Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00138 004230 14994408 na godz. na dobę w sumie
Św. Gemma Galgani - ebook/pdf
Św. Gemma Galgani - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 136
Wydawca: Rafael Język publikacji: polski
ISBN: 9788375695359 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dokument, literatura faktu, reportaże
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Gemma Galgani, świecka mistyczka z toskańskiej Lukki, nazwana „najpiękniejszą reprodukcją Ecce Homo”, jest bez wątpienia jedną z najbardziej barwnych i intrygujących świętych w dziejach Kościoła. Nazywano ją „kwiatem Męki Pańskiej”, „żywą ikoną Ukrzyżowanego”, podczas gdy ona sama mówiła o sobie, że „służebnicą nieużyteczną”, „śmietnikiem”, „podłym stworzeniem”… Nękał ją szatan, rozmawiała ze swoim Aniołem Stróżem, otrzymała dar stygmatów, co tydzień przeżywała Mękę Pańską, miłosne ekstazy, a także miała dar prorokowania.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

W Y D A N I E R O C Z N I C O W E Św. Gemma GALGANI M A Ł A B I O G R A F I A Autor Henryk Bejda Korekta Agata Chadzińska Marlena Pawlikowska Projekt okładki Łukasz Kosek Skład Izabela Puk zdjęcie na okładce Wikimedia Commons ISBN 978-83-7569-633-2 © 2014 Dom Wydawniczy „Rafael” ul. Dąbrowskiego 16 30-532 Kraków tel./fax 12 411 14 52 e-mail: rafael@rafael.pl www.rafael.pl Nazywano ją „córką Bożej boleści”, „kwiatem Męki Pańskiej”, „anielską dziewicą z  Lukki”, „żywą ikoną Ukrzyżowanego”. Ona sama mówiła o  sobie, że jest jedynie „służebnicą nieużyteczną”, „podłym stworze- niem”, „śmietnikiem”... Święta Gemma Galgani – włoska mistyczka i stygma- tyczka z toskańskiej Lukki – żyła wprawdzie ponad sto lat temu, ale wciąż nie przestaje frapować i fascyno- wać. Oto opowieść o jej niezwykłym życiu. Zaczniemy ją – jak przykazał mistrz sztuki filmowej Alfred Hitch- cock – od... „trzęsienia ziemi”. Najpiękniejsza reprodukcja Ecce Homo Wieczorem 8 czerwca 1899 roku dwudziestojed- noletnia Gemma Galgani przebywała w miesz- kaniu na pierwszym piętrze domu przy Via del Biscio- ne w toskańskiej Lukce. Nagle poczuła „wewnętrzny ból z  powodu swoich grzechów”, który doprowadził ją nieomal do śmierci. Straciła czucie. Po chwili siły ducha powróciły. „Umysł znał tylko moje grzechy i jak obraziłam Boga; pamięć przypominała mi je wszyst- kie i pokazywała cierpienie, jakie Jezus musiał znosić dla mojego zbawienia; wola kazała mi je wszystkie nienawidzić i przysięgać, że chcę wszystko przecier- pieć, żeby je odpokutować”1 – opisywała. „Po skupieniu wewnętrznym szybko nastąpiła eksta- za i znalazłam się przed moją niebiańską Mamą, która po swojej prawicy miała Anioła Stróża, a on kazał mi 1 Św. G. Galgani, Autobiografia. Dziennik, Fundacja Żywe Słowo, Warszawa 2013, s. 61-62. 4 najpierw odmówić akt skruchy”2. Potem Matka Boża zapewniła ją, że zostaną jej odpuszczone wszystkie grze- chy, że Jezus bardzo ją kocha i chce obdarować ją pewną szczególną łaską. Dodając, że będzie jej matką, Maryja okryła dziewczynę swym rozchylonym płaszczem. „W tym momencie pojawił się Jezus, wszystkie Jego rany były otwarte, ale krew już nie płynęła, a wydoby- wały się z nich jakby płomienie, które dotknęły moich dłoni i stóp i serca. Czułam, jakbym umierała, była- bym upadła na ziemię, ale Mama podtrzymała mnie, wciąż okrytą Jej płaszczem. Musiałam pozostać w tej pozycji kilka godzin. Potem Mama ucałowała mnie w czoło i wszystko zniknęło, a ja znajdowałam się na podłodze, klęczałam i  odczuwałam ciągle silny ból w rękach, stopach i sercu”3. Po chwili Gemma podniosła się, żeby położyć się do łóżka. Wtedy spostrzegła, że z  bolących miejsc pły- nie krew. Opatrzyła je. „Ten ból, te udręki zamiast przygnębienia przynosiły mi całkowity spokój. Rano z trudem zdołałam pójść do Komunii, włożyłam rę- kawiczki, żeby ukryć ręce. Ledwie mogłam ustać; co chwilę wydawało mi się, że umieram. Bóle te trwały do trzeciej w piątek, w uroczystość Najświętszego Ser- ca Pana Jezusa”4. 2 Tamże. 3 Tamże. 4 Tamże. 5 Zatrwożona i zakłopotana tym doświadczeniem Gem- ma pokazała stygmaty swojej ciotce Cecylii Giannini. „Popatrz tylko, co zrobił mi Jezus!” – powiedziała. Od tej pory przez około dwa lata stygmaty pojawiały się w każdy czwartkowy wieczór około godziny ósmej wieczorem, kiedy Gemma wchodziła w stan ekstazy, by przeżywać Mękę Pańską. Obejmowały one zresztą nie tylko dłonie i ręce, ale i bok. Od 19 lipca 1900 roku mistyczka doświadczała również ran po koronie cier- niowej (sam objawiający się jej Jezus na prośbę Gem- my wielokrotnie nakładał jej ją na głowę, a  potem zdejmował) oraz śladów biczowania (z początku były to czerwone pręgi, a potem już głębokie otwarte rany). Jak wyglądały owe stygmaty? Tak opisywał je kierow- nik duchowy stygmatyczki ojciec Germano od św. Sta- nisława (Ruoppolo): „Wraz z ekstazą widziano ukazu- jące się na wierzchu rąk i na środku dłoni czerwone plamy; stopniowo pod wierzchnią skórą w żywym cie- le otwierało się podobieństwo przebicia, nieregularnie okrągłe na dłoniach, a podłużne na stronie przeciwle- głej (wierzchniej), na koniec skóra wierzchnia pękała, odkrywając ranę na co najmniej dziesięć milimetrów szeroką, a dwadzieścia długą na dłoni; dwa zaś tylko milimetry szeroką na wierzchu ręki. Ten otwór czasem bardzo powierzchowny, a nawet prawie niewidoczny gołym okiem, prowadził zwykle do dużej głębokości, tak, że zdawał się przechodzić przez całą grubość ręki 6 jakby przekłutej na wylot”5. Co więcej, otwór na wierz- chu dłoni zakryty był zazwyczaj przez podnoszącą się swobodnie na brzegach mięsistą i twardą wypukłość mającą dwa i pół centymetra średnicy, która kształtem przypominała... główkę gwoździa. „Stygmaty nóg większe i otoczone sinością, odwrotnie do stygmatów rąk, miały większą średnicę na wierz- chu niż od spodu. Zresztą stygmat lewej nogi był tak szeroki na powierzchni, jak nogi prawej na jej pode- szwie. Wydaje się to rzeczą naturalną, gdy przypuści- my, że nogi Zbawiciela były przymocowane do krzyża jednym gwoździem, prawa na lewej”6. Rany tworzyły się w jednej chwili od wewnątrz jakby pod naporem niewidzialnych gwoździ. Niewielu widziało otwór w  boku. Miał on kształt półksiężyca o skierowanych do góry końcach. „Dłu- gość jego w prostej linii wynosiła sześć centymetrów, jego szerokość pośrodku trzy milimetry, a jego zagię- cie równało się łukowi takiejże wielkości, mającemu strzałę mniej więcej na jeden centymetr”7. Rana ta tworzyła się stopniowo lub nagle jak pod pchnięciem niewidzialnej włóczni. Krwawiła bardzo obficie, ale nie w  sposób ciągły, przesiąkając bieliznę. Gemma 5 O. G. Ruoppolo, Głębie duszy, czyli Święta Gemma Galgani, Ma- ria Vincit, Wrocław 2010, s. 181. 6 Tamże, s. 182. 7 Tamże, s. 182-183. 7 tamowała to krwawienie złożonym kilkakrotnie płót- nem, które co godzinę zmieniała i w ukryciu prała. Na ciele Gemmy pojawiała się też rana na ramieniu imitująca ranę Chrystusa po niesieniu krzyża – głębo- ka, krwawiąca i bolesna. Sprawiała, że chodziła pochy- lona w stronę, na której ją miała. Włoska stygmatyczka doświadczała na własnym ciele także innych etapów Męki Pańskiej – krwawego pocenia się w Ogrójcu, wy- wichnięcia członków w czasie krzyżowania, dojmują- cego pragnienia podczas konania. Ci, którzy obserwowali Gemmę w czasie koronowa- nia cierniem, krwawego pocenia się i biczowania, za- świadczali między innymi o śladach kolców na czole i  na całej głowie, tryskającej strumieniami krwi za- lewającej jej twarz i  moczącej poduszkę, o  pręgach i  wielkich krwawiących czerwonych bruzdach nagle i  niespodziewanie pojawiających się na ramionach, nogach i innych częściach ciała. „Miało się przed sobą najpiękniejszą reprodukcję Ecce Homo” –  stwierdził ojciec Germano8. Podczas przeżywania Męki Pańskiej Gemma cierpiała bardzo, ale – jak wyznawała – większe cierpienia spra- wiał jej „ból jej grzechów”. Krwawiące rany utrzymywały się zazwyczaj do piątko- wego wieczoru (najczęściej do trzeciej po południu) lub do sobotniego ranka, powoli zrastając się i  zamieniając 8 Tamże, s. 189. 8 w białe blizny. Krwawe znaki przestały się pojawiać na wyrażoną podczas modlitwy prośbę Gemmy, kiedy spowiednik zabronił jej przyjmowania tej łaski. Rany już się nie pojawiały, ból jednak pozostał. Tylko jeden raz stygmaty pojawiły się w innym czasie niż z czwartku na piątek. Stało się to, kiedy w myślach życzenie ich zobaczenia wyraził wątpiący w prawdzi- wość mistycznych doświadczeń Gemmy prowincjał zgromadzenia pasjonistów. 9 Klejnot z raju Słowo „gemma” oznacza „klejnot”, „drogi kamień”. Takie imię – a dodatkowo również Umberta i Pia – nadali na chrzcie świętym swojej nowo narodzonej córeczce rodzice: Henryk Galgani, aptekarz z Borgo- nuovo di Camigliano, oraz jego żona Aurelia. Dziew- czynka była piątym z ośmiorga ich dzieci. Przyszła na świat w Borgonuovo 12 marca 1878 roku, ale już kilka tygodni później – w kwietniu – wraz z rodziną prze- prowadziła się do Lukki.  Z jej imieniem było zresztą nieco zamieszania. Wybrał je dla dziecka jego wujek Maurycy, ale Aurelia nie za bardzo chciała się na nie zgodzić. Martwiła się i za- stanawiała, czy będzie mogło ono pójść do nieba, nie mając tam żadnej patronki (nie wiedziała bowiem, że w kościelnym kalendarzu była już jedna święta o ta- kim imieniu). Przyjaciel rodziny, ks. Olivo Dinelli, uspokoił ją jednak, stwierdzając że w  raju jest dużo klejnotów i ma nadzieję, że ich córeczka będzie kolej- nym. Nikt wtedy nie podejrzewał, jak prorocze były to słowa. 10 Jezus zamiast... łakoci Henryk –  który był spokrewniony z  żyjącym w  XVI  wieku ofiarnym kapłanem i  patronem farmaceutów św. Janem Leonardim –  lubił Gemmę najbardziej ze wszystkich swoich dzieci i  bardzo ją rozpieszczał. Kupował jej najpiękniejsze sukienki i ozdoby, karmił najlepszymi kąskami i łakociami. Au- relia też bardzo się cieszyła, że wreszcie – po powiciu czterech synów – urodziła córeczkę. Dziewczynka nie była jednak z tego faworyzowania zadowolona. Matka i  pierwsze nauczycielki –  opiekunka („kobiet- ka”) oraz siostry Vallini, wychowawczynie z prywatne- go żłobka – nauczyły Gemmę katechizmu i wszczepiły w jej serce żarliwą pobożność, głęboką miłość do Jezusa i  Maryi, a  także pragnienie nieba. Głęboko pobożna, uczęszczająca codziennie na Mszę Świętą Aurelia sta- ła się dla córki prawdziwą duchową kierowniczką. Co wieczór modliła się z  nią i  opowiadała jej o  Jezusie. Dziewczynka niewiele jednak z tego jeszcze rozumiała. 11 „Oddasz mi swoją mamę?” Ukochana mama Gemmy chorowała i z roku na rok była coraz słabsza. Przyczyną jej niedomaga- nia była gruźlica, czyli – jak się wówczas mówiło – ga- lopujące suchoty. Coraz częściej w rozmowie z córką poruszała ona temat nieba i szczęścia wiecznego. Py- tała Gemmę, czy chce z nią tam pójść. Dziewczynka – mimo zakazu lekarza – często przebywała w jej po- koju, nie chcąc, by mama odeszła do nieba bez niej. 26 maja 1885 roku w kościele św. Michała licząca sie- dem lat Gemma otrzymała sakrament bierzmowania, który w tamtych czasach poprzedzał Komunię Świętą. Po przyjęciu sakramentu dziewczynka chciała wyjść z kościoła, ale jej ciotka i inne towarzyszące jej osoby zapragnęły zostać na Mszy Świętej. Pozostała z nimi, choć niechętnie i z płaczem. Wydawało jej się, że pod jej nieobecność mama umrze. „Jak umiałam najlepiej, starałam się słuchać Mszy i  modlić się za nią; usły- szałam nagle w sercu: «Zechciałabyś oddać mi swoją 12 mamę?». «Tak – odpowiedziałam – ale proszę mnie też zabrać». «Nie – odpowiedział ten sam głos – daj mi dobrowolnie swoją mamę. Ty na razie musisz zostać z tatusiem. Zaprowadzę ją do nieba, wiesz? Dasz mi ją chętnie?». Byłam zmuszona odpowiedzieć, że tak...”9 – opisywała. To był pierwszy raz, kiedy Gemma usły- szała głos Jezusa. 9 Św. G. Galgani, dz. cyt., s. 20. 13
Pobierz darmowy fragment (epub)

Gdzie kupić całą publikację:

Św. Gemma Galgani
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: