Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00053 008121 20000086 na godz. na dobę w sumie
Święty Dominik - ebook/epub
Święty Dominik - ebook/epub
Autor: Liczba stron: 104
Wydawca: W drodze Język publikacji: polski
ISBN: 9788379060887 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

W trudnym okresie ważnych przemian w Europie odżywa w Kościele pragnienie odnalezienia pierwotnej ewangelicznej prostoty i ubóstwa. Pojawiają się zakony nowego typu, zwane żebraczymi: Bracia Mniejsi – franciszkanie i założony przez św. Dominika (ur. ok. 1170, zm. 1221) Zakon Braci Kaznodziejów – dominikanie. Franciszek, którego życie było związane z Asyżem w Toskanii, gdzie się urodził i zmarł, nie pragnął niczego, jak tylko być naśladowcą Jezusa w jego ubóstwie i uniżeniu. Dominik swoją drogę naśladowania Chrystusa widział w głoszeniu Ewangelii na wzór apostołów.

„Dominik odkrył swe powołanie nie tylko dla siebie. Potrafił je ukazać, czasem w sposób niezwykle odważny i ufny wobec Boga, rzeszy swoich naśladowców, którzy później w niejednym go wyprzedzili, jedni w mądrości i wiedzy, jak Tomasz z Akwinu, inni w zapale misjonarskim, jak św. Jacek (…). Można powiedzieć, że w tym ujawnił się jeszcze jeden jego dar: był dobrym ojcem, który z radością pozwala i pomaga rozwijać się swoim dzieciom”

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:



Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...
Czytaj dalej...W trudnym okresie ważnych przemian w Europie odżywa w Kościele pragnienie odnalezienia pierwotnej ewangelicznej prostoty i ubóstwa. Pojawiają się zakony nowego typu, zwane żebraczymi: Zakon Braci Mniejszych – franciszkanie i założony przez św. Dominika (ur. ok. 1170, zm. 1221) Zakon Braci Kaznodziejów – dominikanie. Franciszek, którego życie było związane z Asyżem w Umbrii, gdzie się urodził i zmarł, nie pragnął niczego, jak tylko być naśladowcą Jezusa w jego ubóstwie i uniżeniu. Dominik swoją drogę naśladowania Chrystusa widział w głoszeniu Ewangelii na wzór apostołów. „Dominik odkrył swe powołanie nie tylko dla siebie. Potrafił je ukazać, czasem w sposób niezwykle odważny i ufny wobec Boga, rzeszy swoich naśladowców, którzy później w niejednym go wyprzedzili, jedni w mądrości i wiedzy, jak Tomasz z Akwinu, inni w zapale misjonarskim, jak św. Jacek (…). Można powiedzieć, że w tym ujawnił się jeszcze jeden jego dar: był dobrym ojcem, który z radością pozwala i pomaga rozwijać się swoim dzieciom”. Ojciec Jan Andrzej Spież ukończył historię na UAM w Poznaniu (1964). W 1966 roku wstąpił do nowicjatu zakonu dominikanów. Po przyjęciu święceń kapłańskich (1973) był przez siedem lat duszpasterzem akademickim w Poznaniu. W roku 1980 został skierowany do klasztoru na Służewie w Warszawie do pracy w Instytucie Tomistycznym. W kolejnych latach był duszpasterzem akademickim we Wrocławiu i Gdańsku, a następnie archiwistą Polskiej Prowincji Dominikanów w Krakowie (1994-1998 i 2002- -2005). Mimo licznych obowiązków nie zrezygnował ze swoich zainteresowań historycznych, ale rozszerzył je o badania nad historią zakonu. Święty Dominik 1 2 3 © Copyright by Jan Andrzej Spież, 2016 © Copyright for this edition by Wydawnictwo W drodze, 2016 Redaktor Lidia Kozłowska Redaktor techniczny Justyna Nowaczyk Projekt okładki i stron tytułowych Grzegorz Gielert Na okładce wykorzystano ikonę autorstwa Andrzeja Bujnowskiego OP, znajdującą się w klasztorze Dominikanów w Szczecinie ISBN 978-83-7906-088-7 Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze sp. z o.o. Wydanie I, 2016 ul. Kościuszki 99, 61-716 Poznań tel. 61 852 39 62, faks 61 850 17 82 www.wdrodze.pl sprzedaz@wdrodze.pl 4 WSTĘP Przełom XII i XIII wieku był w łacińskiej Europie czasem ważnych przemian. Wzrost liczby ludności, rozwój miast, powstanie uniwersytetów i w parze z tym rozwój innych szkół, odkrycie nowych pogańskich światów na północnym wschodzie Europy i daleko w głębi Azji oraz długo- trwała konfrontacja z islamem, bolesna, lecz i twórcza dzięki zetknięciu z odmienną kulturą. Budziło to nowe oczekiwania i stawiało przed Kościołem nowe wy- zwania. Ożywiła się świadomość potrzeby głoszenia Ewangelii nie tylko poganom, ale także rzeszom chrze- ścijan, których religijność była dość powierzchowna, a którzy teraz zaczynali sięgać po Pismo Święte i po swojemu je wyjaśniać. Przede wszystkim jednak w ca- łym Kościele, od szarych bezimiennych wiernych i duchownych po biskupów i papieża, wzmagało się pragnienie odnalezienia jego pierwotnej ewangelicz- nej prostoty i ubóstwa. Było to pragnienie niełatwe 5 do spełnienia, nie tylko ze względu na ludzką słabość, ale przede wszystkim z tego powodu, że Kościół, za- równo duchowni, jak i wierni świeccy, nie mogli żyć w oderwaniu od realiów świata, które sami tworzyli. Pragnienie to zaowocowało powstawaniem wspólnot, których członkowie starali się naśladować Chrystusa ubogiego. Niektóre z tych grup otwarcie występowały prze- ciw instytucjonalnemu Kościołowi i skłaniały się ku herezji. Najbardziej znani to waldensi, naśladowcy liońskiego kupca Piotra Waldo, który rozdał ubogim całe swoje mienie i w latach 1161–1180 nawoływał do pokuty i ewangelicznego ubóstwa. Początkowo nie za- mierzał odchodzić od Kościoła, ale potępiany za tego rodzaju poglądy, radykalizował swój antyklerykalizm, aż do odrzucenia hierarchicznej struktury Kościoła. Jednak ani on sam, ani jego zwolennicy nigdy nie po- rzucili podstawowych prawd wiary chrześcijańskiej. Inaczej katarzy, we Francji nazywani albigensami (od miasta Albi, gdzie byli szczególnie liczni), którzy gło- sili manichejski dualizm. Uznawali oni istnienie dobre- go Boga, który włada światem duchowym, oraz złego stwórcy i pana świata materialnego, który także dusze prowadzi do zguby. Doktryna ta pod koniec XII wieku znalazła wyznawców na rozległych obszarach od Buł- garii i Bizancjum, a przez inne kraje bałkańskie, a także przez Lombardię, Prowansję i Langwedocję dotarła aż do Niemiec i Anglii. Jej zwolennicy najliczniej pojawi- li się w miastach środkowej Italii i bardziej na północ, 6 w Lombardii. Dalej na zachód sięgnęła do francuskiej Langwedocji. W Italii doskonałym miejscem działania nieortodoksyjnych kaznodziejów były dążące do poli- tycznego usamodzielnienia się, szybko rozwijające się i bogacące miasta z ich ruchliwą, wykształconą i cie- kawą nowości ludnością. W Langwedocji, która z po- wodu zawiłych zależności feudalnych stała się terenem rywalizacji królów Francji, Anglii i Aragonii, pogrążo- nym w wewnętrznej anarchii, najbardziej podatni na herezję byli drobni feudałowie, a nawet wieśniacy. Cie- szyła się ona tam także poparciem arystokracji, skorej do przejęcia dóbr kościelnych i dążącej do uniezależ- nienia się od królów Francji. Biedni, słabo wykształce- ni i upokarzani przez swych świeckich patronów dusz- pasterze parafi alni nie byli zdolni do przeciwstawienia się żarliwym heretyckim kaznodziejom. Trzeba dodać, że prostych ludzi przyciągała do katarów nie tyle ich nauka, co eksponowany przez nich przykład ubogiego życia. Wiele z tych wspólnot jednak wytrwało w Kościele w postaci bractw świeckich chrześcijan. Z tych samych dążeń do życia ewangelicznego wyrosły również za- kony nowego typu, nazywane żebraczymi. Najbardziej znane wśród nich to Zakon Braci Mniejszych – ucznio- wie św. Franciszka z Asyżu i Zakon Kaznodziejski, za- łożony przez św. Dominika. Franciszek, którego życie było związane z Asyżem w Umbrii, gdzie się urodził i zmarł, nie pragnął niczego, jak tylko być naśladowcą Jezusa w Jego ubóstwie i uniżeniu. Dominik swoją dro- 7 gę naśladowania Chrystusa widział w głoszeniu Ewan- gelii na wzór apostołów. Znalazło to wyraz w ikonogra- fi i. Na jednym z najstarszych obrazów przedstawiono go, jak wręcza braciom księgę Ewangelii otwartą na słowach Jezusa: „Idźcie na cały świat i nauczajcie” (Mk 16,15). 8 DZIECIŃSTWO I MŁODOŚĆ DOMINIKA W atrium, czyli wielkiej sieni krakowskiego klasztoru Dominikanów, można oglądać sporych rozmiarów obraz z 1608 roku, na którym nieznany malarz przedstawił w popularnej wówczas formie drzewa genealogicznego naturalną i duchową rodzinę św. Dominika. Jest to potężne drze- wo o dwu konarach, które wyrasta z leżącego na zie- mi rycerza w zbroi. Tym rycerzem jest – jak wyjaśnia widniejący obok napis – Roderico Nugnes Gusman, dziad św. Dominika. Na jednym z konarów tego drze- wa widać Dominika, jego ojca Feliksa i dwóch braci, a nad nimi rzeszę zakonników w biało-czarnych habi- tach – świętych, uczonych biskupów i papieży, oraz trzy święte mniszki. Na drugim konarze artysta umie- ścił portrety wybitnych świeckich osobistości, człon- ków możnego i wpływowego rodu Guzmánów, którzy 9 zapisali się w historii Kastylii i całej Hiszpanii. Nie brak wśród nich wielkich rycerzy, biskupów, a nawet królów. Wszyscy mieli być krewnymi św. Dominika, jako potomkowie jego rzekomego stryja – Alwarego Guzmána. Ten obraz jest jakby ikonografi czną syn- tezą życia i zakonu – owocu działania Dominika, ale przesiąkniętą obowiązującą wówczas manierą hagio- grafi czną, która zakładała, że wielki święty powinien pochodzić z równie pobożnej, jak znakomitej rodziny. O ile pierwszy z tych konarów można uznać za sym- boliczny obraz zakonu, ten drugi jest świadectwem po- dwójnej ambicji – arystokratycznego rodu Guzmánów, który chciał się poszczycić wielkim świętym, i zakonu, pragnącego, by jego założyciel wywodził się ze znako- mitej rodziny. W rzeczywistości nasza wiedza o rodzinie św. Do- minika oraz o latach jego młodości jest bardzo skrom- na. W dokumentach, które przetrwały do naszych cza- sów, brakuje dokładniejszych wiadomości o rodzicach, rodzeństwie, ich pozycji społecznej, a już na pewno nie ma w nich śladu szczycenia się arystokratycznym pochodzeniem. Dominik, choć był kaznodzieją, nie po- zostawił kazań ani pism teologicznych. To, co o nim wiemy, pochodzi z Książeczki o początkach Zakonu Kaznodziejów Jordana z Saksonii, który po śmierci Do- minika objął urząd generała zakonu. Pierwsza redak- cja tego tekstu powstała jeszcze za życia założyciela zakonu, w latach 1219–1221 w Paryżu, gdzie Jordan, wówczas mistrz sztuk wyzwolonych i nadal student 10 teologii na uniwersytecie paryskim, poznał Dominika i jego braci. Jordan nie tylko uważnie słuchał kazań i nauk Dominika, ale był też ciekaw motywów jego po- wołania i historii początków zakonu. Zafascynowany tym, co usłyszał i zobaczył, nie dość, że sam wkrótce dołączył do dominikańskiej braci, to jeszcze dążył do tego, by pociągnąć za sobą swoich kolegów i przyja- ciół. Właśnie z myślą o nich tę książeczkę napisał. Można wysnuć wniosek, że to nie Jordan, ale Do- minik był oszczędny w słowach i świadomie przemil- czał wiele spraw. Jego życie ukrywa się za dziełem, które stworzył i z którym całkowicie się utożsamiał. Jak pisał jego biograf, ojciec Humbert M. Vicaire, Dominik usuwając w cień swoją osobę, postępował śladem wielkich misjonarzy pierwszego tysiąclecia chrześcijaństwa. „Chciał być w najgłębszym znacze- niu »pielgrzymem dla Chrystusa«, który opuścił swój kraj, diecezję, rodzinę, aby stać się »obcym z powodu imienia Chrystusa«, do tego stopnia, że nie miał na- wet celi we własnym klasztorze i umierał w cudzej celi i w cudzym ubraniu”. Od Jordana wiemy, że Dominik urodził się w Ka- stylii, w diecezji Osma, w miasteczku Caleruega, nazy- wanym też w miejscowym dialekcie Calaroga. Nieco później rodak i współbrat Dominika, Piotr Ferrandi, dodał w Żywocie, który napisał w 1234 roku, tuż po kanonizacji założyciela zakonu, że rodzicami Domi- nika byli Feliks i Joanna. W latach osiemdziesiątych XIII wieku inny dominikanin, Teodoryk z Apoldy, tym 11 razem Niemiec, który skrzętnie zebrał wszelkie dostęp- ne w swoich czasach wiadomości o Dominiku, podał rok 1170 jako datę ślubu Feliksa i Joanny. Historycy, na podstawie tych informacji oraz przebiegu studiów i kariery duchownej Dominika, sądzą, że urodził się on w latach 1171–1173 lub jeszcze później, w latach 1173– –1175. Najstarsze źródła podają, że matka Dominika przed jego urodzeniem miała sen, iż urodziła psa z pło- nącą pochodnią w pysku, który zapalał nią cały świat. Może ów sen wyrażał jej lęki związane z trudną ciążą i połogiem, Dominik do dzisiaj uchodzi za opiekuna małżonków, którzy nie mogą doczekać się potomstwa. Jednak identyczny motyw pojawił się wcześniej w ży- wotach wielkiego cystersa, św. Bernarda z Clairvaux, który – także w oczach pierwszych pokoleń dominika- nów – uchodził za przykład doskonałego, płomiennego kaznodziei. A zatem był to sen proroczy – wskazujący na przyszłą misję Dominika. Wiemy też, że Dominik miał dwóch braci, prawdopodobnie starszego od niego Manesa, który za nim wstąpił do zakonu, i drugiego, także duchownego o nieznanym imieniu, który wpraw- dzie do zakonu nie wstąpił, ale pozostawił po sobie wspomnienie jako o opiekunie ubogich. Mniej więcej w tym samym czasie co Teodoryk z Apoldy o Dominiku pisał także hiszpański domini- kanin, Roderyk z Cerrato, świadek cenny, bo pochodził z jego rodzinnych stron, a nadto w 1272 roku specjal- nie udał się do Caleruegi, by poznać tamtejszą tradycję. O matce Dominika, Joannie, Roderyk z Cerrato powia- 12 da, że wśród innych kobiet jaśniała cnotą, roztropno- ścią, miłosierdziem i współczuciem dla strapionych. Kiedyś, gdy jej mąż Feliks był w podróży, rozdzieliła wśród ubogich cały zapas wina z domowej beczułki. Kiedy mąż po powrocie dowiedział się o tym, nie krył niezadowolenia i zażądał wina do posiłku. Zmartwio- na Joanna poleciła się Bogu i oto z pustej beczki wino popłynęło obfi cie. Cud, jakich wiele w hagiografi i. Podobnie została wyratowana z opresji inna pobożna niewiasta, która cały domowy zapas wina ofi arowa- ła dominikańskim kaznodziejom. My odczytujemy tę opowieść jako świadectwo wrażliwości Joanny na po- trzeby biedaków i jej świętości, o której już wówczas byli przekonani mieszkańcy Caleruegi. Najważniejsze, że tę wrażliwość potrafi ła przekazać swojemu synowi. Feliksa, ojca Dominika, Roderyk z Cerrato okre- ślił jako człowieka czcigodnego i zamożnego. Chyba to dało później podstawy do wniosku, że Feliks i Joan- na należeli do warstwy rico hombre – wielkich panów. Caleruega nie należała jednak do jednego właściciela, lecz miało w niej udziały kilka osiadłych w okolicy ro- dzin. Rodziny te po kanonizacji Dominika ufundowa- ły tam klasztor mniszek i w dokumencie fundacyjnym dla tego klasztoru określiły swe więzy z Dominikiem słowem naturaleza, które oznaczało pokrewieństwo, ale częściej więź sąsiedztwa lub zależności feudalnej. Stąd zapewne w XV wieku zaczęto wywodzić pocho- dzenie ojca św. Dominika z rodu Guzmánów, a matki z innego możnego rodu Aza. Przekonanie to z czasem 13 głęboko zakorzeniło się w hagiografi i, przyjęli je tak- że niektórzy historycy piszący o Dominiku. Jednak jest więcej wątpliwości. Wśród Guzmánów znanych z czasów współczesnych Dominikowi nie spotykamy imion: Feliks, Dominik i Manes, a w rodzinie Aza – Joanna, a powtarzanie imion było zwyczajem w moż- nych rodach. Nie widać też, by któryś z ówczesnych Guzmánów wspierał Dominika w jego działalności, a przecież jeden z nich był wicehrabią Narbony, w cza- sie gdy późniejszy założyciel Zakonu Kaznodziejów głosił tam kazania przeciwko heretykom. O związkach Dominika z rodziną Guzmánów nie wspominają ani autorzy najstarszych jego żywotów, którzy jak Jordan poznali go osobiście, ani bliscy mu bracia, ani żaden ze świadków składających zeznania na procesie ka- nonizacyjnym. Nie ma też o tym wzmianki w żadnym z licznych dokumentów wystawionych dla Dominika i jego zakonu. Wydaje się więc, że rody szlacheckie z okolic Caleruegi przyznały się do swego rodaka do- piero po jego kanonizacji, a jeszcze później dwa z nich uznały go za swojego krewnego. Opinię Roderyka z Cerrato, że Feliks był człowie- kiem zamożnym, trzeba także traktować z ostrożnością. Feliks na pewno potrafi ł zapewnić spokojny byt swojej rodzinie, synom zdobycie wykształcenia niezbędnego dla duchownych, a Dominikowi nawet drogie wówczas książki. Nie ma jednak śladu, by oboje z Joanną pozo- stawili dzieciom w spadku jakieś posiadłości. Wpraw- dzie istnieje tradycja, że domem rodzinnym Dominika 14 była wieża obronna, która do dzisiaj góruje nad Caleru- egą, ale poza tym nic nie wskazuje na to, by Feliks był rycerzem, a przecież to było przywilejem i obowiąz- kiem stanu szlacheckiego. Kilka lat temu jeden z historyków, powołując się na wzmiankę Roderyka z Cerrato o podróżach Feliksa, wy- sunął przypuszczenie, że mógł być on kupcem. Przypo- mina się tu postać syna innego kupca – św. Franciszka z Asyżu, rówieśnika i towarzysza Dominika na tej sa- mej drodze naśladowania Chrystusa. Pogodna Umbria, w której wyrósł Franciszek, bardzo się jednak różniła od Hiszpanii, gdzie toczyła się trwająca wieki walka jej dawnych chrześcijańskich mieszkańców z mu- zułmańskimi najeźdźcami. Piękny i bogaty Asyż nie przypominał też niewielkiej Caleruegi, położonej pra- wie tysiąc metrów nad poziomem morza na wyżynie Starej Kastylii, nad jednym z północnych dopływów rzeki Duero. Patrząc na smutny i monotonny krajobraz jej okolic, latem wypalony gorącym słońcem, a zimą wystawiony na chłodne wiatry, trudno uwierzyć, że w czasach rzymskich niewiele kilometrów stamtąd tęt- niło życiem ludne miasto Clunia (Colonia), z którego przetrwały do dziś resztki monumentalnych budowli. Caleruega powstała w czasach ponownej kolonizacji ziem zdobywanych z trudem przez władców Kastylii, kiedy wracali tam potomkowie ich dawnych miesz- kańców oraz przybysze z Asturii i Galicji, Baskowie i chrześcijańscy uciekinierzy z arabskiego Południa zwani mozarabami. Jej nazwa pojawia się pierwszy raz 15 w 1062 roku i pochodzi zapewne od słowa calera – piec do wypalania wapna. Świadkiem tamtych niespo- kojnych czasów jest mieszkalna wieża obronna, przy której zbudowano później klasztor mniszek. Po zajęciu Toledo w 1085 roku i wyparciu Arabów na południe od rzeki Tag nadeszły dla Starej Kastylii spokojniejsze czasy. Tuż po roku 1100 wrócili do Osmy biskupi. Liczba mieszkańców Caleruegi tak wzrosła, że w pierwszej połowie XII wieku biskup Osmy założył tam parafi ę. Był to jeden z licznych epizodów odbudo- wy organizacji kościelnej na tych ziemiach. Na okolicę promieniował duchowo klasztor Benedyktynów w Si- los, odnowiony w połowie XI wieku przez jego opata św. Dominika z Silos, którego imię otrzymał nasz Do- minik. Nieco później benedyktyni osiedli też w Gumiel de Izan, skąd w 1194 roku wyparli ich cystersi z Cala- trava, niezwykłego w tym zakonie opactwa, w którym mnisi byli rycerzami. Było to możliwe w czasach walk o uwolnienie chrześcijan spod panowania muzułmań- skiego. Od dzieciństwa przeznaczony do stanu duchowne- go, Dominik pobierał pierwsze nauki od swego wuja, archiprezbitera w Gumiel de Izan, a gdy osiągnął od- powiedni wiek, trzynaście lub czternaście lat, rodzice wysłali go na studia sztuk wyzwolonych, czyli fi lozofi i w znanej wówczas szkole katedralnej w Palencji. „Po pewnym czasie, widząc ich małą owocność – pisze Jordan – Dominik zwrócił się ku teologii”. Być może doszedł tu do głosu zamysł dydaktyczny Jordana, mi- 16 strza sztuk wyzwolonych i zapewne wykładowcy logi- ki na uniwersytecie paryskim, który sam zwrócił się ku teologii i kaznodziejstwu, i w ten sposób chciał zachę- cić swoich studentów do pójścia tym samym śladem. W rzeczywistości ów wstępny okres nauki zajął Domi- nikowi zapewne siedem lat i dopiero po jego ukończe- niu mógł studiować teologię, co trwało następne cztery lata. Niezmordowanie zgłębiał wtedy Pismo Święte, poświęcając na to bezsenne noce. „Ta praca wydawała w nim – to znowu zdanie Jordana – zbawienne owoce, tak że można było odnieść do niego słowa Ewangelii: »Błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strze- gą go«” (Łk 11,28). W pamięci tych, którzy znali Dominika z lat stu- diów, zachowało się też wspomnienie, że podczas klę- ski głodu sprzedał on swoje książki i inne cenne rzeczy, by wesprzeć ubogich. Swym przykładem pobudził do ofi arności innych studentów teologii i ich mistrzów z uczelni. Możliwe, że chodziło o wydarzenia będące skutkiem wojny w 1196–1197 roku, kiedy głód zapa- nował „w tamtych stronach”, czyli w okolicach Palen- cji. Odpowiada to informacji Jordana, że skoro wieść o gorliwości Dominika dotarła w 1198 roku do biskupa Osmy Marcina, ten postanowił powołać go do grona kanoników swojej kapituły katedralnej. Głównym obowiązkiem kanoników kapituły kate- dralnej była służba liturgiczna. Reforma gregoriańska rozszerzyła w XII wieku ich udział w zarządzie diece- zji – uzyskali wtedy prawo wyboru biskupa – i zachę- 17 cała do duszpasterstwa, którego przykładem miało być życie jerozolimskiej wspólnoty apostołów. Szukano takich zasad i form życia wspólnego, które pozwoli- łyby kanonikom osiągnąć ten ideał. Biskupi Osmy też podejmowali starania o zreformowanie kapituły swej katedry. W 1199 roku papież Innocenty III zatwierdził jej statut, który określił zasady życia wspólnego we- dług reguły św. Augustyna. Jednak by osiągnąć ten cel, nie wystarczała zmiana prawa, potrzebni byli ludzie gotowi podjąć takie życie. Takim człowiekiem mimo młodego wieku był Do- minik. Jordan pisze górnolotnie, że „wśród kanoników jaśniał on jak jutrzenka pokorą serca i świętością, za- uważono jego miłość do bliźnich i żarliwą modlitwę za strapionych i nieszczęśliwych”. Brat Szczepan z Hisz- panii zeznał na procesie kanonizacyjnym, że kochali go wszyscy, „bogaci i biedni, Żydzi i poganie, których przecież nie brak w Hiszpanii”. Ulubioną lekturą Do- minika stały się Rozmowy ojców pustyni Jana Kasja- na, który zebrał doświadczenie duchowe mnichów Wschodu, aby przekazać je na Zachodzie. Ta książka wprowadzała Dominika, podobnie jak wcześniej mni- chów reguły św. Benedykta oraz kanoników z różnych wspólnot życia regularnego, w tradycję monastyczną, a w przyszłości miała się też stać ważną lekturą ducho- wą dominikanów. O zaufaniu, jakim darzyli Dominika biskup i kanonicy kapituły katedralnej jego diecezji, świadczy, że już w roku 1199 roku powierzono mu opiekę nad zakrystią, gdzie przechowywano nie tylko 18 kosztowne szaty, naczynia i księgi liturgiczne, ale tak- że archiwum diecezji. 13 stycznia 1201 roku, wkrótce po przyjęciu święceń kapłańskich, Dominik został sub- przeorem kapituły. Mimo obowiązków duszpasterskich i innych, które wynikały z pełnionych przez Dominika funkcji, był to dla niego pełen pokoju czas, w którym mógł się od- dać lekturze słowa Bożego i kontemplacji. Nie trwał on jednak długo. „Zdarzyło się bowiem wówczas – pisze autor Książeczki o początkach Zakonu Ka- znodziejów – iż Alfons, król Kastylii, chciał, by jego syn, Ferdynand, poślubił pewną pannę szlachetnego rodu z marchii. Z tego to powodu udał się do wspo- mnianego biskupa Osmy z prośbą, aby zgodził się być jego posłańcem w tej sprawie”. Król Alfons VIII (1158–1214) miał dwóch synów o imieniu Ferdynand. Pierwszy zmarł w 1188 roku, drugi urodzony w 1189 roku otrzymał to samo imię. Choć w naszym pojęciu był jeszcze młodym chłopcem, zbliżał się do wieku, który uznawano za odpowiedni do zawarcia małżeń- stwa, dlatego królewski ojciec zatroskany o ciąg- łość dynastii nie chciał zaniedbać sprawy małżeństwa swego syna a zarazem następcy tronu. „Biskup – pisze dalej Jordan – przystał na prośby króla i wkrótce wraz z towarzyszącymi mu osobami, dobranymi stosownie do wymagań jego godności, wśród których był także wspomniany mąż Boży, Dominik, subprzeor jego ko- ścioła, udał się w drogę i dotarł do Tuluzy”. Była jesień 1203 roku. 19 SPIS TREŚCI Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5 Dzieciństwo i młodość Dominika . . . . . . . . . . . . . . 9 Ad marchias . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 21 Początki działalności kaznodziejskiej . . . . . . . . . . . 33 Starania o papieskie potwierdzenie braci kaznodziejów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 43 Niezwykłość propozycji Dominika . . . . . . . . . . . . . 49 Praca nad organizacją zakonu . . . . . . . . . . . . . . . . . 61 Rozesłanie braci. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 65 Podróże i umacnianie braci . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 71 Człowiek i dzieło . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 93 103
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Święty Dominik
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: