śnie gu. 13 Ka ro ten jęk nął ża ło śnie, Szu fla za czął me to dycz nie prze trzą sać kie sze nie w po szu ki wa niu ja kie goś za po mnia - ne go ba to ni ka. Pan He nio nie wy buch nął gnie wem, z na my słem po - tarł bul wia sty nos o lek kim od cie niu fio le tu. – Śnieg, po wia dasz – upew nił się. – Ta ki zwy czaj ny? Pa wian pro mie niał; wciąż jesz cze nie zo rien to wał się, że ob rał kurs na śle pą ulicz kę. – Tak, tak! Śnieg, du żo śnie gu. I mróz, że by nie stop - niał na dru gi dzień. – Czy to ży cze nie was wszyst kich? Szu fla wzru szył ra mio na mi, Ka ro ten bąk nął coś nie wy - raź nie. Do Pa wia na do tar ło wresz cie, że po su nął się o je den wy głup za da le ko. Po skro bał się nie pew nie za uchem, głów ku jąc, jak za ła go dzić skut ki nie wcze sne go żar tu, gdy na gle sta ru szek kla snął ener gicz nie w dło nie. – Ha! Dziw ne ma cie za chcian ki, ale niech bę dzie. Spo dzie wa li się wszyst kie go, jed nak te sło wa cał kiem zbi ły ich z tro pu. Nie wie dzie li, jak za re ago wać, na wet Pa wian tyl ko nie mo po ru szył usta mi ni czym wy ję ta z wo - dy ry ba. Je że li pan He nio pod jął grę i od pła cał im po pro stu kpi ną za kpi nę, nie zdra dził te go choć by drgnie niem po wie ki. Wy glą dał na czło wie ka, któ ry świa - dom jest wa gi swo jej obiet ni cy i za mie rza su mien nie się z niej wy wią zać. – Co pan ma na my śli? – za py tał ostroż nie nie po praw - ny ma rzy ciel. – Trze ba wpły nąć na po go dę. – Daw niej w Mo skwie na pierw sze go ma ja od rzu tow - ce roz pę dza ły chmu ry. – Ka ro ten nie po tra fił od mó wić so - bie przy jem no ści za bły śnię cia eru dy cją. 14 – Cóż za to por na me to da! – Sta ru szek prych nął lek ce - wa żą co. – Z na tu rą nie moż na wal czyć, trze ba ją ob ła ska - wić tak jak dzi kie zwie rzę. – I pan to po tra fi? – Na tu ral nie. Za mło du pa rę lat spę dzi łem w po lar nej dzi czy. Miej sco wy sza man po lu bił mnie, a z cza sem wta - jem ni czył w ar ka na za kli na nia po go dy. Pa wian ode tchnął z wi docz ną ulgą. Wy glą da ło na to, że am bi cjo nal ny spór, któ ry nie chcą cy za ognił, sam wy ga - śnie uśmie rzo ny ko lej ną nie szko dli wą fan ta zją sta łe go by - wal ca punk tów sku pu zło mu. – Śmia ło, niech pan mó wi – za chę cił. – Czar na ma gia to mo je hob by. Eks plo ra tor śmiet ni ków za du mał się głę bo ko, za stu - kał po ła ma nym pa znok ciem w obu do wę pral ki, a po tem zrzu cił z ple ców wo rek, roz su płał i za nu rzył w nim rę kę aż po ło kieć. Chłop cy wie dzie li, że przez la ta zgro ma dził tam spo rą ko lek cję naj dziw niej szych ak ce so riów, któ ry mi usi ło wał do wo dzić wła snej praw do mów no ści: wiel ki, za - śnie dzia ły klucz, rze ko mo od zam ko we go skarb ca, al bo ko lec ze smo cze go grzbie tu; obok tych cu dow no ści tra fia - ły się pro za icz ne nie do pał ki pa pie ro sów, zgnie cio ne pusz - ki po pi wie czy za ce ro wa na na pię cie skar pe ta. Tym ra zem szpe rał wy jąt ko wo dłu go, ale wresz cie wy - gła dzi ły się fra so bli we bruz dy na je go czo le. – Jest! – za wie sił głos dla spo tę go wa nia efek tu, a po - tem do koń czył uro czy stym to nem: – Sza mań ski bę be nek. Bez en tu zja zmu obej rze li nie skom pli ko wa ny in stru - ment: po ciem nia ła skó ra, okrą gła drew nia na ob ręcz, wo - kół niej kit ki bar wio nej sier ści. – Praw dzi wy? – za in te re so wał się Ka ro ten rze czo wo, prze cie ra jąc chu s tecz ką oku la ry. 15 – Au ten tyk. Prze cież nie wci skał bym wam pod rób ki. Ta kie go eg zem pla rza nie ma ją w żad nym mu zeum. Bierz - cie i niech wam do brze słu ży. Ja koś nie kwa pi li się do przy ję cia po da run ku. Rze czy - wi ście mógł mieć ja kąś war tość, a prze cież pa nu He nio wi przy dał by się każ dy grosz. Nie chcie li w ten spo sób wy ko - rzy sty wać je go lek ce wa żą ce go sto sun ku do kwe stii dóbr ma te rial nych, ale gdy chrząk nął zna czą co i zmarsz czył si - we brwi, Pa wian nie chęt nie wy cią gnął rę kę. – Ślicz ny – mruk nął. – Do kom ple tu bra ku je tyl ko pe - le ryn ki z wil czej skó ry i na szyj ni ka z pa zu rów ty gry sa. – W po rę do strzegł za fra so wa ne spoj rze nie sta rusz ka i do dał szyb ko: – Tyl ko żar to wa łem. Na praw dę moż - na tym zmie nić po go dę? – Ja sne. A je śli któ ryś z was przy ło ży się i nie za brak - nie mu wy obraź ni, bę be nek otwo rzy wam dro gę do cał - kiem in ne go świa ta. Daw niej czę sto od by wa łem ta kie wy pra wy, nie trze ba do te go pie nię dzy, pasz por tu ani biu - ra po dró ży. Te raz już je stem za sta ry. Pan He nio za wie sił wór na ple cach, po pra wił cza pę i stęk nąw szy, dźwi gnął dy szel wóz ka. – By waj cie, chło pa ki. – Drob ny mi krocz ka mi ru szył na - przód. – Baw cie się do brze. Zo ba czy cie, jak wie le mo że zdzia łać wy obraź nia. Za le d wie znik nął za ro giem, Szu fla wzdry gnął się, jak - by tknię ty złym prze czu ciem. – Co zro bi my z tym ru pie ciem? Pa wian ob ró cił w dło niach kło po tli wy do wód wdzięcz - no ści zbie ra cza zło mu. – Wy trza śnij my skądś kob zę i gę śle, za ło ży my ka pe lę i bę dzie my grać mu zy kę et nicz ną. 16 – To by ła by pro fa na cja – za opo no wał Ka ro ten z po wa - gą. – Gra na ry tu al nym in stru men cie ma uła twiać du cho - wą po dróż do in nych świa tów. – Prze cież i tak nie wie my, jak go uży wać, pan He nio nie zo sta wił in struk cji ob słu gi. – Wi dzia łem kie dyś ta ki pro gram o sza ma nach. Mu si - my ostro po ścić przez pa rę dni, a po tem odu rzyć się grzyb - ka mi ha lu cy no gen ny mi i prze tań czyć na go ca łą noc. – Ta ak… – prze cią gnął Pa wian scep tycz nie. – Fil mik z ta kie go wy stę pu zro bił by fu ro rę w ne cie. – Cze go się cze piasz? Sza ma ni tak ro bią. – Le piej chodź my już do do mu. – Szu fla za in ter we nio - wał w ostat niej chwi li, bo kłót nia zno wu wi sia ła na wło - sku. – Ju tro po my śli my, co z tym zro bić. Pa wian wzru szył ra mio na mi, od nie chce nia ude rzył bę - ben kiem w ko la no. Roz legł się su chy, pu sty dźwięk, od bi te od ścia ny blo ku echo do brzmie wa ło gdzieś nad błot ni stym traw ni kiem. Chłop cy na kil ka se kund za mar li bez ru chu, jak by na - praw dę spo dzie wa li się, że uży cie bę ben ka spo wo du je ja - kąś zmia nę. – Dziw ne – mruk nął Szu fla i gło śno prze łknął śli nę. – Za tka ły mi się uszy. – Za raz ci ode tkam! – Pa wian skwa pli wie stuk nął go bę ben kiem w czo ło. – Le piej? – Tro chę brzę czy. – Rosły szczypiornista prze zor nie uchy lił się przed ko lej nym ude rze niem. – Wy star czy! Nie po do ba mi się to. – Dla cze go? Po czuj blu esa, bra cie! – Pa wian wy stu kał pal ca mi na na pię tej skó rze in stru men tu ryt micz ną se - kwen cję. 17 Ka ro ten zła pał go za rę kę, prze ry wa jąc ten im pro wi - zo wa ny kon cert. – Chy ba na praw dę coś jest nie tak. – Bę dzie le piej, kie dy po ćwi czę. – Nie o to cho dzi. – Ru dzie lec wska zał drżą cym pal - cem nie bo. – Po pa trz cie. Tam ci dwaj rów no cze śnie za dar li gło wy. Krą żą ce nad osie dlem sta do wron zni kło, w za się gu wzro ku nie po zo stał ani je den ptak. Zro bi ło się nie zwy - kle ci cho, do chłop ców nie do cie rał te raz na wet szum ru - chu ulicz ne go z po bli skiej dwu pa smów ki. Prze sta ło mżyć, uspo ko ił się tak że po ry wi sty wiatr, a jed nak pod nie bo - skło nem szyb ko su nę ły zwa ły ni skich, bar dzo gę stych chmur, ga sząc nie licz ne prze świ ty sło necz ne go bla sku. – Pa skud nie to wy glą da. – Szu fla wci snął do kie sze ni zgra bia łe dło nie; w je go gło sie po ja wi ło się wię cej pi skli - wych to nów niż zwy kle. – Chy ba zbie ra się na bu rzę. Pa wian się ro ze śmiał, ale po nie waż wy szło to ja koś nie - we so ło, umilkł szyb ko. – Do brze to so bie wszyst ko wy kom bi no wał, sta ry cwa - niak! – Rzu cił po nu re spoj rze nie na na roż nik bu dyn ku, za któ rym nie daw no znik nął wó zek pa na He nia. – Pew - nie strzy ka ło mu w ko ściach na zmia nę po go dy, w je go wie ku czu je się ta kie rze czy. Na opo wia dał bzdur, że by nas po stra szyć. – No nie wiem, nie wiem… – Ka ro ten głę biej na cią - gnął kap tur. – Chy ba ozię bi ło się tro chę? – We łbie ci się ozię bi ło! – huk nął roz draż nio ny Pa - wian. Oku lar nik skrzy wił się nie znacz nie, czub kiem bu ta do - tknął po wierzch ni ka łu ży na chod ni ku – pod na ci skiem ci - cho trza snę ła lo do wa sko rup ka. 18 – Te raz wie rzysz? – Po cią gnął no sem, ura żo ny. – Kie - dy wrzesz czysz, z ust le ci ci pa ra. – No więc ozię bi ło się, i co z te go? – Pa wian nie mógł dłu - żej za prze czać oczy wi stym fak tom, tym bar dziej że w prze - mo czo nym ubra niu z każ dą chwi lą marzł co raz bar dziej. – Nic. Ale w pro gno zie po go dy o tym nie wspo mi na li. – Bo tak na praw dę oni ni cze go nie po tra fią prze wi - dzieć. Zga du ją, a jak się nie spraw dzi, zwa la ją na zmia ny kli ma tycz ne. – Moż li wie. – Ka ro ten do cią gnął za mek blu zy pod sa - mą szy ję. – W każ dym ra zie jest zim no. Szu fla ude rzył pię tą w śro dek ka łu ży, ale tym ra zem lód nie ustą pił tak ła two, na zgru bia łej ta fli po ja wi ła się tyl ko pa ję czy na pęk nięć. Chciał kop nąć moc niej, gdy na - gle ko ło no sa za wi ro wał mu bia ły pła tek. Wy cią gnął rę kę; na otwar tą dłoń ci cho spły wa ły śnie żyn ki, top nie jąc po chwi li w ze tknię ciu z cie płem skó ry. – Nie graj wię cej – po wie dział nie gło śno, ale z na ci - skiem. Pa wian za czął szczę kać zę ba mi. Usi ło wał stłu mić ten kom pro mi tu ją cy ob jaw, ale szczę ko ścisk bar dzo utrud niał mó wie nie, w re zul ta cie je go sło wa co rusz prze ry wał szyb - ciut ki wer be lek. – Co z to bą? – zwró cił się do szczy pior ni sty. – Da łeś się za stra szyć jak ma ła dziew czyn ka! Ro zu miem, że Ka ro - ten uwie rzył w to sza mań skie cza ro wa nie, bo je mu ła two wmó wić każ da głu po tę, ale ty? Za wsze my śla łem, że je - steś roz sąd ny. – W za sa dzie je stem, ale… – Szu fla za wsty dził się wi - docz nie, przy tup nął kil ka ra zy dla roz grzew ki i że by zy skać na cza sie. – Tro chę nie sa mo wi ty ten zbieg oko licz no ści, nie uwa żasz? 19 – Jesz cze chwi la, a za cznie cie bre dzić o pła net ni kach i Kró lo wej Śnie gu! Wście kły na ko le gów, na pa na He nia i na wszyst kich me te oro lo gów świa ta Pa wian za czął wa lić pię ścią w bę be - nek z ta ką za wzię to ścią, jak by chciał zro bić w nim dziu rę. Szu fla spró bo wał mu prze szko dzić, ale na wi dok tej śle pej fu rii roz ło żył tyl ko bez rad nie rę ce. – Prze stań… – po pro sił nie mal bła gal nie. Obaj z Ka ro te nem czu li, że dzie je się coś nie do bre go. Po wie trze zgęst nia ło, utrud nia jąc od dy cha nie, za raz po - tem ni sko nad zie mią prze mknął sil ny po dmuch, wzbi ja - jąc ku rza wę świe żo spa dłe go śnie gu. Mróz pa lił twa rze, ubra nia zbie la ły od szro nu, drę twia ły pal ce u stóp – jed - nak Pa wian zda wał się te go wszyst kie go nie za uwa żać ni - czym praw dzi wy po grą żo ny w eks ta zie sza man, któ ry ośmie lił się na ru szyć gra ni cę in ne go świa ta. Z za mknię ty - mi ocza mi wy do by wał z bę ben ka ja kiś nie spo koj ny, rwa - ny rytm, któ re go nie mógł za głu szyć na wet wzma ga ją cy się świst wia tru. Prze ra że ni słu cha cze mie li wra że nie, że te dźwię ki bu dzą gdzieś w kłę bo wi sku chmur głu che echa grzmo tów. Rap tem spadł na nich z wy so ka prze ra ża ją cy ru mor, od któ re go wy raź nie za drża ła zie mia. Wy da wa ło się, że nie wi docz ne zza chmur nie bo roz dar ło się, a przez gi gan - tycz ną szcze li nę wdarł się lo do wa ty, roz sza la ły hu ra gan. Nie zdą ży li na wet po my śleć o uciecz ce, wi cher prze wró cił ich i przy du sił do zie mi. Choć le że li bli sko sie bie, w sza rej, gę stej za mie ci je den dru gie go nie wi dział. Mo men tal nie zro bi ło się nie mal tak ciem no jak po za cho dzie słoń ca. Prze cią gły świst nie przy ci chał ani na chwi lę, cza sem za - wo dząc wy so ko i prze ni kli wie, cza sem war cząc jak dzi kie zwie rzę. Mróz ką sał przez blu zy i swe try, kłu ją ce dro bin ki 20 lo du wci ska ły się pod kap tu ry. Wście kła bu rza po lar na roz - pę ta ła się nad ni mi w ca łej swo jej gro zie, prze ni ka jąc lo do - wa tym tchnie niem nie tyl ko cia ła, ale i my śli. Po pa ru mi nu tach za czął przy sy py wać ich śnieg. Pod osło ną na war stwia ją ce go się bia łe go ko żu cha by ło nie co cie plej, przy tłu mio ne wy cie za mie ci nie bu dzi ło już ta kie go stra chu. Głos bęb na umilkł chy ba wresz cie, ale wspo mnie nie opę tań cze go ryt mu wciąż jesz cze pul so wa - ło w skro niach.  Ka ro ten śnił o pu cho wej koł drze, mięk kiej po dusz ce i swo im ulu bio nym jaś ku w kwiat ki. Wie dział, że są fe rie i nie mu si zry wać się do szko ły, ale coś wy ry wa ło go z bło - gich ob jęć Mor fe usza. Prze ni ka ło go do tkli wie zim no, a gdy spró bo wał okryć się szczel niej, nie zdo łał wy ko nać naj mniej sze go ru chu. Ock nął się na tych miast bli ski pa ni - ki, lecz kosz mar wciąż trwał. Nic nie wi dział; po czuł się tak, jak by mrok ści snął go w lo do wa tych oko wach. Chciał za wo łać o ra tu nek, ale na wet to oka za ło się zbyt trud ne. Krztu sił się i par skał, głos wiązł mu w krta ni, za czy na ło bra ko wać od de chu. Ser ce o ma ło nie roz sa dzi ło pier si, z za ka mar ków pa mię ci wy chy nę ły wszel kie za sły sza ne kie - dy kol wiek bzdur ne hi sto rie o nie szczę śni kach po grze ba - nych żyw cem. Mi nę ło kil ka nie wia ry god nie roz cią gnię tych se kund, nim wresz cie usły szał sze lest po śpiesz nie od rzu ca ne go śnie - gu. Jesz cze chwi la i przy gnia ta ją ca go ciem ność roz stą pi ła się, prze pusz cza jąc sła by blask dnia i mroź ne po wie trze. – Ca ły je steś? – W gó rze uka za ła się za ró żo wio - na z emo cji i wy sił ku twarz Szu fli. 21 – Chy ba… Chy ba tak. Na czwo ra kach, przy po mo cy ko le gi, któ ry cią gnął go za kap tur, Ka ro ten ja koś wy do był się z głę bo kiej ja my. Zmru żył oczy przed ja sno ścią roz pro szo ną w bar dzo gę - stej mgle. Od po czy wał przez chwi lę, roz ko szu jąc się swo - bod nym od de chem. Nie chcia ło mu się wsta wać z miej sca, ale gdy zo ba czył, że Szu fla go rącz ko wo roz grze bu je są - sied nią za spę, sap nął i ru szył mu z po mo cą, nie za da jąc żad nych py tań. Nie czu li dło ni, gdy uda ło im się wresz cie od ko pać opan ce rzo ny za mar z nię tym bło tem but Pa wia na. Z grub - sza zo rien to wa li się, gdzie po win na być gło wa, i ze zdwo - jo ną ener gią pod ję li ak cję ra tun ko wą. Cho ciaż nie za mie ni li ze so bą na wet sło wa, obaj zda wa li so bie spra - wę, jak dro ga jest każ da se kun da. W koń cu od sło ni li si no sza rą twarz ko le gi, z po wie ka mi za le pio ny mi śnie giem i za ci śnię ty mi zbie la ły mi war ga mi. Szu fla po ło żył się na brzu chu, wsu nął gło wę do wy ko pu. Pe łen nie po ko ju Ka ro ten po cią gnął go za no gaw kę. – Co z nim? – Ma ka bre ska! – Głos dry bla sa za dud nił, jak w becz ce. – Nie przy tom ny. – Od dy cha? Tym ra zem ci sza trwa ła dłu żej, Ka ro ten spo cił się po - mi mo zim na. – Tak, ale bar dzo po wo li – od po wie dział wresz cie tam - ten, wy co fu jąc się znad dziu ry. – Dzwoń na po go to wie! Ru dzie lec zła pał te le fon, kil ka kroć wdu sił kciu kiem przy cisk, ale wy świe tlacz się nie roz ja śnił. – Chy ba pa dła ba te ria! – jęk nął. – Spró buj ty! – Prze cież wiesz, że nie mam ko mór ki. A Pa wian zgu - bił swo ją dwa dni te mu, oj ciec jesz cze nie ku pił mu no wej. 22 Zno wu go rącz ko wo rzu ci li się do pra cy, od gar nia jąc wiel kie zwa ły śnie gu; zbi te gru dy wci ska ły się głę bo ko pod ze sztyw nia łe rę ka wy. Co chwi lę któ ryś z nich pod no - sił gło wę, że by spraw dzić, czy w po bli żu nie prze cho dzi ktoś do ro sły, ale w zbi tej mgle nic nie mo gli do strzec da - lej niż na pięć kro ków. Mu sie li ra dzić so bie sa mi, i to szyb - ko, bo Pa wian wy glą dał na praw dę źle. Wy wle kli go wresz cie z mo zo łem na gó rę, otrze pa li z grub sza, dźwi gnę li za rę ce i no gi. – Mo że to sen sza mań ski – za su ge ro wał Ka ro ten. – Po - dob no nie któ re ob rzę dy ma gicz ne mo gą wy czer pać wszyst - kie si ły. – To coś groź ne go? – Chy ba nie, po wi nien w koń cu sam się obu dzić. – Za bierz my go stąd. Mu si go obej rzeć le karz. Pró bo wa li biec, ale ry chło prze ko na li się, że w tak głę - bo kim śnie gu na wet po wol ny marsz sta no wi nie la da wy - zwa nie. Pa rę ra zy ugrzęź li w za spach po uda, mu sie li się co fać i szu kać do god niej sze go przej ścia. Bez wład ny Pa - wian wy śli zgi wał im się ze sztyw nie ją cych pal ców, mróz wbi jał w skó rę swo je nie wi dzial ne szpi lecz ki. Gdy po ko na li z mo zo łem kil ka dzie siąt me trów, Szu fla padł na ko la na i bez rad nie po krę cił gło wą. – Stra ci łem orien ta cję! Chy ba po szli śmy w złą stro nę. Ka ro ten ro zej rzał się w po pło chu. Prze cież na wet w tak gę stej mgle po win ni do strzec cho ciaż za rys dzie się - cio pię tro we go bu dyn ku! W gło wie za trze po ta ły mu zno - wu naj gor sze oba wy, od któ rych aż ro bi ło się sła bo. – Za cze kaj tu. – Ostroż nie po ło żył no gi Pa wia - na na śnie gu. – Spraw dzę, jak to wy glą da. Skie ro wał się w le wo, z tru dem wy ry wa jąc bu ty z grzą - skiej bie li. Sta ran nie od li czył sto kro ków, ce lo wo nie pod - 23 no sząc gło wy, że by przed wcze śnie nie zde rzyć się z bru tal - ną praw dą; do pie ro na koń cu za trzy mał się i roz chy lił brze gi na cią gnię te go na twarz kap tu ra. Nic! Wo kół wi sia ła nie po ru szo na, ci cha, wro ga mgła. Mi mo wo li wy obra ził so bie, że po zo stał w tej pu st ce cał kiem sam, i ciar ki prze szły mu po ple cach. W pa ni ce, ki ca jąc jak ści ga ny za jąc, wró cił po wła snych śla dach. Zwol nił do pie ro na wi dok wy ła nia ją cej się z opa ru syl wet - ki szczy pior ni sty. – Wszę dzie to sa mo! – wy dy szał. – Spró bu ję jesz cze w dru gą stro nę… – Daj spo kój, to nie mam sen su. Zgu bi li śmy się. – Nie moż na zgu bić się po środ ku osie dla! – Skąd pew ność, że cią gle je ste śmy na osie dlu? – Szu fla za dał rze czo we py ta nie, a po nie waż nie do cze kał się od po - wie dzi, ujął dłoń Pa wia na i za czął ją moc no roz cie rać. – Cze go tak sto isz? – mruk nął. – Bierz się za dru gą rę kę, że by nie od mro ził so bie pal ców. Ka ro ten opa no wał się, w dzia ła niu ła twiej mu by ło utrzy mać ner wy na wo dzy. Dłu go ogrze wał dłoń nie przy - tom ne go chłop ca, aż w koń cu wy da ło mu się, że bez kr wi - ste opusz ki pal ców po ró żo wia ły lek ko. – Od dy cha spo koj niej – szep nął, jak przy śpią cym. – Że by tyl ko ktoś szyb ko nas zna lazł. Na mo ment spo tka li się wzro kiem, ale to krót kie spoj - rze nie nie po krze pi ło żad ne go z nich. Szu fla wes tchnął, otarł rę ka wem ciek ną cy nos i ode zwał się, bar dzo sta ran - nie do bie ra jąc sło wa: – Le piej nie licz na zbyt wie le. – O czym ty mó wisz? 24 – Sam po myśl. Nie wi dać blo ków, nic nie sły chać, ab - so lut na ci sza. Jak na od lu dziu. Wąt pię, czy w po bli żu jest ktoś, kto mógł by nam po móc. – To idio tyzm! Ta kie rze czy się nie zda rza ją… Dry blas tyl ko wzru szył ra mio na mi. Ka ro ten po de rwał się, od biegł pa rę kro ków w bok i przy - ło żyw szy dło nie do ust, za czął krzy czeć. Wo łał dłu go, od cza - su do cza su za no sząc się kasz lem, po tem na słu chi wał z prze krzy wio ną gło wą, ale zni kąd nie do biegł naj słab szy choć by od zew. Pod dał się wresz cie, kie dy ochrypł do resz ty; wbił rę ce w kie sze nie i wró cił, za ta cza jąc się ze zmę cze nia. – Coś schrza ni li śmy – stwier dził chmur nie. – Chy ba tak. – Kie dy spo tkam pa na He nia, tak mu na blu zgam, jak jesz cze ni gdy ni ko mu! – Naj pierw mu si my prze żyć, a to jesz cze nic pew ne go – Szu fla przy wo łał go do rze czy wi sto ści. Oku lar nik wy sa pał reszt ki gnie wu, sku lił się z zim - na i bez sil no ści. – I co te raz zro bi my? – Mu si my iść. – Do kąd? – Wszyst ko jed no. Je śli prze sta nie my się ru szać, za - mar z nie my. – Chwy cił Pa wia na pod pa chy, tak jak przed - tem. – No, da lej. Mo że nie bę dzie tak źle. A jed nak by ło. Wszel kie re la cje z an tark tycz nych wy praw Shac kle to - na, Scot ta i Amund se na, któ re Ka ro ten czy ty wał z wy pie - ka mi na twa rzy, rap tem sta ły się za trwa ża ją co ak tu al ne. Zro zu miał po czu cie osa mot nie nia, ja kie drę czy ło po lar ni - ków w bez kre snej pu st ce, gdy nie ma na czym za wie sić 25 wzro ku, i po mi mo he ro icz nych wy sił ków wca le nie wy glą - da na to, że dro gi uby wa. Mu sie li wal czyć o każ dy krok, brnąć mię dzy za spa mi, pod czas gdy Pa wian jak by przy bie rał na wa dze. Nie wie - dzie li, jak dłu go już trwa mor dę ga – nie mo gli spraw dzić go dzi ny na roz ła do wa nej ko mór ce, a słoń ce to nę ło we mgle – lecz jesz cze gor sza by ła nie pew ność, czy ta wę - drów ka kie dy kol wiek za koń czy się w ja kimś za da szo nym, cie płym miej scu, gdzie wresz cie bę dą mo gli od po cząć. Pod blu za mi mie li tyl ko li che swe ter ki, na no gach lek - kie spor to we bu ty. Na szczę ście nie by ło wia tru, ale i tak bez cza pek, sza li ków i rę ka wi czek mar z li strasz nie. – Nie dam ra dy… – po skar żył się Ka ro ten nie swo im, skrzy pią cym gło sem. – Wy trzy maj, sta ry! – wy dy szał Szu fla przez ra mię, nie za trzy mu jąc się. – W koń cu gdzieś doj dzie my. – Na przy kład gdzie? – Wszyst ko jed no. Tu nie mo że my zo stać. – A je śli wszę dzie jest tak sa mo? – Wte dy bę dzie my się mar twić. Ale że by to spraw dzić, mu si my iść. – Je stem głod ny! Nic nie ja dłem od śnia da nia. Wiesz, ile ka lo rii po trze ba przy ta kim wy sił ku? – Mniej ga daj, to za osz czę dzisz na ka lo riach – od pa ro - wał znie cier pli wio ny szczy pior ni sta, któ ry już od dłuż sze go cza su snuł skry te fan ta zje na te mat au to ma tu z ba to ni ka mi. Po wle kli się więc da lej, je den na dą sa ny, dru gi za my ślo - ny. Mróz chy ba jesz cze przy brał na si le, mgła osia da ła na ubra niu bia łym na lo tem sza dzi. Pa wian wciąż nie od zy - ski wał przy tom no ści. Od cza su do cza su po ru szał za sko ru - pia ły mi war ga mi, jak by pró bo wał mó wić, ale uda wa ło mu się wy do być tyl ko ja kieś ża ło sne, nie zro zu mia łe dźwię ki. 26 Nie dłu go po tem zsza rzał śnieg, u pod nó ży zasp sku pi - ły się cie nie. Mgła wresz cie za czę ła rzed nąć, smu gi opa ru z wol na ula ty wa ły w nie bo. Z bo ku, znad nie bie ska we - go, na gie go ho ry zon tu mi gnę ła czer wień za cho dzą ce go słoń ca. – Za raz bę dzie ciem no! – Ka ro ten ro zej rzał się szyb ko po sfał do wa nym za spa mi pu stkowiu. Coś w od da li przy - cią gnę ło je go uwa gę, czar na ska za na tle śnie gu. Wy cią - gnął w tam tą stro nę ra mię. – Co to mo że być? Szu fla przy glą dał się przez chwi lę, osła nia jąc oczy dło - nią przed uko śnym, ga sną cym szyb ko bla skiem. – Pew nie ja kieś skał ki – wy ra ził ostroż ną opi nię. – Do - bre i to. Przy naj mniej bę dzie ja ko ta ka osło na, gdy by po za cho dzie słoń ca zno wu za czę ło wiać. – Chcesz tam no co wać? – Przy kro mi, ale nie stać nas na ho tel – od pa ro wał cierp ko. – Po trak tuj to jak wy po czy nek na ło nie na tu ry. Do tar li na miej sce już w mro ku, gdy na nie bie za czy na - ły peł gać przy ćmio ne reszt ka mi mgły gwiaz dy. Ska ła z bli - ska oka za ła się dość wy so ka i urwi sta, spod śnież nej cza py u gó ry zwi sa ły kil ku me tro we so ple. Za ką tek wca le nie ro - bił przy tul ne go wra że nia, ale otę pia łym z zim na i wy czer - pa nia chłop com wła ści wie by ło już wszyst ko jed no. Ka ro ten usiadł w śnie gu, oparł ple cy o pio no wą ścia nę i bez myśl nie za pa trzył się w nie bo. – Obej dę to do oko ła, mo że znaj dę ja kąś szcze li nę al bo na wis. – Szu fla ob ja wił nie co wię cej ener gii. – Pil nuj Pa - wia na. – Po co? Ni gdzie się nie wy bie ra – rzu cił oku lar nik w ślad za od da la ją cy mi się kro ka mi. Tam ten wró cił szyb ko, bar dzo pod eks cy to wa ny, wy - dmu chu jąc przez nos kłę by pa ry. 27 – Po dru giej stro nie jest ja ski nia! – ob wie ścił ra do śnie. – Zmie ści my się tam we trzech i ja koś przetrwamy do ra na. Ka ro ten nie od po wie dział, wciąż sie dział nie po ru szo - ny w tej sa mej po zy cji. – Nie ocze ku ję za chwy tów, wy star czy skrom ne dzię ku - ję – mruk nął dry blas nie co ura żo ny, a gdy tam ten na dal mil czał, przy kuc nął i przyj rzał mu się ba daw czo. – No, co z to bą? Ka ro ten bar dzo po wo li uniósł rę kę, ce lu jąc wska zu ją - cym pal cem w prze stwo rza. – Gwiaz dy… – szep nął. – Rze czy wi ście, ślicz ne. – Szu fla omiótł nie uważ nym spoj rze niem nie bo. – Bę dziesz te raz kon tem plo wać wi do - ki czy mo że jed nak sku pisz się na tym, jak prze żyć tę noc? – Nie, nie! Przy patrz się do brze. Nie ma go! – Nie ma cze go? – Wiel kie go Wo zu! – wy krzyk nął ru dzie lec ze zgro zą. – Ani Ma łe go. Ani Ka sjo pei. Ani Smo ka. Ani… – Wy star czy! – zdez o rien to wa ny dry blas wy ko nał gest od pę dza nia na tręt nej mu chy, zer k nął jed nym okiem w gó - rę. – Ni gdy nie by łem moc ny w astro no mii. Je steś te go pe - wien? – Ab so lut nie! To ja kieś in ne nie bo. A tam, nad ho ry - zon tem… Sam zo bacz. Wła śnie wscho dził bli ski peł ni księ życ. Wy da wał się dwa ra zy więk szy od te go, do któ re go chłop cy przy wy kli, po zba wio ny plam, zło ty jak dro go cen na ta ca; świe cił tak in ten syw nie, że pa trząc na nie go, trze ba by ło mru żyć oczy, a śnieg za czy nał się skrzyć ni by ob sy pa ny bro ka tem. Szu fla me dy to wał nad tym przez chwi lę, stu ka jąc pa - znok ciem po zę bach, lecz po nie waż nie uda ło mu się w ża - 28 den spo sób uchwy cić prak tycz nej stro ny te go nie zwy kłe go od kry cia, wzru szył ra mio na mi i wstał. – Wszyst ko ma swo je plu sy. Za po wia da się ja sna noc, a je śli wy star czy nam cza su, bę dzie my mo gli po nada wać na zwy cał kiem no wym gwiaz do zbio rom. – Schy lił się po Pa wia na. – Tym cza sem zaj mij my się bar dziej przy - ziem ny mi spra wa mi. Wej ście do pie cza ry by ło tak ni skie, że mu sie li wpeł - zać do środ ka na czwo ra kach, a po tem wcią gnąć nie świa - do me go ko le gę za rę ce, lecz da lej, gdy po ko na li już cia sną, wzno szą cą się gar dziel, na tra fi li na dość prze stron - ną ko mo rę, gdzie mo gli na wet stać z po chy lo ny mi gło wa - mi. By ło su cho, ciem no jak w gro bie i tro chę cie plej niż na ze wnątrz. Po omac ku umo ści li się ja koś w za okrą glo - nym ką ci ku. Nie kła dli się, tyl ko przy cup nę li z ko la na mi pod bro dą, usa dziw szy Pa wia na mię dzy so bą. Nie for tun - ne mu bęb nia rzo wi gło wa opa dła na pier si i nie ba wem za - czął na wet po chra py wać z ci cha. Do pie ro te raz, gdy po wo li wy pa ro wy wał z nich trud dłu gie go mar szu, chłop cy od czu li bo le śnie, jak bar dzo są po obi ja ni, prze mar z nię ci, głod ni i spra gnie ni. Do pó ki zma ga li się z prze ciw no ścia mi śnież ne go bez dro ża, za gu - bie ni we mgle, nie mie li wie le cza su na roz my śla nia, jed - nak no cą za czę ły wpeł zać do pie cza ry wszyst kie naj głę biej ta jo ne stra chy. Po mi mo ogrom ne go zmę cze nia nie mo gli za snąć, ale nie roz ma wia li, po grą że ni w smęt nej za du mie. Moc no tę sk ni li za bli ski mi, choć prze cież roz łą ka nie by - ła jesz cze dłu ga. Wy obra ża li so bie, co w tej chwi li dzie je się w ro dzin nych do mach, czy już za wia do mio no po li cję o ich znik nię ciu. Za sta na wia li się, czy pan He nio od gad - nie, co za szło, i czy znaj dzie spo sób, że by spro wa dzić ich 29 ja koś z tej kra iny zi my, gdzie wszyst ko wy da wa ło się ob ce i nie zro zu mia łe, na wet nie bo. W koń cu po pa dli w ja kieś bez na dziej ne odrę twie nie, któ re tym róż ni ło się od snu, że ani na mo ment nie po zwa - la ło za po mnieć o zim nie i gło dzie. Nad sa mot ną ska łą zno - wu wzmógł się wiatr, za wo dząc prze cią gle w szcze li nach i za ło mach; chwi la mi te od gło sy przy po mi na ły płacz al bo dia bel ski chi chot. Ob ro słe przez dzień szro nem blu zy ta ja - ły te raz, po ple cach spły wa ły swę dzą ce struż ki wil go ci. Trzę śli się na prze mian i za sty ga li w bez ru chu, od li cza jąc czas do brza sku, po któ rym nie mo gli prze cież obie cy wać so bie ni cze go lep sze go.  Szu fla ock nął się z pół sen ne go otę pie nia, gdy po czuł moc ne uszczyp nię cie w ucho. – Ła py przy so bie! – wark nął. – Ci cho! – syk nął Ka ro ten ostrze gaw czo. – Sły sza łeś to? Wstrzy mał od dech, ale z ze wnątrz do bie ga ły tyl ko nie - ustan ne po świ sty, co ja kiś czas ka mien ny sza niec drżał pod moc niej szym ude rze niem wi chu ry. Miał już za miar ob so ba czyć ko le gę, gdy na gle do sły - szał skrzyp nię cie śnie gu przed wej ściem do ja ski ni, i zno - wu, a po chwi li ci szy ja kiś in ny od głos, któ ry nie po ko ją co przy po mi nał wę sze nie. – Zwie rzę, i to du że… – tchnął Ka ro ten bo jaź li wym szep tem. – Chy ba wleź li śmy mu do le go wi ska. By ło już za póź no na uciecz kę, wszel kie gwał tow ne dzia ła nia mo gły tyl ko po gor szyć spra wę. Pod cią gnę li sto - py, wspar li się ple ca mi o ska łę i chło nąc sze ro ko otwar ty - mi ocza mi ciem ność, ocze ki wa li nie unik nio ne go. 30 Go spo darz pie cza ry czoł gał się te raz w gó rę ka mien nej gar dzie li, po chrzą ku jąc i mla ska jąc; wy raź nie by ło sły chać skro ba nie pa zu rów. Na pły nę ła gę sta, ostra woń sier ści i bu - cha ją cej cie płem skó ry, za raz po tem chłop cy, ku ląc się z prze stra chu, po czu li na twa rzach go rą cy, cuch ną cy od dech. Mie li peł ną świa do mość te go, że wła śnie pod le ga ją klu czo wej dla dal sze go roz wo ju wy pad ków oce nie – pod wzglę dem za gro że nia, ja kie stwa rza ją, a pew nie i przy dat no ści do spo ży cia. Usil nie sta ra li się wy paść jak naj bar dziej po ko jo wo i moż li wie ma ło ape tycz nie. Po nie zno śnie dłu giej ci szy cięż kie ciel sko zwa li ło się na pod ło że. Nie wi docz ny w mro ku zwierz czo chrał się jesz cze przez chwi lę, po mru ki wał, szu ka jąc naj wy god niej - szej po zy cji do snu, w koń cu prze to czył się na bok, przy - ci ska jąc nie pro szo nych go ści do ścia ny, i znie ru cho miał. Wy czu wa li po wol ne ude rze nia po tęż ne go ser ca, sły sze - li mia ro we po sa py wa nie, ale nie mie li od wa gi spró bo wać uciecz ki, ode zwać się ani na wet gło śniej ode tchnąć. Cho - ciaż tkwi li w pu łap ce, bez sil ni i za trwo że ni, nad miar emo - cji oraz cie pło fu trza ste go cia ła bar dzo szyb ko zro bi ły swo je; już po pa ru mi nu tach zmo rzył ich sen.  Szu fla obu dził się pierw szy. Roz pro sto wał zdrę twia łe no gi, ziew nął, a po tem ze rwał się gwał tow nie, ude rza jąc gło wą w skle pie nie. Ha łas wy rwał z nie spo koj nej drzem - ki Ka ro te na, któ ry na słu chu jąc w ciem no ściach, usi ło wał na wią zać kon takt z rze czy wi sto ścią. – Co się sta ło? – za py tał lę kli wie. Dry blas roz tarł dło nią na brzmie wa ją cy na cie mie niu guz i zno wu się wy pro sto wał, tym ra zem bar dzo ostroż nie. 31 – Znik nął – za ko mu ni ko wał po nu ro. Ru dzie lec wcią gnął w płu ca świe że po wie trze, któ re na pły wa ło od stro ny prze wę że nia. – To świet nie! Pry skaj my, za nim wró ci. – Nie mó wię o… – za jąk nął się – o tym czymś. Cho dzi o Pa wia na. Ka ro ten na tych miast na czwo ra kach ob szedł ca łą pie - cza rę w płon nej na dziei, że oszo ło mio ny ko le ga od su nął się no cą gdzieś na bok, aby wy cią gnąć się wy god niej. Na - tra fił pal ca mi na je go zmię tą chu s tecz kę do no sa, nie po - zo sta ło po nim nic wię cej. – My ślisz, że ta be stia go… – Za bra kło mu od wa gi, że - by do koń czyć py ta nie. Szu fla nie od po wie dział; opadł na ko la na i ru szył do wyj ścia. Ka ro ten po spie szył za nim, ra niąc dło nie na ostrych ka mie niach za le ga ją cych pod ło że. Nie chciał spę dzić tu taj sa mot nie na wet se kun dy. U wy lo tu gar dzie li za la ła ich ja sność, biel śnie gu aż kłu - ła w oczy. Czy ste go błę ki tu nie ba nie mą cił naj mniej szy choć by ob ło czek. Na wscho dzie dźwi ga ła się sło necz na ku - la, stwa rza jąc złu dze nie cie pła. Mu sie li od cze kać ja kiś czas, nim źre ni ce przy wy kły nie co do ta kie go nad mia ru bla sku, a gdy wresz cie otar li łzy i ro zej rze li się, mru ga jąc za czer - wie nio ny mi po wie ka mi, do strze gli na śnie gu dwa sznu ry tro pów, któ re roz cho dzi ły się od ska ły w prze ciw nych kie - run kach. Sze ro kie ła py z de li kat nym za ry sem bło ny czy fał dy skór nej po mię dzy trze ma pal ca mi wca le nie od ci snę ły się tak moc no, jak wska zy wał by na to cię żar zwie rzę cia. O wie le głęb sze dziu ry wy gnio tły bu ty Pa wia na, któ ry sta - wiał bar dzo nie rów ne kro ki, czę sto pod pie ra jąc się al bo pa da jąc. 32 – Ni gdzie nie wi dać krwi ani żad nych śla dów wal ki. – Szu fla ze wzru sze nia do stał ru mień ców. – Zwie rzę chy ba wy szło naj pierw, a Pa wian do pie ro póź niej. – Kie dy w ciem no ści od zy skał przy tom ność, chy ba nie wie dział na wet, co się sta ło. – Ka ro ten aż wzdry gnął się na sa mą myśl o ta kiej po bud ce. – Pew nie jest w szo ku. Mu si my go jak naj szyb ciej do go nić! Po bie gli żwa wo, przy każ dym kro ku pod no sząc wy so - ko ko la na. Sło necz ne świa tło osia da ją ce iskra mi na sto - kach zasp do da wa ło im otu chy. Głód nie do ku czał te raz aż tak bar dzo, czu li się za to le kut cy, nie mal bez cie le śni. Zgrza li się na wet, po roz pi na li blu zy, od cza su do cza su zwil ża li za schnię te gar dła gar stecz ką śnie gu. Bez mgły, bez chmur, bez wia tru oko li ca już nie wy da wa ła się ta ka strasz na, choć na dal mę czą co mo no ton na. Pa rę ra zy mi - ja li zrę by czar nych, za gu bio nych w mo rzu bie li skał, na za - cho dzie si wiał łań cuch nie wy so kich wzgórz – to wszyst ko. Nie zwra ca li zresz tą uwa gi na kra jo braz, zbyt po chło nię ci wy pa try wa niem syl wet ki Pa wia na gdzieś tam, na koń cu zbłę kit nia łej w po to kach bla sku kre chy śla dów. Mu siał wy - ru szyć w dro gę gru bo wcze śniej, mo że jesz cze przed świ - tem; mar twi li się, czy nie osłabł, nie ugrzązł na do bre w któ rejś z więk szych zasp al bo czy je go świe ży trop nie zwa bił ja kie goś dra pież ni ka. Uj rze li go wresz cie z da le ka – sie dział w kuc ki, oparł szy bro dę na dło niach, nie śpiesz nie ki wa jąc się w przód i w tył. Krzy cze li, wy ma chi wa li rę ka mi, ale on na wet nie spoj rzał w ich stro nę, jak by bez resz ty po chło nię ty wła sny mi my - śla mi. Prze sta li więc ha ła so wać, zwol ni li kro ku i po de szli w mil cze niu, wy mie nia jąc za nie po ko jo ne spoj rze nia. Wy glą dał bar dzo mi zer nie – bla dziut ki, z pod krą żo ny - mi ocza mi i z ciem no gra na to wym si nia kiem w oko li cach 33 pra wej ko ści po licz ko wej – lecz po za tym chy ba nic mu nie by ło. – Hej – rzu cił nie gło śno, kie dy uci chły skrzy pią ce kro - ki chłop ców. – Je ste ście tro chę za wcze śnie. Szu fla tyl ko otwo rzył ze zdu mie nia usta, ale Ka ro ten aż za tch nął się z obu rze nia. – Za wcze śnie? – Wzniósł oczy, jak by brał nie bio sa za świad ka tej jaw nej nie wdzięcz no ści. – Ma ło śmy płuc przez cie bie nie wy plu li, a ty nas tak wi tasz? – Nie krzycz, bo ją spło szysz i nie wzej dzie – udzie lił Pa wian oschłej re pry men dy, nie prze rwa nie wpa tru jąc się w śnieg. Ka ro ten zmie szał się na mo ment, po szu kał wzro kiem wspar cia u Szu fli, a kie dy go nie uzy skał, z de mon stra cyj - nym lek ce wa że niem za plótł ra mio na na pier si. – Do bra, nie wtrą cam się. Kie dy skoń czysz świ ro wać, po pro stu po wiedz. Po nie waż tam ten mil czał, dry blas prze stą pił z no gi na no gę i nie pew nie za tarł dło nie. – Bądź roz sąd ny, sta ry – spró bo wał to nu przy ja znej per swa zji. – Mia łeś ostat nio prze rwę w ży cio ry sie. Trze ba tro chę cza su, że by wszyst ko na no wo po ukła da ło ci się w gło wie jak trze ba. Naj gor sze za to bą. Te raz tyl ko… – Ciii! – Pawian prze stał się ki wać, po ło żył pa lec na war gach, a po chwi li wes tchnął z głę bi pier si i uśmiech - nął się z za do wo le niem. – Jest! Wscho dzi. Te raz i oni do strze gli ma leń ki, wą tły, bla do zie lo ny kie - łek, któ ry wy pchnął po nad śnieg ostry ko niu szek. Ka ro - ten od ra zu za po mniał o dą sach, po chy lił się ni sko, opie ra jąc dło nie na ugię tych ko la nach. – Ja cię krę cę! – szep nął w za chwy ce niu. – To mi wy glą - da na ja kąś ro ślin kę. 34 – I do brze ci wy glą da – po twier dził Pa wian ski nie niem gło wy. – Po ka za ło się sło necz ko, więc ro śnie. – Coś jak prze bi śnieg? – Aha. Tyl ko więk sze i ma owo ce. Uwa żaj! Nie rzuć na nią cie nia, bo zmar nie je. Obaj świe żo przy by li chłop cy by li tak za fa scy no wa ni, że nie przy szło im na wet na myśl, aby za py tać, skąd Pa - wian czer pie tak ści słe da ne na te mat miej sco wej flo ry. W sku pie niu ob ser wo wa li bły ska wicz ny wzrost ro śli ny ni - czym na przy śpie szo nym fil mie. Kie łek wzbił się na kil ka - na ście cen ty me trów w gó rę, lek ki mi wy chy le nia mi ko niusz ka ba da jąc prze strzeń, zgru biał na pa lec, na brał in ten syw niej szej bar wy. Śnieg wo kół ło dyż ki za czął top - nieć, nad otwo rem drża ła mgieł ka opa ru. Ro śli na wciąż pię ła się ku nie bu, ku słoń cu, wy gi na jąc się nie co i pro stu - jąc, jak by w ogrom nym tru dzie. Gdy się gnę ła chłop com do ko lan, wzdłuż ło dy gi od wierz choł ka do na sa dy na - brzmia ły guz ki ja snych ni by -pącz ków, a nie dłu go po tem, kie dy wy bu ja ła na do bry metr, na ro śle – te raz wiel kie jak pi łecz ki ping pon go we – eks plo do wa ły se rią ci chych trza - sków, od sła nia jąc lśnią cy, ciem no czer wo ny miąższ. W mroź nym po wie trzu roz szedł się słod ki, odu rza ją cy, uwo dzi ciel ski za pach, od któ re go wszyst kim za krę ci ło się w gło wach. – To by by ło na ty le. – Pa wian wy dłu bał mięk kie wnę - trze owo cu z sze lesz czą cej osłon ki, w ca ło ści wsa dził do ust i ze sma ko wi tym mla śnię ciem prze łknął sok. – Czę - stuj cie się, pa no wie, bo za chwi lę wszyst ko za mar z nie. – Nie za szko dzi nam? – Ka ro ten skub nął odro bi nę miąż szu, po wą chał, do tknął ję zy kiem. – Wy klu czo ne. Owo ce są pysz ne i po żyw ne, ina czej nikt by ich nie zjadł, a bez te go ta ro śli na nie mo że się roz sie wać. 35 Pest ki prze cho dzą przez układ po kar mo wy, a kie dy… hm… – Pa wian przez chwi lę szu kał od po wied nie go sfor - mu ło wa nia – kie dy opusz czą go z dru giej stro ny, na trud - ny po czą tek ma ją pod do stat kiem na tu ral ne go na wo zu. Szu fla, któ ry tym cza sem wy brał dla sie bie do rod ny owoc, wstrzy mał rę kę w po ło wie dro gi do ust. – A mo żesz bez ta kich szcze gó łów? – po pro sił cierp ko. – Sa mo ży cie, sta ry. To, co dla cie bie jest od pad kiem, dla ko goś in ne go mo że być skar bem. – Prze łknął ostat ni kęs, po kle pał się po brzu chu. Za sko cze ni sze ro ką wie dzą Pa wia na chłop cy po pa try wa - li nań nie uf nie, ale po ku sa wy peł nie nia ssą cej w żo łąd kach pust ki oka za ła się nie od par ta. Roz dzie li li so czy sty miąższ spra wie dli wie, na każ de go wy pa dły po dwie peł ne gar ście. Po si łek, cho ciaż nieprze sad nie ob fi ty, za dzi wia ją co sku tecz - nie za spo ko ił ich ape ty ty. Oprócz sy to ści od czu li tak że ła god - ny szum w gło wach i przy pływ cał ko wi cie nie uza sad nio ne go opty mi zmu, a na wet bez tro skiej we so ło ści. Po krze pie ni na cie le i du chu pod ję li wę drów kę, po zo - sta wia jąc ogo ło co ną ło dy gę, któ ra szyb ko zsza rza ła, zwię dła, prze chy li ła się moc no i po chwi li pa dła w śnieg. Przez wie le go dzin ma sze ro wa li bez wy sił ku, nie przej - mu jąc się ni czym, choć wi do ki na przy szłość nie zmie ni ły się prze cież na lep sze. Czu li się jak na szkol nej wy ciecz ce, kie dy o noc leg i wikt trosz czył się za nich ktoś in ny. Po dro dze wy ko na li na śnie gu dzie siąt ki ar ty stycz nie do - pra co wa nych or łów, ule pi li bał wa na gi gan ta, sto czy li ży - wio ło wą bi twę na śnież ki, a na wet w przy stę pie fan ta zji rzu ca li się gło wą na przód w naj głęb sze za spy. Po mi mo ta - kie go do ka zy wa nia po su wa li się ja koś na przód, choć ża - den z nich nie za sta na wiał się nad tym, do kąd wła ści wie 36 zmie rza ją. Li czy ło się tyl ko to, że ba wi li się do brze, nie cier pie li zim na ani gło du – o ca łą resz tę nie dba li. Póź nym po po łu dniem Ka ro ten za czął zo sta wać nie co w ty le, a po pew nym cza sie za trzy mał się. – Mu szę na stro nę… – Ro zej rzał się bez rad nie, po - drep tał za naj bliż szą za spę i tam przy kuc nął. Szu fla z Pa wia nem spo tka li się wzro kiem; nie mal jed - no cze śnie od czu li ten sam na glą cy zew na tu ry. Ze szli się po now nie po pa ru mi nu tach. Te raz nikt już nie dow cip ko wał, wszy scy wy glą da li na moc no skon fun - do wa nych. Mu sie li wy ja śnić so bie na wza jem pa rę na - brzmia łych kwe stii, ale ja koś nikt nie miał ocho ty pierw szy za brać gło su. – Czy u was… – Szu fla od chrząk nął, za kło po ta ny. – Czy u was też coś się ru sza ło? – To chy ba by ły pest ki, ta kie ma leń kie, czar ne. – Ka ro - ten krę cił gło wą, jak by sam nie do wie rzał wła snym sło - wom. – Każ da mia ła cie niut ką, ru chli wą wit kę. – To nor mal ne – uspo ko ił ich Pa wian. – Za kil ka dni pest ki wkrę cą się w śnieg, a po tem głę biej, pod zie mię. W pierw szy bez chmur ny, sło necz ny po ra nek wy kieł ku ją, wy da dzą owo ce i zwa bią za pa chem ja kichś in nych daw - ców na wo zu. Szu fla po czer wie niał aż po biał ka oczu. – Nie je stem żad nym daw cą na wo zu! – wy krztu sił. – Mo głeś nas otruć! – Prze cież mó wi łem, że to tyl ko… – Nie chcę te go słu chać! Pa wian zniósł ten wy buch zdu mie wa ją co spo koj nie, z lek ka tyl ko zmarsz czył nos i przy wo łał na twarz wy raz ura żo nej nie win no ści. 37 – Przy po mi nam, że ni gdzie w po bli żu nie ma bud ki z ham bur ge ra mi. Czy to na praw dę ta kie strasz ne, że pa - rę ma łych pe stek zwie dzi ło cię od środ ka? – W za sa dzie zga dzam się z Szu flą – wtrą cił Ka ro ten. – W so ku tych owo ców mu sia ła być ja kaś sil na sub stan cja psy cho ak tyw na – dwa ostat nie sło wa wy mó wił szcze gól - nie do bit nie, aby nie po zo sta wić wąt pli wo ści, że spra wa jest po waż na. – Prze cież przez ca ły dzień za cho wu je my się jak stuk nię ci, do pie ro te raz, kie dy opróż ni li śmy kisz - ki z te go świń stwa, wra ca nam roz są dek. Ta ro śli - na po pro stu nas wy ko rzy sta ła, że by śmy roz sia li pest ki jak naj da lej. – Czy nie o to nam cho dzi ło? Bez po sił ku nie zro bi li - by śmy na wet po ło wy tej dro gi, i to w o wie le gor szych na - stro jach. Nie gry ma ście, bo ju tro mo że bę dzie cie mnie bła ga li, że bym po szu kał na stęp ne go kieł ka. Ka ro ten na brał tchu, aby dać od po wied nio gło śny wy - raz swo jej dez apro ba cie, ale Szu fla, któ ry opa no wał tym - cza sem wzbu rze nie, po wstrzy mał go unie sie niem dło ni. – Kłót nie w ni czym nam nie po mo gą. Je ste śmy ca li i zdro wi, to naj waż niej sze. – Sku pił uważ ne spoj rze nie na Pa wia nie. – Ale mi mo wszyst ko na le żą nam się od cie - bie wy ja śnie nia. Skąd wiesz ty le o tej ro śli nie? Re kon wa le scent zmie szał się wy raź nie, spu ścił gło wę i wzru szył ra mio na mi. – Pew nie mi nie uwie rzy cie, ale to przy szło ja koś tak sa mo z sie bie – od po wie dział po chwi li ci cho. – Obu dzi - łem się w tam tej zim nej no rze, by ło ciem no… Po czu łem głód i od ra zu wie dzia łem, co ro bić. Ta ki prze błysk, ro zu - mie cie? Jak bym to wszyst ko na gle so bie przy po mniał. – Dziw ne – mruk nął Szu fla. – Ja sne, że dziw ne, ale nic na to nie po ra dzę. 38 Ka ro ten przy gar bił się, wbił dło nie w kie sze nie i za czął me to dycz nie ubi jać no ga mi ś
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Samotnica
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: