Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00021 005332 19042175 na godz. na dobę w sumie
Sprawa Chrystusa. Najważniejsze śledztwo dziennikarskie w dziejach - ebook/pdf
Sprawa Chrystusa. Najważniejsze śledztwo dziennikarskie w dziejach - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 440
Wydawca: Dom Wydawniczy Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375697803 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy >> religia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Historia najważniejszego dziennikarskiego śledztwa w dziejach. Lee Strobel, uznany dziennikarz śledczy Chicago Tribune, podejmuje dziennikarskie śledztwo na temat zmartwychwstania Jezusa. Jako ateista jest przekonany, że obali centralny punkt chrześcijańskiej nauki. Swoje działania prowadzi uczciwie, zgodnie ze sztuką, wykorzystując te same metody, których używał przy tworzeniu najważniejszych reportaży przynoszących mu uznanie i prestiżowe nagrody. Im głębiej postępuje w swoim dochodzeniu, tym bliżej jest szokującej dla niego prawdy.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Lee StrobeL SPRAWA CHRYSTUSA Najważniejsze śledztwo dziennikarskie w dziejach Tłumaczenie: Laura Bigaj Tytuł oryginału The Case for Christ Copyright © 1998, 2016 by Lee Strobel Published by arrangement with The Zondervan Corporation L.L.C, a division of HarperCollins Christian Publishing, Inc. Przekład na język polski Laura Bigaj Copyright polskiego przekładu © 2018 Dom Wydawniczy „Rafael” Korekta Agata Chadzińska Agata Pindel-Witek Projekt okładki Marta Zdebska Skład Łukasz Sobczyk Na okładce Wykorzystano plakat Pure Flix Cytaty biblijne za: Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Biblia Tysiąclecia, wyd. IV, Pallottinum, Poznań 2003, http://biblia.deon. pl/2010/index.php. ISBN 978-83-7569-780-3 © 2018 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Rękawka 51, 30-535 Kraków tel./fax 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl Wstęp Śledztwo życia – wznowienie Zdaniem prawników zwycięstwo w  sprawie przeciwko Jamesowi Dixonowi oskarżonemu o  usiłowanie za- bójstwa było pewnikiem. Wszystko świadczyło przeciwko niemu. Wystarczyła pobieżna analiza dowodów, by móc stwierdzić, że to on rzeczywiście postrzelił sierżanta Richar- da Scanlona w brzuch podczas awantury, która rozpętała się w południowej części Chicago. W toku śledztwa każdy nowy szczegół, świadek czy do- wód sprawiał, że pętla na szyi Dixona zaciskała się coraz mocniej. Znaleziono broń, a  na niej odciski palców. Byli naoczni świadkowie i  dało się określić motywy zbrodni. Ofiarą był policjant, a oskarżonym – człowiek z kryminalną przeszłością. Wydawało się, że już nic nie uratuje Dixona przed srogą karą za oczywiste winy. Fakty mówiły same za siebie. Pewnego wieczora ktoś zadzwonił na policję, aby zgłosić niepokojące zachowa- nie mężczyzny z pistoletem w swoim sąsiedztwie. Sierżant Scanlon natychmiast ruszył pod adres West 108th Place, gdzie zastał Dixona awanturującego się ze swoją dziew- czyną przy otwartych drzwiach jej domu. Po chwili na miejscu zdarzenia pojawił się ojciec dziewczyny, który na widok zbliżającego się policjanta poczuł się wystarczająco bezpiecznie. Nagle pomiędzy Dixonem a ojcem dziewczyny wywią- zała się bójka. Sierżant rzucił się, by ich rozdzielić, i wtedy 3 padł strzał. Ranny w  brzuch Scanlon zaczął się chwiać. Chwilę później nadjechały dwa dodatkowe wozy policyjne. Wznosząc ostrzegawcze okrzyki, funkcjonariusze pobiegli na miejsce zbrodni, żeby zatrzymać Dixona. W  niewielkiej odległości –  tam, gdzie sprawca przy- puszczalnie rzucił broń po oddaniu strzału – odnaleziono później 22-kalibrowy pistolet należący do Dixona. Ojciec dziewczyny nie miał broni, a rewolwer Scanlona pozostał w jego kaburze. Ślady prochu na skórze rannego policjanta wskazywa- ły na to, że został postrzelony z bardzo bliskiej odległości. Rana wprawdzie nie była śmiertelna, ale okazała się na tyle poważna, że sam komendant policji wręczył dumnemu sier- żantowi medal za odwagę. Jeśli zaś chodzi o Dixona, to gdy policjanci przejrzeli jego kartotekę, wyszło na jaw, że był już wcześniej karany za postrzelenie człowieka. Bez wątpienia miał mentalność przestępcy. Prawie rok później siedziałem w jednej z opustoszałych chicagowskich sal sądowych i robiłem notatki, podczas gdy Dixon publicznie przyznawał się, że postrzelił policjanta z piętnastoletnim doświadczeniem zawodowym. Wyznanie winy ostatecznie przypieczętowało wszystkie dowody. Sę- dzia Frank Machala skazał oskarżonego na karę więzienia, po czym stuknął młotkiem na znak, że uznaje sprawę za za- kończoną. Sprawiedliwości stało się zadość. Wsunąłem notes do kieszeni kurtki i wolnym krokiem zacząłem schodzić do sali konferencyjnej. Pomyślałem, że redaktor naczelny „Chicago Tribune” każe mi opowiedzieć całą historię najwyżej w trzech akapitach. Na więcej szkoda miejsca. Nie było się przecież o czym rozpisywać. Przynajmniej tak mi się wówczas wydawało. 4 Sprawa Chrystusa Podpowiedź informatora Pewnego dnia, gdy siedziałem w sądowej sali konferen- cyjnej, odebrałem telefon od informatora, z którym nawią- załem kontakt w czasie, gdy zajmowałem się sprawą Dixona. Czułem, że ma dla mnie coś specjalnego, bo im ciekawsze miał wieści, tym szybciej i ciszej mówił, a tym razem szeptał jak nakręcony. – Lee, pamiętasz Dixona? – zapytał. – No pewnie – odparłem. – Opisałem jego sprawę dwa dni temu. Nic szczególnego. – Nie bądź tego taki pewien. Chodzą słuchy, że kilka ty- godni przed strzelaniną sierżant Scanlon był na imprezie, na której chwalił się pistoletem-długopisem. – Czym? – Dwudziestodwukalibrowym pistoletem, który wyglą- da zupełnie jak długopis. Posiadanie takiej broni jest niele- galne, nawet dla policjantów. Gdy zapytałem, jaki to ma związek z całą sprawą, infor- mator ożywił się jeszcze bardziej. – Ja to widzę tak. Dixon wcale nie postrzelił Scanlo- na. Gliniarz został ranny na skutek tego, że jego własny pistolecik-długopis przypadkowo wypalił mu w  kieszeni. Scanlon wrobił Dixona, żeby uniknąć odpowiedzialności za posiadanie nielegalnej broni. Kapujesz? Tak naprawdę Dixon jest niewinny! – To niemożliwe! – krzyknąłem. – Proponuję, abyś osobiście zbadał wszystkie dowody – odparł mój rozmówca. – Sam się przekonasz, dokąd cię to doprowadzi. Rozłączyłem się i  pobiegłem do gabinetu oskarżyciela sądowego, przystając na chwilę przed drzwiami, by złapać oddech. 5 Wstęp: Śledztwo życia – wznowienie – Czy pamięta pan sprawę Dixona? – zapytałem niby od niechcenia, nie chcąc zdradzić się zbyt wcześnie. – Jeśli nie ma pan nic przeciwko temu, chciałbym jeszcze raz przeana- lizować wszystkie szczegóły. Twarz prawnika zrobiła się blada jak ściana. – Hmm... nie mogę o tym rozmawiać – wyjąkał. – Na ten moment nie mam panu nic do powiedzenia. Wyglądało na to, że dotarły już do niego jakieś przecieki od mojego informatora. Sąd najwyraźniej przygotowywał się do wznowienia śledztwa. Sprawa przeciwko Jamesowi Dixonowi, która teoretycznie się zakończyła, miała zostać rozpatrzona ponownie. Nowe fakty, nowa hipoteza Ja także rozpocząłem własne śledztwo, jeszcze raz anali- zując miejsce zbrodni, przepytując świadków, rozmawiając z  Dixonem i  badając dowody rzeczowe. Wkrótce odkry- łem rzecz zdumiewającą: wszystkie nowe fakty, a także po- przednie dowody, które wcześniej tak mocno podkreślały winę Dixona, doskonale pasowały do hipotezy o pistolecie w kształcie długopisu. ◆ Świadkowie mówili, że zanim Scanlon pojawił się na miejscu awantury, Dixon walił swym pistoletem w drzwi domu dziewczyny. Broń musiała wystrzelić w  dół, o czym świadczy znaleziony na ganku odłamek betonu odpowiadający uderzeniu kuli. To wyjaśnia fakt, że w pi- stolecie Dixona istotnie brakowało jednego pocisku. ◆ Dixon zeznał, że nie chciał zostać przyłapany z  bro- nią w ręku, toteż zanim przyjechały dodatkowe wozy policyjne, ukrył pistolet w  trawie po drugiej stronie ulicy. Znalazłem świadka, który to potwierdził. To by 6 Sprawa Chrystusa wyjaśniało, dlaczego broń odnaleziono w pewnej od- ległości od miejsca zdarzenia, choć nikt tak naprawdę nie widział, jak Dixon ją wyrzuca. ◆ Ślady, jakie zostawił wybuchający proch, znajdowały się wewnątrz, a nie powyżej lewej kieszeni koszuli Scanlo- na. Dziura po kuli powstała w dolnej części kieszeni. Wniosek: broń musiała wypalić we wnętrzu kieszeni. ◆ W przeciwieństwie do danych, jakie znalazły się w po- licyjnym raporcie, trajektoria lotu kuli skierowana była w dół. Poniżej wspomnianej kieszeni na koszuli Scan- lona widniało rozdarcie ze śladami krwi – najwyraźniej było to miejsce, w którym kula wydostała się z ciała po- strzelonego policjanta. ◆ Również kartoteka Dixona nie została przeanalizowana wystarczająco dokładnie. Rzeczywiście, spędził on trzy lata w więzieniu za udział w strzelaninie, ale ostatecz- nie sąd apelacyjny uniewinnił go, uznając, że skazano go niesłusznie. Okazało się bowiem, że policja celowo zataiła zeznania osoby, które miały kluczowe znacze- nie dla obrony Dixona, a świadek zeznający przeciwko oskarżonemu zwyczajnie kłamał. Kartoteka Dixona nie była zatem czymś, co mogło przesądzać o jego prze- stępczych skłonnościach. Uwolnienie niewinnego Na koniec zadałem Dixonowi zasadnicze pytanie: – Skoro pan nie postrzelił policjanta, to po jakie licho przyznał się pan do winy? Dixon westchnął. – Zrobiłem to dla dobra postępowania ugodowego –  powiedział, odnosząc się do praktyki, w  ramach której 7 Wstęp: Śledztwo życia – wznowienie oskarżyciel wnosi o  łagodniejszy wyrok, jeśli oskarżony przyzna się do winy, przez co zaoszczędzi wszystkim czasu i pieniędzy związanych z przedłużającym się procesem są- dowym. – Prawnik powiedział, że jeśli się przyznam, dosta- nę tylko rok więzienia. Czekając na proces, spędziłem tam już trzysta sześćdziesiąt dwa dni. Wystarczyło się przyznać, a  zostałoby mi zaledwie parę dni do wyjścia na wolność. Gdybym nie potwierdził swojej winy, a sąd i tak by ją póź- niej orzekł, kompletnie bym się pogrążył. Za postrzelenie policjanta groziłoby mi nawet dwadzieścia lat za kratkami. Nie warto było ryzykować. Chciałem tylko jak najszybciej wrócić do domu... – I dlatego – dopowiedziałem – przyznał się pan do prze- stępstwa, którego tak naprawdę pan nie popełnił. – Właśnie tak – pokiwał głową Dixon. Ostatecznie Dixon został uniewinniony. Później wniósł jeszcze pozew przeciwko policji i  wygrał sprawę. Scanlon stracił medal i  został przez ławę przysięgłych oskarżony o wykroczenie służbowe. Po procesie sądowym uznano go za winnego i zwolniono z pracy1. Ja z kolei otrzymałem nagrodę w postaci artykułów drukowanych na pierwszych stronach gazet. Ale – co ważniejsze – dzięki tej sprawie, już jako młody dziennikarz, nauczyłem się wielu ważnych rzeczy. Po pierwsze, przekonałem się, że dowody wcale nie mu- szą prowadzić do jednej hipotezy. W sprawie Dixona było ich wystarczająco dużo, by z  łatwością oskarżyć go o  po- strzelenie policjanta. Ale tak naprawdę kluczowa była tu odpowiedź na pytanie: czy na pewno uwzględniono wszyst- kie istotne szczegóły i  która hipoteza najlepiej pasuje do potwierdzonych faktów? Dopiero gdy pojawiła się teoria o pistolecie w kształcie długopisu, okazało się, że to właśnie ona w  najbardziej optymalny sposób odpowiada ogółowi dowodów. 8 Sprawa Chrystusa Po drugie, uzmysłowiłem sobie też, że dowody wydawały mi się początkowo tak przekonujące, ponieważ pasowały do moich uprzedzeń. Od początku bowiem oceniałem Dixona jako rzezimieszka, życiowego niedojdę, bezrobotnego chło- paka z patologicznej rodziny. Zakładałem również, że poli- cjanci muszą być uczciwi, a prawnicy są nieomylni. Z takiej perspektywy wszystkie początkowe domysły wy- dawały mi się słuszne. Nawet jeśli w analizach pojawiały się jakieś wątpliwości czy luki, szybko przechodziłem nad nimi do porządku dziennego. Gdy policjanci stwierdzili, że spra- wa jest zakończona, po prostu przyjąłem to do wiadomości i nie drążyłem więcej tematu. Jednak gdy zmieniłem perspektywę patrzenia – porzucając uprzedzenia i siląc się na odrobinę bezstronności – zobaczy- łem całą sprawę w zupełnie nowym świetle. Pozwoliłem na to, by dowody doprowadziły mnie do prawdy niezależnie od tego, czy pasowała ona do moich początkowych założeń, czy też nie. Ale to wszystko działo się dość dawno. Na swoją najważ- niejszą lekcję musiałem jeszcze poczekać. Od Dixona do Jezusa Przytoczyłem historię tej niezwykłej sprawy dlatego, że w pewnym sensie moja droga duchowa bardzo przypomi- nała doświadczenie z Jamesem Dixonem. Przez większą część życia miałem sceptyczne podejście do wiary. Właściwie to uważałem się za ateistę. Sądziłem, że jest wystarczająco wiele dowodów na to, by uznać Boga za wy- twór pobożnych życzeń, starożytnej mitologii czy prymityw- nych przesądów. Czy to możliwe, że istnieje kochający Bóg, który skazuje ludzi na piekło tylko za to, że w Niego nie wie- rzą? Jakim sposobem cuda mogą zaprzeczać podstawowym 9 Wstęp: Śledztwo życia – wznowienie prawom natury? Czy teoria ewolucji nie dość dobrze wyja- śnia, skąd się wzięło życie? Czyż nie jest tak, że naukowe ro- zumowanie wyklucza wiarę w to, co nadprzyrodzone? Jeśli chodzi o samego Jezusa, to przecież On sam nigdy nie twierdził, że jest Bogiem! Był rewolucjonistą, mędrcem, Ży- dem o całkiem nowym spojrzeniu na świat, ale żeby od razu Bogiem? Nie, taka myśl z pewnością nawet nie przemknęła Mu przez głowę! Mogę wymienić całą listę profesorów, któ- rzy tak uważają, a  im przecież można zaufać, nieprawdaż? Spójrzmy prawdzie w oczy – nawet pobieżna analiza dowo- dów wyraźnie wskazuje na to, że Jezus był tylko zwyczajnym człowiekiem, takim jak ja i ty, choć rzeczywiście obdarzonym niezwykłą inteligencją i życzliwością dla innych. Niemniej moja analiza dowodów związanych z Jego spra- wą była bardzo pobieżna. Sięgałem po elementy filozofii czy historii jedynie po to, aby znaleźć poparcie dla własnych uprzedzeń – tu jakiś fakt, tam naukowa teoria, błyskotliwy cytat, sprytny argument... Od czasu do czasu dostrzegałem jakieś luki czy niespójności, ale miałem silną motywację, żeby je ignorować. Tkwiłem w egoistycznym, niemoralnym stylu życia, który musiałbym porzucić, gdybym miał zmie- nić zdanie i zostać uczniem Jezusa. Dla mnie zatem sprawa była definitywnie zamknięta. Miałem wystarczająco dużo dowodów, by zadowolić się wnioskiem, że boskość Jezusa to tylko urojenie zabobon- nych ludzi. Przynajmniej tak mi się wówczas wydawało. Poszukiwania ateisty Do ponownego rozpatrzenia sprawy Chrystusa nie zain- spirował mnie tym razem informator, ale moja własna żona. 10 Sprawa Chrystusa Jesienią 1979 roku Leslie zaskoczyła mnie wiadomością, że nawróciła się na chrześcijaństwo. Przewróciłem ocza- mi i w myślach przygotowałem się na najgorsze. Czułem się jak ofiara perfidnego przekrętu. Poślubiłem przecież inną Leslie –  rozrywkową, wyluzowaną, odważną, a  te- raz pewnie zamieni się ona w pruderyjną dewotkę, która zrezygnuje z szalonego trybu życia na rzecz całonocnych czuwań modlitewnych i wolontaryjnej pracy w kuchni dla bezdomnych. Moje obawy okazały się bezpodstawne. Przeciwnie – by- łem mile zaskoczony, a  nawet zafascynowany niezwykłą zmianą, jaka dokonała się w  jej mentalności, charakterze i  życiowej postawie. Byłem ciekaw, co sprawiło, że moja żona zmieniła się w tak subtelny, a zarazem głęboki sposób, więc postanowiłem przeprowadzić gruntowne śledztwo w sprawie chrześcijaństwa. Starając się wznieść ponad egoistyczne pobudki i uprze- dzenia, czytałem książki, rozmawiałem z  ekspertami, zadawałem pytania, śledziłem historię, zagłębiałem się w archeologię, studiowałem starożytną literaturę i – po raz pierwszy w życiu – rozkładałem na czynniki pierwsze Pi- smo Święte. Zaangażowałem się w to śledztwo o wiele bardziej niż w  jakąkolwiek opisaną wcześniej historię. Starałem się wykorzystać zarówno wiedzę, jaką zdobyłem na Uniwer- sytecie Prawniczym Yale, jak i doświadczenie dziennika- rza śledczego piszącego dla „Chicago Tribune”. Z czasem okazało się, że przechowywane w  świecie dowody –  hi- storyczne, naukowe, filozoficzne, psychologiczne –  wy- raźnie wskazują na to, co wcześniej było dla mnie nie do pomyślenia. Było dokładnie tak, jak z  ponownym rozpatrzeniem sprawy Dixona. 11 Wstęp: Śledztwo życia – wznowienie Przekonaj się sam Być może, czytelniku, twoje podejście do wiary również opiera się na dowodach, które dostrzegasz wokół siebie lub znalazłeś kiedyś w książkach, opiniach uczonych, członków rodziny czy przyjaciół. Ale czy twoje wnioski rzeczywiście stanowią najlepsze wyjaśnienie tych dowodów? Gdybyś ze- chciał się w to zagłębić, rezygnując z uprzedzeń i systema- tycznie poszukując faktów, jakich odkryć byś dokonał? O tym właśnie jest ta książka. Chcę w niej prześledzić i  opisać duchową drogę, jaką przebyłem w  ciągu prawie dwóch lat. Podczas tej podróży przeprowadziłem wywiady z  trzynastoma najważniejszymi uczonymi i  autorytetami o niepodważalnych osiągnięciach naukowych. Przemierzałem Amerykę wzdłuż i wszerz, szukając eks- pertów i przedstawiając im zarzuty, które sam zawsze mia- łem jako sceptyk. Zmuszałem ich, by bronili swego zdania w oparciu o twarde dane i rozsądne argumenty, i zadawa- łem pytania, które pewnie osobiście byś im zadał, gdybyś miał taką okazję. Dążąc do odkrycia prawdy, sięgałem po doświadcze- nie zdobyte w pracy dziennikarskiej, aby zgromadzić całe mnóstwo dowodów, takich jak relacje naocznych świadków, dokumenty, dowody potwierdzające, dowody obalające, do- wody naukowe i  psychologiczne, poszlaki, nawet odciski palców (brzmi intrygująco, nieprawdaż?). To dokładnie te same kategorie dowodów, z jakimi mógł- byś się zetknąć na sali rozpraw. Być może właśnie prawnicza perspektywa będzie dla ciebie najlepszym sposobem patrze- nia na tę sprawę, przy czym ty sam będziesz zasiadał w ławie przysięgłych. Gdybyś został powołany na członka ławy przysięgłych w prawdziwym procesie, na początku musiałbyś publicznie 12 Sprawa Chrystusa oświadczyć, że nie będziesz się kierował żadnymi uprzedze- niami czy z góry przyjętymi teoriami. Musiałbyś ślubować, że będziesz otwarty i uczciwy, wyciągając wnioski w oparciu o fakty, a nie własne osądy. Twoim zadaniem byłoby rozwa- żenie wiarygodności świadków, uwzględnienie wszystkich zeznań i  rzetelne zestawienie dowodów ze zdrowym roz- sądkiem i logiką. O to samo będę cię prosił w czasie, gdy będziesz czytał tę książkę. Celem, do jakiego dąży ława przysięgłych, jest wydanie wyroku. Nie oznacza to, że przysięgli zawsze mają stupro- centową rację, bo tak naprawdę w życiu nie można niczego udowodnić w sposób absolutny. Podczas procesu sądowego członkowie ławy przysięgłych mają za zadanie przeanalizo- wać dowody i wyprowadzić z nich jak najbardziej logicz- ne wnioski. Innymi słowy – wracając do przypadku Jamesa Dixona – mają oni wskazać, który scenariusz pasuje do fak- tów w sposób najbardziej optymalny. Teraz jest to również twoje zadanie. Mam nadzieję, że potraktujesz je poważnie, bo stawka w  tej grze może być o wiele większa niż zaspokojenie ciekawości. Jeśli bowiem uwierzysz w Jezusa – a sądzę, że na tym etapie jest to dla ciebie poważne „jeśli” – to kwestia, co z tym później zrobisz, będzie dla ciebie sprawą najwyższej wagi. A zatem, kim On tak naprawdę był? Za kogo się poda- wał? Czy są jakiekolwiek wiarygodne dowody, które mogły- by potwierdzić to, co mówił? Z tymi pytaniami wsiadamy na pokład samolotu do Denver, gdzie przeprowadzimy nasz pierwszy wywiad. 13 Wstęp: Śledztwo życia – wznowienie Część 1 Badanie zeznań Rozdział I Relacje naocznych świadków Czy można wierzyć biografiom Jezusa? Gdy poznałem nieśmiałego, małomównego Leo Cartera, był on zwykłym, siedemnastoletnim chłopakiem za- mieszkującym najpodlejszą dzielnicę Chicago. Dzięki jego zeznaniom udało się wsadzić za kratki trzech morderców. Co ciekawe, w jego czaszce nadal tkwiła kula wystrzelona z 30-kalibrowego pistoletu – makabryczna pamiątka histo- rii, która rozpoczęła się, gdy Leo zobaczył, jak niejaki Elijah Baptist strzela do sprzedawcy z osiedlowego sklepu. Leo i jego kolega Leslie Scott grali właśnie w koszykówkę, gdy ujrzeli, jak Elijah – wówczas szesnastoletni przestępca, który do tamtej pory zdążył być zatrzymany przez policję aż trzydzieści razy – oddaje śmiertelny strzał do Sama Blue pod jego własnym sklepem spożywczym. Leo znał tego sprzedawcę od małego. – Gdy brakowało nam na jedzenie, pan Blue zawsze nam coś dawał – powiedział mi kiedyś cichym głosem. – Dlatego, gdy tylko poszedłem do szpitala i dowiedziałem się, że nie żyje, poczułem, że muszę opowiedzieć o tym, co widziałem. Zeznanie naocznego świadka to mocny dowód. Jednym z najbardziej emocjonujących momentów procesu jest sy- tuacja, gdy świadek szczegółowo opisuje zbrodnię, którą widział, po czym z  wielką pewnością siebie wskazuje na oskarżonego jako na przestępcę. Elijah Baptist wiedział, że 17 jedynym sposobem uniknięcia więzienia będzie niedopusz- czenie do tego, by chłopcy złożyli w sądzie zeznania. Wraz z  dwoma kumplami Elijah zaczął polowanie. Wkrótce wyśledzili Leo i  Leslie, którzy szli akurat dro- gą z bratem Leo – Henrym. Grożąc chłopcom pistoletem, młodociani przestępcy zapędzili ich do pobliskiego doku przeładunkowego. – Lubię cię – zwrócił się do Leo kuzyn Elijaha – ale mu- szę to zrobić. Mówiąc to, bandyta przyłożył lufę pistoletu do nosa chłopca i nacisnął spust. Z głośnym hukiem kula przeszła przez nos ofiary, oślepiła prawe oko Leo i utkwiła w jego głowie. Gdy chłopak osunął się na ziemię, padł kolejny strzał – tym razem pocisk zatrzy- mał się w odległości kilku centymetrów od jego kręgosłupa. Leżąc na ziemi i udając nieżywego, Leo zobaczył jeszcze, jak bandyci bezlitośnie zabijają jego łkającego brata i przyja- ciela. Gdy gang Elijaha oddalił się, doczołgał się do miejsca, w którym otrzymał pomoc. Jakimś cudem Leo Carter przeżył ten koszmar. Lekarze uznali, że ruszanie kuli byłoby zbyt ryzykowne, toteż pozo- stała ona w jego czaszce. Choć od czasu do czasu tak mocno bolała go głowa, że żadne leki nie były w stanie mu pomóc, Leo zdołał złożyć zeznania jako jedyny naoczny świadek w  sprawie, w  której Elijah Baptist został oskarżony o  za- bójstwo sprzedawcy Sama Blue. Przysięgli uwierzyli jego świadectwu, na skutek czego Elijah otrzymał karę osiem- dziesięciu lat więzienia. Leo był też jedynym świadkiem zeznającym w procesie przeciwko Elijahowi i  jego dwóm towarzyszom oskarżo- nym o zastrzelenie jego brata i przyjaciela. Także tym razem jego świadectwo wystarczyło, by zamknąć trzech bandytów w więzieniu do końca ich życia. 18 Sprawa Chrystusa Leo Carter to jeden z moich idoli. Zrobił wszystko, aby sprawiedliwości stało się zadość, płacąc za to ogromną cenę. Choć od czasu, gdy go poznałem, minęły już trzy lata, do dziś, gdy myślę o  mocy, jaką posiadają słowa naocznego świadka, mam przed oczami jego twarz1. Świadectwo z dawnych czasów Nie ma wątpliwości, że zeznania naocznych świadków mogą zrobić na słuchaczach duże wrażenie. Jeśli świadek faktycznie miał okazję obserwować zdarzenie, jeśli jest oso- bą bezstronną i pozbawioną ukrytych motywów, jeśli mówi tylko prawdę, to samo wskazanie oskarżonego jako tego, kto rzeczywiście dopuścił się zbrodni, może wystarczyć, by ska- zać go na więzienie lub nawet coś gorszego. Zeznania świadków mają równie istotne znaczenie w ba- daniu spraw historycznych – nawet takich, jak dochodzenie, czy Jezus Chrystus jest jedynym Synem Boga. Ale z jakim rodzajem naocznych świadków mamy tu do czynienia? Czy mamy dostęp do zeznań osób, które spoty- kały się z Jezusem, słuchały Jego nauk, widziały Jego cuda, były przy Jego śmierci, a być może nawet spotkały Go po Jego domniemanym zmartwychwstaniu? Czy zachowały się tek- sty jakichkolwiek „dziennikarzy” żyjących w I wieku, którzy rozmawiali z naocznymi świadkami, zadawali im trudne py- tania i rzetelnie opisali to, co po dogłębnej analizie uznali za autentyczne? Co równie ważne, czy te zapisy mogą okazać się wiarygodne dla krytycznie nastawionych sceptyków? Czułem, że podobnie jak zeznania Leo Cartera, które zadecydowały o  skazaniu trzech młodocianych bandytów na dożywotnie więzienie, relacje naocznych świadków spo- wite mrokami historii mogą być pomocne w  wyjaśnieniu 19 Rozdział I: Relacje naocznych świadków najważniejszej duchowej zagadki wszech czasów. Aby uzy- skać w  tej kwestii rzetelne odpowiedzi, umówiłem się na wywiad z  poważanym w  całej Ameryce uczonym, który napisał książkę dokładnie na ten temat – z prof. Craigiem Blombergiem, autorem dzieła The Historical Reliability of the Gospels [Historyczna wiarygodność Ewangelii]. Wiedziałem, że Blomberg to typowy naukowiec – nawet jego wygląd to potwierdzał. Był wysoki (ponad metr osiem- dziesiąt), chudy, z zaczesanymi do przodu krótkimi, brązo- wymi włosami, kędzierzawą brodą i okularami bez ramek. Wyglądał na takiego, co to w liceum zawsze był prymusem (faktycznie tak było), na studiach otrzymywał stypendium za wybitne osiągnięcia w nauce (to też prawda), a na koniec na prestiżowej uczelni teologicznej uzyskał dyplom z wy- różnieniem magna cum laude (istotnie, uzyskał taki dyplom na Evangelical Divinity School). Zależało mi jednak na kimś, kto będzie nie tylko bystry i gruntownie wykształcony, ale też na tyle otwarty, że nie zignoruje żadnych wątpliwości czy kwestii spornych zwią- zanych z najważniejszymi tekstami chrześcijaństwa. Potrze- bowałem człowieka szczerego do bólu – kogoś, kto potrafi zmierzyć się z najbardziej agresywną krytyką wiary bez uży- wania tego rodzaju ogólnikowych stwierdzeń, które, zamiast wyjaśniać, zgrabnie omijają najtrudniejsze zagadnienia. Powiedziano mi, że Blomberg najlepiej się do tego nadaje, toteż wybrałem się do Denver, żeby to sprawdzić. Szczerze mówiąc, miałem pewne obawy – zwłaszcza gdy odkryłem pewną rzecz, do której mój rozmówca z pewnością wolałby się nie przyznawać: Blomberg wciąż ma nadzieję, że zanim umrze, jego idole z  dzieciństwa, drużyna Chicago Cubs, zdobędzie puchar World Series. To wystarczyło, bym nabrał pewnych wątpliwości co do stanu jego umysłu. 20 Sprawa Chrystusa Spis treści Wstęp: Śledztwo życia – wznowienie ...................................3 Część 1: Badanie zeznań .................................................15 Rozdział I: Relacje naocznych świadków .........................17 Rozdział II: Sprawdzanie relacji naocznych świadków .....45 Rozdział III: Dokumenty ....................................................69 Rozdział IV: Dowody potwierdzające ..............................97 Rozdział V: Dowody naukowe .........................................127 Rozdział VI: Dowody obalające .......................................157 Część 2: Analiza Jezusa ................................................ 187 Rozdział VII: Poczucie tożsamości ..................................189 Rozdział VIII: Dowody psychologiczne .........................207 Rozdział IX: Profil Zbawiciela .........................................223 Rozdział X: Odciski palców ..............................................247 Część 3: Wyjaśnienie zmartwychwstania .....................271 Rozdział XI: Dowody medyczne ......................................273 Rozdział XII: Zniknięcie ciała ..........................................293 Rozdział XIII: Jezus ukazuje się uczniom .......................323 Rozdział XIV: Poszlaki ......................................................351 Rozstrzygnięcie: Werdykt historii ..................................373 Wywiad z Lee Stroblem .......................................................393 Podziękowania ......................................................................413 Przypisy ..................................................................................415 Bibliografia ............................................................................431 439
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Sprawa Chrystusa. Najważniejsze śledztwo dziennikarskie w dziejach
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: