Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00359 007474 12437276 na godz. na dobę w sumie
Szczęśliwa wróżba   - ebook/pdf
Szczęśliwa wróżba - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 344
Wydawca: Harlequin Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-238-8136-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> romans
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Anglia, XIX wiek

To był niezwykły pojedynek. Emocje starły się z logiką. Uczucia z racjonalnymi dowodami. Wrażliwość i empatia z żelazną wolą i wyrozumowanym dystansem do ludzi i świata. Tego pamiętnego dnia, od którego wszystko się zaczęło, Jenny Keeble, znana jako wróżka madame Esmerelda, po raz pierwszy gościła Garetha Carharta, markiza Blakely`ego. Z miejsca zadeklarował, że jako racjonalista nie wierzy we wróżby, i oskarżył Jenny o oszukańcze praktyki. Dowodził, że ma ona zgubny wpływ na swoich klientów, między innymi na jego podopiecznego, młodzieńca o imieniu Ned.
Młoda, ale już doświadczona przez życie Jenny postanowiła udowodnić bezdusznemu i zadufanemu w sobie arystokracie, jak bardzo się pomylił. Zgodziła się na jego plan, nie przeczuwając, że połączy ją z markizem silna namiętność...

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tłumaczyła Ewa Bobocińska Tytuł oryginału: Proof by Seduction Pierwsze wydanie: Harlequin Historical Romance, 2010 Redaktor serii: Barbara Syczewska-Olszewska Redakcja: Barbara Syczewska-Olszewska Korekta: Marianna Chałupczak ã 2010 by Courtney Milan ã for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2011 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżone. Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o. 00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 Skład, łamanie i projekt okładki: COMPTEXT Ò, Warszawa ISBN 978-83-238-8136-0 ,,Jeden z najlepszych romansów historycznych, jakie czytałam. Od tej chwili jestem oficjalną fanką Courtney Milan’’. Julia Quinn, autorka z listy bestsellerów ,,New York Times’’ ,,Błyskotliwy debiut... romantyczny, zmysłowy i inteligentny. Nie mogłam się oderwać’’. Eloisa James, autorka z listy bestsellerów ,,New York Times’’ ,,Powieść Courtney Milan to wzruszający ro- mans. Wspaniała lektura od pierwszej strony aż do znakomitego zakończenia. Jeśli lubicie romanse historyczne, koniecznie sięgnijcie po tę książkę!’’. Elizabeth Hoyt, autorka z listy bestsellerów ,,USA Today’’ ,,Wyjątkowy debiut. Courtney Milan to nowa, jasna gwiazda na romantycznym firmamencie. Nie mogłam się oderwać od tej błyskotliwej i chwytają- cej za serce powieści’’. Anna Campbell, laureatka licznych nagród za powieść ,,Tempt the Devil’’ Rozdział pierwszy Londyn, kwiecień 1838 roku Po dwunastu latach pracy w tej profesji Jenny Keeble wiedziała, że należy przykładać szczególną wagę do stworzenia odpowiedniej atmosfery i ni- czego nie zostawiać przypadkowi. Palące się na metalowej tacce wióry drewna sandałowego prze- sycały powietrze egzotycznym aromatem. Auto- matycznym ruchem narzuciła na rozklekotany stolik tanią, czarną tkaninę i poprawiła wiszące na ścianach jaskrawe, kupione od Cyganów kotary. Każdy szczegół – od celowo pozostawionych w rogu pod sufitem pajęczyn, po tiulowe draperie w oknach, aby do sutereny docierało z ulicy światło rozproszone – był obliczony na stworzenie iluzji, że w tym pomieszczeniu działa magia i du- chy udzielają mądrych rad. O taki właśnie efekt chodziło Jenny. 8 Dlaczego więc miała ochotę pozbyć się swojego kostiumu? Prawdę mówiąc, jaskrawa, suta spód- nica w czerwone i niebieskie pasy w połączeniu z zieloną bluzką nie dodawały jej urody. Kilka warstw przymarszczonego w pasie materiału spra- wiało, że figura Jenny nasuwała nieodparte skoja- rzenie z okrągłym, pstrokatym melonem. Jej skóra dusiła się pod grubą warstwą pudru i antymono- wego czernidła do powiek. Rozległo się głośne pukanie do drzwi. Pora, by na scenę weszła niewzruszona madame Esmerel- da, kobieta, która widzi przyszłość. Przywdziaw- szy maskę wróżki, Jenny otworzyła drzwi. W progu zobaczyła dwóch mężczyzn. Jednym z nich był Ned, jej ulubiony klient, którego wizyty oczekiwała. Niezręczny i kanciasty, jak przystało na młodzieńca, który niedawno osiągnął pełnolet- ność. Jasnobrązowe włosy okalały jego twarz, a na ustach gościł serdeczny uśmiech. Jenny przywita- łaby się z nim familiarnie, gdyby za jego placami nie stał drugi dżentelmen, wyjątkowo wysoki. – Madame Esmereldo – powiedział Ned. – Przepraszam, że bez uprzedzenia przyprowadzi- łem ze sobą gościa. Jenny ponad jego ramieniem zerknęła na jego towarzysza. Miał niedbale rozpięty surdut, w który krawiec musiał włożyć wiele pracy, aby nadać mu tak nieskazitelny krój. Ciemnoblond włosy nie- znajomego były w nieładzie, a fular zawiązany w prosty sposób. 9 – Blakely, pozwól, że ci przedstawię madame Esmereldę. Madame, to Blakely, czyli Gareth Car- hart, markiz Blakely. Jenny skłoniła głowę. Ned wielokrotnie opowia- dał jej o swym kuzynie. Na podstawie jego opisu wyobraziła sobie starszego, nieco zniedołężniałego mężczyznę, obsesyjnie zainteresowanego faktami i liczbami. Ned opisywał go jako człowieka zimne- go i trzymającego wszystkich na dystans, niedbają- cego o konwenanse i tak bez reszty skoncentrowa- nego na swych zainteresowaniach naukowych, że niedostrzegającego otaczających go ludzi. Tymczasem, chociaż dzielił ich co najmniej jard, Jenny czuła na całej skórze mrowienie spowodo- wane bliskością markiza. Gdzie tu mowa o trzy- maniu innych na dystans? Miał smukłą, a nie starczo wychudłą sylwetkę, a na policzkach cień zarostu mężczyzny w kwiecie wieku. Nie robił też wrażenia roztargnionego. – Proszę wejść i usiąść – powiedziała, zapra- szając gestem do środka. Mężczyźni znaleźli się w pokoju i wkrótce krzesła zatrzeszczały pod ich ciężarem. Jenny pozostała na nogach. – W czym mogę ci dzisiaj pomóc, Ned? Młodzieniec rozpromienił się. – Pokłóciłem się z Blakelym. On nie wierzy, że pani potrafi przepowiadać przyszłość. Jenny musiała z przykrością przyznać w duchu, że podzielała te wątpliwości. 10 – W końcu uzgodniliśmy, że on naukowymi metodami zweryfikuje prawdziwość pani przepo- wiedni. – Zweryfikuje? Naukowymi metodami? – Jenny poczuła się zagrożona. – Cóż... Nie mam nic prze- ciwko temu. A jak to ma wyglądać? – Blakely. Zapytaj madame o coś. Markiz odchylił się na krześle. Aż do tej chwili nie odezwał się ani słowem, ale bardzo uważnie przyjrzał się wystrojowi pokoju. – Mam ją o coś zapytać? – Mówił powoli, sta- rannie artykułując każdą głoskę. – Jestem konsul- tantem w dziedzinie logiki, a nie specjalistą od starych szarlatanek. – Ona nie jest szarlatanką! – zaprotestował Ned. – Mam trzydzieści lat, to jeszcze nie starość! – oburzyła się Jenny, poniewczasie uświadamiając sobie, że wyszła z roli madame Esmereldy. Zapom- niała o swoim przebraniu, górę wzięła urażona kobiecość. Markiz to zauważył. Spojrzenie żółtobrązowych oczu przesunęło się po sylwetce Jenny, od cygań- skiej chusty na głowie, po jaskrawą, marszczoną spódnicę pogrubiającą ją w talii. Zdawał się lust- rować każdą z krzykliwych falban z osobna. Lekkie skrzywienie warg i ciche westchnienie sygnalizowały, że uznał ją za osobę mało inte- resującą. Jenny nie należała do sfery markiza Blakely’ego. 11 Gdyby przypadkowo spotkali się na ulicy, z pew- nością nie sięgnąłby on do ronda kapelusza, by złożyć ukłon. Powinna być przyzwyczajona do lekceważącego traktowania, a jednak nagle po- czuła się dotknięta. Zacisnęła ręce tak mocno, że paznokcie wbiły się w dłonie. Madame Esmerelda nigdy nie przejęłaby się brakiem zainteresowania tego człowieka, uznała w duchu Jenny i zdobyła się na uśmiech. – Nie jestem szarlatanką. – To dopiero należy udowodnić. Ponieważ nie zamierzam zadawać ci pytań, więc będzie to musiał zrobić Ned. – Ja już pytałem o wszystko: o życie i śmierć. Młodzieniec mówił prawdę. Przed dwoma laty wszedł do tego pokoju i zadał pytanie, które odmieniło życie ich obojga. – Czy istnieje jakikolwiek powód, dla którego nie miałbym się zabić? W pierwszej chwili upozowana na wróżkę Jenny pomyślała przede wszystkim o tym, żeby zrzucić z siebie odpowiedzialność, wyjaśnić, że w rzeczywistości nie potrafi przewidywać przy- szłości. Jednak wyczuła, że zwrócił się do niej, bo miał kompletny mętlik w głowie. Dlatego skłamała. Powiedziała, że w przyszłości czeka go wielkie szczęście i że ma po co żyć. Uwierzył jej i z czasem wydobył się z depresji. Dzisiaj stał przed nią pewny siebie młody mężczyzna. Powinna to uznać za sukces, za dobry uczynek, który nie- 12 wątpliwie zostanie jej zapisany. Tamtego dnia nie tylko uwolniła go od rozpaczy. Wzięła również od niego pieniądze. – O życie i śmierć? – Markiz Blakely musnął palcami tanią tkaninę, którą Jenny udrapowała na krzesłach. – W takim razie nie powinnaś mieć najmniejszych problemów z moim znacznie bar- dziej prozaicznym zadaniem. Z pewnością wiesz, że Ned musi się ożenić. Madame Esmereldo, podaj nazwisko damy, którą powinien wybrać. Ned zesztywniał, a Jenny przeszył dreszcz. Czym innym była rada ukryta pod płaszczykiem spirytualistycznych bredni, a czym innym wpędza- nie w pułapkę chłopaka, który obawiał się małżeń- stwa i miał ku temu powody. – Duchy nie zwykły ujawniać takich szczegó- łów – odparła bez zająknienia. Markiz wyjął z kieszeni ołówek i polizał jego koniec. Pochylił się nad notesem i sporządził krótką notatkę: ,,Nie potrafi przewidywać szcze- gółów przyszłych wydarzeń’’. Następnie zwrócił wzrok na Jenny i orzekł: – Jeśli się nie postarasz, to test twoich umiejęt- ności będzie wyjątkowo krótki. To stwierdzenie zirytowało Jenny. – Mogę tylko powiedzieć – wycedziła powoli – że spotka ją w najbliższym czasie, oczywiście w rozumieniu czasu w skali kosmicznej. – No proszę! – zawołał triumfalnie Ned. – Masz swoje szczegóły. 13 – ,,W skali kosmicznej’’ to dość nieprecyzyjne określenie. Jak tylko Ned pozna jakąś dziewczynę, będziesz mogła orzec, że to właśnie zapowiadane przez ciebie ,,w najbliższym czasie’’. Ned, jestem rozczarowany. Zapewniałeś mnie, że ta kobieta zna arkana wiedzy tajemnej. Jenny zacisnęła wargi i odwróciła się tak gwałtownie, że spódnica zafurkotała jej wokół kostek. – Mogę podać więcej szczegółów. W starożyt- ności jasnowidze odczytywali przyszłość z wnętrz- ności niewielkich zwierząt, gołębi czy wiewiórek. Nauczyłam się tej metody. Przez twarz markiza Blakely’ego przemknął wy- raz niedowierzania. – Zamierzasz wypatroszyć ptaka? Jenny nie mogłaby wypatroszyć gołębia, tak jak nie była w stanie uczciwie zarobić na życie. Musiała jednak w obecności markiza wykonać jakiś efektowny gest. – Pójdę po odpowiednie narzędzia – poinfor- mowała. Dała nura za zasłonę z czarnej gazy, która oddzielała jej prywatne mieszkanie od części prze- znaczonej na spotkania z klientami. Na niewielkim stoliku leżała torba z porannymi zakupami. Chwy- ciła ją i wróciła do gości. Mężczyźni nie odrywali od niej wzroku, kiedy wyłoniła się zza czarnego woalu z płócienną sakwą w ręku. Położyła ją na stole. 14 – To o twoją przyszłość chodzi, Ned – powie- działa. – A więc to twoja dłoń musi być narzędziem przeznaczenia. Ned podniósł wzrok na Jenny, wyraźnie prze- straszony. – Trzyma pani małe zwierzęta na wypadek, gdyby miały okazać się potrzebne? Co z pani za człowiek?! – Markiz nie krył oburzenia. – Oczekiwałam obu panów – przypomniała Jenny. Ned nadal się wahał, więc zapytała: – Czy kiedykolwiek cię zawiodłam? Te słowa wywołały pożądany efekt. Ned ode- tchnął głęboko i włożył rękę do torby. Wyraz przerażenia na jego twarzy ustąpił niedowierza- niu.W dłoni trzymał pomarańczę. – Spodziewałem się czego innego – zauważył markiz. Niezdecydowany Ned obracał owoc w palcach. Tymczasem markiz wyjął z kieszeni surduta wypo- lerowany, srebrny nożyk zdobiony liśćmi lauro- wymi i podał go kuzynowi. Ned jednym cięciem przepołowił pomarańczę, po czym pociął ją na kawałki. Jenny smętnie spoglądała na sok wypływający z owocu – po obiedzie będzie musiała obyć się bez deseru. – Wystarczy – oznajmiła. – Co pani widzi? – zapytał Ned. – Widzę... widzę... słonia. – Słonia – powtórzył z przekąsem Blakely i za- notował to słowo. – Ned, mam nadzieję, że wróż- 15 ba się nie sprawdzi. W przeciwnym razie będziesz miał żonę z rzędu trąbowców. – Trąbo... co? – Odznaczającą się, między innymi, wyjątkowo grubą skórą. Jenny nie zareagowała na tę złośliwą uwagę. – Jaki jest twój ideał kobiety? – zapytała. – Powinna być dokładnie taka jak pani – od- parł bez namysłu Ned. – Tylko młodsza. – Ma być inteligentna, dowcipna? – Nie, chodzi mi raczej o kobietę uczciwą, na której można polegać. Wystudiowany, tajemniczy uśmiech zniknął na ułamek sekundy z ust Jenny. Jeżeli to spostrzeże- nie miało świadczyć o przenikliwości chłopaka w ocenie ludzkich charakterów, to Ned skończy jako małżonek oszustki. Ręka Blakely’ego zawisła nieruchomo nad note- sem. Bez wątpienia jego myśli pobiegły w tym sa- mym kierunku. – O co chodzi? – zapytał zbulwersowany Ned. – Na mnie można polegać – zauważył Blake- ly. – Natomiast ona... – Ty jesteś zimny i wyrachowany – przerwał mu Ned. – Madame Esmereldę znam od dwóch lat i stała mi się bliska jak nikt z rodziny. Nie mów o niej takim tonem! Jenny nie znała rodziny, z dzieciństwa pamięta- ła tylko szkołę o bardzo surowym regulaminie, za którą płacił jakiś nieznany darczyńca. Od najmłod- 16 szych lat towarzyszyła jej świadomość, że jest sama na świecie. Pewność, że na nikogo nie może liczyć i że otacza ją wroga rzeczywistość, sprawiła, iż oszukiwanie innych wydawało jej się sprawied- liwym odwetem. Ned nie skończył jeszcze z kuzynem. – Dla ciebie jestem tylko narzędziem, którym w razie potrzeby możesz się posłużyć. Mam tego dość. Jenny wyczuła, że pod brawurą Neda kryje się lęk przed starszym kuzynem. A jednak stawił mu czoło, aby jej bronić. Nie zasłużyła na wzruszający dowód lojalności – mimo łączącej ich sympatii pozostawała oszustką, która dla pieniędzy karmiła Neda fałszy- wymi przepowiedniami. Nie powinna wygłaszać kolejnych kłamstw, jednak tylko je miała do dyspo- zycji. Najwyraźniej markiz uważał się za lepszego od kuzyna. Jenny postanowiła zadbać o to, aby gorzko pożałował, iż zażądał od niej konkretów. – Ned, dostałeś ostatnio zaproszenie na bal, prawda? – Tak. – Co to za bal? – Tłumna impreza z okazji wprowadzenia w świat kolejnej debiutantki. Nie zamierzam brać udziału w tej szopce. Jenny uznała, że wydarzenie zapowiada się obiecująco. Z pewnością będzie w nim uczestni- czyło wiele młodych dziewcząt. – Pójdziesz na bal – oznajmiła stanowczo. Roz- 17 łożyła szeroko ramiona, jakby chciała objąć naraz dwóch mężczyzn. – Obaj się tam wybierzecie. Nie widzę przyszłej żony Neda. Natomiast pan, Blakely, dokładnie o godzinie dziesiątej trzydzieści dzie- więć zobaczy kobietę, która jest panu przeznaczo- na. Poślubi ją pan, jeśli podejdzie pan do niej w wyznaczony przeze mnie sposób. Szuranie ołówka markiza Blakely’ego po papie- rze zabrzmiało dziwnie głośno w zapadłej nagle ciszy. – Czy to dla ciebie wystarczająco konkretna przepowiednia? – zwrócił się do kuzyna Ned. Markiz wydął wargi. – Według jakiego zegarka? – Niech będzie pana zegarek kieszonkowy. – Mam dwa, które noszę na przemian. Jenny zmarszczyła brwi. – Jeden z nich odziedziczył pan po ojcu – zaryzykowała. – Rzeczywiście. Przyznaję, to już pewien kon- kret. Dla celów naukowych muszę cię prosić o wyjaśnienie, w jaki sposób wywnioskowałaś to wszystko? – W taki sam, markizie Blakely, jak zobaczyłam sylwetkę słonia w pomarańczy. Duchy nakreśliły tę scenę w mojej głowie. Jenny starała się, aby na jej twarzy nie od- malowało się poczucie triumfu. Musiała zachować równie nieprzeniknioną, tajemniczą minę jak pod- czas każdego seansu.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Szczęśliwa wróżba
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: