Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00337 019219 14455670 na godz. na dobę w sumie
Sekret damy do towarzystwa  - ebook/pdf
Sekret damy do towarzystwa - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 265
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8475-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Anglia, XIX wiek

Zabójstwo, zdrada, posądzenie o szpiegostwo – skandal z udziałem trzech przyjaciół, angielskich arystokratów, gmatwa losy ich rodzin. Po latach tragiczne wydarzenia powinny odejść w zapomnienie, tymczasem pojawia się tajemniczy prześladowca.
Rosalind posługuje się fałszywym nazwiskiem i skrzętnie ukrywa wszelkie informacje na temat własnej rodziny. Woli, by nikt nie skojarzył jej z głośnym przed laty skandalem, który jej ojca zaprowadził na szubienicę. Nie ubolewa nad tym, że ona, córka hrabiego, musi zarabiać na życie. Przeciwnie, bardzo sobie ceni posadę damy do towarzystwa. Wpada w popłoch, gdy w swoim pokoju znajduje brylanty chlebodawczyni i skręcony w pętlę jedwabny sznur. Najwidoczniej ktoś zamierza niesłusznie oskarżyć ją o kradzież i jednocześnie dać do zrozumienia, że wie, kim naprawdę jest Rosalind.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Margaret McPhee Sekret damy do towarzystwa Tłumaczyła Melania Drwęska Tytuł oryginału: Unlacing the Innocent Miss Pierwsze wydanie: Harlequin Mills Boon Regency Continuity, 2010 Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska Opracowanie redakcyjne: Zofia Tomza Korekta: Marianna Chałupczak ã 2010 by Margaret McPhee ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2012 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25 Skład i łamanie: COMPTEXTÒ, Warszawa ISBN 978-83-238-8475-0 ROMANS HISTORYCZNY – 341 Prolog Maj 1815, Londyn Za oknami, w nocnych ciemnościach szczekał pies. Na biurku, w gniazdku uwitym z czarnego sznura, spo- czywała brylantowa kolia. Lord Evedon wziął ją i zważył w ręce, spoglądając przy tym na stojącą przed nim kobie- tę. Klejnoty zamigotały w blasku kandelabrów. – No i co? – odezwał się w końcu lodowatym to- nem. – Co pani na to powie, panno Meadowfield? Rosalind Meadowfield sprawiała wrażenie kompletnie zdezorientowanej. Nagłe wezwanie do gabinetu lorda Evedona obudziło w jej duszy niepokój, który przerodził się w lęk. Godzina była zbyt późna, a oni byli sami. Poza tym lord Evedon był wyraźnie w złym humorze i pew- nie nie bez kozery trzymał w ręku zaginioną kolię swojej matki. – A więc klejnoty lady Evedon odnalazły się – stwier- dziła, nie rozumiejąc, co jeszcze miałaby powiedzieć. – Istotnie, tak – odparł. W jego spokojnym dotąd gło- sie zadźwięczały gniewne nuty. – A wie pani, gdzie się odnalazły? – Nie wiem – odparła zdumiona. Evedon zmrużył oczy i na moment odwrócił wzrok. – Kradzież sama w sobie jest przestępstwem, panno 6 Margaret McPhee Meadowfield – powiedział zdegustowanym tonem. – Po co te kłamstwa? Niech pani nie pogarsza jeszcze swojej sytuacji. Rosalind spojrzała na niego, tknięta złym przeczu- ciem. Serce załomotało jej w piersi. – Przykro mi, ale nic z tego nie rozumiem, milordzie... – To zaraz pani zrozumie – przerwał jej ze wzburze- niem. – Diamenty znaleziono w pani sypialni, owinięte w pani bieliznę. – W moją bieliznę? – Ze strachu ścisnęło ją w doł- ku. – To niemożliwe! Nie odpowiedział, tylko wciąż patrzył na nią oskarży- cielskim wzrokiem. Ta krótka chwila brzemiennej ciszy wystarczyła, by Rosalind zrozumiała, po co została tu wezwana. – Nie wierzy pan chyba, że mogłabym ukraść kolię lady Evedon? – wykrztusiła słabym głosem. – Nigdy w życiu bym czegoś takiego nie zrobiła. To musi być jakaś straszliwa pomyłka! – Nie ma żadnej pomyłki. Graves był przy tym, kiedy znaleziono brylanty w pani sypialni. Zamierza pani kwes- tionować prawdomówność lokaja, służącego w naszym domu od ponad czterdziestu lat? – Nie, ale nie potrafię też powiedzieć, jak brylanty znalazły się wśród moich ubrań. – Rosalind splotła kur- czowo ręce, nagle zlodowaciałe. – Przysięgam, że mówię prawdę. – A to, co ma oznaczać? – zapytał, podnosząc z biurka sznur, połyskujący jedwabiście w blasku świec. Trzyma- jąc za jeden koniec, puścił resztę i Rosalind z przera- żeniem zobaczyła, że zawiązano na nim pętlę. Z jej ust wyrwał się mimowolny jęk. Sekret damy do towarzystwa 7 – No więc? – Poruszył palcami i pętla zakołysała się lekko. – Nigdy w życiu nie widziałam tego sznura. Nie wiem, skąd się tu wziął. – Serce waliło jej jak młotem. W jednej chwili cała przeszłość stanęła jej przed oczami; wszystko, co z takim trudem starała się ukryć. Evedon prychnął z niedowierzaniem. – Ostrzegałem matkę, żeby nie przyjmowała dziew- czyny bez żadnych referencji, ale lady Evedon to zbyt dobra i ufna istota. Co jeszcze ukradła jej pani przez te wszystkie lata, będąc jej damą do towarzystwa? Różne drobiazgi, których braku nikt nie zauważył? A teraz, kie- dy wiek nadwątlił umysł mojej czcigodnej matki, rozzu- chwaliła się pani i postanowiła to wykorzystać? – Kategorycznie zaprzeczam! Ja... – Panno Meadowfield, nie chcę tego słuchać. – Eve- don nie pozwolił jej dokończyć. – Wyszło szydło z worka: jest pani kłamczuchą i złodziejką! Rosalind zrobiła się purpurowa i jeszcze mocniej splot- ła ręce, aby ukryć ich drżenie. – Brylanty się znalazły, dzięki Bogu – ciągnął dalej – ale jeśli chodzi o szmaragdy, mieliśmy mniej szczęścia. Może więc ma pani w sobie choć tyle przyzwoitości, żeby się przyznać, gdzie je pani ukryła? Patrzyła na niego w osłupieniu, zbyt wstrząśnięta, aby zebrać myśli. – Mówiłam już, że ich nie mam... – Więc już je pani sprzedała? – Jedwabny sznur prze- ślizgnął się pomiędzy rozpostartymi palcami i spadł na biurko. Rzeźbione nogi fotela zazgrzytały na wyfrotero- wanej posadzce. Evedon schował kolię do kieszeni i wstał zza biurka. 8 Margaret McPhee – Oczywiście, że nie! – Cofnęła się instynktownie, tylko o krok, ale to wystarczyło, aby powiększyć dzielący ich dystans. – Nie wzięłam niczego, co należy do lady Evedon. – Wątpię, by miała pani dosyć czasu na pozbycie się szmaragdów. A ponieważ z całą pewnością nie ma ich w pani pokoju, to gdzie je pani ukryła? – Obszedł biurko i stanął przed nią, patrząc na nią z góry. – Nie jestem złodziejką – wyszeptała, bo zaschło jej w gardle. – Zaszło jakieś straszliwe nieporozumienie. Evedon był jednak niewzruszony – Niech pani opróżni kieszenie, panno Meadowfield. Wytrzeszczyła oczy, serce tłukło jej się jak oszalałe. To nie mogła być prawda, to jakiś koszmar! – Powiedziałem, proszę opróżnić kieszenie – powtó- rzył, akcentując wyraźnie każde słowo, jakby zwracał się do półgłówka. Ręce jej się trzęsły i policzki pałały, kiedy wyjmowała chusteczkę do nosa, a potem wywróciła kieszeń na drugą stronę, na dowód, że jest pusta. – A inne? – Nie mam innych kieszeni. – Nie wierzę, panno Meadowfield. – Polana trzasnęły w kominku. Evedon stał przez chwilę w milczeniu, a po- tem nagle chwycił ją za ramię i przyciągnął bliżej, aby obmacać jej stanik i spódnicę. – Lordzie Evedon! – zaprotestowała i spróbowała się wyrwać, ale on ścisnął ją jeszcze mocniej. – Tak łatwo nie zrezygnuję. Chcę wiedzieć, gdzie je schowałaś. – Ależ ja ich nie wzięłam! – wykrzyknęła, szamocząc się rozpaczliwie. Sekret damy do towarzystwa 9 Pies nadal szczekał na dworze. W domu, jakby do wtó- ru, rozległy się kobiece krzyki. To stara lady Evedon krzyczała na piętrze. Rosalind przestała się szarpać, mimo to lord Evedon wciąż ją trzymał. – Niech mnie pani nie próbuje wystrychnąć na dudka, panno Meadowfield, bo to się pani nie uda. Jeżeli teraz mi pani nie powie, gdzie są szmaragdy, może będzie pani bar- dziej skłonna do zeznań rano, kiedy przyjdzie tu konstabl. W domu tymczasem zrobił się ruch. Zza drzwi słychać było podniesione głosy i tupot zbliżających się kroków. Rosalind poczuła, że uścisk Evedona osłabł na chwilę, i wreszcie zdołała się wyrwać. Poleciała jednak na biurko z takim impetem, że chcąc utrzymać równowagę, uchwy- ciła się stosu książek i wylądowała wraz z nimi na pod- łodze. W palcach ściskała list, który wysunął się spomię- dzy pożółkłych stronnic. Lord Evedon zbladł, na jego twarzy odmalowało się przerażenie. A potem gwałtownym ruchem wyrwał jej list z ręki. W tej chwili ktoś głośno zapukał do drzwi. – Milordzie! – rozległ się głos lokaja Gravesa. Evedon szybko wsunął list do kieszeni. Na czole za- lśniły mu kropelki potu. – Ogarnij się trochę! – syknął do wstającej Rosalind, która dopiero teraz uświadomiła sobie, że w trakcie sza- motaniny rozsypała jej się fryzura, więc znów przykuc- nęła i zaczęła szukać na podłodze spinek do włosów. – Milordzie! – powtórzył Graves. – To bardzo pilne. Lord Evedon błyskawicznie wygładził surdut i kami- zelkę, po czym zwrócił się do Rosalind: – Wstawaj! – Szarpnął ją boleśnie za ramię, nadpru- 10 Margaret McPhee wając rękaw sukni. – I ani słowa o tym mojej matce! Rozumiemy się? Poczekał, aż kiwnie głową, i dopiero wtedy pozwolił Gravesowi wejść. – Najmocniej przepraszam, milordzie, ale chodzi o la- dy Evedon. – Znowu ma atak? Graves zakasłał dyskretnie. – Obawiam się, że tak. Domaga się przy tym panny Meadowfield. – Mówiąc to, nawet nie spojrzał na Rosa- lind, lecz ona nie potrafiła zapomnieć, że był przy tym, kiedy znaleziono w jej pokoju klejnoty lady Evedon. Przeszukiwał zatem jej rzeczy, włącznie z bielizną, i uwa- żał ją za złodziejkę. Na myśl o tym poczerwieniała z gnie- wu i upokorzenia. – W porządku. – Evedon znów odwrócił się do Rosa- lind. – Niech pani idzie dotrzymać towarzystwa mojej matce, a do tej drugiej sprawy wrócimy rano. Skinęła głową, świadoma, że zgromadzona za drzwia- mi służba zobaczy jej potargane włosy i rozpalone policz- ki, i uzna to za przyznanie się do winy. Gdy wyszła na korytarz, powitały ją potępiające spojrzenia. Chciała za- przeczyć oskarżeniom, wytłumaczyć, że jest równie za- skoczona jak oni, ale wszyscy odwrócili się od niej. Nie pozostało jej nic innego, jak tylko pójść na górę za Grave- sem. Na karku czuła złowieszczy oddech Evedona. Kiedy doszli do jej pokoju, lady Evedon już nie krzy- czała. Leżała na łożu z baldachimem, wyczerpana. Była drobna i krucha, a jej twarz była nienaturalnie blada. – Widziałam go. Był tam – zawołała lady Evedon, wskazując na okno. Sekret damy do towarzystwa 11 – Ale kto? – Rosalind popatrzyła w ślad za jej przera- żonym spojrzeniem. – Ten, który mnie ciągle prześladuje. Nawet na mo- ment nie chce mnie zostawić w spokoju – wyszeptała sta- ruszka. – To nie był żaden dżentelmen. On kłamał... Ro- bert oszukał mnie, a ja mu uwierzyłam. – Ależ mamo – odezwał się lord Evedon – tu nie ma nikogo oprócz ciebie, mnie i panny Meadowfield. – Jesteś tego pewny? – Absolutnie pewny. To tylko jeden z tych twoich ko- szmarów. – Z zatroskaną miną nakrył dłonią jej drobną dłoń. – Zaraz poślę po doktora Spentwortha. – Nie, nie ma potrzeby. – Lady Evedon pokręciła gło- wą. – Masz rację, to był zły sen, nic więcej. – Wobec tego wezwiemy go rano, żeby się upewnić, że wszystko jest w porządku. – Doskonale rozumiem, co masz na myśli, Charlesie. Uważasz, że tracę rozum! – Ależ ja niczego takiego nie sugeruję, mamo. Mart- wię się tylko o twoje zdrowie. – Oczywiście, że tak. – Lady Evedon pokiwała głową, bez większego przekonania. – Jestem po prostu zmęczo- na, a ten pies obudził mnie swoim wściekłym ujada- niem – powiedziała, całkiem już przytomnie. – Możesz nas spokojnie zostawić. Panna Meadowfield poczyta mi, dopóki nie zasnę. Jej głos koi moje stargane ner- wy. – Z nikłym uśmiechem odwróciła się do Rosa- lind. – Wydajesz mi się blada, moja droga. Źle się czujesz? – Ja... – zaczęła Rosalind, ale ciężki wzrok lorda Eve- dona sprawił, że zamknęła usta. Miał rację, pomyślała z trwogą. Nie mogła powiedzieć lady, będącej w tym sta- nie ducha, o fałszywych oskarżeniach i całej reszcie. 12 Margaret McPhee – Nie, wszystko w porządku, milady. – Oto twoja lektura. – Evedon wziął książkę z noc- nego stolika i wręczył ją matce. Lady Evedon uśmiechnęła się. – Dziękuję ci, mój kochany. – Zostawię Stevensa za drzwiami, żeby mieć pew- ność, że jesteście bezpieczne. – Evedon rzucił Rosalind ostrzegawcze spojrzenie. – Będę rada, wiedząc, że jesteśmy pod tak dobrą opie- ką – powiedziała lady Evedon. – Dobranoc, mamo... panno Meadowfield. – Lord Evedon skłonił się i wyszedł. – Proszę, panno Meadowfield. – Staruszka podała Rosalind tomik wierszy Wordswortha*. – Milady. – Rosalind lekko drżały ręce, gdy otwierała książkę w skórzanej oprawie. Zaczęła czytać spokojnym, pogodnym tonem i skoń- czyła dopiero wtedy, gdy staruszka usnęła. Pozostała jed- nak przy jej łóżku, słuchając jej cichego pochrapywania. Myśli kłębiły jej się w głowie, a ręce, choć zdrętwiałe z zimna, były wilgotne od potu. Z chwilą przyjścia kon- stabla odkrycie prawdy, że żadna Rosalind Meadowfield nie istnieje, będzie już tylko kwestią czasu. Kradzież war- tościowych przedmiotów, należących do pracodawcy, uchodziła za ciężkie przestępstwo, nie będzie więc mogła liczyć na łagodny wyrok, zwłaszcza kiedy odkryją jej prawdziwe nazwisko. Czeka ją więzienie. Deportacja. A może nawet szubienica! Na myśl o tym zacisnęła pięści tak mocno, że paznokcie wbiły jej się w ciało. Przypomniała sobie gniew lorda Evedona, jego brutal- * William Wordsworth (1770–1850) angielski poeta uważany za prekursora romantyzmu w literaturze angielskiej(przyp. tłum.). Sekret damy do towarzystwa 13 ną rewizję i bolesny uścisk. To oczywiste, że miał o niej jak najgorsze zdanie. Uważał, że zawiodła zaufanie jego matki, latami okradała ją, a teraz nie chce oddać szmarag- dów. Oskarżenie to zabolało ją podwójnie, bo nie tylko była niewinna, ale i szczerze przywiązana do lady Eve- don. Zdążyła przy tym poznać Charlesa Evedona na tyle dobrze, by wiedzieć, że nie puści płazem żadnej zdrady. Dyskretne zwolnienie ze służby nie było w jego stylu. Już jej powiedział, że zamierza wezwać konstabla. Dopilnuje, by sprawiedliwości stało się zadość. Chce ją posłać za kraty, lecz kiedy prawda wyjdzie na jaw, czeka ją szubie- nica. Co za przerażającą perspektywa! Rosalind zacisnęła kurczowo powieki. Wciaż miała przed oczyma jedwabną pętlę, dyndającą nad biurkiem lorda Evedona. Czyżby ktoś poznał już jej tajemnicę? A może to tylko ostrzeżenie, że taki los spotyka złodziei? Gdy odkładała książkę na leżący na stoliku nocnym najnowszy numer Timesa, jej wzrok padł na drobne ogło- szenie w prawym górnym rogu. Czytała je już wcześniej. Och, jak bardzo chciałaby być teraz w Szkocji, na wrzoso- wiskach, z dala od lorda Evedona i narastającego wokół niej chaosu. Niestety, to tylko pobożne życzenie... Wstała i skierowała się ku drzwiom, by wrócić do swo- jego skromnego pokoiku, którego prywatność tak brutal- nie pogwałcono. Na myśl o tym, że służba wraz z Grave- sem przeszukiwała jej osobiste rzeczy, włącznie z bieliz- ną, poczuła się głęboko upokorzona. Na dywanie pod drzwiami leżał jakiś papier. Kremowy i lekko pognieciony, odcinał się wyraźnie od purpuro- wo-błękitnego desenia. Od razu się domyśliła, że to list, który znalazła wśród książek i który wyrwano jej z taką furią. Musiał wypaść Evedonowi z kieszeni. 14 Margaret McPhee Gdy go podnosiła, sztywny papier zaszeleścił. Jej pal- ce namacały rozłamaną woskową pieczęć. List był zaad- resowany dużym, zamaszystym pismem do hrabiego Evedona w Evedon House, na Cavendish Square w Lon- dynie. W normalnych okolicznościach Rosalind nigdy by nie przyszło do głowy, aby czytać cudzą korespondencję, jednak tego wieczoru nic nie było normalne. Otworzyła list i zaczęła go czytać w nikłym blasku dogasających świec. Lady Evedon wciąż cicho pochrapywała, lecz Rosa- lind już tego nie słyszała. Przeczytała list raz, potem drugi, i wtedy zrozumiała, co było powodem gniewu lor- da Evedona, nie mówiąc już o strachu. Te kilka zdań, o których świat miał się nigdy nie dowiedzieć. Garść słów, które mogły go pogrążyć tak, jak on mógł pogrą- żyć ją. Składając kartkę, wiedziała już, że klamka zapadła. Nie mogła po prostu odłożyć listu na podłogę i udawać, że go nie zauważyła, bo jeśli go później znajdą, lord Evedon domyśli się, że go czytała. Nie chciała także ryzykować, że ktoś jeszcze pozna jego treść, gdyż w grę wchodziło dobre imię lady Evedon. Nagle zaświtała jej myśl, że gdyby Evedon wiedział, że ona ma ten list, nie wezwałby konstabla. Ani nikogo. Nie mógł przecież dopuścić do ujawnienia kompromitu- jącej prawdy. Stąd ten wyraz desperacji na jego twarzy. Spojrzała raz jeszcze na gazetę na stoliku nocnym. Po krótkim namyśle wiedziała już, co robić. Oddarła kawa- łek pierwszej strony, złożyła go w mały kwadrat i scho- wała do kieszeni, a potem włożyła tam również list. Na koniec rzuciła jeszcze okiem na lady Evedon. Sta- ruszka spała spokojnie, chociaż na chwilę wolna od prze- Sekret damy do towarzystwa 15 śladujących ją demonów. Rosalind omiotła wzrokiem po- kój, po czym podeszła cicho do drzwi. Stevens odprowadził ją do jej pokoiku na tyłach domu. Przez całą drogę nie odezwał się do niej ani słowem, a ona była nawet z tego zadowolona. Nie wiedziała, czy przykazano mu pilnować jej z oba- wy, aby nie umknęła sprawiedliwości, przed której ob- liczem chciał ją postawić Evedon. Zresztą mogą sobie trzymać straż pod jej drzwiami przez całą noc, to i tak bez znaczenia, skoro okno jej pokoju wychodzi wprost na dach kuchennej przybudówki. Nagle spłynął na nią dziw- ny spokój. A jednak gdy pakowała swój skromny dobytek i zarzucała na ramiona pelerynę, ręce wciąż jej się trzęsły. Ostrożnie podsunęła do góry dolne skrzydło okna, stara- jąc się nie robić przy tym hałasu, po czym wciągnęła w płuca spory haust chłodnego, wilgotnego powietrza, a wraz z nim obietnicę wolności. Nawet nie rzuciła pożegnalnego spojrzenia na swój pokoik z wąskim łóżkiem i pustym kominkiem, lecz wbi- ła wzrok w ciemne niebo, po którym wędrował księżyc. Jeszcze jeden głęboki oddech – i wysunęła się przez ot- warte okno, zeskoczyła na dach przybudówki, a z niego na podwórze wybrukowane kocimi łbami. Żółte światło ulicznych latarni rozpraszało mrok. Ro- salind zerknęła nerwowo na Evedon House. Pies przestał wreszcie szczekać i nic już nie mąciło nocnej ciszy. Była jedyną żywą istotą na wymarłych ulicach. Nie ścigały jej żadne kroki, nie czuła na plecach niczy- jego oddechu, a mimo to nie mogła pozbyć się uczucia, że Evedon idzie za nią, że jest śledzona. Nie oglądając się już więcej za siebie, puściła się bie- giem przez miasto. 16 Margaret McPhee W sąsiednim zaułku jakiś mężczyzna w czerni czekał, aż biegnąca kobieta go minie, po czym wyszedł ze swojej kryjówki i patrzył w ślad za nią, dopóki nie zniknęła mu z oczu. Dopiero wtedy odwrócił się i ruszył w przeciw- nym kierunku, mijając te same latarnie, obok których przed chwilą przebiegała. Ich światło wydobyło z mroku jego złoty kolczyk, a potem równe, białe zęby, kiedy się uśmiechnął. – Możesz sobie biec, ile sił w nogach, moja droga tak nie Rosalind Meadowfield – wyszeptał – ale i umkniesz przed skandalem. Sprawiedliwości stanie się zadość. – Przesunął kapelusz na bakier i pogwizdując, skręcił za róg ulicy, gdzie czekał na niego czarny powóz. Wskoczył do środka, pojazd ruszył. Już po chwili wtopili się w ciemność spowijającą uśpioną metropolię. Rozdział pierwszy Munnoch Moor, Szkocja, dwa tygodnie później Noc była zimna i ciemna, słychać było wycie wiatru. Jakiś człowiek, ukryty wśród drzew, obserwował podwó- rze pobliskiego zajazdu. Całą jego uwagę pochłaniał dyli- żans pocztowy, który właśnie się zatrzymał. Kiedy pod- sunięto schodki i otworzono drzwi, wytężył wzrok, jak myśliwy wypatrujący zwierzyny, a gdy ze środka wyłoni- ła się samotna kobieta, uśmiechnął się. Wiedział już, że dopadł swoją ofiarę. Dyliżans odjechał z turkotem w nocną ciemność, zo- stawiając Rosalind na podwórzu zajazdu w Blairadie. By- ła sama, jeśli nie liczyć chłopaka, który wyszedł na chwilę po worek z pocztą, po czym zniknął w głębi domu. Latar- nie kołysały się na wietrze, ich roztańczone światło wydo- bywało z mroku szare mury. Godzina była tak późna, że z zajazdu nie dobiegały już żadne odgłosy, a w oknach nie paliły się światła. Gdzieś w oddali, na kościelnej wieży, zegar wybił północ. Rosalind rozglądała się niepewnie. Z rosnącym niepo- kojem wypatrywała człowieka, który miał ją zawieźć do nowego pracodawcy. Nie wiedziała, co robić, czy nadal czekać na dworze, czy może raczej wejść do środka. 18 Margaret McPhee – Panna Meadowfield? – Głos, który nagle rozległ się za jej plecami, należał do mężczyzny, ale jego akcent nie przypominał tego, który słyszała przez ostatnie dni w Edynburgu. Tak mówią ludzie w Yorkshire, pomyślała. Odwróciła się, lekko przestraszona. Przy wejściu na podwórze stał wysoki mężczyzna w długim ciemnym płaszczu. Twarz miał ukrytą pod sze- rokim rondem kapelusza. W całej jego postaci było coś tak mrocznego i złowieszczego, że mimowolnie zadrżała i oddech uwiązł jej w gardle. Czyżby jej trudy poszły na marne i Evedon dopadł ją mimo wszystko? Rozsądek wziął jednak górę i wytłumaczyła sobie, że to ktoś, kto miał ją odebrać sprzed zajazdu. – Jest pan z Benmore House? Od pana Stewarta? – zapytała. Nieznajomy skinął głową. – Tak. Przyjechałem po nową gospodynię. – Och, to dobrze. – A więc była już prawie na miejscu. Już tylko kilka mil dzieli ją od nowego życia, jakie miała zacząć pod dachem pana Stewarta, prowadząc mu dom w Munnoch Moor, na szkockich wrzosowiskach – z dala od Londynu i lorda Evedona. – Pani pozwoli? – Wysłaniec wziął z jej rąk torbę po- dróżną. – Dziękuję. – Musimy już jechać – powiedział. – Oczywiście – przytaknęła, ruszając za nim. Gdy wyszli na drogę, w blasku księżyca zobaczyła jed- nokonny wózek, ledwie widoczny na tle czarnego lasu. Trzeba przyznać, że trochę ją to zdziwiło, gdyż spodzie- wała się raczej bryczki. Mężczyzna, który po nią przyjechał, był wysoki i dłu-
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Sekret damy do towarzystwa
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: