Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00291 004490 12221553 na godz. na dobę w sumie
Sudety. Przewodniki górskie - książka
Sudety. Przewodniki górskie - książka
Autor: , Liczba stron: 144
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-60506-11-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Podczas opracowywania niniejszego przewodnika przyświecała nam myśl stworzenia książki przede wszystkim praktycznej - niewielkiej objętościowo, której turysta wędrujący po górach nie zawaha się włożyć do plecaka i używać na trasie, a jednocześnie pomocnej przy planowaniu wycieczki, użytecznej w trakcie jej trwania i dostarczającej podstawowych informacji o regionie - jego przyrodzie, dziedzictwie kulturowym i miejscach najbardziej wartych odwiedzenia. Stąd specyficzna forma i układ naszego przewodnika.

Zasadniczą część stanowią opisy tras - propozycje wycieczek o różnej długości i zróżnicowanym stopniu trudności - zarówno tras spacerowych, jak i bardziej wymagających całodziennych górskich wypraw. Trasy przebiegają przez najciekawsze tereny regionu - wielokrotnie przemierzając góry, chcemy skierować Cię, Czytelniku, w miejsca sprawdzone, niejednokrotnie 'obowiązkowe punkty', które trzeba zobaczyć, aby naprawdę móc nazwać się prawdziwym turystą. Ale proponujemy także zakątki mniej znane, często z dala od znakowanych szlaków - te oczarowały nas na tyle, że chcemy się z Tobą nimi 'podzielić'.

Propozycje tras prezentujemy w układzie zgodnym z kryterium geograficznym - oddzielnie dla poszczególnych grup górskich Sudetów. Opisujemy punkty istotne dla przebiegu wycieczki - strome podejścia, węzły szlaków, miejsca mylnie oznakowane lub trudne topograficznie. Z boku tekstu prowadzona jest oś czasowa z sumarycznymi czasami przejścia poszczególnych odcinków trasy. Integralną częścią opisu każdej trasy jest jej profil wysokościowy i schematyczna mapka. Profil jest narysowany z dużym przewyższeniem - tzn. oś wysokości jest nieproporcjonalnie duża w porównaniu z poziomą osią odległości. Dzięki temu profile są bardziej wyraziste - należy jednak pamiętać, że nie oddają rzeczywistych nachyleń stoków - faktycznie teren jest dużo 'łagodniejszy'. Na następnych stronach Czytelnik znajdzie szczegółowe wyjaśnienie wszystkich elementów profilu i opisu trasy.

Na końcu książki zebraliśmy najważniejsze informacje praktyczne dotyczące komunikacji i noclegów. W ostatniej części przewodnika podajemy podstawowe wiadomości krajoznawcze na temat regionu, jego przyrody, historii i zabytków oraz krótkie opisy najważniejszych miejscowości, przez które przebiegają opisane trasy.

Paweł Klimek - przewodnik beskidzki związany z SKPG w Krakowie, dwukrotnie prowadził kursy przewodnickie, od kilku lat regularnie prowadzi wykłady dla przyszłych przewodników. Góry są jego prawdziwą pasją - każdą wolną chwilę stara się wykorzystać do poznawania i odkrywania ich uroków i tajemnic. Od kilku lat współpracuje z Wydawnictwem Bezdroża, m.in. przy przewodnikach Czechy i Słowacja, do których napisał 'górskie' rozdziały. Jest współtwórcą koncepcji 'Serii z falą' -dagował przewodniki narciarskie, tom Bieszczady i Beskid Niski, a także części tomów Beskid Śląski, Beskid Żywiecki i Beskid Mały, Beskid Makowski są jego autorstwa. Polskie góry wielokrotnie przemierzył pieszo z plecakiem - proponuje więc tylko naprawdę ciekawe trasy. Drugą jego pasją jest fotografia: Dzięki niej odkryłem, że każde miejsce ma dziesiątki wcieleń - zależnie od pory roku, dnia, pogody. W górach zawsze jest coś, co sprawia, że przystajemy na chwilę zdumieni i zadumani - choćbyśmy już znal je na wylot i bywali dziesiątki razy. Dlatego zawsze warto chodzić po górach.

Krzysztof Rostek- przewodnik sudecki od 2002 r., związany ze Studenckim Kołem Przewodników Sudeckich we Wrocławiu (prezes od 2005 r.). Od kilku lat prowadzi kursy przewodników sudeckich (jak na razie ze 100% skutecznością). Większość wolnego czasu spędza w górach (najczęściej w ulubionych Górach Izerskich) wędrując nie tylko po Sudetach polskich i czeskich ale także po Beskidach oraz trekingowo po Alpach, Karpatach rumuńskich, Pirenejach. Pasjonat kolei (szczególnie na terenach górskich) oraz wszystkiego, co z nią związane. Oprócz turystyki górskiej zajmuje się fotografią i żeglarstwem.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

9 SzklarSka Poręba – Szrenica – SzklarSka Poręba karkonoSze 9 Długość: 21,5 km Suma podejść: 950 m (950 m) Czas przejścia: 7.15 h (7.15 h) Długość: 21,5 km Suma podejść: 950 m (950 m) Czas przejścia: 7.15 h (7.15 h) schronisko PTTK „Na Hali Szrenickiej” (1200) Wodospad Kamieńczyka Wodospad Kamieńczyka Czarcia Ambona (1490) Rozdroże Łabski Szczyt pod Śmielcem (1472) Szrenica (1362) Przełęcz Mokra schronisko PTTK (1260) „Na Hali Szrenickiej” (1200) Łabski Szczyt Szrenica (1472) (1362) Przełęcz Mokra (1260) Czarcia Ambona (1490) Rozdroże pod Śmielcem Śnieżne Kotły Śnieżne Kotły „Pod Łabskim Szczytem” schronisko PTTK schronisko PTTK „Pod Łabskim Szczytem” Rozdroże pod Wielkim Szyszakiem Rozdroże pod Wielkim Szyszakiem Szklarska Poręba (700) Szklarska Poręba (700) schronisko „Kamieńczyk” schronisko „Kamieńczyk” Szklarska Poręba (700) Szklarska Poręba (700) ← 0.45 h 1.00 h → 1 2 S 0 S 0 ← 1.15 h ← 0.45 h 1.00 h → 1.30 h → ← 1.15 h ← 1.15h 1.30 h → ← 1.15h 1.30 h → ← 4.00 h 1.30 h → ← 4.00 h 3.15 h → 3 1 4 2 5 3 6 4 7 5 8 6 9 7 10 8 11 9 12 10 13 11 14 12 15 13 16 14 17 15 18 16 19 17 20 18 21 K 21,5 19 3.15 h → 20 21 K 21,5 Długa, przepiękna krajobrazowo trasa zapoznająca z zachodnią częścią Karkonoszy. Znajdujące się przy niej atrakcje przyrodnicze należą do najciekawszych miejsc w całych Sudetach: Wodo- spad Kamieńczyka, źródła Łaby czy Śnieżne Kotły. Długiego i forsownego podejścia na początku trasy można uniknąć, wyjeżdżając kolejką krzesełkową na szczyt Szrenicy – trasa staje się wtedy przyjemnym spacerem w wysokogórskiej scenerii. W zimie szlak biegnący dnem Śnieżnych Kotłów jest czasowo zamykany z uwagi na duże zagrożenie lawinowe. Początek trasy znajduje się na stacji PKP Szklarska Poręba Górna. Można też zacząć trasę w cen- trum miasta, gdzie dojeżdżają autobusy PKS z Jeleniej Góry – znaki głównego szlaku sudeckiego bez problemu odnajdziemy przy skrzyżowaniu głównej drogi w kierunku Jakuszyc i odchodzącej na północ szosy do Świeradowa Zdroju. W pobliżu można także zaparkować samochód. Wyruszamy ze stacji kolejowej w Szklarskiej Porębie Górnej. Dochodzimy do drogi ze Świeradowa Zdroju, a następnie skręcamy w prawo i schodzimy w dół ostrymi zakrę- tami do głównego skrzyżowania w Szklarskiej Porębie. Po drodze możemy podziwiać sty- lowe zabudowania nadające niezwykły urok tej miejscowości letniskowej. Odnajdujemy szlak czerwony – Główny Szlak Sudecki im. M. Orłowicza. Odchodzą stad także niebieskie znaki wiodące na wschód do stacji kolejowej Szklarska Poręba Dolna (ok. 1 godz. 30 min), a na zachód na szczyt Zwaliska (ok. 2 godz.). Ruszamy wzdłuż szosy w kierunku Jaku- szyc – po prawej mijamy skaliste Krzywe Baszty, a za nimi szosa skręca w lewo na most na Kamiennej. Z prawej strony dołączają do nas czarne znaki szlaku prowadzącego do Zakrętu Śmierci (ok. 1 godz. 30 min). Następnie przekraczamy most i dochodzimy do miej- sca, gdzie szosa skręca ostro w prawo – my natomiast ruszamy lekko pod górę szerokim leśnym duktem, który wkrótce doprowadza do węzła szlaków. W lewo odchodzą tu znaki czarne i zielone prowadzące na pobliski Wysoki Most (ok. 5 min). My natomiast podcho- dzimy coraz bardziej stromo, osiągając wkrótce drewniany budynek schroniska „Kamień- czyk” i stojący opodal szałas „Sielanka”. Znajdują się one w pobliżu pięknego Wodospadu Kamieńczyka – bystrej siklawy spadającej z 27-metrowego progu do wąskiego skalnego gardła. Dojście do wodospadu jest płatne – prowadzi specjalnie przygotowanym pode- stem do miejsca na dnie wąwozu, z którego można podziwiać w całej okazałość spada- jącą z ukosa strugę wodospadu. S 7.15 h 36 Od schroniska podchodzimy kilkanaście metrów do szerokiej kamienistej drogi (w prawo prowadzi ona do głównej szosy) – jest to droga dojazdowa do schronisk położonych w oko- licy szczytu Szrenicy. Zaczynamy strome i mozolne podejście. Wraz z wysokością las znacz- nie się przerzedza – a to za sprawą znacznych zniszczeń poczynionych w świerkowych borach przez szkodniki żerujące na osłabionych zanieczyszczeniami powietrza drzewosta- nach. Wraz z wysokością zaczynają się przed nami roztaczać widoki, zwłaszcza ku północy, na wylesiony w wyniku klęski ekologicznej Wysoki Grzbiet w Górach Izerskich. Droga staje sie coraz bardziej stroma – w końcu wychodzimy na rozległą górską polanę – stoi na niej schronisko PTTK „Na Hali Szrenickiej”. Jest to jeden z wyżej położonych obiektów nocle- gowych w polskich Sudetach, a przy tym mający jeszcze górską, nie do końca skomercja- lizowaną atmosferę. Przy schronisku znajdują się dwa wyciągi i węzeł szlaków. Z prawej strony dochodzą tu zielone znaki z Jakuszyc (ok. 2 godz.), które dalej prowadzą trawersem Szrenicy do górnej stacji kolejki krzesełkowej (ok. 20 min). Od schroniska podchodzimy nadal drogą, która wkrótce wchodzi pomiędzy zarośla kosodrzewiny. Teraz dosyć stromo pod górę docieramy w niedługim czasie do granicy – przed nami wznosi się szczyt Szrenicy (1362 m n.p.m.), na którym z daleka widoczny jest budynek schroniska, nieco bliżej znaj- duje się stacja meteorologiczna. Do schroniska prowadzi szlak czarny (ok. 5 min; idąc dalej można nim zejść do górnej stacji kolejki krzesełkowej i grupy skał Końskie Łby). Teraz szeroką szutrową drogą , wśród kosodrzewiny, wędrujemy głównym grzbietem Karkonoszy – przed nami widoczny jest wierzchołek Łabskiego Szczytu (1472 m n.p.m.). Droga łagodnie sprowadza w dół na szerokie siodło Mokrej Przełęczy (1260 m n.p.m.) – tutaj spotkamy znowu zielony szlak z Hali Szrenickiej (ok. 30 min) – jest to najwygodniej- sze dojście do głównego grzbietu od górnej stacji kolejki krzesełkowej. Wkrótce szlak ten odbija w lewo w kierunku schroniska pod Łabskim Szczytem (ok. 30 min). My natomiast łagodnie poprowadzoną drogą grzbietową (dawniej noszącą nazwę Przyjaźni Polsko-Cze- chosłowackiej), wśród łanów kosodrzewiny podchodzimy łagodnie obok kapitalnych skałek Twarożnik, a dalej, nieco ostrzej trawersujemy niewysoki wierzchołek Sokolnika i grzbie- tem, wychodząc już ponad kosówkę zbliżamy się do Łabskiego Szczytu (1472 m n.p.m.). Wkrótce docieramy do węzła szlaków – w prawo odchodzi na czeską stronę żółty szlak, któ- rym w 5 min możemy dojść do obmurowanego źródła Łaby – głównej rzeki Czech i wschod- 1.00 h 6.30 h 2.30 h 5.15 h 37 9 SzklarSka Poręba – Szrenica – SzklarSka Poręba Na grzbiecie Karkonoszy, fot. Krzysztof Rostek Wodospad Kamieńczyka, fot. Paweł Klimek karkonoSze 9 SZKLARSKA PORĘBA Michałowice Płoszczań 747 Wodospad Kamieńczyka schronisko PTTK „Na Hali Szrenickiej” Szrenica 1362 Sokolnik 1384 schronisko PTTK „Pod Łabskim Szczytem” Śnieżne Kotły Śmielec 1424 Wielki Szyszak 1509 Łabski Szczyt 1472 niej części Niemiec (granicę możemy przekroczyć z dowodem osobistym). Maszerujemy dalej – omijamy po lewej stronie skaliste rumowisko wieńczące sam wierzchołek Łab- skiego Szczytu. Mijamy niewielkie siodło i wychodzimy na zaokrąglone wzgórze – które, okazuje się być oberwane pionowymi zerwami Śnieżnych Kotłów ku wschodowi. Rozpo- ściera się stąd imponujący widok w dół, na zasłane skałami dna kotłów i ich potężne skalne ściany – jest to jeden z najpiękniejszych i najbardziej efektownych widoków w Sudetach. Z miejsca tego, nazywanego Czarcią Amboną, podchodzimy, mijając charakterystyczny budynek telewizyjnej stacji przekaźnikowej (dawne schronisko), do krawędzi następnego kotła – Wielkiego Kotła Śnieżnego. Obchodzimy ostrożnie jego krawędź, po czym zaczy- namy trawersować szczyt Wielkiego Szyszaka, zasłany potężnymi blokami granitowymi. Na szczycie (1509 m n.p.m.). – drugi co do wysokości w polskich Karkonoszach) znajduje się nieco zrujnowany pomnik cesarza Wilhelma I. Schodzimy teraz po kamiennych płytach w dół z pięknym widokiem na Kotlinę Jeleniogórską i wystające zza niej łagodne grzbiety Gór Kaczawskich. Wkrótce, jeszcze nie dotarłszy do głównego grzbietu, osiągamy węzeł szlaków – Rozdroże pod Śmielcem. Czerwony szlak biegnie stąd dalej na wschód na Przełęcz Karkonoską (ok. 2 godz.), my nato- miast skręcamy w lewo i za niebieskimi znakami stromo schodzimy wśród kosodrze- winy i na wpół uschniętych świerków. Po odcinku zakosów docieramy do kolejnego węzła szlaków – Rozdroża pod Wielkim Szyszakiem. Tutaj szlak niebieski odchodzi prosto na północ do Jagniątkowa, my natomiast skręcamy w lewo za zielonymi znakami Ścieżki pod Reglami. Prowadzi ona wśród kosodrzewiny – wkrótce dochodzimy do potężnych blo- ków moreny zamykającej Śnieżne Kotły od północy. Wędrujemy dnem kotłów, podziwia- jąc skalną scenerię. Szybko docieramy do niewielkich stawków zajmujących zagłębienia w dnie moreny. Stąd dalej wędrujemy na zachód – wąska ścieżka meandruje pomiędzy gęstą kosodrzewiną, miejscami wiodąc po drewnianych podestach osadzonych (ze względów ochronnych) ponad płatami wysokogórskich torfowisk. Po ponad godzinie marszu docho- dzimy do położonego na środku górskiej polany schroniska PTTK „Pod Łabskim Szczytem”. Przy schronisku znajduje się węzeł szlaków – w dół schodzi niebieski szlak do Wodospadu Szklarki (ok. 1 godz.), zaś prosto na zachód odchodzi zielony szlak, którym dojść można pod Szrenicę i do górnej stacji kolejki krzesełkowej (ok. 45 min). Zaczynamy teraz schodzić 4.00 h 4.00 h 38 żółtymi znakami. Wkrótce docieramy do szeroką drogą dojazdową do schroniska, za ławeczek położonych u stóp Kukułczych Skał i pobliskiego Wahadła – rozpościera się stąd piękny widok na Szklarską Porębę i wznoszące sie nad nią Góry Izerskie. Szeroka kamie- nista droga doprowadza nas wkrótce do charakterystycznego zakrętu traktu – zaczynamy schodzić teraz wzdłuż potoku. W miejscu, gdzie naszą drogę przecina poprzecznie bignąca przecinka nartostrady, w lewo odchodzi zielony szlak, którym obok pośredniej stacji kolejki krzesełkowej możemy dojść do Wysokiego Mostu i Wodospadu Kamieńczyka (ok. 1 godz.). Dalej wzdłuż potoku schodzimy dość stromo tzw. Starą Drogą. Wkrótce staje się ona znacznie łagodniejsza – po chwili wychodzimy z lasu obok Muzeum Mineralogicznego. Schodząc wśród willowej zabudowy Marysina, docieramy do centrum Szklarskiej Poręby i głównej drogi z Jeleniej Góry do Jakuszyc. Skręcamy w lewo i po kilkuset metrach sta- jemy na głównym skrzyżowaniu, przy węźle szlaków czerwonego i niebieskiego, skąd wychodziliśmy w góry. Twarożnik, fot. Paweł Klimek 7.15 h 39 26 Międzygórze – Śnieżnik – kletno MASyW ŚnieżnikA orAz góry BiAlSkie i zŁote 26 Długość: 16 km Suma podejść: 880 m (880 m) Czas przejścia: 5.15h (5.15 h) Długość: 16 km Suma podejść: 880 m (880 m) Czas przejścia: 5.15h (5.15 h) Śnieżnik (1425) Śnieżnik (1425) schronisko PTTK „Na Śnieżniku” (1200) schronisko PTTK „Na Śnieżniku” (1200) Przełęcz Śnieżnicka (1120) Przełęcz Śnieżnicka (1120) Przełęcz Puchaczówka 860 Międzygórze (550) Międzygórze (550) schronisko PTTK „Na Śnieżniku” (1200) schronisko PTTK „Na Śnieżniku” (1200) Jaskinia Niedźwiedzia (800) Jaskinia (800) Niedźwiedzia Kletno (630) Kletno (630) ← 2.00 h 1 2 S 0 S 0 ← 2.00 h 2.30 h → ← 1.00 h 2.30 h → 1.00 h → ← 1.00 h ← 1.15 h 1.00 h → 1.00h → ← 1.15 h ← 1.00 h 0.45 h → 1.00h → 3 1 4 2 5 3 6 4 7 5 8 6 9 7 10 8 11 9 12 10 13 11 14 12 15 13 ← 1.00 h 0.45 h → 14 15 K 16 K 16 Sienna Kletno Rudka 952 Młyńsko 990 Jaskinia Niedźwiedzia Kamienica Igliczna 845 Czarna Góra 1203 „Maria Snieżna” Smrekowiec Miedzygórze 1123 Przełęcz Śnieżnicka Stroma 1166 Szeroka Kopa 871 schronisko PTTK „Na Śnieżniku” Śnieżnik 1425 Mały Śnieżnik 1326 Całodzienna wycieczka przez najwyższe partie Masywu Śnieżnika. Na trasie liczne miejsca wido- kowe i atrakcja podziemna – Jaskinia Niedźwiedzia. Odwiedzimy najwyższy szczyt Ziemi Kłodz- kiej – Śnieżnik oraz położone na jego stoku schronisko. Początek trasy na przystanku PKS w Międzygórzu, dokąd możemy dojechać autobusami z Kłodzka, Kudowy-Zdroju oraz Bystrzycy Kłodzkiej. Samochód można zostawić (po uzgodnieniu) na parkin- gach przy domach wczasowych. Wycieczkę rozpoczynamy na końcowym przystanku PKS w miejscowości Międzygórze, gdzie przed wyruszeniem na trasę warto cofnąć się kilkaset metrów w stronę Bystrzycy Kłodzkiej i odwiedzić tereny położone w głęboko wciętej w masyw Śnieżnika dolinie rzeki Wilczki. Pierwotnie była to osada drwali trudniących się karczowaniem śnieżnickich lasów, walorów wczasowych nabrała po wykupieniu (wraz z okolicznymi terenami) przez księż- niczkę niderlandzką Mariannę Orańską. Właścicielka okazała się być bardzo dobrą gospo- dynią i za jej panowania nastąpił na tym terenie znaczny rozwój gospodarczy, którego ślady widać do dzisiaj. Do ciekawszych atrakcji Międzygórza możemy z pewnością zali- czyć Wodospad Wilczki. Ten drugi co do wysokości wodospad w polskich Sudetach (naj- wyższy to Kamieńczyk w Szklarskiej Porębie o wys. 27 m) znajduje się koło domu wcza- sowego „Nad Wodospadem”. Do wielkiej powodzi w roku 1997 wysokość progu wynosiła 27 m (a w okresie przed II wojną światową nawet 30 m). Olbrzymie masy wody zniszczyły jednak część progu, który okazał się być sztucznym tworem wzniesionym w XIX w. Obec- nie nieco już mniejszy wodospad można podziwiać z mostku nad rzeką Wilczką. Zaintere- sowanie może wzbudzić również sam wąwóz Wilczki – posiada on prawie pionowe ściany, które nasuwają na myśl Wielki Kanion Colorado. Po obejrzeniu miejscowości wracamy na przystanek PKS i odnajdujemy znaki szlaku czer- wonego i niebieskiego. Za znakami szlaku czerwonego idziemy przez górną część Mię- dzygórza asfaltową szosą, mijając zabytkową i współczesną zabudowę letniskową. Po ok. 30 min wychodzimy na teren niezabudowany i dochodzimy do leśniczówki Jawornica. W tym miejscu szlak niebieski skręca ostro w lewo i zaczyna wspinać się na zbocze Smre- kowca, my natomiast idziemy dalej prosto szlakiem czerwonym przez kolejny kwadrans. Docieramy do miejsca, w którym droga dzieli się na dwie odnogi. Szlak czerwony wchodzi S 5.15 h 90 w las na zboczu Średniaka i przez około 500 m pnie się stromo wśród dorodnych świerków, których korzeniami przerośnięta jest ścieżka. Dochodzimy do leśnej drogi, na której szlak skręca w lewo i którą o wiele łagodniej idziemy przez kolejne 15 min. Dochodzimy do leśnej krzyżówki – tym razem szlak skręca ostro w prawo i w ten sposób robimy „zakos”, dzięki któremu łagodniej niż na pierwszym odcinku podejścia wychodzimy na trawers Średniaka. Idziemy teraz po nieznacznie nachylonej drodze. Po prawej stronie mamy strome zbocze, ostro opadające do doliny potoku Czarna. Im bliżej schroniska „Pod Śnieżnikiem”, tym częś- ciej po lewej stronie pojawiają się rozległe widoki. Po minięciu zagospodarowanego miejsca odpoczynku, zaczynamy właściwe podejście na Halę pod Śnieżnikiem. Wzrasta nachyle- nie ścieżki, mozolnie wychodzimy na bezleśna halę, na której stoi położone na wysokości 1218 m n.p.m., widoczne z daleka schronisko PTTK „Na Śnieżniku”. Schronisko zostało wybudowane w 1871 r. z inicjatywy księżniczki Marianny Orańskiej. Od tej pory było kilkakrotnie modernizowane (ostatni raz w latach 80. XX w.). Warto wspomnieć długoletniego gospodarza obiektu Zbigniewa Fastnachta, który gospodarzył tu w latach 1982–2001. Był on wielkim miłośnikiem gór, dzięki swojej zaradności i uporowi schronisko zostało odremontowane a obok niego wzniesiono w swoim czasie minielektrownię wia- trową (niestety, bardzo często ulegającą awariom i w rezultacie rozebraną). Obecnie gospo- darzem schroniska jest syn Zbigniewa – Jacek Fastnacht, ale atmosfera schroniska pozostaje niezmienna od lat (no, może z wyjątkiem obecnej już na stałe elektryczności). Po odpoczynku odnajdujemy przed schroniskiem drogowskaz turystyczny. Znaki szlaku zielonego wiodą w kierunku szczytu Śnieżnika. Początkowo idziemy przez uszkodzone przez kwaśne deszcze i wiatry świerczyny, by po ok. 20 min dojść do granicy polsko-cze- skiej, wzdłuż której przebiega dalsze podejście. Wychodzimy ponad granicę lasu – ścieżka pnie się ostro pod górę, równolegle do niej po czeskiej stronie biegnie droga (a nią cze- ski szlak czerwony). Po ok. 30 min osiągamy kopułę szczytową Śnieżnika (1425 m n.p.m.). Szczyt jest dosyć rozległy, znajduje się tutaj turystyczne przejście graniczne, którym możemy przejść na czeską stronę masywu. Poniżej znajdują się źródła rzeki Morawy i resztki umocnienień z okresu dwudziestolecia międzywojennego. Na szczycie najbar- dziej rzuca się w oczy wielka sterta kamieni, która jest pozostałością po wysokiej na 33 m kamiennej wieży widokowej. Powstała ona z inicjatywy Kłodzkiego Towarzystwa Gór- 2.30 h 3.15 h 91 26 Międzygórze – Śnieżnik – kletno MASyW ŚnieżnikA orAz góry BiAlSkie i zŁote 26 Rów Górnej Nysy, fot. Paulina Pietrzak Buczyna w Górach Bialskich, fot. Maciej Żemojtel skiego (GGV) w latach 1895–99. Wieży nadano imię Fryderyka Wilhelma II, obok wznie- siono małe schronisko. Po II wojnie światowej opuszczona i nieremontowana wieża zaczęła grozić zawaleniem, a z tej racji, że w owych czasach łatwiej było coś wyburzyć niż wyre- montować, w dniu 11 października 1973 r. wysadzono ją w powietrze. Ze skraju kopuły Śnieżnika widać wszystkie pasma okalające Ziemię Kłodzką (brak jednak miejsca z doo- kolną panoramą, trzeba ją oglądać „po kawałku” spacerując po spłaszczonym szczycie). Najwyraźniej widać Góry Bardzkie zamykające od północy Kotlinę Kłodzką. Przy bardzo dobrej widoczności można zobaczyć znajdującą się nieopodal Wrocławia Ślężę, a nawet sam odległy o ponad 130 km Wrocław. Pałac w Międzylesiu, fot. Paulina Pietrzak 2.30 h 2.15 h Ze szczytu wracamy do schroniska tą samą drogą. Przy węźle szlaków odnajdujemy znaki żółte i czerwone. Idziemy szeroką, bitą drogą dojazdową, prowadzącą lekko w dół. Po kwadransie powinnismy dotrzeć do węzła szlaków przy rozwidleniu dróg na Przełęczy Śnieżnickiej. Znajduje się tutaj końcówka szlaku niebieskiego, który widzie- liśmy w Międzygórzu. Trzymając się szlaku żółtego, skręcamy z drogi w prawo i zaczy- namy schodzić stromą ścieżką w dolinę Kleś- nicy. Po kilkuset metrach dochodzimy do leśnej drogi (w połowie zejścia znajduje się skrót, omijający jeden z jej zakosów). Szlak doprowadza nas do pawilonu wejściowego najpiękniejszej i największej jaskini sude- ckiej – Jaskini Niedźwiedziej. 4.30 h 1.00 h Jaskinia została odkryta w zboczach góry Stromej w trakcie eksploatacji kamienio- łomu wapienia i po dokładnym zbadaniu 92 i przystosowaniu do zwiedzania udostępniono ją dla turystów. Zwiedzanie odbywa się grupami wraz z miejscowym przewodnikiem, bilety można zamówić w Oddziale PTTK w Stroniu Śląskim. Idąc dalej, mijamy po lewej stronie wyrobiska dawnych kamieniołomów wapienia (niektóre o ogromnych rozmiarach), zaś po prawej źródło, którego woda po całodziennej wędrówce na pewno doda nam sił na przejście ostatniego, krótkiego odcinka trasy. Po 10 min wycho- dzimy z lasu i dochodzimy do miejsca, gdzie znajdują się parkingi dla autobusów oraz przy- stanek PKS, gdzie kończymy wycieczkę. Będąc w Kletnie, warto odwiedzić Muzeum Ziemi, w którym można obejrzeć zebrane w jed- nym miejscu całe bogactwo mineralne Sudetów. Kilkanaście metrów od muzeum, w lewo pod górę, odchodzi droga prowadząca do Siennej, którą możemy dojść do pobliskiej, przystosowanej do zwiedzania sztolni flu- orytowej. Miłośnicy geologii powinni obej- rzeć także hałdy pogórnicze piętrzące się nad szosą prowadzącą do Starej Morawy – bar- dzo łatwo można na nich znaleźć kawałki rud polimetalicznych (odłamki zawierające jed- nocześnie piryt, malachit i fluoryt). Czas kończyć wędrówkę, fot. Maciej Żemojtel 5.15 h 93
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Sudety. Przewodniki górskie
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: