Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00065 003911 12916563 na godz. na dobę w sumie
Sen - ebook/pdf
Sen - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 9788363080006 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook (-15%), audiobook).
'Sen' to kolejna kryminalna zagadka rozwiązana przez małżeństwo Piotra i Annę Balickich. Tym razem autor zabiera nas do australijskiego miasta Bunbury na południu stanu Zachodniej Australii. 'Sen' to historia, która z realistycznego snu Anny przełożyła się na realny świat i zdarzyła się naprawdę. Ta wyśniona sprawa kryminalna ma wiele wątków i skomplikowanych zagadek, które - jak w każdej książce Janusza Brzozowskiego - na końcu pięknie się wyjaśniają, zaskakując czytelnika. Po huraganie, jaki nawiedził dom Anny i Piotra posesja ich zostaje całkowicie zrujnowana łącznie z garażem przygniecionym przez wyrwane z korzeniami drzewo. Grupa przyjaciół z odległego Brisbane postanawia przyjechać, by pomóc im w porządkowaniu ich rezydencji. Przy okazji zamierzają celebrować urodziny jednego z przyjaciół i omówic ostatnie szczegóły przygotowań do wydobycia z dna Pacyfiku tajemniczej dziewiętnastowiecznej, rosyjskiej fregaty pełnej złota. Jednak zdrada małżeńska doprowadza do wmieszania się niepożądanych osób w sprawę wyprawy wydobywczej. W wyniku ich działań giną ludzie. Pierwszą ofiarą jest kobieta, jedna z przyjaciółek Piotra z odległych czasów, zaangażowana w wydobycie fregaty. Morderstwo zostaje popełnione w garażu w czasie niszczycielskiego huraganu. Piotr nie widział ofiary, swojej przyjaciołki od wielu lat, ale policja twierdzi, że kobieta ta przyjechała do Balickich na wyraźne zaproszenie Piotra, mając na to dowody...  
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

JJaannuusszz BBrrzzoozzoowwsskkii SS EE NN Janusz Brzozowski: SEN | 3 © Copyright by Janusz Brzozowski e-bookowo Projekt okładki: e-bookowo ISBN 978-83-63080-00-6 Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione Wydanie II 2011 (wydanie I Goneta.net) www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 4 Składam serdeczne podziękowania Mojej Żonie Czesławie za okazaną cierpliwość podczas pisania tej książki. Janusz Brzozowski www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 5 ROZDZIAŁ 1 Pacyfik tego dnia był wyjątkowo spokojny. Dziób statku Amsterdam, płynącego do Brisbane, łagodnie rozbijał leniwe fale w poświacie zachodzącego słońca. Na rufie, jak każdego wieczoru, gdy dopisywała pogoda, Johan i Rudolf Vinnerowie odbywali strzelecki trening. – Z takimi wynikami moglibyśmy z powodzeniem wystar- tować na zbliżającej się Olimpiadzie w Sydney – powiedział z uznaniem Johan Vinner, kapitan statku. Był czterdziestopięcioletnim, wysokim, dobrze zbudowanym blondynem o głębokich, wyraźnych bruzdach na twarzy. – A co ja mówiłem? Wystarczy tylko każdego dnia trochę treningu, żebyśmy byli wręcz nie do pobicia. Spójrz Johan, na dziesięć twoich strzałów masz dziewięć dziesiątek i jedną dzie- wiątkę. – Jak zwykle czekasz Rudolfie na to, bym uznał twoją wyż- szość. Johan spojrzał na brata, który był zupełnym przeciwień- stwem jego sylwetki. Jego naturalne, białe jak mleko włosy mocno kontrastowały z brązowawą, świeżą opalenizną jego www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 6 ciała. Był niskim czterdziestoletnim mężczyzną o szczupłej, wręcz chłopięcej budowie ciała. – Muszę przyznać, że od paru lat jesteś niepokonany przez nikogo z naszej rodziny. Nawet Willi nie ma z tobą szans. Stojąc przy tarczy, w której był praktycznie tylko jeden duży otwór, spojrzeli na płynący równo z nimi statek ich brata Wil- lego. – Myślę, Rudolfie, że wystarczy na dzisiaj tej zabawy. Mam jeszcze coś ważnego do zrobienia. Jutro będziemy już w Bris- bane, a do tej roboty, jaka nas czeka musimy się dobrze przy- gotować. Sprawdziłeś już liny i pontony? – Jeszcze nie, ale zapewniam cię, braciszku, że jeszcze przed wpłynięciem do portu wszystko będzie zrobione i dopilnowane. Odwrócił się i oparł o burtę, wpatrując się w bezkres wód. – Co cię gnębi? Johan stanął obok brata i dotknął jego ramienia. – Jak długo będziemy stać w porcie, nim wypłyniemy po to złoto? – spytał nagle Rudolf. – Tego mój drogi nikt z nas nie wie. Wszystko zależeć będzie od tego Ziarkowskiego, który od podstaw przygotował tę wy- prawę. Dlaczego o to pytasz? – zdziwił się Johan. Rudolf odwrócił wolno głowę w kierunku brata i uśmiechnął się. – Znasz mnie, Johan. Możesz się ze mnie śmiać, ale chciał- bym coś zobaczyć w tej Australii, a nie tylko siedzieć na statku www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 7 i użerać się z ludźmi. Dużo czytałem o rożnych zakątkach tego kontynentu i podnieca mnie sama myśl, co mógłbym tu zoba- czyć. – Nie widzę żadnych przeszkód w tym, byś gdzieś sobie po- jechał. Kto wie, kiedy następny raz los sprawi, że będziemy w tych stronach? Ale uprzedzam cię, że wszystko musi być za- pięte na ostatni guzik nim się gdzieś wybierzesz. Smutna twarz Rudolfa nagle pojaśniała. – Myślisz, że będzie taka możliwość, bym urwał się ze statku na jakiś czas? – spytał uradowany. – Sądzę, że tak. Nie zapomnij też, że właśnie w Brisbane bę- dziemy montować nie tak dawno zakupioną nową aparaturę. A to może trochę potrwać. Wszystko będziemy wiedzieli dopie- ro po rozmowie z tym Ziarkowskim. A teraz mój drogi myślę, że jest odpowiedni czas byśmy coś zjedli. – Ja tu jeszcze przez chwilę zostanę, ale niedługo. – Spotkamy się w takim razie w mesie i rozchmurz się wreszcie – dodał, widząc ponownie zamyśloną twarz brata. – Uwierzysz mi, że widzę już siebie wśród kangurów, koala i krokodyli. Zarobię tam tyle zdjęć i filmów, że będę w domu miał na rok zajęcia z ich obróbką. – Nie zapomnij zabrać swojej broni marzycielu, jak będziesz wracał do kajuty. – Johan zwrócił mu uwagę. „Zawsze był inny od nas” – pomyślał, idąc w kierunku scho- dów prowadzących do jego kajuty. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 8 – Nie, nie zapomnę jej zabrać! Ona może być jeszcze nie raz potrzebna w tej krainie kangurów! – uśmiechając się, krzyknął za bratem. Zachodzące słonce dotknęło już horyzontu, rzucając czer- wonawą łunę na spokojną wodę oceanu. „Ciekawe, czy będę miał wystarczająco czasu, by zrealizować swój plan” – pomyślał Rudolf, decydując się jednak na zjedze- nie wieczornego posiłku. * * * Twarz Piotra Balickiego wyrażała zdziwienie, gdy odkładał swój telefon komórkowy na szafkę przy łóżku. Odruchowo spojrzał na zegarek, którego nigdy nie zdejmował z ręki, a na- stępnie na pościel, z której wyrwał go sygnał dzwoniącej ko- mórki. Dochodziła czwarta nad ranem. Świeże, rześkie powietrze, wpadające przez otwarte okno w pokoju motelu „Zenit”, owiało jego nagie ciało. Przeciągnął się. Usłyszał trzask zastanych kości i wolno opuścił ręce. „Starzejesz się, panie Piotrze” – pomyślał. Narzucił na siebie cienki szlafrok i podszedł do okna, nie przestając myśleć o zakończonej przed chwilą rozmowie. Wy- dawało mu się dziwne, a zarazem śmieszne, że o tak wczesnej www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 9 porze Bob mógł wpaść na pomysł, by zapraszać ich do siebie na nadchodzące Święta Bożego Narodzenia i potem krótkie waka- cje. „Widocznie nie tylko ja się starzeję – pomyślał, a zawsze we- soła i uśmiechnięta twarz przyjaciela pojawiła mu się we wspomnieniu. – Muszę przyznać, że wybrał dość oryginalną godzinę na te zaprosiny. Ale po nim wszystkiego można się spodziewać” – podsumował swoje myśli. Przypomniał sobie jego ostatni zwariowany kawał, jaki zro- bił Annie w dzień jej urodzin, co momentalnie rozchmurzyło jego poważną twarz. Widok wstającego dnia przyciągnął jego uwagę. Gama pojawiających się na niebie kolorów zmieniała swe barwy z minuty na minutę. Spojrzał w dół, gdzie jeszcze w blaskach ogrodowych lampionów wesoło pobłyskiwała czar- na tafla wody. Monotonny szum pompy filtrujący wodę był ledwo słyszalny. Wstawał kolejny letni dzień. Odświeżony i ubrany już do podroży zszedł na śniadanie. Restauracyjna sala świeciła pustką. Mijając stolik, na którym stała świeżo zaparzona kawa z przyjemnością wciągnął głęboko powietrze, delektując się jej aromatem. W momencie zajmo- wania miejsca przy stoliku tuż kolo okna ujrzał pierwsze pro- mienie słońca, prześwitujące przez palmowy zagajnik. Odru- chowo wziął do reki gazetę i spojrzał na jej pierwszą stronę. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 10 „Sukces naukowca. Mapa z XIX wieku okaza- ła się niezbędna. […] znany naukowiec, doktor Bob Ziarkowski, dopiął swego. Po wielu latach badań doktor Bob Ziarkowski wyrusza w połowie stycznia z ekspe- dycją, by wydobyć z dna Pacyfiku rosyjska fre- gatę, która zatonęła w XIX wieku [...]” – Słucham pana? – Młoda kelnerka, która wcześniej zajęta była na zapleczu swoimi czynnościami, kiedy wchodził na salę, okazywała mu teraz pełne kobiece wdzięki, stojąc obok jego stolika. – Dzień dobry, pani. Poproszę omlet z trzech jajek, dwie bułki i morze tak dobrej kawy, jak ta, którą już przed chwilą pozwoliłem sobie nalać samemu. – Zaraz podaję, proszę pana – wymuszony uśmiech, jaki wydobyła z siebie przypominał mu Annę, dla której obecna pora dnia to co najmniej środek nocy. Znowu wrócił myślami do niedawno odbytej rozmowy z Bobem. „Kusząca propozycja – pomyślał, zapominając na razie przeczytanej przed chwilą notatce w gazecie. – „Jestem trochę już zmęczony pracą i tymi ciągłymi wyjazdami. Annie też przy- dałoby się trochę odpocząć. Kto wie, czy nie namówię ją na ten wyjazd do Ziarkowskich”. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 11 Gdy kończył pić kawę po skończonym śniadaniu, zwrócił uwagę na jeszcze jeden artykuł. Tym razem o Instytucie Mor- skim w Melbourne: „Zagadkowe zatonięcie statku badawczego. […] nadal nie jest jasne, kto ponosi winę za zatonięcie statku badawczego »Black Boy«, któ- ry prowadził badania na Południowym Pacyfi- ku. Przeprowadzone dochodzenie w Instytucie Morskim w Melbourne wykryło szereg niepra- widłowości odnośnie zakupu aparatury, w którą wyposażony był statek. Prokuratura i Naczelna Izba Kontroli prowadzi nadal intensywne śledz- two […]” „No to Cezary ma kłopoty” – pomyślał Piotr, odkładając ga- zetę. Za kierownicą swojego forda wyglądał jak typowy turysta. Niczym nie przypominał agenta, zajmującego się sprzedażą drogocennych pereł. Płócienna niebieska koszula w duże kolo- rowe motyle oraz żółty słomkowy kapelusz uzupełniały ciemne okulary, zakrywające mu sporą część twarzy. – Życzę panu przyjemnej podróży. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś zawita pan do naszego motelu. Piotr dopiero teraz zauważył młodą, wysoką szatynkę, która opierała się o dach jego forda. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 12 – Pani każdego gościa osobiście żegna, czy wybiera pani jednostki? – spytał Piotr. W blaskach słońca widział teraz zupełnie inną dziewczynę, niż tę, która obsługiwała go podczas śniadania. „Młodość i uroda rzadko idą w parze” – pomyślał, widząc przed sobą śniadą piękną twarz o wyjątkowo niebieskich oczach. – Zaletą tego motelu, proszę pana, jest dbanie pod każdą postacią o swoich gości. Zwłaszcza, gdy są tak roztrzepani, że zapominają zabrać portfel ze stolika. To chyba Pana własność, prawda? Wyciągnęła z kieszeni fartucha portfel i wręczyła Piotrowi jego zgubę. – Oh, tak, jest mój. Dziękuję bardzo. Przyznaję, że ostatnio jestem trochę roztargniony, ale nie spodziewałem się, że aż tak. Jeszcze raz bardzo dziękuję. Daleko bez niego bym nie ujechał. Pozwoli pani, że zrewanżuję się jakoś za tę opiekę nad tak roz- trzepanym klientem. Otworzył portfel i wyciągnął pięćdziesięciodolarowy bank- not. – Proszę darować sobie tę hojność. Wystarczy mi pana obietnica, że jeszcze kiedyś pan nas odwiedzi. Zupełnie inny uśmiech Piotr dostrzegł teraz na jej ustach. Spojrzeli sobie w oczy. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 13 – W takim razie jeszcze raz bardzo dziękuję i obiecuję, że jeszcze nie raz zaglądnę tutaj. Ostatnio często jestem w tych stronach. Jak się pani nazywa? – Pamela Huston. Przyjaciele mówią do mnie Pam. Mam nadzieję, że nie zapomni pan... tak jak swojego portfela. – Nie, nie zapomnę. Jestem Piotr Balicki – uśmiechnął się, wyciągając do niej rękę. – Jeszcze raz dziękuję za oddanie mo- jej zguby. Poczuł delikatny uścisk na swej dłoni, po czym jej ręce roz- prostowały mu dłoń. – Powiem coś panu – powiedziała, nie spuszczając oczu z jego dłoni. – Jest pan w życiu szczęśliwym człowiekiem i ma pan w nim wyjątkowe szczęście. Jednak widzę przed panem zbliżające się poważne kłopoty. Ostrzegam pana przed przyja- ciółmi, z którymi się pan wkrótce spotka. Widzę śmierć, zgar- niającą spore żniwo. Proszę uważać na siebie... i żonę – dodała po chwili, uwalniając mu rękę. – Dziękuję za ostrzeżenie. Przy najbliższej okazji powiem pani, czy miała pani rację. – Ja nigdy się nie mylę, drogi panie. Przyjemnej podroży, szczęśliwcu. Ruszając spod motelu widział w lusterku Pamelę, machającą mu na pożegnanie ręką. Z Coolgardie do domu w Bunbury miał około pięciuset pięć- dziesięciu kilometrów. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 14 „Powinienem za sześć godzin być już w domu” – pomyślał, wjeżdżając na autostradę numer dziewięćdziesiąt cztery, pro- wadząca na zachód. Dla orientacji spojrzał na zegarek, minęła szósta. Włączył radio i klimatyzację, zamykając szczelnie szyby. – „Ciekawe, jak Anna przeżyła ten tydzień rozłąki?” – pomy- ślał. Żył już domem, Anną... pragnął odpoczynku. Droga stawała się coraz bardziej kręta. Małe wzniesienie, na które właśnie wjeżdżał było strome. Spojrzał w prawo, zwraca- jąc uwagę na wspaniały widok typowego australijskiego buszu tonącego w porannym słońcu. Sygnał dzwoniącej komórki przerwał mu tok układanego w myśli planu urlopu. – Tak, słucham? – odezwał się, przykładając komórkę do ucha. – Jak ja się cieszę, Piotrze, że cię słyszę. Nie wytrzymałam dłużej i chcę ci powiedzieć bardzo miłą wiadomość. Przed chwilą skończyłam rozmawiać z Basią Ziarkowską, która szła na ten swój trening strzelecki. Nie wiem, czy jest to odpowiedni czas i pora na to, by zawracać ci głowę, ale skoro już zdecydo- wałam się z tobą rozmawiać, to muszę ci o tym powiedzieć. Basia bardzo nalegała, byśmy jak najszybciej do nich przylecie- li. – Myślę, Aniu, że oni znowu coś wymyślili. Wyobraź sobie, że dzisiaj o czwartej rano telefonował do mnie Bob, który wręcz nalegał, byśmy przylecieli do nich na Święta Bożego Narodze- www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 15 nia. Jednak tym razem chyba go rozgryzłem. Czytałaś już dzi- siejszą gazetę? – Nie. Leży pod drzwiami. Co jest w niej takiego ciekawego? – Piszą w niej o Bobie. Myślę, że chce solidnie uczcić z nami swój sukces. Przeczytaj sama, co o nim piszą i wytnij ten arty- kuł na pamiątkę. Najdalej za sześć godzin będę w domu, to porozmawiamy. Jak będziesz się nudzić, to możesz spakować nasze rzeczy. Myślę, że po całym roku pracy należy się nam zasłużony odpoczynek. – Czy ja dobrze rozumiem? Chcesz polecieć do Brisbane? – Oczywiście. Dawno już razem nigdzie nie byliśmy. Ostry zakręt, w jaki wszedł na dużej szybkości obudził w nim czujność. Zwolnił. – Nawet nie masz pojęcia, jaką fantastyczną zrobiłeś mi tym niespodziankę. Już idę się pakować. Uważaj na siebie, Piotrze! – Za sześć godzin będę w domu, Aniu. Do zobaczenia! * * * Anna oczekiwała Piotra na werandzie. Widział ją, machającą do niego ręką już w momencie zjazdu z szosy na swoja posesję. Zawsze podziwiał jej codzienną, niewymuszoną radość życia, jaką okazywała swoim zachowaniem. Miała na sobie białe szor- ty i w tym też kolorze trykotową bluzkę bez rękawów, która wyraźnie uwydatniała jej piersi. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 16 – Jak się czujesz, mój aniele? Piotr, trzymając ją w ramionach, czuł jak jej ciało drży. – Zrobiłeś mi naprawdę miłą niespodziankę, decydując się na ten urlop u Ziarkowskich. Kiedy chcesz lecieć? – Nie wiem. Jeżeli będą jeszcze wolne miejsca na nocny sa- molot, to możemy polecieć jeszcze dzisiaj. – Naprawdę? To cudownie. Jestem już całkowicie spakowa- na. Mimo wypowiedzianych słów w radosnym tonie, zobaczył w jej oczach jakiś opór, dziwne zawahanie. – Stało się coś? Czym się dręczysz? – spytał z niepokojem. Pociągnęła go za rękę w stronę domu. – Nie, nic się nie stało – odwróciła głowę w jego stronę, sta- rając się wydobyć z siebie uśmiech. – Wiesz, Aniu, że nie potrafisz kłamać. Mów, o co chodzi. – Znowu będziesz się ze mnie śmiał, ale miałam dzisiaj w nocy dziwny sen. Wyobraź sobie, że do tej chwili nie mogę o nim zapomnieć – zrobiła krótką przerwę. – Na pewno, moja droga, czytałaś lub oglądałeś znowu jakiś horror. Od kiedy pamiętam zawsze po tym tak dziwnie reagu- jesz. – Kiedy ten sen był zupełnie inny od tych, które miałam do tej pory. Najgorsze z tego wszystkiego jest to, że ze wszystkich moich snów jakaś cześć zawsze mi się sprawdzała do tej pory. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 17 – Pokazały ci się może numery totolotka? – spytał żartobli- wie. – Nie żartuj sobie, proszę. Widziałam, Piotrze, po raz pierw- szy w swoim życiu śmierć i związane z tym... Zainteresował się wreszcie słowami Anny. Stanęła mu przed oczami postać Pam i jej słowa. – Kłopoty, Piotrze. Poważne kłopoty – powiedziała jednym tchem. – Aniu, bądź rozsądna, proszę. Objął ją ramieniem, mocno przytulając do siebie. – Chodź do domu, napijemy się kawy i porozmawiamy. – Przepraszam cię. Na pewno jesteś zmęczony i spragniony, a ja ci opowiadam swoje nocne koszmary. – Przyznaję, że już od godziny marzyłem o napiciu się swo- jej kawy, ale to, co mówisz wydaje mi się bardzo interesujące. – Jak pięknie, Piotrze, znowu wybrnąłeś z sytuacji. Ale uwierz mi, że to, co ci opowiedziałam jest prawdą. Mnie samej wydaje się to dziwne i nieprawdopodobne. Piotr zatrzymał się przy schodach, prowadzących na weran- dę. – Mówisz, że widziałaś śmierć we śnie. Mogłabyś mi do- kładniej o tym opowiedzieć? Anna, idąc przed mężem, gwałtownie się odwróciła i badaw- czo przyjrzała Piotrowi. www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 18 – Oczywiście, ale myślę, że najpierw powinieneś się odświe- żyć. A ja w tym czasie przygotuję ci coś do zjedzenia. No i twoją ulubioną kawę. – Masz rację. Chłodny prysznic na pewno doskonale mi zrobi. Ten upał czasami za bardzo mnie męczy. Anna przyniosła tacę na werandę i postawiła ją na stole. Na- gły podmuch wiatru zaskoczył ją. Spojrzała na niebo i zobaczy- ła nadciągające z północy ciemne chmury. Zastygła bez ruchu. Od kiedy tylko pamiętała, zawsze bała się burzy i grzmotów. – Czemu się tak bardzo przyglądasz? – usłyszała niespo- dziewania głos Piotra za sobą. Gwałtownie odwróciła głowę. – Przestraszyłeś mnie, Piotrze. Siadaj. Myślę, że ci będą smakować moje kanapki. Widok spływającej wody po jego policzkach i szyi z mokrych włosów rozbawił ją. – Zadzwonię do Danieli i spytam o te bilety do Brisbane. – Zerknął na zegarek. – Już po czternastej? – zdziwił się. – Jeżeli będziemy mieć szczęście, to od jutra rozpoczniemy wspaniały urlop. – Dzwoń, Piotrze, dzwoń. A ja przyniosę ci pocztę z ostat- niego tygodnia. Uniósł filiżankę ze stołu i spojrzał za Anną oddalającą się w kierunku kuchni. Przeniósł wzrok w miejsce, w które upo- rczywie wpatrywała się Anna, lecz nic szczególnego nie zoba- www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 19 czył. Wybierając numer telefonu Danieli głęboko wierzył, że będzie miał szczęście i jeszcze dzisiaj wylecą do Brisbane. – I jak? Są wolne miejsca? Anna położyła na stole związaną gumką sporą paczkę listów. – Oczywiście, że są. Samolot mamy przed jedenastą. – Spoj- rzał na zegarek. – Mamy siedem i pół godziny czasu, by doje- chać na lotnisko. Jeżeli rzeczywiście jesteś całkowicie spako- wana, to możemy teraz spokojnie porozmawiać. Nadciągnęły granatowe chmury, które coraz bardziej prze- słaniały niebo. Robiło się coraz ciemniej. – Wprowadzę samochód go garażu. Myślę, że będzie niezła burza – stwierdził Piotr, wkładając do ust ostatni kęs kanapki. Wstał, zrobił parę kroków w kierunku schodów i odwrócił się w stronę Anny i spytał, przeszukując kieszenie spodni. – Nie widziałaś może, gdzie położyłem kluczyki? – Nie, nie widziałam ich od czasu twojego przyjazdu. Może zostawiłeś je w samochodzie? Pierwsze błyskawice rozświetliły ciemne niebo. – Dobra myśl, Aniu. Jeżeli nie będzie ich w samochodzie, to w garażu mam zapasowe. Anna oparła się o poręcz werandy i uśmiechnęła się, obser- wując męża dążącego od samochodu w kierunku garażu. „Skleroza nie boli” – pomyślała. Burza zbliżała się bardzo szybko. Nagły, niespodziewany podmuch wiatru zrzucił ze stołu tacę z filiżanką i talerzykiem www.e-bookowo.pl Janusz Brzozowski: SEN | 20 pozostałych po posiłku Piotra. Gałęzie drzew coraz bardziej wyginały się pod naporem porywistego wiatru. Spojrzała w drugą stronę. Na piaskowej drodze, prowadzącej w busz wi- rowały w powietrzu tumany kurzu. Silna błyskawica rozświetli- ła ponownie ciemne niebo, po czym nastąpił potężny grzmot. Natężenie błyskawic, grzmotów i wiatru nasilało się z każdą chwilą. Stojący przed domem pojemnik na śmieci niczym piór- ko uniósł się w powietrze, zatrzymując się na konarach euka- liptusa, łamiąc grube gałęzie. Wzmagający się wiatr ryczał ogłuszająco i zmiatał wszystko, co stało na jego drodze. – Piotrze! – zawołała, jak tylko mogła najgłośniej. – Piotrze! Wracaj do domu! Boję się!!! – krzyczała z całej siły. Ledwo utrzymywała się na nogach, mimo że kurczowo trzymała się poręczy tarasowych schodów. Czuła, jak wibruje podłoga pod jej nogami. Wzmogła uchwyt poręczy, o ile jeszcze można było go w jej przypadku wzmocnić. Uniesiony wiatrem stół, przy którym niedawno siedzieli, wzniósł się w powietrze łamiąc się o potężny slup werandy. W panującym mroku za- iskrzyły przewody elektryczne, po czym słup niczym złamana zapałka runął na ziemię. Kolejne błyskawice i potężne grzmoty uzupełniał szalejący i grzmiący wiatr. Zobaczyła nagle tuż przed garażem jakiś świetlny, poruszający się punkt. Krzyknę- ła. Chciała dać Piotrowi znać, że go widzi, że żyje i nic jej nie jest. Po kilku próbach zdała sobie jednak sprawę, że jest to jej daremny wysiłek. www.e-bookowo.pl Spis treści ROZDZIAŁ 1 ...................................................................... 5 ROZDZIAŁ 2 ................................................................... 43 ROZDZIAŁ 3 ................................................................... 64 ROZDZIAŁ 4 ................................................................... 80 ROZDZIAŁ 5 ................................................................... 96 ROZDZIAŁ 6 .................................................................. 125 ROZDZIAŁ 7................................................................... 151 ROZDZIAŁ 8 .................................................................. 164 ROZDZIAŁ 9 .................................................................. 185 ROZDZIAŁ 10................................................................ 206 DWA DNI PÓŹNIEJ ...................................................... 231 EPILOG ......................................................................... 260 JANUSZ BRZOZOWSKI Urodził się 58 lat temu w Polsce, w tętniących studenckim życiem Gliwicach. Od najmłodszych lat marzył o tym, by zostać pisarzem. W grę nie wchodziło zarobkowa- nie, lecz możliwość przelania na papier swoich odczuć, myśli, wy- obraźni, której mu do dnia dzisiej- szego nie brakuje. Zadebiutował już w szkole średniej, pisząc pracę, w której wcielił się w postać adwo- kata broniąc winną popełnienia zbrodni Antygonę. Praca jego została bardzo wysoko wy- różniona. W wieku lat 27 z żoną i 3-letnią córeczką emi- gruje do Australii, zaliczając po drodze Austrię, gdzie spędza 2 lata. Obowiązek utrzymania rodziny oraz nauka nie pozwalały mu na oddanie się mojej życiowej pasji – pisaniu. Dopiero teraz, gdy jest już wolny od obowiązków, może pozwolić sobie na swoje przyjemności. Janusz Brzozowski zadebiutował w roku 2010 dwoma książkami „Sen” oraz „Tydzień u rodziny” (wyd. Goneta). Książki te spotkały się z doskonałymi recenzjami kryty- ków oraz zainteresowaniem wśród internautów, zdoby- wając nagrodę w konkursie na najlepszą książkę na jesień 2010.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:


Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: