Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00400 005793 11253023 na godz. na dobę w sumie
Spokojnie, to nie inwazja - ebook/pdf
Spokojnie, to nie inwazja - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 9788393919321 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Prawdopodobieństwo powodzenia tej wyprawy (wycieczki, przygody czy też krucjaty - wszystko jest w końcu rzeczą względną) obliczono na 5%. To i tak sporo, jeśli się weźmie pod uwagę, że nowa pani kapitan notorycznie pociąga z butelki; pani nawigator wciska guziki na chybił trafił i nie zawsze pamięta, jak się nazywa; a reszta załogi... cóż... niezbyt przyjazny Przyjazny Asystent Steve jest prawie pewny, że to w ogóle nie jest załoga, tylko grupa całkowicie niekompetentnych, niezrównoważonych i nieobliczalnych uciekinierek z domu spokojnej starości. Nowa sytuacja zdecydowanie go przerasta, czasami zastanawia się nawet, czy nie wolałby być krawatem.

 

 

Patronat medialny: Książki Zbójeckie

 

 

„Autorka serwuje powiew świeżości. Oddaje w ręce czytelnika (dorosłego i młodzieżowego, bez znaczenia!) dobrze napisaną, dowcipną i wciągającą książkę przygodową. Dbanie o detale, rys psychologiczny postaci i elementy kolejnych światów sprawiają, że to dzieło jest nie tylko miłą rozrywką, ale niejednokrotnie powodem do refleksji i zastanowienia się nad naszą czasoprzestrzenią. Tą ziemską głównie…” - fragment recenzji Danuty Awolusi, blog Książki Zbójeckie

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ANNA HE​LE​NA KU​BIAK SPO​KOJ​NIE, TO NIE IN​WA​ZJA 2 Ⓒ Copyright by Anna Helena Kubiak, 2013-17 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody autora. Korekta: Klaudia Dróżdż, Zofia Smyk Skład wersji elektronicznej: Oskar Kinomoto Wydanie II ISBN 978-83-939193-0-7 (format e-pub) ISBN 978-83-939193-1-4 (format mobi) ISBN 978-83-939193-2-1 (format pdf) Patronat medialny: 3 Moim nie​zwy​kłym bab​ciom: Heli i Kati oraz wszyst​kim fan​ta​stycz​nym bab​ciom mul​tiu​ni​ver​sum 4 1. Ucieczka Spo​wi​ty pół​mro​kiem try​bu noc​nej zmia​ny ko​ry​tarz wy​peł​ni​ły przy​ci​szo​ne szep​ty, któ​re z pew​nych wzglę​dów mu​sia​ły szyb​ko przejść w dużo gło​śniej​sze szep​ty. Na szczę​ście apa​ra​tu​ra z bie​giem lat na​sta​wi​ła się na spo​ry mar​gi​nes błę​du i nie za​re​ago​wa​ła. Ko​ści​sty ło​kieć na​po​tkał rów​nie ko​ści​sty bok, a jego wła​ści​ciel​ka wy​da​ła z sie​- bie skrze​czą​cy chi​chot. – Ży​cie za​czy​na się po set​ce! – stwier​dzi​ła, roz​cią​ga​jąc uśmiech na po​marsz​czo​nej twa​rzy. – Rzad​ko to ro​bię – od​po​wie​dzia​ła wła​ści​ciel​ka szturch​nię​tych że​ber – ale tu się z tobą zgo​dzę! – Po​szpe​ra​ła w prze​past​nych po​łach wie​ko​we​go płasz​cza, z któ​rym nie roz​sta​wa​ła się od... od za​wsze, i od​na​la​zł​szy, w cza​sie krót​szym niż re​ak​cja stan​dar​do​we​go kon​tro​le​- ra, pier​siów​kę, po​cią​gnę​ła so​lid​ny łyk. – Tak, po set​ce czło​wie​ko​wi bar​dziej chce się żyć! – Nie to mia​łam na my​śli! Nie mo​żesz się po​wstrzy​mać? Ubz​- dryn​go​lisz się i cały plan weź​mie w łeb! – Nie bę​dziesz mi mó​wi​ła, co mam ro​bić! – Mo​że​cie się nie kłó​cić? – dał się sły​szeć trze​ci głos, a po chwi​li zdro​wo​roz​sąd​ko​we​go za​sta​no​wie​nia pa​dło: – Przy​naj​mniej w ta​kiej sy​tu​acji? Na ko​ry​ta​rzu po​ja​wia​ły się ko​lej​ne po​sta​cie. Wszyst​kie były do sie​bie nie​zmier​nie po​dob​ne – wszyst​kie sześć. Siód​ma była po​dob​na do po​zo​sta​łych ra​zem wzię​tych i wy​ma​sze​ro​wa​ła jako ostat​nia. – Mnie tam cią​gle chce się żyć. Do​pó​ki na czło​wie​ka cze​ka prze​- ką​ska, nie ma co na​rze​kać! – oznaj​mi​ła, po​py​cha​jąc ko​ści​ste ko​le​żan​- ki. – No, moje pa​nie, jak się nie po​spie​szy​cie, to nici z wy​pra​wy. Od​po​wie​dzią było wzmo​żo​ne szu​ra​nie i jesz​cze bar​dziej wzmo​żo​- ne sa​pa​nie. Na koń​cu ko​ry​ta​rza mlecz​no​bia​łe drzwi kry​ły za sobą bez​kre​sny, pe​łen moż​li​wo​ści świat. Nie​zmier​nie in​try​gu​ją​cy po kil​ku la​tach spę​dzo​nych we​wnątrz. Bar​dziej dzię​ki upo​ro​wi niż fi​zycz​nym moż​li​wo​ściom ko​bie​ty wy​ło​ni​ły się po dru​giej stro​nie kom​plek​su „Kwiet​ne Ogro​dy” – jed​ne​- go z kil​ku​set eks​klu​zyw​nych ośrod​ków spo​koj​nej sta​ro​ści roz​lo​ko​wa​- 5 nych w przy​ja​znej stre​fie kli​ma​tycz​nej pla​ne​ty Kho​lo​ma. Nie były jesz​cze wol​ne i zda​wa​ły so​bie z tego spra​wę. Cze​ka​ła je dro​ga do ko​smo​dro​mu ośrod​ka i krót​ka gra w ru​let​kę z lo​sem. Je​śli ją wy​gra​ją, zdo​bę​dą sta​tek, je​śli nie, ugrzę​zną tu na za​wsze pod ści​słym nad​zo​rem au​to​ma​tów. Mida, naj​młod​sza z pań, szyb​ko wy​szła na pro​wa​dze​nie. Za nią su​nę​ły: Xana, Flo​re, Oret​ta i La​ma​ra, na koń​cu San​dra i Ele​ono​ra usi​- ło​wa​ły się kłó​cić, mimo że za​czy​na​ło bra​ko​wać im tchu. Po​mię​dzy ko​bie​ta​mi z tru​dem na​wi​go​wa​ły sa​mo​bież​ne wa​liz​ki. Trzon uciecz​ko​wej gru​py po​wstał pew​ne​go dłu​gie​go po​po​łu​dnia, kie​dy pięć star​szych pań spo​tka​ło się w jed​nej ze świe​tlic, aby sko​rzy​- stać z atrak​cji o na​zwie „gry to​wa​rzy​skie”. Po dzie​się​ciu mi​nu​tach z za​że​no​wa​niem opu​ści​ły salę. Nie zna​ły się zbyt do​brze, ale od razu po​czu​ły, że coś je łą​czy. Usia​dły w al​ta​nie nad sztucz​nym sta​wem, by w at​mos​fe​rze peł​ne​go zro​zu​mie​nia po​na​rze​kać na swo​je obec​ne ży​- cie. Sa​dzaw​ka znaj​do​wa​ła się w jed​nym z we​wnętrz​nych par​ków, któ​- re​go per​fek​cyj​nie za​dba​na ro​ślin​ność, jak wszyst​ko wo​ko​ło, wy​glą​da​- ła na po​skła​da​ną z kosz​tow​nych pre​fa​bry​ka​tów. – Nie mają pa​nie wra​że​nia, że wpa​dły do pę​tli cza​so​wej? – za​gad​- nę​ła Flo​ren​ce Ro​che. – Cięż​ko jest się przy​zwy​cza​ić do tej mo​no​to​nii, kie​dy przez całe ży​cie każ​dy dzień był nową przy​go​dą. – Ma pani cał​ko​wi​tą ra​cję – przy​tak​nę​ła San​dra Zap-Lo​ren​ce. – Od​czu​wam do​kład​nie to samo. Już po pierw​szym mie​sią​cu po​by​tu tu​- taj trud​no mi było zna​leźć ja​kieś in​te​re​su​ją​ce za​ję​cie. – Ta​aaa – zgo​dzi​ła się sta​rusz​ka ubra​na w be​żo​wy płaszcz, któ​re​- go głów​nym ce​lem było po​sia​da​nie nie​zli​czo​nej ilo​ści kie​sze​ni. Ro​- zej​rza​ła się czuj​nie, wy​cią​gnę​ła po​nad​cza​so​wą pier​siów​kę i w mało dys​tyn​go​wa​ny spo​sób ura​czy​ła się jej za​war​to​ścią. Za​do​wo​lo​na, roz​- sia​dła się wy​god​niej na mięk​kiej ogro​do​wej ław​ce. – Ona tak za​wsze – wy​tłu​ma​czy​ła San​dra, któ​ra już wcze​śniej za​- po​zna​ła się z Ele​ono​rą Gard​ner i jej pod​jaz​do​wą woj​ną al​ko​ho​lo​wą, wy​po​wie​dzia​ną pie​lę​gniar​skim au​to​ma​tom. – Zga​dzam się z pa​nia​mi – oznaj​mi​ła ko​lej​na ko​bie​ta. – Pój​ście na te gry to​wa​rzy​skie to do​wód na to, jak bar​dzo by​łam zde​spe​ro​wa​na. Bra​łam już udział w Aka​de​mii Se​nio​rów, kur​sie tań​ca, wy​kła​dach 6 „Po​znaj Wszech​świat” i kil​ku in​nych... – To pani się chy​ba nie nu​dzi? – Nie​ste​ty – wes​tchnę​ła Xana Ma​le​sky. – Oka​za​ło się, że za​zwy​- czaj wiem wię​cej od pre​le​gen​tów i na​uczy​cie​li. A do tań​ca ja​koś nie mia​łam ta​len​tu. A pani? – zwró​ci​ła się do ostat​niej uczest​nicz​ki spo​- tka​nia, La​ma​ry Lo Lai, któ​ra wy​glą​da​ła na nie​co zmie​sza​ną. – Ja? – ode​zwa​ła się nie​chęt​nie. – Mnie się tu wła​ści​wie po​do​ba. – Czu​ła, że jej wy​po​wiedź była nie na miej​scu, ale tak było rze​czy​wi​- ście. Po​do​ba​ło​by się jej wszę​dzie, gdzie po uli​cach nie jeż​dżą czoł​gi, a wy​cho​dząc na dłuż​szy spa​cer, czło​wiek nie na​ra​ża ży​cia. – Czę​sto ko​rzy​stam z ho​lo​gra​ficz​nych wy​cie​czek, na​wet nie mia​łam po​ję​cia, ja​kie nie​sa​mo​wi​te miej​sca moż​na zo​ba​czyć na róż​nych pla​ne​tach. – Ja zde​cy​do​wa​nie pre​fe​ru​ję na​tu​ral​ne zwie​dza​nie – oznaj​mi​ła Flo​ren​ce. – Tak, ho​lo​gra​my nie od​da​ją na​wet w po​ło​wie tego, cze​go się do​- świad​cza na żywo – do​da​ła San​dra. – By​łam w bar​dzo wie​lu cie​ka​- wych miej​scach, a ostat​nio miesz​ka​łam na jed​nej z naj​nie​zwy​klej​- szych pla​net Kon​gre​ga​cji, ale ho​lo​po​dróż na nią by​ła​by tyl​ko stra​tą cza​su. – Nie mia​łam ni​g​dy moż​li​wo​ści zwie​dza​nia – przy​zna​ła La​ma​ra. – Stop! – krzyk​nę​ła na​gle. Star​sze pa​nie znie​ru​cho​mia​ły, ale oka​za​ło się, że nie było to skie​- ro​wa​ne do nich. La​ma​ra wsta​ła i pod​pie​ra​jąc się na la​sce, po​drep​ta​ła do męż​czy​zny, któ​ry prze​cha​dzał się wzdłuż brze​gu sta​wu, a te​raz przy​sta​nął przy rzę​dzie śmiet​ni​ków z za​mia​rem po​zby​cia się ja​kiejś ulot​ki. – Co pan wy​ra​bia?! – O co cho​dzi? – prze​stra​szył się sta​ru​szek i z nie​po​ko​jem spoj​- rzał na nad​gar​stek, na któ​rym miał po​dob​ne do ze​gar​ka urzą​dze​nie. – Gdy​by ci​śnie​nie pod​sko​czy​ło mi jesz​cze tro​chę, mie​li​by​śmy na kar​ku pie​lę​gnia​rzy. – Prze​pra​szam, ale chciał pan wy​rzu​cić pla​sty​ko​wą ulot​kę do po​- jem​ni​ka z od​pa​da​mi or​ga​nicz​ny​mi. Męż​czy​zna roz​pacz​li​wie sta​rał się za​pa​no​wać nad ner​wa​mi. Przez taką głu​po​tę o mało nie tra​fił pod wzmo​żo​ną ob​ser​wa​cję, nie mó​wiąc już o ko​lej​nych punk​tach na li​ście za​ka​za​nych ak​tyw​no​ści. Po​świę​cił 7 chwi​lę na ćwi​cze​nia re​lak​su​ją​ce. – Wa​riat​ka – prych​nął, kie​dy wska​za​nia funk​cji ży​cio​wych zbli​- ży​ły się do nor​my, od​wró​cił się na pię​cie i znik​nął w jed​nym z wy​- cho​dzą​cych na park ko​ry​ta​rzy. La​ma​ra wró​ci​ła do no​wych zna​jo​mych, któ​re ob​ser​wo​wa​ły scen​- kę. Były wy​raź​nie za​wie​dzio​ne prze​bie​giem zaj​ścia, któ​re​go po​czą​tek wy​da​wał się bar​dzo obie​cu​ją​cy. – Wie​lu lu​dzi ni​g​dy nie było poza swo​ją pla​ne​tą. – Ele​ono​ra pod​- ję​ła prze​rwa​ny te​mat, żeby nie po​zo​sta​wić myl​ne​go wra​że​nia, że ma mniej do po​wie​dze​nia niż San​dra. – Miesz​ka​łam w bar​dzo ma​low​ni​- czym miej​scu i ni​g​dzie nie po​dró​żo​wa​łam. Nie mia​łam ta​kiej po​trze​- by, zbyt wie​le dzia​ło się do​oko​ła. Nie to, co tu. – A ja na​wet spo​ro zwie​dzi​łam. – Flo​ren​ce wy​cią​gnę​ła z to​reb​ki szmin​kę i lu​ster​ko i po​pra​wi​ła ma​ki​jaż, choć był, jak zwy​kle, nie​ska​- zi​tel​ny. – Mój świat jest ra​czej mę​czą​cy, kie​dy się tam miesz​ka, ale dla tu​ry​stów to nie​ma​ła atrak​cja. – Z całą pew​no​ścią na​wet w po​ło​wie nie taka jak moja pla​ne​ta – za​de​kla​ro​wa​ła San​dra, w koń​cu przy​by​ła tu z nie​mal le​gen​dar​ne​go miej​sca. – To kla​sa sama w so​bie, mało komu jest dane zo​ba​czyć to na wła​sne oczy. – Pew​nie ja​kaś sno​bi​stycz​na dziu​ra – sko​men​to​wa​ła Ele​ono​ra. – Nic nie prze​bi​je wi​do​ku z okna mo​je​go domu, nic! Kie​dy pa​dły te sło​wa, a San​dra rzu​ci​ła w od​po​wie​dzi jed​no​znacz​- ne: „ha!”, nie było już od​wro​tu. Spra​wa wy​ma​ga​ła obiek​tyw​ne​go roz​- strzy​gnię​cia. Wszyst​kie były co do tego zgod​ne i po krót​kiej dys​ku​sji po​sta​no​wi​ły opu​ścić „Kwiet​ne Ogro​dy” i prze​ko​nać się oso​bi​ście, czyj świat za​słu​gu​je na mia​no naj​cie​kaw​sze​go. Jak się oka​za​ło, nie było to ta​kie pro​ste. Au​to​ma​tycz​ny dy​rek​tor wy​słu​chał je cier​pli​wie, po czym, ko​rzy​- sta​jąc z praw​ni​czej apli​ka​cji, przed​sta​wił moż​li​wo​ści roz​wią​za​nia tej kwe​stii. Wa​run​ki po​by​tu były ści​śle okre​ślo​ne w stan​dar​do​wej umo​wie, z któ​rej dia​beł wy​pi​su​ją​cy kon​trak​ty na du​sze mógł​by się nie​jed​ne​go na​uczyć. Kil​ka stron pa​ra​gra​fów w rze​czy​wi​sto​ści za​wie​ra​ło jed​ną głów​ną myśl: usłu​go​daw​ca – za nie​ma​łe opła​ty – za​pew​niał usłu​go​- bior​cy zgod​ny z „Re​gu​la​mi​nem” raj na zie​mi i do​ży​wot​nią opie​kę. 8 Wy​raz „do​ży​wot​nią” był tu​taj klu​czo​wy. Była oczy​wi​ście sta​ra jak pra​wo​daw​stwo moż​li​wość ze​rwa​nia umo​wy, ale wów​czas oży​wa​ły wszyst​kie od​no​śni​ki, przy​pi​sy, klau​zu​- le i anek​sy, któ​re mia​ły za za​da​nie po​żreć czło​wie​ka żyw​cem. „Kwiet​ne Ogro​dy” bar​dzo sku​tecz​nie za​bez​pie​czy​ły się przed od​pły​- wem klien​tów w inny spo​sób niż cał​ko​wi​te roz​sta​nie się ze świa​tem. Po kil​ku dniach, któ​re dały so​bie na prze​my​śle​nia i pod​ję​cie de​cy​- zji, pięć pań spo​tka​ło się po​now​nie nad sta​wem. Wszyst​kie co ja​kiś czas spraw​dza​ły swo​je ze​gar​ko​we czuj​ni​ki, żeby nie ścią​gnąć na sie​bie ko​lej​nych kło​po​tów. – To szczyt wszyst​kie​go, żeby ja​kaś apli​ka​cja mia​ła de​cy​do​wać o moim ży​ciu i to w do​dat​ku za moje pie​nią​dze – de​ner​wo​wa​ła się, nie prze​kra​cza​jąc bez​piecz​nych gra​nic, San​dra. – Czy​ta​łam ten kon​- trakt sto razy i mo​gła​bym przy​siąc, że nic ta​kie​go tam wte​dy nie było. – For​mu​łu​ją to w taki spo​sób, żeby nikt nor​mal​ny się nie po​ła​pał – po​wie​dzia​ła Xana. – Trze​ba by​ło​by po​znać praw​ni​czą in​ter​pre​ta​cję każ​de​go punk​tu. Poza tym w każ​dym ośrod​ku jest to samo, jak się już czło​wiek de​cy​du​je za​miesz​kać w ta​kim miej​scu, to musi się li​czyć z kon​se​kwen​cja​mi. – Tak, ale nie są​dzi​łam, że mi się tu​taj tak szyb​ko znu​dzi – przy​- zna​ła San​dra. – Może i jest tu luk​su​so​wo, ale te mar​mu​ro​we po​sadz​ki i po​zła​ca​ne klam​ki już daw​no prze​sta​ły ro​bić na mnie wra​że​nie. W do​dat​ku ten re​gu​la​min! Okrop​ność! – Mu​si​my więc wziąć spra​wy w swo​je ręce – pod​su​mo​wa​ła Xana. – Zga​dzam się – przy​tak​nę​ła Ele​ono​ra. – Ina​czej ni​g​dy się nie do​- wie​my, kto naj​le​piej urzą​dził się w ży​ciu. Kto ma tyl​ko wy​bu​ja​łą fan​- ta​zję – tu wy​mow​nie spoj​rza​ła na San​drę – a kto rze​czy​wi​ście ma się czym po​chwa​lić. Po​nad​to – do​da​ła – chy​ba doj​rza​łam do tego, żeby za​ła​twić do koń​ca kil​ka ro​dzin​nych spraw. – Ja też – stwier​dzi​ła San​dra. Za​brzmia​ło to ja​koś zło​wróżb​nie. – Ja​kie mamy więc moż​li​wo​ści? – za​sta​no​wi​ła się Xana. – Ze​rwa​- nie kon​trak​tu nie wcho​dzi w grę. Moje po​da​nie o prze​pust​kę zo​sta​ło od​rzu​co​ne. Może w ta​kim ra​zie po​je​dzie​my na któ​rąś z wy​cie​czek i tam damy nogę? – Od​pa​da – po​krę​ci​ła gło​wą Flo​ren​ce. – Na czas wy​cie​czek wsz​- cze​pia​ją pod​skór​ne czi​py, żeby się nikt nie zgu​bił. Nie zro​bi pani pię​- 9 ciu kro​ków bez ich wie​dzy. – Fa​tal​nie. – Nie za​po​mi​naj​my jesz​cze o jed​nej spra​wie. Je​śli nam się uda stąd znik​nąć w taki czy inny spo​sób, to czy nie za​czną ścią​gać od na​- szych ro​dzin ja​kichś od​szko​do​wań? – za​nie​po​ko​iła się Xana. – Dla nich naj​waż​niej​sze są płat​no​ści, anu​lu​je​my je więc do​pie​ro po ja​kimś cza​sie – od​po​wie​dzia​ła Ele​ono​ra. – Nie będą mie​li pod​- staw, żeby żą​dać opłat za ko​goś, kogo nie mają na sta​nie i nie mogą udo​wod​nić, że żyje. Za​ło​żę się też, że zro​bią wszyst​ko, żeby za​tu​szo​- wać znik​nię​cie pen​sjo​na​riu​szek i unik​nąć skan​da​lu. – Ra​cja. – Czy​li zga​dza​my się co do tego, że już tu​taj nie wra​ca​my? – upew​ni​ła się San​dra. Ele​ono​ra po​ki​wa​ła gło​wą. – Ja nie. Ani tu, ani do żad​ne​go in​ne​go ta​kie​go miej​sca. Mam ocho​tę na ja​kieś sza​leń​stwo, na coś wię​cej niż ob​jaz​do​wa wy​ciecz​ka. – Ja też – za​tar​ła ręce San​dra. Po dłuż​szej ci​szy Flo​ren​ce i Xana rów​nież przy​tak​nę​ły. – A pani? – Xana za​in​te​re​so​wa​ła się La​ma​rą, któ​ra przy​słu​chi​wa​- ła się ich wy​wo​dom, ale sama ani razu nie za​bra​ła gło​su. – Na ra​zie jest mi tu do​brze – przy​zna​ła – ale już wi​dzę, że za rok czy dwa czar pry​śnie. Zwłasz​cza je​śli pań tu​taj nie bę​dzie. My​ślę, że się przy​łą​czę, chęt​nie zo​ba​czy​ła​bym kil​ka świa​tów na wła​sne oczy. I prze​ży​ła coś na​praw​dę wy​jąt​ko​we​go. Pew​ne​go razu, kie​dy plan był już z grub​sza skry​sta​li​zo​wa​ny, w cza​sie obia​du do gru​py spi​sko​wej po​de​szły dwie ko​bie​ty. Były młod​sze od resz​ty i gdy​by nie cha​rak​te​ry​stycz​ny wy​raz znu​że​nia na twa​rzach, moż​na by​ło​by wziąć je za od​wie​dza​ją​ce. Tęż​sza z nich zsu​nę​ła dwa krze​sła, żeby wy​god​nie usiąść. – Pod​słu​cha​łam w ka​wiar​ni roz​mo​wę pań o uciecz​ce – uśmiech​- nę​ła się cie​pło – i po​sta​no​wi​łam się przy​łą​czyć. To chy​ba je​dy​ny spo​- sób, żeby się stąd wy​do​stać. Na​zy​wam się Mi​dret Ma​lo​ne. Nie do​pusz​cza​jąc ni​ko​go do gło​su i rów​no​cze​śnie po​chła​nia​jąc po​dwój​ną por​cję każ​de​go da​nia, ko​bie​ta wy​ja​śni​ła, że prze​by​wa w „Kwiet​nych Ogro​dach” przez po​mył​kę, i opo​wie​dzia​ła o roz​licz​- nych pe​ry​pe​tiach swo​jej ro​dzi​ny, któ​ra bez po​wo​dze​nia usi​łu​je ją stąd 10 wy​cią​gnąć, cho​ciaż umo​wa na jej prób​ny po​byt daw​no już wy​ga​sła. Tuż przed de​se​rem zdą​ży​ła przed​sta​wić swo​ją zna​jo​mą: – A to jest Oret​ta Ric​car​di. – Pa​nie ski​nę​ły zdaw​ko​wo gło​wa​mi, oszo​ło​mio​ne nie​skrę​po​wa​nym za​cho​wa​niem nie​zna​jo​mej. – Wie​cie co? Mów​my so​bie po imie​niu, sko​ro je​ste​śmy te​raz wspól​nicz​ka​mi. – Ja​ki​mi wspól​nicz​ka​mi? – ode​zwa​ła się w koń​cu San​dra, któ​rej po​dob​ne na​rzu​ca​nie się zu​peł​nie nie mie​ści​ło się w gło​wie. – Nie ży​- czy​my so​bie, żeby kto​kol​wiek się do nas przy​łą​czał – fuk​nę​ła – ani nas pod​słu​chi​wał! – Nie ma co się tak na​bz​dy​czać – mru​gnę​ła do niej Mi​dret. – Na​bz​dy​czać? – po​wtó​rzy​ła San​dra, pa​trząc na nią z ro​sną​cym nie​do​wie​rza​niem. – No pew​nie – ko​bie​ta wzru​szy​ła ra​mio​na​mi. – Przy​pa​dek Oret​ty jest bar​dzo po​dej​rza​ny – kon​ty​nu​owa​ła. – Ona zu​peł​nie nic nie pa​- mię​ta i nikt jej ni​g​dy nie od​wie​dza. Nie​wy​klu​czo​ne, że ro​dzi​na na​wet nie wie, że ona tu​taj jest. Uda​ło nam się usta​lić, że za po​byt pła​ci ktoś z pla​ne​ty o na​zwie Akwia. Ale nie zna​la​zły​śmy o niej żad​nych in​for​- ma​cji. Fi​gu​ru​je w spi​sie pla​net Kon​gre​ga​cji i to wszyst​ko. – Pew​nie nie ma tam ni​cze​go, o czym by war​to wspo​mi​nać – sko​- men​to​wa​ła San​dra, za​in​try​go​wa​na jed​nak ta​jem​ni​czą hi​sto​rią. – Uciek​nie​my ra​zem z wami. Naj​pierw spraw​dzi​my, co się dzie​je na tej ca​łej Akwii, a po​tem po​le​ci​my do mnie. Taki mamy z Orą plan, praw​da? – Mida szturch​nę​ła przy​jaź​nie ko​le​żan​kę, wy​trą​ca​jąc jej ły​- żecz​kę z bu​dy​niem o bli​żej nie​okre​ślo​nym, ale bar​dzo wy​szu​ka​nym sma​ku. Oret​ta przy​tak​nę​ła, choć nie pa​mię​ta​ła już ani skąd się tu wzię​ła, ani dla​cze​go po​sta​no​wi​ła uciec. – Nasz plan jest bar​dziej ra​dy​kal​ny – stwier​dzi​ła Xana. W tym mo​men​cie pod​je​chał do nich je​den z pie​lę​gnia​rzy i zde​cy​- do​wa​nym ru​chem ode​brał Mi​dzie sa​la​ter​kę z jej trze​cim de​se​rem. – Za dużo ka​lo​rii – po​in​for​mo​wał. – Nie znio​sę tego ani dnia dłu​żej – oznaj​mi​ła, uśmie​cha​jąc się tym ra​zem krzy​wo i pa​trząc z ża​lem za od​da​la​ją​cym się bu​dy​niem. 11 2. Zaokrętowanie Sta​rusz​ki były już na te​re​nie nie​wiel​kie​go ko​smo​dro​mu. Wje​cha​ły na po​ziom dla wsia​da​ją​cych, z któ​re​go krót​kie po​mo​sty pro​wa​dzi​ły do lu​ków wej​ścio​wych stat​ków. Z ru​cho​me​go chod​ni​ka spo​glą​da​ły z la​ic​kim za​in​te​re​so​wa​niem na uśpio​ne jed​nost​ki. Chod​nik niósł je do zna​le​zio​ne​go wcze​śniej przez Xanę stat​ku, któ​ry we​dług jej opi​nii był daw​no po​rzu​co​ny przez wła​ści​cie​la i nie miał uzbro​jo​ne​go alar​mu. Po​win​ny do​stać się do nie​go bez więk​szych prze​szkód, a resz​tę miał za​ła​twić au​to​pi​lot; w ra​zie pro​ble​mów Ele​ono​ra za​ofe​ro​wa​ła swo​je do​świad​cze​nie w ła​ma​niu za​bez​pie​czeń. – To ten na sa​mym koń​cu – wska​za​ła Xana. – My​ślisz, że to sta​tek? Wy​glą​da jak kupa zło​mu. – Ale tyl​ko ten nie jest za​bez​pie​czo​ny. – Może nie mieć alar​mu, bo nie ma po co go kraść. – I tak nie mamy wy​bo​ru. Mi​nę​ły mar​ko​we po​wietrz​ne li​mu​zy​ny i rej​so​we mi​ni​trans​ga​lak​- ty​ki od​bi​ja​ją​ce w swych wy​po​le​ro​wa​nych ka​dłu​bach pierw​sze pro​- mie​nie wscho​dzą​ce​go słoń​ca. Ostat​ni po​jazd stał ma​to​wy i mar​twy, je​śli był ich je​dy​ną szan​są, to nie wró​ży​ło to ni​cze​go do​bre​go. Sztucz​ne oświe​tle​nie zga​sło, za​nim ko​bie​ty do​tar​ły do ostat​nie​go sta​no​wi​ska, nie​odwie​dza​ne​go przez ni​ko​go od po​nad stu lat. Sie​dem od​święt​nie ubra​nych ko​biet spo​glą​da​ło z dez​apro​ba​tą, ale i z na​dzie​ją, na wy​słu​żo​ną jed​nost​kę. – To sta​tek ra​tun​ko​wy – Xana od​czy​ta​ła na​pis na umiesz​czo​nej przy wej​ściu ta​blicz​ce. – Wy​pro​du​ko​wa​ny w 3713 roku stan​dar​do​- wym w B M Spa​ce​ships. Sta​ry, ale przy​naj​mniej z do​brej fir​my. – To za​le​ży, na ja​kiej pla​ne​cie był zro​bio​ny. O, pro​szę! – San​dra po​stu​ka​ła pal​cem po mniej​szych li​ter​kach pod spodem. – „Made on Ta​iwan”. – Je​śli coś się sta​nie, ni​g​dy nie uda nam się zło​żyć re​kla​ma​cji. – Flo​re bez​wied​nie prze​su​nę​ła ję​zy​kiem po wyj​ścio​wej, mie​nią​cej się jak bry​lan​ty, na​zęb​nej na​kład​ce, do któ​rej cią​gle nie mo​gła się przy​- zwy​cza​ić. Xana za​uwa​ży​ła pod na​pi​sem szyb​kę i prze​tar​ła jej brud​ną po​- 12 wierzch​nię. W okien​ku zie​le​nił się le​d​wo wi​docz​ny na​pis. – Co tam jest? – Nie ro​zu​miem, to w ja​kimś dziw​nym ję​zy​ku. – Pew​nie taj​wań​skim. – O, a te​raz się zmie​nił. Ale tego też nie ro​zu​miem. Po kil​ku na​stęp​nych zmia​nach ko​mu​ni​kat po​ja​wił się wresz​cie w roz​po​zna​wal​nej for​mie: Sta​tek ra​tun​ko​wy Ze​nith-6 Mię​dzy​pla​ne​tar​- nej Służ​by Ko​smicz​nej, wszyst​kie sys​te​my spraw​ne, ko​mu​ni​ka​cja gło​- so​wa w pię​ciu pod​sta​wo​wych ję​zy​kach, ilość za​ło​gi – 0, licz​ba pa​sa​- że​rów – 0. – Za​raz to zmie​ni​my! – za​po​wie​dzia​ła San​dra i za​wo​ła​ła w stro​nę drzwi: – Otwie​rać! w ża​den wi​docz​ny spo​sób. Jej aser​tyw​ność nie po​dzia​ła​ła na sta​tek, któ​ry nie za​re​ago​wał – Otwo​rzyć ze​wnętrz​ny luk, pa​sa​że​ro​wie go​to​wi do wej​ścia na po​kład! – spró​bo​wa​ła Ele​ono​ra. Nic. – Czas, że​byś za​sto​so​wa​ła te swo​je ha​ker​skie sztucz​ki – przy​po​- mnia​ła San​dra, ale Ele​ono​ra tyl​ko bez​rad​nie roz​ło​ży​ła ręce: – Mu​sia​ła​bym się naj​pierw do​stać do kom​pu​te​ra. – Czy mógł​byś nas wpu​ścić? – za​py​ta​ła Flo​re, wy​gła​dza​jąc be​żo​- wy ko​stium i po​pra​wia​jąc po​zła​ca​ną brosz​kę na ak​sa​mit​nej apasz​ce. – Chcia​ły​by​śmy po​le​cieć na inną pla​ne​tę. Nic. Na​stęp​nie do ta​blicz​ki, do któ​rej mó​wi​ły, prze​pchnę​ła się Xana. – Je​ste​śmy za​gro​żo​ne, mu​sisz nas wpu​ścić, mu​si​my stąd ucie​kać! Je​steś stat​kiem ra​tun​ko​wym czy nie?! Choć z ze​wnątrz wy​da​wa​ło się, że okrzy​ki i stu​ka​nie la​ska​mi nie wy​wo​ła​ły żad​nej re​ak​cji, to kom​pu​ter po​kła​do​wy zro​bił już spo​ro i mógł igno​ro​wać je jesz​cze bar​dzo dłu​go, bo ana​li​za sy​tu​acji do​pro​- wa​dzi​ła do jed​ne​go wnio​sku: że wła​śnie ma zo​stać po​rwa​ny. Mida uśmiech​nę​ła się i – by zjed​nać sym​pa​tię tego, co było ostat​- nią prze​szko​dą na ich dro​dze do wol​no​ści – po​gła​ska​ła nie​sa​mo​wi​cie brud​ną ścia​nę. Na​dal nic. – Nikt tego nie prze​wi​dział? – obu​rzy​ła się San​dra, jak​by ten za​- 13 rzut nie do​ty​czył jej tyl​ko dla​te​go, że go wy​gło​si​ła. – Har​ry prze​wi​dział, że wró​ci​my przed śnia​da​niem. – Flo​re po​pra​- wi​ła kok. – Gdy​by​ście nie prze​gło​so​wa​ły, żeby go nie brać, może coś by po​ra​dził. Czas ucie​kał, bab​cie sła​bły, a sta​tek ra​tun​ko​wy Mię​dzy​pla​ne​tar​nej Służ​by Ko​smicz​nej był o krok od zwy​cię​stwa, kie​dy Midę olśni​ło. Od​su​nę​ła wszyst​kie od drzwi, zo​sta​wia​jąc tam je​dy​nie Oret​tę. – Ty za​pu​kaj – po​wie​dzia​ła jak ktoś cał​ko​wi​cie pew​ny suk​ce​su. Nie​raz wi​dzia​ła, jak Oret​ta po​ko​ny​wa​ła naj​ostrzej​szych straż​ni​- ków, jak nie​świa​do​mie zmu​sza​ła ich do ła​ma​nia od​wiecz​nych za​ka​- zów i po​stę​po​wa​nia wbrew pod​sta​wo​wym pro​gra​mom. Nie było ta​- kie​go kom​pu​te​ra, któ​ry dał​by so​bie z tym radę. Ko​bie​ta nie​chęt​nie przy​su​nę​ła się do ta​blicz​ki, ner​wo​wo mię​dląc w pal​cach rącz​kę to​reb​ki. Pod wpły​wem stre​su czę​sto tra​ci​ła kon​takt z rze​czy​wi​sto​ścią, nie cier​pia​ła tego. – Chcia​ły​by​śmy... – za​jąk​nę​ła się. – Wy​da​je mi się, że w ze​szły po​nie​dzia​łek zja​dłam na śnia​da​nie jaj​ko na mięk​ko... ale... cho​dzi o to, że... no... czy mo​gły​by​śmy wejść na po​kład? ...pro​szę. – Ona cza​sem tro​chę bre​dzi – wy​ja​śni​ła Mi​dret. – Ale to nie ma zna​cze​nia, i tak za​wsze dzia​ła, może to ton gło​su czy coś? I rze​czy​wi​ście, po​mi​mo 114-let​niej prze​rwy drzwi od​su​nę​ły się bez​gło​śnie, za​mi​go​ta​ły świa​tła, za​szu​mia​ły sys​te​my uzdat​nia​nia po​- wie​trza, w ste​row​ni oży​ły kon​tro​l​ki i wskaź​ni​ki. Sta​tek prze​cią​gnął się po wy​jąt​ko​wo dłu​giej drzem​ce. Przyj​rzał się swo​jej no​wej za​ło​dze. Oso​by nie były ozna​ko​wa​ne stop​nia​mi służ​by po​wietrz​nej, zo​stał więc po​rwa​ny przez cy​wi​lów. Nie, nie zo​stał po​rwa​ny, nikt nie wdarł się prze​cież na po​kład siłą. Dla​cze​go jed​nak drzwi otwo​rzy​ły się, sko​ro jed​no​znacz​nie oce​nił pró​- bę do​sta​nia się do środ​ka jako nie​po​żą​da​ną? Mu​sie​li użyć ja​kie​goś obej​ścia, luki w sys​te​mie za​bez​pie​czeń, ale do tego mu​sie​li​by być wy​so​kiej kla​sy spe​cja​li​sta​mi. Zu​peł​nie nie zga​dza​ło się to z ana​li​zą po​szcze​gól​nych jed​no​stek: wszyst​kie były za​awan​so​wa​ny​mi wie​ko​- wo ko​bie​ta​mi, któ​rych wy​po​wie​dzi nie wska​zy​wa​ły na po​sia​da​nie choć​by pod​sta​wo​wej wie​dzy tech​nicz​nej. Nie za​lo​go​wa​ły się przy wej​ściu ko​da​mi MSK ani żad​ny​mi in​ny​mi. Gdy​by mógł, praw​do​po​- dob​nie by się prze​stra​szył. 14 Na szczę​ście nie miał uczuć, miał za to ru​ty​no​we dzia​ła​nia. Po pierw​sze, na​le​ża​ło skla​sy​fi​ko​wać zda​rze​nie. Od​rzu​cił po​rwa​nie i stan​dar​do​wy lot. Naj​wię​cej zgod​no​ści wy​ka​- za​ła ak​cja ra​tun​ko​wa bez za​ło​gi. Wszedł w od​po​wied​ni tryb i od​na​- lazł w re​je​strze naj​bliż​szy ośro​dek pierw​szej po​mo​cy MSK. Rów​no​- cze​śnie ak​ty​wo​wał pro​ce​du​ry do zba​da​nia sta​nu po​szko​do​wa​nych i ob​ję​cia ich do​raź​ną opie​ką. W tym cza​sie ko​bie​ty od​na​la​zły swój cel na pla​nie ewa​ku​acyj​nym i ru​szy​ły ku nie​mu la​bi​ryn​tem ko​ry​ta​rzy, aż do​tar​ły do drzwi z na​pi​- sem „KOK​PIT – wstęp tyl​ko dla upo​waż​nio​nych”, za któ​ry​mi znaj​do​- wa​ło się prze​stron​ne po​miesz​cze​nie z całą masą nie​zro​zu​mia​łych przy​rzą​dów. Pul​pi​ty nie​mra​wo mru​ga​ły po​je​dyn​czy​mi świa​teł​ka​mi, a na środ​ku kró​lo​wa​ło sta​no​wi​sko ka​pi​ta​na, któ​re na​tych​miast za​ję​ła Ele​ono​ra. – Po​proś go te​raz, żeby wy​star​to​wał – po​le​ci​ła San​dra, pa​trząc na Oret​tę. Ko​bie​ta naj​chęt​niej za​pa​dła​by się pod zie​mię, ale przede wszyst​- kim sta​ra​ła się uni​kać kon​flik​tów: nie pa​mię​ta​ła zbyt wie​le z bliż​szej i dal​szej prze​szło​ści, co samo w so​bie kom​pli​ko​wa​ło już wy​star​cza​ją​- co jej ży​cie. – Chcia​ły​by​śmy, że​byś wy​star​to​wał – po​pro​si​ła. – Dla​cze​go nic się nie wy​świe​tla? – Xana wpa​try​wa​ła się w po​- kry​tą wy​ga​szo​ny​mi mo​ni​to​ra​mi ścia​nę. – Nie prze​ży​ję, je​śli zła​pią nas na tym stat​ku. Tak da​le​ko za​szły​śmy! – Mó​wi​łam, żeby wziąć Har​ry’ego, on na pew​no wie​dział​by, co zro​bić – au​to​ry​ta​tyw​nie stwier​dzi​ła Flo​re. – Niby skąd? Jest sprze​daw​cą mó​wią​cych kra​wa​tów – prych​nę​ła – Ale co chłop, to chłop. Tu by na​ci​snął, tam prze​łą​czył i za​raz by – Ja tam od czter​dzie​stu lat wszyst​ko ro​bię sama i żad​ne​go chło​pa mi nie trze​ba! – oświad​czy​ła Xana. – Od czter​dzie​stu lat wszyst​ko ro​bią za cie​bie ro​bo​ty – spre​cy​zo​- Mida od​ję​ła od ust ba​to​na z au​to​ma​tu, któ​ry zlo​ka​li​zo​wa​ła na​- tych​miast, z pre​cy​zją sa​mo​na​pro​wa​dza​ją​cej się ra​kie​ty. – Może Har​ry Xana. za​dzia​ła​ło. wa​ła San​dra. 15 i nie wie​dział​by, co zro​bić, ale by​ło​by we​se​lej – wtrą​ci​ła. – To​bie za​wsze jest we​so​ło – rzu​ci​ła z po​gar​dą San​dra. – To źle? – Mi​dret wzru​szy​ła ra​mio​na​mi. Naj​bar​dziej uszczy​pli​- we, zja​dli​we i okrut​ne uwa​gi spły​wa​ły po niej jak kro​ple desz​czu po do​brze na​tłusz​czo​nej kacz​ce (mie​li ta​kie w cen​tral​nej sa​dzaw​ce). Wszy​scy twier​dzi​li, że to tyl​ko poza. Mało kto po​tra​fił prze​trwać kon​- fron​ta​cję z jej nie​wzru​szo​nym opty​mi​zmem. – Wy​rzu​ci​łaś opa​ko​wa​nie nie do tego po​jem​ni​ka! – za​skrze​cza​ła na​gle La​ma​ra; po​de​szła do sze​re​gu ścien​nych ko​szy i z po​świę​ce​niem za​nu​rzy​ła rękę w jed​nym z nich. – To nie pa​pier, to two​rzy​wo sztucz​- ne PP 02/82, nie wi​dzisz? Ciem​no​po​ma​rań​czo​wy otwór. – Za​pa​mię​tam – obie​ca​ła nie po raz pierw​szy Mi​dret. – Zo​bacz. – La​ma​ra, śle​dzo​na przez za​fa​scy​no​wa​ne ko​le​żan​ki, wy​cią​gnę​ła opa​ko​wa​nie po ba​to​nie spo​mię​dzy bar​dzo sta​rych pa​pie​- rów. – Tu – wska​za​ła na cha​rak​te​ry​stycz​ny zna​czek na opa​ko​wa​niu – i tu... – po​pu​ka​ła pal​cem w na​pis nad śmiet​ni​kiem – czy to jest to samo? – Nie – przy​zna​ła Mida. – A tu? – La​ma​ra prze​szła wzdłuż róż​no​ko​lo​ro​wych ozna​czeń, aż do​tar​ła do wła​ści​we​go – PP 02/82? – Zga​dza się. – Pro​ste? – Pro​ste – przy​tak​nę​ła Mida, roz​po​czy​na​jąc ko​lej​ne​go ba​to​na. Żad​na z nich nie mia​ła wąt​pli​wo​ści, że ko​lej​ny pa​pie​rek po​wę​dru​je do pierw​sze​go z brze​gu śmiet​ni​ka. Mida po pro​stu nie lu​bi​ła utrud​- niać so​bie ży​cia. – Nie mamy cza​su na ta​kie głu​po​ty – prze​rwa​ła im San​dra. – A ty chy​ba po​win​naś ogra​ni​czyć sło​dy​cze? Mam na​dzie​ję, że nie prze​kra​- cza​my do​pusz​czal​ne​go ob​cią​że​nia. Wiesz przy​naj​mniej, ile wa​żysz? – Z pew​no​ścią mam wię​cej ki​lo​gra​mów niż lat – stwier​dzi​ła fi​lo​- zo​ficz​nie. – To u nas ro​dzin​ne. Wy już chy​ba od daw​na nie mo​że​cie tego o so​bie po​wie​dzieć? Mida była wśród nich naj​tęż​sza, ale przede wszyst​kim naj​młod​sza i w za​sa​dzie po​win​ny ob​ra​zić się na nią śmier​tel​nie za su​ge​stie do​ty​- czą​ce wie​ku, ale to była Mida, a ona ni​g​dy nie mia​ła złych in​ten​cji. Trze​ba było się do niej przy​zwy​cza​ić albo trzy​mać się od niej z da​le​- 16 ka. – Ja ważę po​ło​wę swo​ich lat – wes​tchnę​ła Ele​ono​ra. Była naj​star​- sza w tym to​wa​rzy​stwie, jak zresz​tą ostat​nio pra​wie w każ​dym. Sta​ra​- ła się o tym nie my​śleć, w czym po​ma​ga​ło jej sys​te​ma​tycz​ne za​ży​wa​- nie wy​so​ko​pro​cen​to​wych trun​ków. – GO​TO​WOŚĆ STAR​TO​WA ZA DWA​NA​ŚCIE MI​NUT. – Stwier​dze​nie to spa​dło na nie na​gle i nie​spo​dzie​wa​nie. Głos był mę​- ski, głę​bo​ki i rześ​ki. Zresz​tą każ​dy nie​trzę​są​cy się głos brzmiał w ich uszach nie​na​tu​ral​nie rześ​ko. – Hm... – Flo​re ro​zej​rza​ła się chci​wie. – Chcia​ła​bym zo​ba​czyć wła​ści​cie​la tego gło​su. – Nie są​dzę – Xana ścią​gnę​ła ją na zie​mię. – Wzo​rzec mu​sie​li na​- grać ze sto pięć​dzie​siąt lat temu. Flo​ren​ce zmar​kot​nia​ła, ale w tym sa​mym mo​men​cie Ele​ono​ra za​- stu​ka​ła ener​gicz​nie la​ską w pod​ło​gę. – Słu​chaj​cie, czy to zna​czy, że go uru​cho​mi​ły​śmy? Wszyst​kie w za​du​mie po​ki​wa​ły gło​wa​mi. – Jak? Py​ta​nie za​wi​sło mię​dzy nimi, nie spo​dzie​wa​jąc się od​po​wie​dzi. – Khm, khm... – Fo​tel sto​ją​cy przy po​kry​tym nie​zli​czo​ny​mi gu​- zicz​ka​mi bla​cie okrę​cił się bez​sze​lest​nie, uka​zu​jąc wci​śnię​tą weń Oret​tę. – Chy​ba coś na​ci​snę​łam, prze​pra​szam... San​dra wy​cią​gnę​ła z prze​wie​szo​nej przez przed​ra​mię to​reb​ki kart​- kę za​pi​sa​ną kan​cia​stym, nie​zdar​nym pi​smem. Był to plan ich wy​- ciecz​ki... czy kru​cja​ty – jak na​zy​wa​ła ją San​dra, czy przy​go​dy – we​- dług Midy. Było na niej sie​dem punk​tów, sie​dem świa​tów i ni​cze​go nie​spo​dzie​wa​ją​cych się ro​dzin. Na po​cząt​ku była pla​ne​ta Ele​ono​ry. Li​sta uło​żo​na zo​sta​ła we​dług oczy​wi​ste​go klu​cza. Nikt tego nie kwe​stio​no​wał ani nie na​zy​wał po imie​niu. San​dra po​de​szła do Oret​ty i od​czy​ta​ła, jak umia​ła naj​wy​raź​niej: – Ler​mon. – I co? – zdzi​wi​ła się Oret​ta. – Tam le​ci​my naj​pierw. – I? – Uru​cho​mi​łaś sta​tek, te​raz zrób, żeby nas tam za​brał. 17 San​dra od​krę​ci​ła ją wraz z krze​słem z po​wro​tem do pul​pi​tu. Oret​- ta wy​cią​gnę​ła pal​ce nad ko​lo​ro​we przy​ci​ski. – GO​TO​WOŚĆ STAR​TO​WA ZA DZIE​SIĘĆ MI​NUT. CEL: BAZA MSK 1039, CZAS PRZE​LO​TU: PIĘĆ DÓB PO​KŁA​DO​- WYCH. – Jaka baza?! Le​ci​my na Ler​mon! – prze​stra​szy​ła się Ele​ono​ra. – Tam nie ma żad​nej bazy! – MI​SJA RA​TUN​KO​WA, CEL: NAJ​BLIŻ​SZA STA​CJA PIERW​SZEJ PO​MO​CY MSK – wy​ja​śnił bez​na​mięt​nie kom​pu​ter. – Nie po​trze​bu​je​my żad​nej po​mo​cy – za​pro​te​sto​wa​ła San​dra. – Skąd mu to przy​szło do gło​wy? – Ma pod​gląd? – pod​su​nę​ła Mida. – Le​ci​my na Ler​mon! – Ele​ono​ra spró​bo​wa​ła roz​ka​zu​ją​ce​go tonu, któ​ry był nie​za​wod​ny w sto​sun​ku do więk​szo​ści lu​dzi i pew​nej ilo​ści prost​szych kom​pu​te​rów. – KURS MOŻE ZO​STAĆ ZMIE​NIO​NY ROZ​KA​ZEM KA​PI​TA​- NA LUB Z PO​WO​DU ZA​GRO​ŻE​NIA. – Jak się wku​rzę, to za​raz bę​dzie miał za​gro​że​nie – wark​nę​ła San​- dra, zła na sie​bie, że nie może wy​my​ślić nic bar​dziej kon​struk​tyw​ne​- go. – PRO​SZĘ O PRZED​STA​WIE​NIE DO​KU​MEN​TÓW – za​żą​dał kom​pu​ter. – Nie mamy do​ku​men​tów. Prze​ży​ły​śmy wła​śnie strasz​ną ka​ta​stro​- fę – za​im​pro​wi​zo​wa​ła Xana. – Cały sprzęt i na​sze rze​czy zo​sta​ły znisz​czo​ne, same le​d​wo uszły​śmy z ży​ciem. Oret​ta, wy​tłu​macz to temu mi​łe​mu kom​pu​te​ro​wi. Ora wła​śnie usi​ło​wa​ła so​bie przy​po​mnieć rze​czo​ną ka​ta​stro​fę. Nie bar​dzo mo​gła, ale w koń​cu li​czy​ło się to, że prze​ży​ła. – Dwie por​cje her​ba​ty są zu​peł​nie wy​star​cza​ją​ce – po​wie​dzia​ła – Do​sta​niesz póź​niej – obie​ca​ła San​dra. – Te​raz po​proś o zmia​nę ża​ło​śnie. kur​su. – Je​ste​śmy za​ło​gą, a Ele​ono​ra Gard​ner jest ka​pi​ta​nem – oświad​- czy​ła na​gle Oret​ta z ta​kim prze​ko​na​niem, że na​wet San​dra nie pró​bo​- wa​ła pro​te​sto​wać. – Ale mo​żesz mó​wić mi Ele​ono​ra. Le​ci​my na Ler​mon. 18 – GO​TO​WOŚĆ STAR​TO​WA OSIĄ​GNIĘ​TA – usły​sza​ły ko​mu​- ni​kat i dłu​gą, nie​po​ko​ją​cą pau​zę. – CEL: LER​MON, CZAS PRZE​- LO​TU: TRZY DOBY PO​KŁA​DO​WE. Czu​jąc zwięk​sza​ją​ce się prze​cią​że​nie, po​pa​trzy​ły po so​bie z wy​ra​- zem trium​fu. Żad​na z nich nie wie​rzy​ła, że uda im się do​trzeć da​lej niż do drzwi ośrod​ka, a te​raz pro​szę: mknę​ły przez ko​smos wiel​kim ra​tun​ko​wym stat​kiem. Ele​ono​ra stuk​nę​ła po trzy​kroć la​ską i wy​pro​sto​wa​ła się, na ile po​- zwo​lił ból w krzy​żu. – Uwa​ga! Nad​cho​dzi​my! – ogło​si​ła świa​tom, któ​re wzię​ły na cel, roz​sia​dła się wy​god​nie i za​snę​ła. – Da się tu wy​świe​tlić plan po​miesz​czeń? – za​in​te​re​so​wa​ła się – Chy​ba mu​sisz po​wie​dzieć to gło​śniej – po​ra​dzi​ła La​ma​ra. – Nie mó​wi​łam do stat​ku, tyl​ko do Ory. Na pew​no wy​star​czy coś San​dra. na​ci​snąć. – Do mnie? – prze​stra​szy​ła się Oret​ta, któ​ra mia​ła na​dzie​ję, że już o niej za​po​mnia​no. Sy​tu​acja wy​glą​da​ła jed​nak do​kład​nie prze​ciw​nie. Zo​sta​ła oto​czo​- na przez swo​je ko​le​żan​ki ści​słym ko​łem. W do​dat​ku po​sztur​chi​wa​ły ją za​chę​ca​ją​co. – No na​ci​śnij coś! – Może ten czar​ny pro​sto​kąt? – Wy​da​je mi się, że któ​ryś z tych mru​ga​ją​cych. – Nie, jak mru​ga, to zna​czy, że coś robi. Ra​czej ten zie​lo​ny z li​te​- rą „M”. – Na​ci​skaj, na​ci​skaj... Oret​ta za​czę​ła się za​sta​na​wiać, jak się wpa​ko​wa​ła w tę sy​tu​ację. Czy zro​bi​ła coś nie tak? – Chy​ba nie ja​dłam dziś śnia​da​nia – spró​bo​wa​ła się bro​nić. – Jak bę​dzie​my wie​dzia​ły, gdzie co jest, to wszyst​kie chęt​nie zje​- my śnia​da​nie. Na​ci​skaj! dziob​nę​ła pal​cem w kon​so​lę. Nie wi​dząc in​ne​go wyj​ścia, Oret​ta za​mknę​ła oczy i na chy​bił tra​fił – WSZYST​KIE OPCJE ZA​BLO​KO​WA​NE DO CZA​SU CAŁ​- KO​WI​TE​GO ZA​KOŃ​CZE​NIA PRO​CE​DU​RY STAR​TO​WEJ – oznaj​mił głos stat​ku. 19 – Jak masz na imię? – spy​ta​ła San​dra. – Oret​ta. My​śla​łam, że się zna​my? – Nie ty. Sta​tek. Jak już mu​szę z nim roz​ma​wiać, to chcę przy​naj​- mniej wie​dzieć, jak się na​zy​wa. – ANA​LI​ZA DO​TYCH​CZA​SO​WYCH PO​LE​CEŃ WSKA​ZU​JE NA ZMIA​NĘ RO​DZA​JU UŻYT​KO​WA​NIA. CZY MAM ZMIE​NIĆ IN​TER​FEJS NA „PRZY​JA​ZNY ASY​STENT STE​VE”? – Hę? Jak na ko​men​dę wszyst​kie od​wró​ci​ły się do Ele​ono​ry, po​chra​pu​- ją​cej w wy​god​nym fo​te​lu. – Zmie​nia​my? – szep​nę​ła San​dra. – Co? – za​wo​ła​ły, wy​cią​ga​jąc w jej kie​run​ku le​piej sły​szą​ce uszy. – Py​ta​łam, czy zmie​nia​my? Nie chcia​łam, żeby nas sły​szał. – SEN​SO​RY DŹWIĘ​KU SĄ DUŻO CZUL​SZE OD LUDZ​KIE​- GO NA​RZĄ​DU SŁU​CHU – po​in​for​mo​wał kom​pu​ter. – Co to zna​czy? – za​nie​po​ko​iła się San​dra. – Że sły​szy dużo le​piej od nas – prze​tłu​ma​czy​ła Xana. – A mógł​byś nas nie pod​słu​chi​wać? – NIE. – Zmień​my – zde​cy​do​wa​ła La​ma​ra. – Naj​wy​żej po​wie​my, że samo się tak zro​bi​ło – do​da​ła ase​ku​ra​cyj​nie. – Albo że Oret​ta zno​wu coś na​ci​snę​ła – pod​su​nę​ła San​dra. Oret​ta ob​rzu​ci​ła ją zbo​la​łym spoj​rze​niem. – Ty mu po​wiedz – Mida trą​ci​ła San​drę. – Ty je​steś te​raz naj​star​- sza. San​dra po​trzą​snę​ła gło​wą, aż za​chro​bo​ta​ło; gdy​by Mi​dret była zło​śli​wa, by​ła​by praw​dzi​wą mi​strzy​nią. – Zmień się w tego Ste​ve’a – po​wie​dzia​ła do su​fi​tu, bo nie bar​dzo wie​dzia​ła, jak zwra​cać się do ko​- goś, bę​dąc w jego wnę​trzu. – Tyl​ko zo​staw ten głos – po​pro​si​ła Flo​re, pra​wie się ru​mie​niąc. – PRZY​JA​ZNY ASY​STENT STE​VE WITA NA PO​KŁA​DZIE. DZIĘ​KU​JĘ, ŻE MNIE WY​BRA​ŁY​ŚCIE. CZY CHCE​CIE CZE​GOŚ SIĘ DO​WIE​DZIEĆ LUB ZMIE​NIĆ OPCJE IN​TER​FEJ​SU? – za​py​- tał po chwi​li ten sam głos, ale brzmią​cy, jak​by jego wła​ści​ciel roz​piął gór​ny gu​zik ko​szu​li. – Gdzie jest sto​łów​ka? – wy​pa​li​ła bez na​my​słu Mida, za co Oret​ta 20 była jej bar​dzo wdzięcz​na, bo wła​śnie za​czę​ła po​dej​rze​wać, że w związ​ku z ka​ta​stro​fą nie zja​dła rów​nież wczo​raj​szej ko​la​cji. – NA HO​LO​PLA​NIE CZY W NA​TU​RZE? – Żad​nych ho​lo​gra​mów! – za​strze​gła Flo​re, a gdy wszyst​kie spoj​- rza​ły na nią za​sko​czo​ne, do​da​ła: – Prze​ko​na​cie się, jak do​trze​my na Urmis. – PO​DĄ​ŻAJ​CIE ZA STRZAŁ​KA​MI NA POD​ŁO​DZE. – Chcia​łam jesz​cze za​py​tać – ode​zwa​ła się nie​śmia​ło Oret​ta, z tru​- dem uno​sząc się z fo​te​la – czy będę mu​sia​ła coś na​ci​skać? – NIE. TO PA​NEL STE​RO​WA​NIA STAT​KIEM – wy​ja​śnił kom​- pu​ter. – WSZEL​KIE GU​ZI​KI NA​CI​SKA PI​LOT, NA​WI​GA​TOR LUB KA​PI​TAN. W TYM PO​MIESZ​CZE​NIU NIE PO​WI​NIEN PRZE​BY​WAĆ NIKT SPO​ZA ZA​ŁO​GI. – My je​ste​śmy za​ło​gą – po​in​for​mo​wa​ła prze​pra​sza​ją​co Oret​ta, chwie​jąc się na zdrę​twia​łych no​gach. Roz​legł się nie​po​ko​ją​cy szum dzia​ła​ją​ce​go po​nad swo​je moż​li​wo​- ści kom​pu​te​ra. – BŁĄD NU​MER 98416 – usły​sza​ły w koń​cu. – JE​ŚLI PRO​- BLEM BĘ​DZIE SIĘ PO​WTA​RZAŁ, SKON​TAK​TUJ SIĘ Z PRO​- DU​CEN​TEM BĄDŹ PRZED​STA​WI​CIE​LEM HAN​DLO​WYM. – Wiesz co, już le​piej byś się w ogó​le nie od​zy​wa​ła – skar​ci​ła ją San​dra. wi​ga​to​rem? Xano? peł​ni​ła: – głów​ny. – Ale prze​cież je​ste​śmy, no nie? Tam śpi ka​pi​tan, a ja je​stem... na​- – Me​cha​nik – od​par​ła star​sza pani bez na​my​słu, ale po chwi​li uzu​- – W ta​kim ra​zie ja je​stem głów​nym ofi​ce​rem. – San​dra wy​pro​sto​- wa​ła ra​mio​na i przy​bra​ła od​po​wied​ni dla tej funk​cji wy​raz twa​rzy. – Po​trzeb​ny jest jesz​cze pi​lot. Flo​re? – Do​brze. By​le​bym nie mu​sia​ła sia​dać za ste​ra​mi. – La​ma​ro? Mo​żesz być dru​gim pi​lo​tem. – W po​rząd​ku, ale z ta​kim sa​mym za​strze​że​niem. – A Mida bę​dzie ro​bi​ła za resz​tę per​so​ne​lu i spra​wa za​ła​twio​na. Usta​liw​szy wszyst​ko, sta​rusz​ki po​dą​ży​ły za zie​lo​ny​mi strzał​ka​mi na wła​ści​wy pas ru​cho​me​go chod​ni​ka. – No to je​ste​śmy za​ło​gą – ob​wie​ści​ła Oret​ta. 21 sie. – Przy​mknij się, bo Przy​ja​zne​mu prze​pa​lą się ob​wo​dy, i obudź Ele​ono​rę, bo prze​śpi śnia​da​nie.... Ste​ve nie ode​zwał się. Elek​tro​nicz​ny mózg usi​ło​wał do​sto​so​wać się do wy​klu​cza​ją​cych się wza​jem​nie ko​mu​ni​ka​tów, rów​no​cze​śnie szy​ku​jąc się do ba​ta​lii o prze​trwa​nie. Taki miał prio​ry​tet: ra​to​wać isto​ty żywe prze​by​wa​ją​ce na jego po​kła​dzie, na​wet przed nimi sa​my​mi. – Za​ma​wiaj​my! – po​na​gli​ła Mi​dret, gdy za​sia​dły przy sto​le w me​- – Przed wej​ściem do to​a​le​ty upew​nij się, że jest włą​czo​na gra​wi​- ta​cja – usły​sza​ły głos spod bla​tu. – Czy chcesz usły​szeć na​stęp​ną po​- ra​dę? Flo​re wy​ję​ła to​reb​kę, otwo​rzy​ła ją i wy​cią​gnę​ła pa​sek ko​lo​ro​we​go ma​te​ria​łu. – Nie umiem go wy​łą​czyć. – Ga​da​ją​cy kra​wat? Od Har​ry’ego?! – za​wo​ła​ła oskar​ży​ciel​sko San​dra i rzu​ci​ła spoj​rze​nie, któ​re pięć​dzie​siąt lat temu wy​wo​ła​ło​by praw​do​po​dob​nie sil​ny ru​mie​niec. Te​raz Flo​ren​ce tyl​ko przy​tak​nę​ła. – Daje jed​ną po​ra​dę dzien​nie, chy​ba że ktoś chce wię​cej. Nikt nie chciał. – Na przy​szłość: zo​sta​wiaj go w po​ko​ju – za​skrze​cza​ła San​dra – sko​ro nie po​tra​fi trzy​mać gęby na kłód​kę. – On nie ma gęby. Tak czy siak, nie bę​dziesz mi dyk​to​wa​ła, co mogę przy so​bie no​sić. – Mnie nie prze​szka​dza – sta​nę​ła w jej obro​nie Ele​ono​ra. – Przy​naj​mniej raz dzien​nie bę​dzie​my mo​gły usły​szeć coś mą​dre​- go – do​da​ła wy​zy​wa​ją​co Flo​re. – Za​gło​suj​my – za​żą​da​ła San​dra. – Na stat​ku nie ma de​mo​kra​cji – oświad​czy​ła Ele​ono​ra. – Na stat​- ku rzą​dzi ka​pi​tan. Mam ra​cję, Ste​ve? Ste​ve wy​brał opcję „prze​cze​kać, aż za​po​mną, o czym roz​ma​wia​- – Ste​ve?! – Ele​ono​ra wal​nę​ła la​ską o blat sto​łu, aż ko​le​żan​ki pod​- sko​czy​ły na krze​słach. Kom​pu​ter sko​rzy​stał z opcji wy​mi​ja​ją​cej: – TAK, ZWY​KLE NA STAT​KU RZĄ​DZI KA​PI​TAN. – Czy​li ja! Ja tu rzą​dzę! Praw​da? ...Ste​ve?! Prze​wi​du​jąc kil​ka mi​lio​nów kro​ków do przo​du, od​po​wie​dział: ły”. 22 – TAK, PRO​SZĘ PANI. – No – uspo​ko​iła się Ele​ono​ra. Flo​re scho​wa​ła mó​wią​cy kra​wat do za​ła​do​wa​nej nie​mi​ło​sier​nie to​reb​ki, wszyst​kie i tak za​po​mnia​ły już, o co po​szło (oprócz Mi​dret, ale ją dużo bar​dziej in​te​re​so​wa​ło menu). Zło​ży​ły za​mó​wie​nie i po kil​ku mi​nu​tach do każ​dej pod​je​chał me​- ta​lo​wy ba​rek z od​po​wied​ni​mi da​nia​mi. Usta​wi​ły je przed sobą z na​- masz​cze​niem. – To nasz pierw​szy po​si​łek na wol​no​ści – stwier​dzi​ła uro​czy​ście Flo​re. – Może za​mó​wi​my szam​pa​na? – BEZ​AL​KO​HO​LO​WE​GO? – upew​nił się Ste​ve. – Jak sza​leć, to sza​leć! Daj nam naj​lep​szy rocz​nik, jaki masz... i żad​ne​go bez​al​ko​ho​lo​we​go świń​stwa! – zde​cy​do​wa​ła Ele​ono​ra. – SZAM​PAN Z KON​CE​SJO​NO​WA​NEJ PLA​NE​TY CHAM​PA​- GNE SKOŃ​CZYŁ SIĘ STO DZIE​WIĘT​NA​ŚCIE LAT TEMU. MAM WINA MU​SU​JĄ​CE. – A to je​dze​nie ile ma lat? – spy​ta​ła z trwo​gą Oret​ta. – My​ślę, że nie chcesz wie​dzieć – ostrze​gła ją Mida. – ZA​PA​SY PO​CHO​DZĄ SPRZED STU CZTER​NA​STU LAT. – ...ale już wiesz... – A co z ter​mi​nem przy​dat​no​ści? – Jesz​cze jed​no py​ta​nie i obe​rwiesz. – Ele​ono​ra unio​sła groź​nie drew​nia​ną la​skę. – Do​sta​łaś kie​dyś czymś ta​kim po gło​wie? – Na​stęp​- nie star​sza pani zmie​ni​ła głos na jesz​cze bar​dziej wład​czy, tak aby pa​- so​wał do ko​goś, kto wy​da​je po​le​ce​nia ca​łe​mu stat​ko​wi, i zwró​ci​ła się do Ste​ve’a: – Weź​mie​my wino mu​su​ją​ce, ale naj​lep​sze! – Moja wą​tro​ba tego nie wy​trzy​ma – skrzy​wi​ła się La​ma​ra. Po speł​nie​niu to​a​stu otwo​rzy​ły po​jem​ni​ki, z któ​rych unio​sły się za​pa​chy die​te​tycz​nych od​po​wied​ni​ków za​mó​wio​nych po​traw, nie​ste​- ty nie​ca​łe dwa​dzie​ścia pro​cent mia​ło szan​sę do​trzeć do od​po​wied​nich ośrod​ków mó​zgu moc​no prze​tar​ty​mi już szla​ka​mi. Wszyst​kie jak na ko​men​dę zła​pa​ły za sztuć​ce i roz​po​czę​ły ucztę. Pierw​sza swo​je je​dze​nie wy​plu​ła Mida, resz​ta zro​bi​ła to z kil​ku​- na​sto​se​kun​do​wym opóź​nie​niem. – BRAK SOLI – wy​ja​śnił Ste​ve, któ​re​go za​wio​dła opcja „zi​gno​- ruj pro​blem, może nikt nie za​uwa​ży”. 23 – Jak mo​gło za​brak​nąć soli, sko​ro zo​sta​ło je​dze​nie? – za​nie​po​ko​- iła się Mida. – Czy ono też już się koń​czy? – ZA​PA​SY ŻYW​NO​ŚCI WY​STAR​CZĄ NA OSIEM LAT PRZY KOM​PLE​CIE PA​SA​ŻE​RÓW I ZA​ŁO​GI. – A co z solą? – KON​TE​NER SOLI ZNAJ​DU​JE SIĘ POZA SYS​TE​MEM ZA​- ŁA​DUN​KO​WYM. – Więc jest! – ucie​szy​ła się Mida. – JEST NIE​DO​STĘP​NA. – Dla cie​bie. A dla nas? – WY​NIK OB​LI​CZEŃ ZA​WIE​RA SIĘ W PRZE​DZIA​LE „PRAK​TYCZ​NIE NIE​MOŻ​LI​WE”. – Masz wzór do ob​li​cza​nia, co mogą zro​bić bab​cie? – TAK. – A mogą, we​dług cie​bie, uciec z domu star​ców, ukraść sta​tek ko​- smicz​ny i wy​ru​szyć na wy​ciecz​kę po ga​lak​ty​ce? – 5 SZAN​SY. – Więc wi​dzisz, gdzie mo​żesz wsa​dzić so​bie ten wzór. – NIE WI​DZĘ. – Jak od​pocz​nie​my, zro​bi​my po​rzą​dek z tą solą – zde​cy​do​wa​ła Ele​ono​ra. – A te​raz czas na za​kwa​te​ro​wa​nie. Masz po​ko​je na tym po​- kła​dzie? – TAK. – Do​sko​na​le, bę​dzie​my mia​ły wszyst​ko pod ręką. Do​kąd mamy – Tyl​ko żad​nych ho​lo​gra​mów! – przy​po​mnia​ła Flo​re. Kom​pu​ter uak​tyw​nił sie​dem ka​jut po​ło​żo​nych naj​bli​żej mesy. Kie​dy się po​ło​żą, zba​da ich stan, na​stęp​nie na pod​sta​wie wzo​ru, któ​ry ka​za​ły mu „so​bie wsa​dzić”, przy​go​tu​je dla każ​dej od​po​wied​ni ze​staw le​ków i skład mie​szan​ki do od​dy​cha​nia. Ru​ty​na. Więk​sza część stat​ku po​grą​żo​na była w ciem​no​ści i ste​ryl​nym po​- rząd​ku. Kon​te​ner soli stał pod ścia​ną ła​dow​ni, w miej​scu wy​raź​nie ozna​ko​wa​nym wiel​kim czer​wo​nym krzy​żem i na​pi​sem: NIE ZA​STA​- WIAĆ – w pię​ciu pod​sta​wo​wych ję​zy​kach. Za​le​d​wie kil​ka me​trów da​lej lśni​ły wro​śnię​te w pod​ło​gę szy​ny, mię​dzy któ​ry​mi wid​niał sche​- ma​tycz​ny ry​su​nek po​jem​ni​ka i trzy wy​ra​zy: TU USTA​WIAĆ KON​- iść? 24 TE​NE​RY – w pię​ciu pod​sta​wo​wych ję​zy​kach. Sól wa​ży​ła trzy tony, co w prze​li​cze​niu na bab​cie da​wa​ło oczy​wi​- sty wy​nik, na​wet po​mi​ja​jąc po​nad czte​ro​me​tro​wą od​le​głość od miej​- sca prze​zna​cze​nia. Mimo to sta​rusz​ki były już w po​ło​wie dro​gi, wy​krzy​ku​jąc ra​do​- śnie na za​krę​tach i do​ma​ga​jąc się zwięk​sze​nia pręd​ko​ści ru​cho​me​go chod​ni​ka. Naj​wię​cej ucie​chy spra​wia​ły im ko​ry​ta​rze, na któ​rych nie włą​czy​ło się świa​tło. Pisz​cza​ły wów​czas co sił w płu​cach, ła​piąc się jed​na dru​giej, jak​by zna​la​zły się na​gle w we​so​łym mia​stecz​ku. Kok​taj​le od​żyw​cze naj​wy​raź​niej zro​bi​ły swo​je. Do​tar​ły tak do miesz​czą​cej się w tyl​nej czę​ści stat​ku to​wa​ro​wej win​dy, któ​ra za​bra​ła je pię​tro wy​żej. Drzwi się roz​su​nę​ły i ma​ga​zyn roz​ja​śni​ło ja​skra​we ja​rze​nio​we świa​tło, zu​peł​nie inne niż w czę​ści miesz​kal​nej. Ko​bie​ty wy​szły z win​dy i za​trzy​ma​ły na środ​ku po​miesz​cze​nia. Eu​fo​ria ule​cia​ła na​tych​miast, gdy spoj​rza​ły na sie​bie. W ta​kim oświe​- tle​niu na​wet dwu​dzie​sto​let​nia La​ty​no​ska nie wy​glą​da​ła​by naj​le​piej. Uśmie​chy zga​sły i twa​rze przy​bra​ły jesz​cze bar​dziej nie​zdro​wy wy​- gląd. Flo​re ma​chi​nal​nie wy​ję​ła pu​der​nicz​kę i za​czę​ła na​kła​dać ko​lej​- ne war​stwy ko​lo​ry​zu​ją​ce​go pu​dru. Resz​ta nie​chęt​nie po​go​dzi​ła się z tru​pio​bla​dą cerą i po​głę​bio​ny​mi nie​spra​wie​dli​wie zmarszcz​ka​mi. – Po pro​stu zrób​my to szyb​ko – po​wie​dzia​ła głu​cho Xana. – To tyl​ko świa​tło – za​świer​go​ta​ła Mida. – Każ​dy wy​glą​dał​by tu, jak​by do​pie​ro co wstał z gro​bu. – Gdzie ta sól? – za​py​ta​ła San​dra, pusz​cza​jąc mimo uszu nie​- smacz​ną alu​zję Mi​dret. WO​WYCH JĘ​ZY​KACH. – W KON​TE​NE​RZE Z NA​PI​SEM „SÓL” W PIĘ​CIU POD​STA​- – Wiesz, że czte​ry z tych ję​zy​ków są od daw​na mar​twe? – WIEM. Po​de​szły do po​jem​ni​ka, któ​ry, na​wet przy naj​więk​szym wy​sił​ku do​brej woli, nie wy​glą​dał na lek​ki. – Ile waży? – spy​ta​ła rze​czo​wo Ele​ono​ra. – 3 TONY... TAK JAK JEST NA​PI​SA​NE W LE​WYM DOL​- NYM ROGU, DU​ŻY​MI LI​TE​RA​MI. – On sta​ra się być zło​śli​wy – za​uwa​ży​ła Xana. – I to ma być przy​- 25 ja​zny in​ter​fejs? – KO​RZY​STAM Z OPCJI OZNA​CZO​NYCH „PRZY​JA​ZNY ASY​STENT STE​VE” – wy​ja​śnił kom​pu​ter. – W UWA​GACH DO PRO​GRA​MU JEST KLAU​ZU​LA: „AU​TOR NIE OD​PO​WIA​DA ZA SKUT​KI NIE​WŁA​ŚCI​WE​GO UŻYT​KO​WA​NIA ASY​STEN​TA ANI ZA ZMIA​NY W JEGO OSO​BO​WO​ŚCI PO​WSTA​ŁE W WY​- NI​KU DO​STO​SO​WA​NIA”. – To zna​czy, że go ze​psu​ły​śmy? – To zna​czy, że jak jest zło​śli​wy, to same je​ste​śmy so​bie win​ne – za​śmia​ła się San​dra. – Spryt​ne! – Po​wi​nie​neś to nam prze​czy​tać, za​nim się prze​łą​czy​łeś, praw​da? – NIE NA​LE​ŻY TO DO MO​ICH OBO​WIĄZ​KÓW. ZA​PO​ZNA​- NIE SIĘ Z IN​STRUK​CJĄ OB​SŁU​GI JEST PRA​WEM KAŻ​DE​GO UŻYT​KOW​NI​KA. JEST ONA UDO​STĘP​NIA​NA NA KAŻ​DE JEGO ŻY​CZE​NIE. – A co z tą solą? – Mida prze​sta​wi​ła zwrot​ni​cę roz​mo​wy na wła​- ści​wy tor. – Nie pod​nie​sie​my jej. – Musi tu być ja​kiś dźwig czy pod​no​śnik. – NIE MA – od​po​wie​dział su​cho kom​pu​ter. – No do​brze, ale dla​cze​go kon​te​ner waży? – za​gad​nę​ła Ele​ono​ra. – Bo ma masę? – spró​bo​wa​ła La​ma​ra. – Bo ma gra​wi​ta​cję! – oznaj​mi​ła Ele​ono​ra i dała ko​le​żan​kom chwi​lę cza​su na wy​cią​gnię​cie wnio​sku. – Bez gra​wi​ta​cji nie waży nic! – Tak! – Ele​ono​ra za​tar​ła ręce. – Wy​łącz gra​wi​ta​cję! Nie mu​sia​ła tego dwa razy po​wta​rzać. – GRA​WI​TA​CJA ZERO – po​in​for​mo​wał Ste​ve, choć nie było to ko​niecz​ne. Wszyst​kie od​czu​ły to po​dob​nie: za​wro​tem gło​wy i nie​przy​jem​- nym uci​skiem żo​łąd​ka. Po​tem pod​ło​ga za​czę​ła się od​da​lać. Po​wo​li, ale nie​uchron​nie. – Tyl​ko nie pró​buj jej te​raz włą​czyć! – ostrze​gła La​ma​ra, ob​ra​ca​- jąc się wo​kół wła​snej osi. Mida za​ma​cha​ła rę​ka​mi, od​bi​ła się od słu​pa i za​czę​ła su​nąć w po​- przek ma​ga​zy​nu jak mi​nia​tu​ra ste​row​ca. Flo​re kur​czo​wo ści​snę​ła to​reb​kę, za​mek nie wy​trzy​mał i uwol​nił 26 uwię​zio​ne we​wnątrz przed​mio​ty. Po chwi​li do​oko​ła Flo​re ni​czym sa​- te​li​ty uno​si​ły się szmin​ki, tu​sze, pu​der​nicz​ki i wi​ją​cy się jak wy​chu​- dzo​ny wąż mó​wią​cy kra​wat; za​czę​ła wy​ła​py​wać swo​je skar​by nie​- zgrab​ny​mi ru​cha​mi. – Ele​ono​ro – za​wo​ła​ła Oret​ta, wi​sząc gło​wą w po​ten​cjal​ny dół – nie chcę cię mar​twić, ale sól nie lata. – Ste​ve? – POD​ŁO​GA I KON​TE​NE​RY WY​KO​NA​NE S
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Spokojnie, to nie inwazja
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: