Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00090 005525 13071041 na godz. na dobę w sumie
Święty Stanisław. Rzeczywistość i legenda - ebook/pdf
Święty Stanisław. Rzeczywistość i legenda - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Armoryka Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8064-142-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> historia
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

U schyłku lat siedemdziesiątych XI wieku rozegrał się na ziemiach polskich tajemniczy konflikt, w którego efekcie biskup krakowski Stanisław został zamordowany, a król Bolesław pozbawiony władzy i wygnany. Ogromne zainteresowanie „factum św. Stanisława”, nieustannie, po dziś dzień, stanowi przedmiot omawiany w różnych rozprawach, jak i opracowaniach popularnych. Pierwszy kronikarz Gall Anonim pozostawił czytelnikom enigmatyczny przekaz, zaś Mistrz Wincenty, przeciwstawił dwie tradycje: duchowieństwa krakowskiego oraz dynastyczną. Późniejsza literatura dostarcza wielu, nie rzadko kontrowersyjnych i pozbawionych umocowania w źródłach hipotez, by wymienić słynne „Szkice historyczne jedenastego wieku” Tadeusza Wojciechowskiego. Książka Artura Lisa „Święty Stanisław. Rzeczywistość i legenda” omawia spory historiograficzne związane z biskupem krakowskim i jego konfliktem z monarchą.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Artur Lis ŚWIĘTY STANISŁAW RZECZYWISTOŚĆ I LEGENDA Armoryka Artur Lis ŚWIĘTY STANISŁAW RZECZYWISTOŚĆ I LEGENDA Artur Lis ŚWIĘTY STANISŁAW RZECZYWISTOŚĆ I LEGENDA Armoryka Sandomierz 2016 Seria: BIBLIOTEKA TRADYCJI EUROPEJSKIEJ Nr 79 Redaktor serii: Andrzej Sarwa Projekt okładki: Juliusz Susak Grafika na okładce: Czesława Bida, Święty Stanisław (2015) Recenzenci: prof. dr hab. Czesław Deptuła dr hab. Piotr Nowakowski Copyright © 2016 by Artur Lis   Wydawnictwo „Armoryka” Wydawnictwo ARMORYKA ul. Krucza 16 27­600 Sandomierz tel. 15 833 21 41 e­mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl http://www.armoryka.pl/ ISBN 978­83­8064­142­6 WSTĘP Dzieje państwa polskiego za panowania Bolesława Śmia­ łego­Szczodrego budzą spory historyków, w których pierwsze miejsce odgrywa kwestia sporu między tym władcą a bisku­ pem Stanisławem ze Szczepanowa. U schyłku lat siedemdzie­ siątych XI wieku rozegrał się na ziemiach polskich tajemniczy konflikt, w którego efekcie władca wraz z rodziną, udał się na wygnanie,   skąd   nigdy   nie   powrócił.   Tajemnica   panowania i przyczyny upadku Bolesława Śmiałego nieustannie, po dziś dzień, stanowią przedmiot omawiany w różnych dysertacjach, jak i opracowaniach popularnych. Ogromne zainteresowanie „factum św. Stanisława”, czyli „czynu św. Stanisława”, czy też „sprawy św. Stanisława” przynosiło i przynosi kolejne rze­ czowe rozprawy naukowe. Nie będę w niniejszym szkicu od­ woływał się do całej literatury przedmiotu, ograniczając się do prac, które wniosły trwały wkład do rekonstrukcji dziejów. Celem tej części pracy pragnę uczynić rozważania nad recep­ cją   wincentyńskiej   wizji   sporu   na   linii   biskup   –   monarcha w historiografii.  5 KONTEKST HISTORYCZNY PROBLEMU Nasz pierwszy dziejopis – Gall Anonim przekazał wysoce lapidarny opis konfliktu biskupa z monarchą1: „Jak zaś doszło 1 „Otóż nie ulega wątpliwości, że Galla należy łączyć z Italią, a konkretnie z We­ necją, będącą wówczas jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się ośrodków literatury łacińskiej w Europie. (…) Z tego kręgu kulturowego, który można określić, jako północnowłoski lub adriatycki, wywodził się Gall Ano­ nim, utożsamiany i identyfikowany przez nas z Mnichem z Lido” za: T. Jasiń­ ski, O pochodzeniu Galla Anonima, Kraków 2008, s. 107­108. Podstawowa li­ teratura na temat Galla Anonima:  Gesta Principum Polonorum: The Deeds of the Princes of the Poles, translated and annotated P. W. Knoll and F. Schaer, Budapest­New York 2003; J. Banaszkiewicz, Młodzieńcze gesta Bolesława Krzy­ woustego, czyli jak zostaje się prawdziwym rycerzem i władcą [w:] Theatrum cere­ moniale na dworze książąt i królów polskich, red. M. Markiewicz, R. Skowron, Kraków 1999, s. 11­29; D. Borawska, Gallus Anonim czy Italus Anonim, „Prze­ gląd Historyczny” 56(1965), s. 111­119; T. Jasiński, Rozwój średniowiecznej prozy rytmicznej a pochodzenie i wykształcenie Galla Anonima [w:] Cognitioni Gestorum. Studia z dziejów średniowiecza dedykowane Profesorowi Jerzemu Strzelczykowi, red. D. A. Sikorski, A. Wyrwa, Poznań­Warszawa 2006, s. 185­ 193; G. Labuda, Zamiana Galla­Anonima, autora pierwszej „Kroniki dziejów Polski”, na Anonima­Wenecjanina, „Studia Źródłoznawcze” 44(2006), s. 117­ 125; M. Plezia,  Nowe studia nad Gallem­Anonimem  [w:]  Mente et litteris. O kulturze i społeczeństwie wieków średnich, Poznań 1984, s. 111­120; P. Wi­ szewski, Domus Bolezlai. W poszukiwaniu tradycji dynastycznej Piastów (do około 1138 roku), Wrocław 2008. Zob. M. Plezia, Gall­Anonim, [w:] Pisarze staropolscy. Sylwetki, t. I, red. S. Grzeszczuk, Warszawa 1991, s. 54­92; A. Dą­ brówka, Średniowiecze. Korzenie, Warszawa 2007, s. 44­58. 7 do wypędzenia króla Bolesława z Polski, długo byłoby o tym mówić; tyle wszakże można powiedzieć, że nie powinien po­ mazaniec na pomazańcu jakiegokolwiek grzechu karać ciele­ śnie. Wiele mu to bowiem zaszkodziło, gdy za grzech grzechu się dopuścił, i za bunt wydał biskupa na obcięcie członków, przecież  zdrajcy  biskupa­buntownika nie usprawiedliwiamy, ani króla tak szpetnie dochodzącego swoich praw nie zaleca­ my, lecz pozostawiamy te sprawy, a opowiedzmy, jak został przyjęty na Węgrzech”2. Już we wcześniejszych partiach kro­ niki Gall Anonim podkreślał, iż Bolesław Śmiały „który swy­ mi czynami wystarczająco zrównałby się z czynami przodków, 2  Anonim   tzw.   Gall , Kronika polska, tłum. R.   Grodecki , Kraków 1923, ks. I, rozdz. 27, s. 95;  Anonim   tzw.   Gall,  Kronika polska, tłum. R. Grodecki,  M. Plezia , wyd. 7, Wrocław 1996, ks. I, rozdz. 27, s. 27; Tekst łaciński: „Qualiter autem rex Boleslaus de Polonia fuit eiectus, longum existit enerrare, sed hoc dicere licet, quod non debuit christus  in  christum  peccatum  quodlibet  corporaliter  vindicare.  Illud enim multum sibi nocuit, cum peccato peccatum adhibuit, cum pro tra­ ditione pontificem truncationi membrorum adhibuit. Neque enim tradi­ torem episcopum excusamus, neque regem vindicantem sic se turpiter commcndamus, sed hoc in medio desseramus et in Ungaria receptus fuerit disseramus. Cum audisset Wladislaus Bolezlaum advenire, partim gaudet ex amico, partim restat loicus irae, partim ex recepto quidem fratre gaudet et amico, sed deferre Wladislao facto dolet inimico”  za: Anonim   tzw.   Gall, Kronika czyli dzieje książąt i władców polskich, wyd. K. Maleczyński, [w:]  Monumenta Poloniae Historica,  Nova se­ ries, (cyt., dalej: MPH), t. II, Kraków 1952, lib. I, cap. 27, Pag. 52­53 8 gdyby nie kierował nim nadmiar ambicji lub próżności”3. Sło­ wa te poświadcza wiele epizodów z życia Bolesława II, by tyl­ ko wymienić: wytarganie za brodę króla Rusinów zamiast po­ kojowego   pocałunku,   brak   rozwagi   i   niezbyt   przemyślane działania podczas walk z Czechami i Pomorzanami, wreszcie już podczas wygnania na Węgrzech próba poniżenia Włady­ sława, który wyszedł na jego przywitanie. Podkreślić należy, że opisując konflikt z biskupem Stanisławem, Anonim w rów­ nym stopniu skrytykował obu bohaterów. Konkludując, z opo­ wiadania Galla Anonima dowiadujemy się, iż 1) biskup Stani­ sław został zabity; 2) zabójstwo to było wynikiem konfliktu biskupa z królem Bolesławem; 3) w następstwie tego zabój­ stwa król musiał udać się na wygnanie na Węgry4. Idąc dalej, w optyce naszych zainteresowań znalazł się opis męczeństwa św. Stanisława w „Kronice” mistrza Wincentego Kadłubka. Jest to dzieło, które stoi u progu kształtowania się świadomej i rozumnej polskiej myśli historycznej i recepcji twórczej, która służyła aktualnym potrzebom kraju i jego am­ bicji samookreślenia się we wspólnocie państw i ludów cywili­ zacji  zachodniej5. Oto interesujący  nas fragment:  „A [król] z takim zapamiętaniem prowadził wojnę, iż rzadko przebywał 3  Tamże, ks. I, rozdz. 22, s. 48. 4   G.   Labuda,  Korona i infuła. Od monarchii do poliarchii, Kraków 1996, s. 9 [seria: Dzieje Narodu i Państwa Polskiego].  5  Zob. Błogosławiony Wincenty Kadłubek. W 800­lecie sakry biskupiej, „Cistercium Mater Nostra” R. II 2(2008),   red.  M.   Starzyński,   M. Zdanek, Kraków 2008, ss. 332. 9 w zamku, ciągle w obozie, rzadko w ojczyźnie, wciąż wśród nieprzyjaciół. (…) Gdy bowiem król bardzo długo przebywał to w krajach ruskich, to prawie że poza siedzibami Partów, słudzy nakłaniają żony i córki panów do ulegania swoim chu­ ciom: jedne znużone wyczekiwaniem mężów, inne doprowa­ dzone do rozpaczy, niektóre przemocą dają się porwać w obję­ cia czeladzi. Ta zajmuje domostwa panów, umacnia obwało­ wania, nie tylko wzbrania panom powrotu, lecz zgoła wojnę wydaje powracającym. Za to osobliwe zuchwalstwo panowie wydali z trudem poskromionych na osobliwe męki. Również i niewiasty, które własnowolnie uległy sługom, poniosły z roz­ kazania zasłużone kary, gdyż poważyły się na okropny i nie­ słychany   występek,   którego   nie   da   się   porównać   z   żadną zbrodnią. (…) Bolesław bowiem  poniechawszy umiłowania prawości, wojnę prowadzoną z nieprzyjaciółmi zwrócił prze­ ciwko swoim. Zmyśla, że oni nie mszczą na ludzie swoich krzywd, lecz w osobie króla na królewski nastają majestat. Al­ bowiem, czymże król będzie, gdy lud się oddali? Mówi, że nie podobają mu się żonaci, gdyż więcej obchodzi ich sprawa nie­ wiast niż względem władcy uległość. Żali się, iż nie tyle opu­ ścili go oni wśród wrogów, ile dobrowolnie na pastwę wrogów wydali. Domaga się przeto głowy dostojników, a tych, których otwarcie dosięgnąć nie może, dosięga podstępnie. Nawet nie­ wiasty, którym mężowie przebaczyli, z tak wielką prześlado­ wał potwornością, że nie wzdragał się od przystawiana do ich piersi szczeniąt, po odtrąceniu niemowląt, nad którymi nawet 10 wróg się ulitował! Bo dołożył do tego, iż tępić, a nie chronić należy gorszący nierząd. A gdy prześwięty biskup krakowski Stanisław nie mógł od­ wieźć go od tego okrucieństwa, najpierw grozi mu zagładą królestwa, wreszcie wyciąga ku niemu miecz klątwy. Atoli on, jak był zwrócony stronę nieprawości, w dziksze popada sza­ leństwo, bo pogięte drzewa łatwiej złamać można niż napro­ stować. Rozkazuje, więc przy ołtarzu, pośród infuł, nie okazu­ jąc uszanowania ani dla stanu, ani dla miejsca, ani dla chwili – porwać biskupa! Ilekroć okrutni służalcy próbują rzucić się na niego, tylekroć skruszeni, tylekroć na ziemię powaleni ła­ godnieją. Wszak tyran, lżąc ich z wielkim oburzeniem, sam podnosi świętokradzkie ręce, sam odrywa oblubieńca od łona oblubienicy, pasterza od owczarni. Sam zabija ojca w obję­ ciach córki i syna w matki wnętrznościach. O żałosne, najża­ łobniejsze śmiertelne widowisko! Świętego bezbożnik, miło­ siernego zbrodniarz, biskupa niewinnego najokrutniejszy świę­ tokradca rozszarpuje, poszczególne członki na najdrobniejsze cząstki rozsiekuje, jak gdyby miały ponieść karę [nawet i] po­ szczególne cząstki członków”6. Kolejność wydarzeń w relacji Mistrza Wincenty jest, więc następująca: 1) król stale przebywa ze swoimi wojskiem poza 6   Mistrz   Wincenty   Kadłubek ,   Kronika   polska,   przeł.   i   oprac. B. Kürbis, Wrocław 2008, ks. II, rozdz. 18, s. 74­75; Mistrza Wincen­ tego zwanego Kadłubkiem Kronika Polska, wyd., komentarz i wstęp M. Plezia , [w:] MPH s.n., t. 11, Kraków 1994, lib. II, cap. 18, pag. 55. 11 granicami kraju; 2) z tego powodu w kraju zapanował „nie rząd”,   przejawiający   się   rozluźnieniem   obyczajów   małżeń­ skich   oraz   zuchwalstwem   niewolnych;   3)   powracający   na wieść o tym rycerze surowo karali zarówno swoje żony, jak i sługi; 4) z kolei opuszczony przez własnych rycerzy król – po powrocie do kraju – przystępuje do karania rycerzy za dezercję oraz prześladowanie jemu podległych, a także karze uległe żon nawet te, którym wybaczyli mężowie; 5) rycerze i dostojnicy państwowi zawiązali przeciwko Bolesławowi sprzysiężenie na czele, którego miał stać m. in. biskup Stanisław; 6) biskup na­ pomina króla, aby odstąpił od zemsty, a gdy to nie skutkuje, grozi mu klątwo; 7) król rozkazuje zabić Stanisława, a gdy nie potrafią tego uczynić jego siepacze, gdyż biskup odprawiał mszę św., sam Bolesław go zabija; 8) nad porąbane ciało zla­ tują się orły i rozbłyskują cudowne światła; 9) niektórzy kapła­ ni podnoszą zrośnięte w cudowny sposób ciało i chowają je w kościele św. Michała; 10) król będąc już na wygnaniu, rzuca potwarz na biskupa7.  7  Tak też: G.   Labuda, Korona i infuła, s. 9­10; J.   Rajman, Przedka­ nonizacyjny kult św. Stanisława biskupa, „Nasza Przeszłość” 80(1993), s. 5­48, cyt., s. 14. 12 PRZEGLĄD HISTORIOGRAFII Pierwszym   dziełem   stricte   hagiograficznym   czerpiącym pełnymi garściami z wizji Wincentego Kadłubka był żywot św. Stanisława8 pióra dominikanina krakowskiego – Wincen­ tego z Kielczy (ok. 1200­1262)9. Ten dominikanin – hagiograf miał pochodzić z Kielc lub jak wolą inni z Kielczy na Śląsku Opolskim, i był autorem „Vita minor” i „Vita maior” (według Gerarda Labudy zwanych „Legendą o św. Stanisławie” i „Ży­ wotem   św.   Stanisława”)10.   W  „Vita   minor”,   w  rozdziale   7 8 Vita   sancti   Stanislai   episcopi   Cracoviensis   (minor),   wyd. W. Kętrzyński , [w:] MPH, t. IV, Lwów 1884, s. 238­285; Vita sancti Stanislai, episcopi Cracoviensis (V. maior), auctore fratre Vincentio de Ordine fratrum Predicatorum, wyd. W. Kętrzyński , [w:] MPH, t. IV, Lwów 1884, s. 319­438; Wincenty z Kielc , Żywot mniejszy św. Sta­ nisława  i  Żywot większy św. Stanisława, tłum. J. Pleziowa, „Analecta Cracoviensia” 11(1979), s. 143­164 i 165­220. 9 Szerzej:  A.   Witkowska ,  Trzynastowieczne miracula św. Stanisława biskupa krakowskiego, [w:] tejże, Sancti – Miracula – Peregrinationes. Wybór tekstów z lat 1974­2008, Lublin 2009, s. 212­225; Z.   Sułow­ ski,   Z.   Wiktorzak ,  Stanisław   ze   Szczepanowa,   [w:]  Hagiografia polska.   Słownik   bio­bibliograficzny,   red.  R.   Gustaw,   t.   2,   Poznań 1972, s. 419­435, obszerna bibliografia (R. Gustaw), s. 435­455.  10  Zob. M.   Plezia, Wincenty z Kielc historyk polski z pierwszej połowy XIII wieku, „Studia Źródłoznawcze” 7(1962), s. 15­41;  G.   Labuda, Twórczość   hagiograficzna   i   historiograficzna   Wincentego   z   Kielczy, „Studia Źródłoznawcze” 16(1971), s. 103­137; tenże,  Zapiski roczni­ 13 wprowadza konflikt biskupa z królem Bolesławem, a kolejne rozdziały, wydają się być ukrytą polemiką z zarzutami sformu­ łowanymi   przez   Bolesława   Śmiałego   w   „Kronice”   mistrza Wincentego. Jak zauważa Edward Skibiński: „mamy w „Vita Minor” moralitet przedstawiający konflikt między władcą i bi­ skupem. Wincenty z Kielczy przejął tu sposób wykładania Ka­ dłubka, nadając swojemu dziełu dyskursywny charakter.  Po­ dobnie również jak Kadłubek skoncentrował się na wielkim konflikcie, starając się wszechstronnie go ukazać. Jednocze­ śnie jednak odszedł tu Wincenty z Kielczy od Kadłubkowej wizji historycznej akcentującej pozytywne strony świeckiego państwa. W jego koncepcji państwo to załamało się w związku z zabójstwem dokonanym przez władcę”11. Hipotezą pozostaje autorstwo tzw. „Zaginionej kroniki” – kontynuacji dzieła Win­ centego   Kadłubka,   które   wspominany   już   Gerard   Labuda, przypisał właśnie Wincentemu z Kielczy12. Należy także podkreślić, iż w kolejnych kronikach polskie­ go średniowiecza: tzw. „Dzierzwy” (Mierzwy), „Kronice wiel­ karskie   w   „Żywotach   świętego   Stanisława”   Wincentego   z   Kielczy, „Roczniki   Humanistyczne”   34(1986),   s.   319­332;  A.   Witkowska, Miracula   małopolskie   z   XII   i   XIV   wieku   –   Studium   źródłoznawcze, „Roczniki Humanistyczne” 19(1971), z. 2, s. 29­161. 11   E.   Skibiński, Gramatyka i retoryka w „Chronica Polonorum” mi­ strza Wincentego zwanego Kadłubkiem. Forma językowa na usługach myśli, Poznań 1993, s. 203 i n. (mps.) 12  G.   Labuda, Zaginiona kronika w rocznikach Jana Długosza, Poznań 1983. 14 kopolskiej” czy powstałej w Lubiążu „Kronice polskiej” (Pol­ sko­śląskiej) ­ odnajdujemy abrewiację dzieła Wincentego Ka­ dłubka13. Ogromny wpływ na potomnych miała  pozytywna opinia Jana Długosza (1415–1480)14, który odmalował sylwetkę Ka­ dłubka w wielkich rysach15. Ten XV­wieczny kronikarz kra­ kowski nazywa Wincentego „niezwykle hojnym biskupem”, podkreśla   jego   „ogromną   pobożność”   i   „głęboką   pokorę”, stwierdzając, iż powinien cieszyć się „wieczną sławą”16. Nie 13   Kronika książąt polskich, wyd. Z. Węclewski, [w:] MPH, t. III, Lwów 1878, s. 423­578; Kronika Mierzwy, wyd. A. Bielowski, [w:] MPH, t. II, Lwów 1872, s. 145­190; Kronika polska [polsko­śląska], wyd. L. Ćwikliński, [w:] MPH, t. III, Lwów 1878, s. 578­656; Kronika Wielkopolska, wyd. B. Kürbis, [w:] MPH, s.n., t. VIII, Warszawa 1970; Kronika Wielkopolska, tłum. K. Abgarowicz, komentarz B. Kürbis, Warszawa 1965. Zob. D. Pierre, Les sources de l’histoire de Pologne à l’époque des Piasts, Paris 1934; J. Dąbrowski, Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480), Wrocław 1964; J. Banaszkiewicz, Kronika Dzierzwy. XIV­wiecz­ ne kompendium historii ojczystej, Wrocław 1979. 14 M.   Plezia, Jan Długosz, [w:] Pisarze staropolscy. Sylwetki, t. I, red. S.   Grzeszczuk , Warszawa 1991, s. 132­173;  A.   Dąbrówka,  Śre­ dniowiecze. Korzenie, Warszawa 2007, s. 366­372. 15  J. Szymański, Wincenty, [w:] Hagiografia polska. Słownik bio­bibliograficz­ ny, red. R. Gustaw, t. 2, Poznań­Warszawa­Lublin 1972, s. 528. 16   J.   Długosz,  Roczniki, czyli Kroniki Sławnego Królestwa Polskiego, księga VI, Warszawa 1973, s. 276, 284, 296; S.   Kiełtyka, Sylwetka duchowa bł. Wincentego Kadłubka, w świetle historii i tradycji, Rzym 1965, s. 6; D.  Olszewski , Kult bł. Wincentego Kadłubka w Jędrzejo­ wie,  [w:]  Cystersi w Polsce. W 850­lecie fundacji opactwa jędrzejow­ skiego, red. D. Olszewski , Kielce 1990, s. 152. 15 dziwi, więc fakt, że Jan Długosz w napisanym żywocie św. Stanisława17  oraz   w   swych   znamiennych   „Rocznikach   Pol­ skich”18  przedstawił ideologię sporu biskup­król według mi­ strza Wincentego. Warto jednak pamiętać, że Jan Długosz na­ pisał „Vita sanctissimi Stanislai” (wyd. 1511) – dzieło o wy­ mowie antykrólewskiej, w latach banicji (1461­63), na którą został   skazany   przez   Kazimierza   Jagiellończyka   w   wyniku sporu (1461 r.) o obsadę biskupstwa krakowskiego (Długosz opowiadał się za Jakubem z Sienna, bratankiem Oleśnickie­ go)19. Oto interesujący nas fragment Roczników Jana Długo­ sza traktujący o biskupie Stanisławie: „Kiedy król Bolesław 17   J.   Długosz,  Vita   sanctissimi   Stanislai,  wyd.  I.   Polkowski, Ż. Pauli, [w:] tegoż, Opera omnia, t. I, Cracoviae 1887, s. 5­181. 18  U.   Borkowska, Św. Stanisław w koncepcji historii narodowej Jana Długosza, „Znak” 31(1979), s. 344­351; taż, Treści ideowe w dziełach Jana Długosza. Kościół i świat poza Kościołem, Lublin 1983. 19  M.   Bobrzyński,   S.   Smolka, Jan Długosz, Kraków 1893; S.   Ku­ raś,  Regestrum Ecclesiae Cracoviensis. Studia nad powstaniem tzw. „Liber beneficiorum” Jana Długosza, Warszawa 1966;  M.   Koczer­ ska, Mentalność Jana Długosza w świetle jego twórczości, „Studia Źró­ dłoznawcze” 15(1971), s. 109­140; J. Mrukówna, Jan Długosz. Życie i twórczość, Kraków 1972; U. Borkowska, Treści ideowe w dziełach Jana  Długosza, Lublin 1983;  Dlugossiana. Studia historyczne w pięć­ setlecie śmierci Jana Długosza, cz. 1, Kraków 1980, cz. 2, 1985; Dłu­ gosz (Dlugossius, Longinus) Jan, h. Wieniawa, 1415­1480, kanonik, hi­ storyk, hagiograf, [w:] Staropolskie piśmiennictwo hagiograficzne, t. I: Słownik hagiografów polskich, oprac.  A.   Witkowska,   J.   Nastal ­ ska, Lublin 2007, s. 58­61. 16 SPIS TREŚCI WSTĘP …...........................................................................................5 KONTEKST HISTORYCZNY PROBLEMU …..............................7 PRZEGLĄD HISTORIOGRAFII ...................................................13 HISTORIOGRAFIA KRYTYCZNA …..........................................26 XX WIEK I HISTORIOGRAFIA WSPÓŁCZESNA …..........................37 KONFLIKT BISKUPA STANISŁAWA Z BOLESŁAWEM II  W ASPEKCIE PRAWNYM …........................................................72 ZAKOŃCZENIE …..........................................................................83 BIBLIOGRAFIA …..........................................................................89 SUMMARY ….......................................................................................114 ANEKS …...............................................................................................115 142
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Święty Stanisław. Rzeczywistość i legenda
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: