Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00372 007356 13270933 na godz. na dobę w sumie
Świetlany mrok II - ebook/pdf
Świetlany mrok II - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7859-890-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> fantastyka >> fantasy
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Świetlany mrok II – to początek drugiej sagi światła i mroku. Tym razem historia stanowi zarówno prequel, jak i sequel do wydarzeń z pierwszej części. Świetlany mrok to tradycyjnie wartka akcja, duża doza erotyki oraz walki w gęstej sieci spisków i zdrad.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Krzysztof Bonk ŚWIETLANY MROK II CZĘŚCI I, II i III © Copyright by Krzysztof Bonk Projekt okładki: Marta Frąckowiak ISBN wydania elektronicznego: 978-83-7859-890-9 Wydawnictwo: self-publishing e-wydanie pierwsze 2017 Kontakt: bookbonk@gmail.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione CZĘŚĆ I 4 I. MROK ŻYCIA Złociste słońce w całości skryło się za żałobnym całunem ciemnych, ponurych chmur. Z ciężkiego nieba spadły rzęsiste krople deszczu niczym gorzkie, cierpiętnicze łzy. Kolejna warstwa rozmiękczonej wodą ziemi przykryła leżącą w dole martwą kobietę. Zaopatrzony w łopatę męż- czyzna otarł z twarzy pot zmieszany z deszczem i konty- nuował uciążliwą pracę związaną z pochówkiem biedoty z Varnes. Nad grobem, który zasypywał, oprócz niego stały tylko dwie osoby. Były to nastoletnie córki zmarłej biedaczki – nie- jaka Iris i starsza Sari. Ta druga tuliła do płaskiej piersi swoją szlochającą siostrę. Sama stała nad grobem matki niczym martwa, ponieważ do- kładnie tak właśnie się czuła. Akurat straciła jedyną w swoim życiu osobę, obok Iris, dla której cokolwiek znaczyła. Imienia swego ojca nigdy nie dane jej było poznać i zapewne tak już pozostanie. Imię jej ojca zostanie pogrzebane podobnie jak ciało matki. A krewni? O ile wiedziała nie posiadała żadnej dodatkowej rodziny. Co więc w życiu jej teraz pozostało? Myślała, że w jakiś sposób samodzielnie zatroszczyć się o siebie i siostrę. To zaś w przeklętym Varnes dla kogoś pozbawionego środków do 5 życia zapowiadało się drogą przez mękę. Ale… czy Sari kie- dykolwiek miała łatwo? Kiedy mężczyzna skończył zasypywać grób, wręczyła mu gliniany kubek z odłamanym uchem. Czymś musiała zapłacić za pochówek, a nie posiadała niczego choć trochę wartościo- wego. Grabarz spojrzał na podarowany mu przedmiot i pa- skudnie się skrzywił na twarzy. Przeklął pod nosem, po czym patrząc z pogardą na Sari, rozpiął sobie rozporek i z drwiącym uśmiechem oddał mocz do kubka. Potem przechylił naczynie i zawartość wylał na świeży grób. Dziewczyna zasłoniła oczy naraz mocniej płaczącej sio- strze i siłą zawróciła ją w drugą stronę. Przemoczone i zzięb- nięte, z rozdartymi sercami po stracie rodzicielki, udały się do rudery, którą nazywały swoim domem. Miejscem tym było skromne, zatęchłe poddasze. Składała się na nie jedna niewielka izba, gdzie ściśnięte koło siebie stały obskurne łóżka, chybotliwy stół i trzy równie chwiejne krzesła. Do tego przeżarta kornikami rozklekotana szafa na ubranie. To było wszystko poza oknem z dawno wybitymi szybami, z którego rozchodził się widok na kawałek ulicy i piekarnię. Z miejsca, gdzie pieczono chleb niemal nieustannie unosił się niezwykle nęcący zapach. Tym bardziej drażniący zmysły sióstr, że obie od dwóch cykli snu cierpiały głód i nie miały za co kupić pożywienia. 6 W pewnym momencie odezwała się siedząca na łóżku, za- płakana Iris: – Jestem taka głodna… – Sari nic nie odpowiedziała, tylko nadal stała przy oknie i tępo patrzyła na granatowe niebo, to na ceglaną piekarnię. – Chcę jeść! – krzyknęła rozpaczliwie Iris, po czym wzięła w usta kawałek swej ubłoconej, szarej sukni i zaczęła rzuć. Sari popatrzyła na żałosną postać siostry: potargane, jasne włosy, porwane, brudne ubranie i zaschnięte smarki pod nosem. Jednak nie czuła litości. Ona sama przedstawiała się równie mizernie, a może nawet jeszcze gorzej. Robiło jej się coraz słabiej i z głodu kręciło w głowie. Nie miała wręcz sił zbyt wiele odczuwać. Już chciała paść na łóżko, aby zakryć sobie głowę poduszką i choć na chwilę nie słyszeć kwilenia siostry, kiedy ta ponownie wrzasnęła z wyrzutem: – Matka chodziła do piekarni i przynosiła chleb! Dlaczego ty nie możesz?! Idź! Słyszysz?! Idź! Sari wbiła wzrok w miejsce, gdzie produkowano pieczywo. Była już na tyle duża, że wiedziała, iż nigdzie niczego nie do- staje się w życiu za darmo. Miała domysły jaką cenę przy- szłoby jej zapłacić. Nie zamierzała tego robić. Tego samego czym parała się jej matka. Gdy naraz z całą natarczywością jej zmysł powonienia zaatakował zapach świeżego chleba. Pociekła jej ślina z ust, a żołądek wykręcił się w bolesny supeł. I prawie nie zauwa- żyła, kiedy wyszła z domu i udała wprost na zaplecze pie- 7 karni. Jej własny głód zaprowadził ją tam niczym sukę na smyczy, blisko przy nodze i nie pozwolił zboczyć ani na krok. Mokła i uderzała pięścią w drzwi na zapleczu aż w końcu te zostały otwarte. W progu staną starszy, otyły mężczyzna. Był łysy, wąsaty i miał założony fartuch przyprószony mąką. Ob- rzucił Sari podejrzliwym spojrzeniem i raptem uśmiechnął się z przekąsem, rozpoznając ją: – Znałem twoją matkę… – powiedział lubieżnie. – Przy- chodziła tu po… chleb… Także chcesz… chleba? – Dziew- czyna wymownie skinęła głową. – Dobrze… zatem… Choć wyjątkowo nie grzeszysz urodą, ale może się jakoś dogadamy, zapraszam… Wewnątrz Sari zobaczyła obszerne pomieszczenie pełne wszelakiego sprzętu. Stały tu liczne półki, a na nich wałki, formy do ciast i miski. Na środku natomiast znajdował się pokaźnych rozmiarów stół. Niebawem, za sprawą piekarza, znalazł się na nim świeży, krągły bochen chleba. Sari podeszła z wolna do zaprezento- wanego jej pożywienia, jak do największej świętości. Nachy- liła się nad stołem i ujęła w dłonie jeszcze ciepłe pieczywo. Uczyniła to w tym samym momencie, gdy dłonie piekarza spoczęły na jej chłodnych, wilgotnych od deszczu poślad- kach. Jednak nie zwracała na to uwagi. Z pietyzmem gładziła bochen i delikatnie odrywała z niego złocistą skórkę. Czyniła to także w czasie, kiedy mężczyzna podwijał jej mokrą suknię do góry. Następnie ściągnął jej z tyłka dziurawe majtki, a ona 8 oderwała kawałek pieczywa i przystawiła sobie do twarzy. Włożyła strawę do ust, gdy piekarz silnie wprowadził swą męskość w jej dziewicze, kobiece miejsce. Doświadczany ból krocza zmieszał się z rozkoszą płynącą z posiadanego w ustach pożywienia. Posapując, piekarz uderzał mocno biodrami tak, że stół aż skrzypiał. Sari z kolei napawała się smakiem pieczywa i mlaskała z zadowoleniem, to krzywiła z powodu silnego odczucia dyskomfortu w podbrzuszu. Od- nosiła wręcz wrażenie, jakby piekarz wciskał w nią wałek do ciasta. I sama czuła się poniekąd jak ciasto ugniatane potęż- nymi dłońmi mężczyzny, który ściskał ją mocno za pośladki, plecy czy piersi. Trwało to dłuższy czas aż piekarz warknął gardłowo i gwałtownie zastygł w bezruchu. W tym samym momencie Sari przełknęła kawałek przesyconego śliną chleba i ten po- wędrował do jej pustego jak wydmuszka żołądka. Poczuła prawdziwą rokosz w brzuchu, a na wewnętrznych stronach ud spływającą po nich ciecz. Jednak dziewczyna była skoncentrowana przede wszystkim na jedzeniu. I nie ruszając się z miejsca, pochłonęła całe pół bochenka chleba. Wypełniła swój żołądek do granic moż- liwości i dopiero wtedy się nasyciła. Otarła rąbkiem sukni krocze, podciągnęła sfatygowaną bieliznę i z drugą połówką bochenka pod pachą, nie spoglądając nawet na piekarza, bez słowa opuściła pomieszczenie. Przekroczywszy próg piekarni niespodziewanie otrzymała 9 uderzenie pięścią w twarz, a zaraz potem w brzuch. Skuliła się i padła w błotnistą kałużę. Ktoś wyszarpnął jej z rąk poży- wienie, po czym posypał się na nią grad kopniaków. Gdy napastnicy od niej odstąpili, z boleścią chwyciła swój rozdęty, poobijany brzuch, w którym odczuła nieznośne gniecenie i gwałtownie zwymiotowała. Spojrzała żałośnie na świeże wymiociny, a następnie w ślad za swoimi oprawcami. Dostrzegła Villę, jej rówieśniczkę i należący do niej mały gang podobnych jej wiekiem chłopaków. Uciekali w deszczu bitą drogą, śmiejąc się i podrzucając sobie nawzajem skra- dzioną zdobycz. Sari odprowadziła ich nienawistnym wzrokiem aż znik- nęli za rogiem ulicy. Wstała i otarła z twarzy krew oraz błoto, po czym jeszcze raz zapukała do drzwi piekarni. Zorientowała się, że nie miała w tej chwili niczego do je- dzenia dla swojej siostry. A sama, po opróżnieniu żołądka, posiadała w nim bardzo nieprzyjemne uczucie i już wie- działa, że niebawem przekształci się ono w dojmujący głód. – Czego… – warknął wkrótce piekarz, widząc z kim miał ponownie do czynienia. – Chcę jeszcze raz… za chleb… – powiedziała usłużnie Sari, pochylając nisko głowę. – A to ci rozochocona, mała kurewka. Ktoś tu się wdał w świętej pamięci mamusię… – Mężczyzna przybrał szy- derczą minę i lekceważąco dodał: – Ale na ten cykl snu mam już dość. – Podrapał się z zadowoleniem po kroczu. 10 – Za pół bochenka… – nie ustępowała dziewczyna. – Powiedziałem, nie! – wrzasnął gniewnie piekarz i pchnął Sari aż ta padła na plecy w błoto. Ona jednak wciąż nie da- wała się zniechęcić. Uklękła pokornie i błagalnie oznajmiła: – Proszę, to dla siostry… – Prosisz… – Mężczyzna popatrzył na nią, jak na kara- lucha. Zadumał się i syknął: – Poczekaj tu. – Niebawem powrócił z pajdą czerstwego chleba i rzucił ją na wilgotną ziemię, dodając: – Bierz, dla siostry… I w zamian za to masz tu przychodzić co drugi cykl snu za pół bochenka chleba, ro- zumiesz? – Tak – odparła dziękczynnie Sari i pospiesznie oddaliła się ze swoją zdobyczą. 11 Spis treści 4 5 12 19 31 44 50 61 73 82 CZĘŚĆ I I. MROK ŻYCIA II. MROK DORASTANIA III. MROK NIERZĄDU IV. MROK ZWIĄZKU V. MROK MIASTA VI. MROK PODRÓŻY VII. MROK WYSTĘPKU VIII. MROK WIĘZIENIA IX. MROK W MROKU 90 CZĘŚĆ II 91 I. ŚWIATŁO DRZEW 97 II. ŚWIATŁO OGNIA 100 III. ŚWIATŁO ETERU 106 IV. ŚWIATŁO METALU V. MROK WODY 111 VI. ŚWIATŁO WODY 114 119 VII. ŚWIATŁO NIEBIAŃSKIEJ JASKINI 121 VIII. ŚWIATŁO PODĄŻANIA ZA CELEM IX. ŚWIATŁO NOWEGO ŚWIATA 123 CZĘŚĆ III I. MROK EGZYSTENCJI II. ŚWIATŁO I MROK EPILOG 124 125 134 146 158
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Świetlany mrok II
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: