Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00166 004751 12749573 na godz. na dobę w sumie
Szlak Transsyberyjski. Moskwa - Bajkał - Mongolia - Pekin. Wydanie 5 - książka
Szlak Transsyberyjski. Moskwa - Bajkał - Mongolia - Pekin. Wydanie 5 - książka
Autor: Liczba stron: 424
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-8518-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Szlak transsyberyjski łączący Moskwę z Pekinem przebiega śladem Wielkiego Szlaku Herbacianego, „niekończącymi” się torami Kolei Transsyberyjskiej wraz z jej transmongolskim odgałęzieniem. Trasa ta zyskała dużą popularność wśród podróżujących na Daleki Wschód obieżyświatów. Nic dziwnego – na jej kolejnych etapach zobaczymy zabytki Moskwy, dzikie obszary Przybajkala, egzotyczną Mongolię z bezkresem stepów i pustynią Gobi oraz atrakcje północnych Chin ze sławnym Murem Chińskim i Pekinem.

Przewodniki Bezdroży przybliżają historię, kulturę i przyrodę opisywanych regionów i krajów oraz oprowadzają po ich najbardziej fascynujących zakątkach. Treść uporządkowano dla wygody w układzie regionalnym. Opisom miast i innych atrakcji turystycznych towarzyszą przejrzyste mapy oraz ramki z ciekawostkami, czyniące z przewodnika pasjonującą lekturę nie tylko w czasie podróży. Informacje praktyczne pomagają zaplanować wyjazd i odnaleźć się w odwiedzanym miejscu. Całość zamyka praktyczny minisłowniczek.


Maja Forysiak – miłośniczka podróży Koleją Transsyberyjską, zafascynowana rosyjską gościnnością i niepowtarzalną atmosferą syberyjskich miast. Zwiedziła Moskwę, podróżowała wielokrotnie nad Jezioro Bajkał, zbierając cenne doświadczenia i niezapomniane wrażenia z trasy. Od wielu lat jej największymi pasjami są podróże do mało znanych zakątków świata, fotografia podróżnicza i reportażowa. Z zaangażowaniem zajmuje się organizowaniem wycieczek i szkicowaniem planów nowych wypraw. Absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Obecnie właścicielka biura turystycznego wyspecjalizowanego w organizowaniu podróży Koleją Transsyberyjską.

Maja Walczak-Kowalska – dziennikarka, przyrodniczka, fotograf. Absolwentka Instytutu Nauk Fizycznogeograficznych Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych oraz Instytutu Dziennikarstwa Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Zwiedziła Europę, Azję Mniejszą, południową Syberię i Mongolię, była także na Karaibach i w Afryce Południowej. W czasie studiów uczestniczyła w wyprawie naukowej na Islandię. Zajmuje się fotografią podróżniczą i reportażową, przywożąc z każdego wyjazdu setki zdjęć i slajdów – jej ulubionym tematem są górskie krajobrazy i ludzkie twarze. Zwiedzanie świata to jej sposób na życie.

Wojciech Kowalski – kartograf, pochodzi z Ostrowca Świętokrzyskiego. Absolwent Katedry Kartografii Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego. Miłośnik przyrody, meteorolog amator. Wczesne dzieciństwo spędził w byłej Jugosławii i region ten jest mu do tej pory bliski. Wolne chwile spędza nad mapą, planując nowe wyprawy bądź na szlaku z aparatem w ręku, czy to w Puszczy Kampinoskiej, czy na bezdrożach Syberii. Podróże dalekie i bliskie dają mu energię, a nierzadko inspirację w codziennej pracy kartografa. Zwiedził wiele krajów Europy, szczególnie intensywnie penetrując Bałkany i Półwysep Skandynawski. Odbył także kilka dłuższych wypraw do USA, Afryki Południowej i na Syberię.

Ewa Byliniak – z wykształcenia kulturoznawca, absolwentka Studium Stosunków Międzykulturowych Azji i Afryki na UW oraz Studiów Dalekowschodnich na UJ. Pasję podróżowania, głównie po Azji, stara się łączyć z pracą zawodową. Pracuje m.in. jako pilotka wycieczek i trampingów po Chinach. Na przełomie 2006 i 2007 r. spędziła rok w Pekinie, ucząc się języka i odkrywając Chiny.

Maciej Głabuś – z wykształcenia historyk sztuki i orientalista (w zakresie tybetologii i mongolistyki), studiował na Uniwersytecie Warszawskim, Uniwersytecie Tybetańskim w Lhasie i Państwowym Uniwersytecie Mongolskim w Ułan Bator. Interesuje się językiem i kulturą współczesnego Tybetu i Mongolii. Prowadził liczne badania terenowe, współpracując m. in. z Uniwersytetem w Bonn. Redaguje informacje dla turystów na stronie ambasady RP w Ułan Bator. Od 2007 roku współpracuje z warszawskim klubem podróży Horyzonty.

Krzysztof Dopierała – z wykształcenia logistyk, który porzucił fach, by bezskutecznie walczyć z głosami w głowie, które namawiają do kolejnych podróży – głównie w kierunku Azji. Cofnięty czas wykorzystałby na edukację turystyczno-dziennikarską. Intensywnie szuka metod zespolenia pasji z życiem zawodowym, w czym współpraca z wydawnictwem Bezdroża ma istotny udział. Pracując nad niniejszym przewodnikiem przemierzał przez kilka miesięcy azjatyckie szlaki, spotykając się z gościnnością miejscowych ludzi, którzy opowiadali o historii przeszłych wojen i konfliktów. Swoje wojaże po świecie opisuje na blogu podróżniczym www.1000krokow.eu

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

P r z e w o d n i k Szlak transsyberyjski Moskwa – Bajkał – Mongolia – Pekin Ubezpieczenie w podróży Autorzy przewodnika: Maja Forysiak (koncepcja całości przewodnika, rozdz. I i III, rozdz. II – uzu- pełnienia, rozdz. IV Moskwa), Maja Walczak-Kowalska i Wojciech Kowalski (rozdz. V Bajkał, uzupeł- nienia informacji praktycznych w rozdz. II), Maciej Głabuś (rozdz. VI Mongolia, podrozdz. Ułan Ba- tor; Słowniczek polsko-mongolski; uzupełnienia informacji praktycznych w rozdz. II), Ewa Byliniak (rozdz. VI Mongolia – uzupełnienia; rozdz. VII Pekin; Słowniczek polsko-chiński; uzupełnienia infor- macji praktycznych w rozdz. II), Krzysztof Dopierała (uzupełnienienia w rozdziałach I–VII), Artur Grossman (Słowniczek polsko-rosyjski), Dziękujemy również współautorom poprzednich wydań, na podstawie których opracowano bie- żącą edycję: Marcelowi Kwaśniakowi, Tomaszowi Ostrowskiemu, Stanisławowi Pagaczowi, Domi- nice Zarębie. Aktualizacja: Krzysztof Dopierała Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Redakcja i korekta wydania: Dorota Trzcinka Zdjęcia na okładce: Okł. I – Radziecka lokomotywa w Państwowym Muzeum Kolei w Ułan Bator, © Bruno Morandi | Corbis | Fotochannels Okł. IV – Syberyjskie okna (Listwianka), © Greir | Shutterstock.com Projekt okładki: Paweł Polański, Paweł Panczakiewicz Skład: Krzysztof Hosaja Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publi- kacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich wła- ścicieli. Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informa- cji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 e-mail: redakcja@bezdroza.pl księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: http://bezdroza.pl/user/opinie/?beszl5 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie V ISBN: 978-83-246-8518-9 Copyright © Helion, 2014 • Kup książkę • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność r o t a B n a ł U Pomnik Suche Batora, bohatera mongolskiej rewolucji komunistycznej, na placu noszącym jego imię Wzgórze Dzajsan, pomnik upamiętniający żołnierzy radzieckich poległych w II wojnie światowej m o c . a i l o t o F | o t I e k u s i a D © m o c . a i l o t o F | i n w a s s a c s e c © Kup książkę Poleć książkę ł a k j a B n i k e P Bajkał skuty lodem Jeden z niezliczonych nadbajkalskich straganów m o c . a i l o t o F | c i v t a k © m o c . k c o t s r e t t u h S | r i e r G © m o c . k c o t s r e t t u h S | . L n o p a h c t a N © „Ptasie Gniazdo”, czyli Olimpijski Stadion Narodowy Futurystyczny gmach pekińskiego Teatru Narodowego m o c . k c o t s r e t t u h S | o d u t S H H © i Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl Główne odcinki Kolei Transsyberyjskiej wraz z wykazem odległości i cenami biletów Odcinek Moskwa–Irkuck Moskwa–Ułan Bator Moskwa–Pekin przez Mongolię Moskwa–Pekin przez Mandżurię Moskwa–Władywostok Odległość 5185 km 6304 km 7865 km 9001 km 9288 km Cena Luks 24 000 18 000 30 000 32 000 35 000 Kupiejnyj Płackartnyj 12 000 11 000 18 000 20 000 16 000 6300 – – – 8700 Ceny są przybliżone i zostały podane w rublach rosyjskich (rub.) dla połączeń bezpośred- nich i najtańszych opcji przejazdu w sezonie. Poza sezonem ceny na rosyjskie połączenia krajowe w klasach płackartnyj oraz kupiejnyj są niższe o mniej więcej 25 . Kurs rub./PLN z sezonu 2013: 1 rub. = ok. 0,10 PLN. 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P w ó g ą i c o p a k y t s y r e t k a r a h C 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P w ó g ą i c o p a k y t s y r e t k a r a h C 60 kopia paszportu wymagane są także w przypadku kupowania biletów w biu- rach turystycznych w Polsce). Koniecz- nie należy pamiętać o sprawdzeniu przed odejściem od okienka swoich danych wpi- sanych na bilecie. Jeżeli cokolwiek się nie zgadza (np. numer paszportu, data uro- dzenia, imię i nazwisko lub data odjazdu), należy to natychmiast zgłosić i poprosić o wystawienie nowego biletu. Charakterystyka pociągów Pociągi rosyjskie Na dłuższych trasach krajowych oraz na trasach międzynarodowych kursują róż- ne rodzaje pociągów. Ponadto w pocią- gach są różne typy wagonów. Od rodza- ju pociągu i wagonu uzależniona jest cena biletu. Pociągi firmowe (firmiennyje) posiada- ją odrębne nazwy, np. „Rossija”, „Bajkał”, „Wostok” itd. Odznaczają się one lepszą obsługą i są schludniejsze, co ma wpływ na cenę biletu – wyższą niż w pocią- gach pospiesznych (skoryje). Do pocią- gów firmowych należą m.in. następują- ce „pary” pociągów: 1/2 „Rossija” (rela- cji Moskwa–Władywostok), 9/10 „Bajkał” (relacji Moskwa–Irkuck), 25/26 „Sybirjak” (relacji Moskwa–Nowosybirsk), 55/56 „Jenisej” (relacji Moskwa–Krasnojarsk). W rosyjskich pociągach dostępne są następujące cztery rodzaje wagonów w kolejności od najbardziej komforto- wych i najdroższych po najgorsze i naj- tańsze (nie wszystkie są dostępne we wszystkich pociągach): Kup książkę  luks (1 klasa);  kupiejnyj, tzw. kupe (2 klasa);  płackartnyj (3 klasa);  obszczij. Bilety na przejazd w wagonie luks są o blisko połowę droższe od tych w wagonie kupiejnym, a te są z kolei ok. połowy droż- sze od biletów na wagon płackartnyj. Wagony luks podzielone są na dwu- osobowe przedziały (wyposażone czę- sto w umywalkę, a czasem nawet w nie- wielką kabinę prysznicową). Przedzia- łów w wagonie jest zazwyczaj osiem. Wagony kupiejnyje posiadają prze- działy czteroosobowe (dwa łóżka na dole i dwa są piętrowe, składane, umieszczo- ne na górze przedziału). Kupiejnyj wagon posiada zazwyczaj dziewięć przedziałów z łącznie 36–38 miejscami do leżenia. Wagony płackartnyje to wagony bez zamykanych przedziałów, jedynie podzie- lone na tzw. boksy po 6 łóżek. Należy uni- kać miejsc przy toaletach i chować swoje rzeczy podczas snu. Ten rodzaj wagonów polecamy osobom podróżującym w więk- szej grupie. Wagon płackartnyj składa się z 54 miejsc do leżenia. Pod dolnymi miejscami, ułożonymi prostopadle do przejścia, znajdują się schowki na bagaż; podróżny może więc spokojnie spać, mając swój dobytek bezpiecznie ukry- ty pod sobą. Dodatkowo na bagaż prze- znaczona jest specjalna półka u góry. Kla- są trzecią warto podróżować ze względu na umiarkowaną cenę i znośne warunki. Wagony obszczije również mają swo- je zalety. Trzy poprzednie klasy oferują wyłącznie miejsca do leżenia. Tylko tzw. obszczije wagony posiadają 81 miejsc do siedzenia, ale na dalekich trasach kursu- ją rzadko ze względu na mało komforto- we warunki podróży. Pociągi międzynarodowe to m.in. nr 3/4 (Moskwa–Pekin przez Mongo- lię), 5/6 (Moskwa–Ułan Bator) i 19/20 (Moskwa–Pekin przez Mandżurię). Bilety na połączenia międzynarodowe są dużo droższe, niż gdybyśmy rozbili podróż na kilka osobnych połączeń krajowych (np. osobne pociągi w Rosji, przekrocze- nie granicy rosyjsko-mongolskiej auto- busem, osobne pociągi w Mongolii itd.), toteż nie cieszą się dużą popularnością wśród podróżników. Przykładowe ceny znaleźć można w tabeli powyżej. Należy pamiętać, że kupując bilet na połączenie międzynarodowe, najniższą klasą, którą możemy podróżować, jest kupe. Dokładne rozkłady jazdy rosyjskich pociągów, włącznie z możliwością rezer- wacji biletów na połączenia krajowe, znaleźć można na stronie internetowej rosyjskich kolei (/ http://eng.rzd.ru). Pociągi mongolskie Standard pociągów mongolskich nie odbiega od tego w wagonach rosyjskich, choć sieć kolejowa nie jest zanadto roz- budowana. Podróżować można w pięciu różnych klasach, które stanowią odpo- wiedniki klas rosyjskich, od najniższej są to kolejno: nijtijn (Нийтийн), untla- gin (Унтлагын) i tasalgajat (Тасалгаат). W niektórych pociągach znajdują się również wagony klasy ljuks (Люкс) oraz przeznaczone dla cudzoziemców gada- ad (Гадаад). Podróż pociągiem jest w Mongolii dość tania. Szczegółowe informacje o rozkła- dach jazdy oraz cenach biletów można znaleźć w rozdziale Mongolia (zob. s. 277) lub na stronie internetowej kolei mon- golskich (/ www.ubtz.mn). Pociągi chińskie Sieć chińskich pociągów jest bardzo roz- budowana. Szybko i w miarę wygodnie można nimi dotrzeć do niemal każdego 61 Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P e n z c y t k a r p e j c a m r o f n I 62 większego miasta w kraju. W Chinach istnieje sporo kategorii i klas pociągów, różne są również ceny biletów oraz czas przejazdu na tych samych odcinkach. Naj- szybsze są tzw. pociągi z grupy CRH (Chi- na Railway High-Speed), które oznaczone są literami G, C oraz D i osiągają prędko- ści ponad 300 km/godz. Pozostałe kate- gorie szybkich pociągów oznaczone są jako Z, T i K (120–160 km/godz.). Najtańsze składy, z których najczęściej korzystają turyści z małym budżetem, nie posiada- ją oznaczenia literowego, jedynie liczbo- we. Na długich dystansach w tej kategorii kursują pociągi zwane pǔkuài, oznaczo- ne czterocyfrowymi liczbami rozpoczy- nającymi się od 1–5 oraz krótkodystanso- we pǔkè, których numery zaczynają się od cyfr 5–7. W okolicach Pekinu można również spotkać składy oznaczone lite- rami L (sezonowe), Y (turystyczne) oraz S (podmiejskie). Tańsze kategorie pociągów podzie- lone są zazwyczaj na 5 klas. Najniższa z nich to wúzuò – miejsca stojące, kolej- no następują: yìngzuò – twarde miejsca siedzące, ruǎnzuò – miękkie miejsca sie- dzące, yìngwò – twarde kuszetki oraz ruǎnwò – miękkie kuszetki. Informacje na temat pociągów kursu- jących w granicach Chin oraz tych jeż- dżących na trasach do Ułan Bator oraz do Moskwy znajdziemy na licznych stro- nach internetowych, do których nale- ży m.in. / www.travelchinaguide.com/ china-trains, gdzie sprawdzimy nie tylko dostępne połączenia, lecz także ceny na poszczególnych trasach. Szczegółowe rozkłady można znaleźć również na stro- Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl nie / www.chinatrainguide.com. Sporo informacji o pociągach w Chinach (i nie tylko) znajdziemy na stronie / www. seat61.com/China.htm. Informacje podane na powyższych stronach internetowych przeważnie zgadzają się z rzeczywistością, warto jednak pamiętać, że serwisy te nie zawsze są na bieżąco uaktualniane. Naj- bardziej dokładne i aktualne informacje znajdziemy na dworcach kolejowych, o ile oczywiście uda nam się dogadać z niemó- wiącą z reguły po angielsku panią w kasie dla obcokrajowców. Informacje praktyczne Transsyberyjskie zwyczaje Na przestrzeni wielu lat wytworzyło się kilka ważnych zwyczajów, z którymi war- to się zapoznać przed wyjazdem w celu uniknięcia niezręcznych sytuacji. Do naj- ważniejszych z nich należą:  ze względu na brak podziału na prze- działy damskie i męskie mężczyźni ja- dący w przedziale z kobietami opusz- czają przedział na czas 20–30 min w następujących sytuacjach: tuż po ruszeniu pociągu i rozpakowaniu rze- czy, tuż przed stacją docelową, na krót- ko przed położeniem się spać oraz po przebudzeniu się – aby dać kobietom możliwość przebrania się;  czasem zdarza się, że ktoś z drugiego przedziału poprosi nas o zamienienie się miejscami (dzieje się tak np. wte- dy, gdy jakiejś rodzinie komputer przy- dzielił miejsca w oddzielnych przedzia- łach). Może się też zdarzyć, że z takim pytaniem zwróci się do nas konduk- tor w imieniu rodziny; wówczas należy sprawdzić, jakie warunki panują w dru- gim przedziale – jeśli nie są gorsze, po- winniśmy przystać na propozycję lub pomóc w inny sposób połączyć rodzi- nę (zamiany zwykle dokonuje się wte- dy, gdy jest ona dla obu stron korzyst- na lub przynajmniej nie jest dla jednej ze stron nieprzyjemna);  może się zdarzyć, że osoba z innego przedziału będzie chciała w naszym przedziale ulokować część swojego dużego bagażu; jeżeli mamy miejsce i bagaż nie będzie nam przeszkadzał, nie powinniśmy odmawiać;  początkowo Rosjanie okazują zazwyczaj dystans w stosunku do obcokrajowców i nie przyznają się do znajomości jakich- kolwiek języków obcych, jednak jeżeli będziemy uprzejmi i otwarci, atmosfe- ra szybko stanie się przyjazna i okaże się, że wielu z nich zna oprócz rosyjskiego co najmniej jeden język obcy lub chętnie wskaże nam taką osobę;  w przedziale Rosjanie okazują się czę- sto bardzo przyjacielscy i hojni, czę- stują zabranym dla siebie jedzeniem i napojami, dlatego warto mieć ze so- bą choćby drobiazgi, które możemy wówczas zaproponować im w zamian za „gościnę”; warto też zabrać ze sobą jakieś drobne prezenty-pamiątki, któ- re możemy podarować poznanej i po- lubionej osobie w ramach podzięko- wania za miło spędzony czas;  nagminne i hałaśliwe picie alkoholu w przedziałach, szczególnie w godzi- nach nocnych, jest surowo wzbronio- Poleć książkę Kup książkę ne, jednak długie rozmowy przy wza- jemnym częstowaniu się jedzeniem i alkoholem nie należą do rzadkości, a właściwie są wręcz rytuałem umila- jącym długą podróż. Telefon, poczta, Internet Jeśli planujemy kontaktować się podczas podróży koleją z rodziną w Polsce, warto kupić zawczasu rosyjską kartę SIM do tele- fonu komórkowego. Trzeba jednak pamię- tać, że na trasie Transsibu sygnał telefonii komórkowej często zanika, szczególnie podczas przejazdów przez rozległe tereny tajgi. Podczas postojów w większych mia- stach można zazwyczaj bez problemów korzystać z telefonu komórkowego. Nie należy spodziewać się możliwości skorzystania z Internetu podczas podróży. Na większych stacjach mogą działać kafej- ki internetowe, jednak stosunkowo krótki czas postoju nie pozwala na skorzystanie z nich. Podobnie jest w przypadku nielicz- nych budek telefonicznych oraz poczty. Zakupy na stacjach, zachowanie w czasie postoju Pociąg zatrzymuje się na stacjach pośred- nich średnio co 5–6 godzin. Na niektó- rych zatrzymuje się tylko na kilka, na innych na kilkanaście, a na tych najwięk- szych na 20–40 min. Należy uważać, gdyż pociąg zawsze odjeżdża punktualnie i bez wcześ niejszej zapowiedzi. Mimo że na każdy wagon przypada zazwy- czaj po dwóch konduktorów pracują- cych na zmianę, nie mają oni obowiąz- ku kontrolowania, czy wszyscy pasaże- rowie są obecni. Dlatego warto nawiązać Poleć książkę 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P e n z c y t k a r p e j c a m r o f n I 63 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P e n z c y t k a r p e j c a m r o f n I 64 z nimi kontakt i powiadomić ich o chęci zrobienia zakupów, zdjęć lub podjęcia pieniędzy na stacji. Wówczas prawdopo- dobieństwo, że zerkną na nasz przedział i sprawdzą, czy już wróciliśmy, jest zde- cydowanie większe. Jednak nawet wte- dy lepiej nie liczyć na konduktora i sta- wić się w przedziale na czas. Na środku każdego z wagonów znaj- duje się tablica z rozkładem jazdy pocią- gu wraz z czasem postojów na każdej ze stacji. Godziny przyjazdu do poszczegól- nych stacji rosyjskich i odjazdu z nich są podane w czasie moskiewskim. Również zegary na wszystkich rosyjskich dwor- cach wskazują czas moskiewski. Warto o tym pamiętać przy planowaniu zaku- pów na stacji. Kolej Transsyberyjska jest bardzo ważnym źródłem utrzymania i rozryw- ki dla mieszkańców stacji pośrednich. Na dworcach kolejowych można kupić drobne przekąski, napoje i inne potrzeb- ne podczas podróży rzeczy. Większość kiosków zlokalizowana jest bardzo blisko peronów, a niekiedy nawet na peronie. Ponadto na peronach tuż przy drzwiach każdego wagonu ustawiają się Rosjanie ze świeżym pieczywem, ciastem, droż- dżówkami, jagodziankami, dopiero co usmażoną lub uwędzoną rybą i innymi specjałami, które są zazwyczaj tak pysz- ne, że zaraz wraca się po następne. Sprze- dawcy oferują także piwo, lody oraz róż- nego rodzaju rosyjskie przysmaki, takie jak np. pierożki, gotowane ziemniaki z koperkiem czy naleśniki. Często zaku- pu takich produktów można dokonać bez wychodzenia z przedziału – przez Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl okno. Kupić można nawet suszone grzy- by, ryby oraz jaja. Należy jednak uważać na produk- ty mięsne, które niestety nie zawsze są świeże. Ponadto należy zwracać bacz- ną uwagę na własne pieniądze, gdyż w pośpiechu, podczas krótkich posto- jów, nie zawsze jesteśmy w stanie dokładnie je policzyć, a wówczas cena pysznego obiadu może przyprawić nas o niestrawność. Ze sprzedawcami można się porozu- mieć zazwyczaj jedynie w języku państwa, przez które pociąg w danym momencie przejeżdża. Atmosfera peronu podczas postoju pociągu niewiele różni się wów- czas od tej na jarmarku. Na Syberii starsze kobiety serwują na stacjach całe zestawy obiadowe. Najczęściej jest to kurczak (kuri- ca) z ziemniakami i sałatką. Należy zaznaczyć, że w ciągu ostat- nich lat liczba sprzedawców perono- wych na poszczególnych stacjach kolei transsyberyjskiej gwałtownie spadła. Jednym z powodów takiego stanu rze- czy jest fakt, że włodarze rosyjskich kolei nie odnosili z tytułu takiego handlu żad- nych zysków, klientów traciły natomiast dworcowe kioski. Bazarowe zwyczaje nie zniknęły całkowicie, jednak sprze- dawcy bardzo często sprzedają swoje towary w konspiracji, chodząc po pero- nie z wielkimi siatkami, w których ukry- te są produkty spożywcze. Wymiana waluty Na największych stacjach kolejowych, takich jak Nowosybirsk, Krasnojarsk czy Irkuck, powinna być możliwa wymiana Placówki dyplomatyczne na trasie Na trasie Kolei Transsyberyjskiej dostępne są następujące polskie placówki dyplomatyczne: Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Federacji Rosyjskiej, Moskwa, ul. Klimaszkina 4, \ +7495 2311500, tel. dyżurny po godzinach pracy placówki: +7916 6989941; / moskwa. amb.sekretariat@msz.gov.pl, www.moskwa.msz.gov.pl. Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polskiej w Irkucku, ul. Suche Batora 18, \ +7 3952 288010, tel. dyżurny po godzinach pracy placówki: +7964 3575559; / irkuck.kg.sekretariat@ msz.gov.pl, www.irkuck.msz.gov.pl. Konsulat Rzeczypospolitej Polskiej w Ułan Bator, Czingis 1/18, 3 Choroo, Chan-uul, \ +976 11 345886; / honconsul_poland@mongol.net, bayanekh@mongol.net; kon- sul honorowy Ganchujag Daszdeleg (jęz. angielski, rosyjski, turecki); osoby kontaktowe: Rawdan Jandżmaa (jęz. angielski), \ +976 99927193; Tuwszindżargal Sodowsuren (ję- zyk polski), \ +976 99994968, +976 99094968. (Zamknięta w 2009 r. polska ambasada w Mongolii nie została jak dotąd ponownie otwarta; Mongolia podlega kompetencji te- rytorialnej ambasady polskiej w Pekinie). Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Pekinie, 1 Ritan Lu, Jianguomenwai, \ +86 10 65321235, tel. dyżurny po godzinach pracy placówki: +86 13810175087; / pekin.amb. sekretariat@msz.gov.pl; www.pekin.msz.gov.pl. Więcej informacji o placówkach dyplomatycznych zamieszczono w rozdziałach IV–VII przy opisach poszczególnych regionów i miast. Na bieżąco aktualizowane informacje o pol- skich placówkach dyplomatycznych za granicą – zob. / www.msz.gov.pl/pl/informa- cje_konsularne/polskie_placowki. waluty w jednym z kantorów (niektó- re czynne są całą dobę). Jednak często postój pociągu wypada w środku nocy i nie zawsze ma się ochotę wysiadać jedy- nie w tym celu. Ponadto nie należy liczyć na to, że na danej stacji kantor będzie czynny właśnie tej nocy, której się tam zatrzymamy. W pociągach, szczególnie na odcinkach przygranicznych, nie braku- je jednak cinkciarzy oferujących wymia- nę dolarów lub euro na walutę krajową (lub też odwrotnie) po kursie zazwyczaj niekorzystnym dla podróżnych. Na więk- szości ważnych stacji są też bankoma- ty. Najlepiej jest jednak zaopatrzyć się w wystarczającą ilość drobnych pienię- dzy przed podróżą. Opieka medyczna w pociągu, restauracja W razie choroby bądź wypadku należy w pierwszej kolejności zawiadomić kon- duktora, który na następnej stacji wezwie odpowiednią pomoc. Podręczna aptecz- ka powinna się jednak znaleźć w bagażu każdego turysty (zob. s. 39). Restauracje w wagonach Kolei Trans- syberyjskiej serwują całkiem niezłe, ale dość drogie posiłki. Osoby o wrażliwych żołądkach muszą wziąć pod uwagę, że latem jedzenie to przewożone jest często w przegrzanych wagonach na całej trasie naszej podróży, przez co nie zawsze grzeszy świeżością. Bar- dziej opłaca się skorzystać z usług Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P e n z c y t k a r p e j c a m r o f n I 65 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P e n z c y t k a r p e j c a m r o f n I 66 sprzedawców stojących na peronach (zob. s. 64). W pociągach jadących do Mongolii i Chin wagony restauracyjne są wymienia- ne na każdej granicy. Standardowy rosyj- ski i chiński wagon restauracyjny oferuje 48 miejsc, mongolski tylko 32 miejsca albo mniej. Karty dań prowadzone są w języku danego kraju oraz w języku angielskim. Płaci się walutą danego kraju, rzadziej w dolarach amerykańskich lub euro. Godziny otwarcia restauracji uzależnio- ne są od liczby odwiedzających ją pasa- żerów oraz od personelu. W najlepszym wypadku restauracja jest czynna od 6.00 do późnych godzin nocnych. Po pociągach przez cały dzień chodzą również pracownicy wagonu restaura- cyjnego, tocząc niewielki wózek na kół- kach, z którego sprzedają napoje oraz proste przekąski. Tym sposobem można coś zjeść, nie wstając nawet z miejsca. Na trasie Większość pociągów dalekobieżnych do Irkucka, Władywostoku czy Ułan Bator i Pekinu odjeżdża z moskiewskiego Dwor- ca Jarosławskiego w późnych godzinach wieczornych. Kiedy już wsiądziemy do wagonu i odnajdziemy nasze miejsca, mamy trochę czasu, by się rozejrzeć i zado- mowić. Po pewnym czasie konduktor roz- pocznie zbieranie biletów i rozdawanie kompletów pościelowych wraz z ręczni- kiem – zazwyczaj jest to wliczone w cenę biletu, chyba że wyraźnie zaznaczymy ina- czej. Jeśli obawiamy się, że zmarzniemy w nocy, powinniśmy poprosić kondukto- ra o dodatkowy koc (odiejało). Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl W różny sposób można wypełnić wol- ny czas, jaki zapewnia nam kilkudniowa jazda pociągiem. Wbrew pozorom mija on bardzo szybko na długich rozmowach, jedzeniu, piciu, czytaniu gazet i książek, obserwacji mijanych krajobrazów, robie- niu zdjęć, grach towarzyskich, nauce języ- ka rosyjskiego czy, po prostu, drzem- ce. Urozmaiceniem podróży są postoje pociągu na stacjach kolejowych w więk- szych miastach, gdzie pociąg zazwyczaj stoi nieco dłużej. Podróż w wagonie płackartnym pozwa- la zbliżyć się do ludzi i zrozumieć, co kryje w sobie określenie „rosyjski duch”. Celem podróży rosyjskich pasażerów pociągu jest w większości przypadków spotkanie z dawno niewidzianymi członkami rodzi- ny czy też z przyjaciółmi. Dlatego ludzie są przygotowani na opowieści – relację o swoim życiu, które toczy się w miejscu odległym o tysiące kilometrów od krew- nych. Obowiązkową ilustracją dla słów jest album z fotografiami, który wiozą ze sobą. Często przecież czas i pieniądze pozwalają na wyjazd tylko jednej osoby i wyłącznie na zdjęciach można pokazać męża, dzie- ci, psa, kota, mieszkanie itd. Albumy przy- dają się też w pociągu podczas zawierania znajomości. W okresie wakacyjnym wiele osób podróżuje z dziećmi, które świetnie znoszą tak długą podróż. Wśród pasaże- rów tego dalekobieżnego pociągu zdarza- ją się nawet kilkumiesięczne maluchy. Kulinarna podróż przez Syberię Podróż Koleją Transsyberyjską z Moskwy po Bajkał można podzielić na etapy kuli- narne. Etap pirożkowy. Już pierwsze posto- je na trasie z Moskwy do Irkucka uświa- damiają, że pirożki, mimo nazwy, poza ogólną zasadą nadziewania w niczym nie przypominają polskich pierogów. Jak wyglądają pirożki? Jest to wyrób pośredni między bułką a drożdżówką. Kształtem przypominają bułkę, ale są robione z ciasta drożdżowego. W ofer- cie są trzy rodzaje pirożków: z ziemnia- kami (s kartoszkoj), z mięsem (s miasom) i z kapustą (s kapustoj). Można też spo- tkać mieszanki wymienionych składni- ków. Z kolei nasze pierogi to w języku rosyjskim warieniki. Etap rybny. Kiedy pociąg zbliża się do Bajkału, w przedziałach można zaobser- wować pewien niepokój. Niewiele osób śpi, gdyż większość szykuje się do zażar- tej walki o świeżo uwędzone ryby. Bajkal- ski omul to ryba wyśmienita. Większość preferuje wędzenie go na gorąco (goria- czego kopczenia), ale miejscowi chętnie sięgają także po rybę wędzoną na zim- no (chołodnogo kopczenia). Drugim ryb- nym skarbem Bajkału jest charus (lipień syberyjski), ryba o mięsie delikatniejszym i zwykle nieco mniej tłustym niż omul. W okolicach Sludianki należy koniecznie spróbować obu ryb. Etap orzeszkowy. Nieco dłuższy od etapu rybnego jest etap orzeszkowy. Orzeszki zaczynają się nieśmiało poja- wiać na stacjach w miarę zbliżania się do syberyjskich lasów, szczytowy moment przypada zawsze w okolicach stacji Taj- ga, a ciągnie się do granicy mongolsko- -chińskiej. Orzeszki sprzedaje się na sta- kancziki (szklaneczki). Poleć książkę Kup książkę 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P y s a r t g e i b e z r P Etap czeburiekowy. Ten etap pojawia się w sposób nieciągły. Małe jego frag- menty dają się zaobserwować już po przekroczeniu granicy w Brześciu. Cze- burieki to na wpół zamknięte naleśniki- -bułeczki, zawsze zawierające to samo nadzienie: siekane lub mielone mięso. Odważnym radzimy zawsze sprawdzać, czy są świeże. Gwoli ścisłości i uczciwości należy jed- nak dodać, że w ostatnich latach coraz trudniej zasmakować w pełni opisanych wyżej rozmaitości. Podczas aktualizacji przewodnika w terenie, jaka miała miej- sce latem i jesienią 2013 r., okazało się, że coś, co dekadę temu było na porządku dziennym, obecnie zanika – liczba pero- nowych sprzedawców zmniejszyła się znacznie, zaś rozmaite „domowe” spe- cjały coraz częściej wypierają dostępne na każdej stacji, podobnie wyglądające zestawy obiadowe. Dotyczy to zwłasz- cza zachodniej części szlaku transsybe- ryjskiego – od Moskwy po Przybajkale. Przebieg trasy Z praktyki polskich turystów wynika, że większość z nich pokonuje trasę Moskwa– Pekin najwyżej z dwiema przesiadkami: nad Bajkałem i w mongolskiej stolicy – Ułan Bator. Wielu z tych, którzy wysiada- ją w Irkucku, zwiedza Wyspę Olchon na jeziorze Bajkał i region Przybajkala. Część z nich przebywa następnie odcinek mię- dzy Irkuckiem a Ułan Ude, by dopiero ze stolicy Buriacji kontynuować podróż ku Mongolii. Także ci turyści, dla których Poleć książkę 67 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P y s a r t g e i b e z r P 68 celem podróży jest Mongolia, zatrzy- mują się, choćby na krótko, nad Bajka- łem. Jest i rzesza takich, którzy pokonują całą trasę z Moskwy do Pekinu bezpo- średnio. Podział poniższego opisu prze- jazdu na części dopasowany został do wcześ niej przedstawionych możliwo- ści wyboru drogi i etapów podróży. Nie- mniej jednak warto śledzić pokonywaną trasę także pod kątem poszczególnych odcinków kolei i mijanych miejscowości, z których niektóre są z pewnością godne polecenia (zob. mapa na przednim skrzy- dełku okładki). Coraz więcej turystów wybiera się w podróż Koleją Transsyberyjską tra- są przebiegającą tylko przez terytorium Rosji – z Moskwy do Władywostoku. Nale- żą do nich przede wszystkim osoby, które były już w Pekinie i Ułan Bator lub takie, dla których upragnionym celem podró- ży jest najbardziej wysunięty na wschód rosyjski port na Pacyfiku – Władywostok, miasto jakże oryginalne, ważne i z pew- nością warte zwiedzenia. Chcąc sprostać potrzebom tej grupy podróżników, przy- bliżamy w tym przewodniku także Wła- dywostok oraz równie ciekawą trasę do niego prowadzącą, a mianowicie kolejo- wą odnogę z Ułan Ude. Opis szlaku transsyberyjskiego podzie- liliśmy na następujące etapy:  odcinek długości 5185 km z Moskwy do Irkucka, oddalonego od jeziora Baj- kał o blisko 70 km;  odcinek długości 455 km z Irkucka do Ułan Ude prowadzący nad Bajkał;  odcinek długości 665 km z Ułan Ude do Ułan Bator; Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl  odcinek długości 1561 km z Ułan Ba- tor do Pekinu;  odcinek długości 3648 km z Ułan Ude do Władywostoku;  odcinek długości 2803 km z Czyty do Pekinu, prowadzący trasą transman- dżurską. Informacje o stolicy Rosji – Moskwie – zostały zawarte w Rozdziale IV. Równie obszernie opisane zostały: południowe Przybajkale (w tym Irkuck i Ułan Ude, zob. Rozdział V), mongolska część szlaku transsyberyjskiego (Rozdział VI) i Pekin (Rozdział 7). Poniżej przedstawiamy inne ważne atrakcje na poszczególnych odcin- kach tras. Zdecydowana większość pociągów jadących w kierunku Syberii odjeżdża z moskiewskiego Dworca Jarosławskiego w późnych godzinach wieczornych – mię- dzy godziną 21.00 a 24.00. Do rewolucji w 1917 r. za początek Wielkiej Syberyjskiej Drogi przyjmowano Dworzec Moskiew- ski w Sankt Petersburgu, ówczesnej sto- licy imperium. Różny był też przebieg trasy Transsi- bu na jej zachodnim odcinku. Od 1903 r. trasa wiodła z Moskwy przez miasta: Ria- zań, Pienza, Samara, Ufa, Czelabińsk, Kur- gan, Pietropawłowsk i dopiero na odcin- ku od Omska pokrywała się z jej obecnym przebiegiem. W 1906 r. początkowy prze- bieg trasy został nieco zmieniony i popro- wadzony od Sankt Petersburga poprzez miasta: Wołogda, Wiatka, Perm, Niżny Tagił, Jekaterynburg, Kysztym, Czelabińsk i Omsk. W 1909 r. zbudowano dodatkowe połączenie na odcinku Jekaterynburg– Kungar, a od 1913 r. pociągi zaczęły kur- sować jeszcze krótszą drogą – od Jeka- terynburga przez Tiumień do Omska. Następnie od 1956 r. przez długi czas tra- sa z Moskwy na Daleki Wschód prowa- dziła przez miasta: Jarosław, Daniłow, Buj, Szarija, Kotielnicz, Kirow, Balezino, Perm i dalej na wschód zgodnie z jej obecnym przebiegiem. Z tego okresu pochodzi zmierzona długość linii transsyberyjskiej z Moskwy do Władywostoku: 9288 km. Także od miejscowości Jarosław pocho- dzi nazwa moskiewskiego Dworca Jaro- sławskiego. Po zmianie rozkładu jazdy pociągów w 2001 r. wiele międzynarodowych i dale- kobieżnych pociągów zaczęło kursować z Moskwy przez Niżny Nowogród, gdzie trasa przekracza Wołgę. W miejscowości Kotielnicz linia łączy się znowu z trady- cyjną trasą prowadzącą przez Jarosław. O zmianie trasy zadecydowały dwa argu- menty. Po pierwsze, trasa przez Niżny Nowogród jest krótsza o 40 km i łatwiej- sza do pokonania, przez co czas przejaz- du skraca się o blisko 2,5 godz. Po dru- gie, dzięki zmianie trasy włączono do międzynarodowej sieci kolejowej waż- ny gospodarczo nowogrodzki region, co bardzo ucieszyło jego mieszkańców. Przejazd nad Bajkał (Moskwa–Irkuck) Poniżej przedstawiamy m.in. trzy naj- ważniejsze miasta na trasie z Moskwy do Irkucka: Jarosław, Włodzimierz i Niż- ny Nowogród. Przy kolejnych miejsco- Poleć książkę Kup książkę 3 j e i k s j y r e b y s s n a r T i e l o K ą s a r t ż ó r d o P w a ł s o r a J wościach podajemy ich odległość od Moskwy, licząc kilometraż po tradycyj- nej trasie przez Jarosław. To właśnie do tej trasy odnosi się poświęcony Transsi- bowi obelisk, który można obejrzeć na dworcu we Władywostoku. Wypisana na nim liczba „9288” to długość linii kole- jowej prowadzącej z rosyjskiej stolicy, wyrażona w kilometrach. Aby obliczyć, ile kilometrów do danej miejscowości przejeżdża pociąg z Moskwy trasą przez Niżny Nowogród, wystarczy od podanej w naszym przewodniku odległości odjąć dokładnie 40 km (o tyle bowiem trasa ta jest krótsza od drogi przez Jarosław). Do najpopularniejszych wśród podróż- ników przystanków na tym odcinku tra- sy należą: Niżny Nowogród, Jekateryn- burg, Nowosybirsk oraz Krasnojarsk Jarosław (Ярослáвль)  liczba mieszkańców: 606,3 tys.; \ +7 4852 Znajdujący się w odległości 282 km od Moskwy Jarosław założony został przez księcia Rusi Kijowskiej Jarosława Mądre- go. Kroniki wspominały o tym grodzie już w 1071 r. Zanim został włączony do Księstwa Moskiewskiego, Jarosław był przez przeszło 400 lat stolicą niezależne- go Księstwa Jarosławskiego. Obecnie jest zaliczany do zabytkowego Złotego Pier- ścienia otaczającego Moskwę, czyli gru- py atrakcyjnych kulturalnie miast położo- nych na północny wschód od rosyjskiej stolicy. Można tutaj znaleźć liczne przy- kłady dobrze zachowanej architektury, Poleć książkę 69 5 u j a r k e i n a z ł d a e k i j w a B Z e n r a z C o r o i z e J d a N . 3 a s a r T | i k s l a k j a B t a w r e z e R 238 www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl Rezerwat Bajkalski (Байкальский заповедник) Rezerwat Bajkalski (/ www.baikal-zapo- vednik.ru) istnieje od 1969 r. Jego całkowi- ta powierzchnia wynosi ponad 167 tys. km2, a długość granic 200 km. Jego teren pod- lega pod kuratelę UNESCO w ramach włą- czenia Bajkału w poczet skarbów świato- wego dziedzictwa naturalnego. Na terenie rezerwatu można przebywać po uzyskaniu zezwolenia dyrekcji, co moż- na zrobić wypełniając formularz on-line na podanej wyżej stronie internetowej (tylko w języku rosyjskim, ale można przetłuma- czyć np. poprzez stronę / http://translate. google.com). Innym rozwiązaniem będzie wizyta w centrali parku w Tanchoj (ul. Kra- snogwardenskaja 34; \ +7 301 3893741). Oprócz poniższej, w skrócie opisa- nej trasy w Rezerwacie Bajkalskim jest wiele innych znakowanych ścieżek, które prowadzą od zimowia do zimo- wia – np. wzdłuż rzek Miszycha i Wydri- no. Szczegółowych informacji udzielają pracownicy rezerwatu. Dojazd Najwygodniej jest dojechać pociągiem pod- miejskim relacji Sludianka–Babuszkin do stacji Tanchoj. Ze względu na długie oczekiwanie na przesiadkę w Sludiance podróż zarówno z Irkucka, jak i z Ułan Ude może trwać cały dzień. Inną możliwością jest podróż nocnym pociągiem pasażerskim Irkuck–Nauszki lub Nauszki–Irkuck (z Ułan Ude) albo autobusem jadącym przez Tanchoj z Ułan Ude lub Irkucka. Warto zabrać ze sobą odpowiednie mapy (zob. s. 201). Przydatne mogą się okazać również namiot, środek na komary i race odstraszają- ce niedźwiedzie. Noclegi Nocleg w namiocie na terenie parku jest moż- liwy tylko w wyznaczonych do tego celu miej- scach biwakowych. W samym Tanchoj funk- cjonuje skromna baza noclegowa. Możemy przenocować m.in. w kompleksie Central- nij (ul. Centralnaja 7; od 300 rub./os.) lub na znajdującym się blisko głównej siedziby par- ku kempingu (od 200 rub./os.), gdzie do dys- pozycji są również dwa duże kopulaste dom- ki. Rezerwacji można dokonywać telefonicznie lub mailowo, kontaktując się z biurem parku. Wyżywienie W Tanchoj, obok dworca kolejowego, dzia- łają nieduży bazar i sklepy oferujące pod- stawowe produkty żywnościowe. Dość sła- bo zaopatrzone sklepy są także w miejsco- wościach: Wydrino, Pieriejomnaja i Miszycha. Trasa 3 Nad Jezioro Czarne Tanchoj – dolina rzeki Pieriejomnaja – Jezioro Czarne (ok. 1000 m n.p.m.) – Tanchoj (ok. 50 km, czas przejścia: 4–5 dni, trasa średnio trudna) Dojazd pociągiem podmiejskim Slu- dianka–Babuszkin do stacji Rieczka Pie- riejomnaja. Trasa prowadzi w pobliżu najwyż- szej części gór ze szczytami Rassocha (2151 m n.p.m.) i Sochor (2316 m n.p.m.). Jest dość „ekskluzywna” jak na syberyj- skie warunki – na wielu odcinkach ścież- ka jest wyraźna i znakowana zaciosami na drzewach. Częste są zimowia, a przez rze- ki i strumienie przerzucono kładki. Wyru- szając na tę trasę, musimy pamiętać, że po długotrwałych deszczach poziom rze- ki wzrasta i na jakiś czas odcina powrót z zimowia Rassocha. Osada Tanchoj jest oddalona od ujścia rzeki Pieriejomnaja o 4 km. W górę doli- ny prowadzi początkowo szeroka droga. Po przebyciu kolejnych 6 km (1 godz.) mija się niebieską bramę – granicę rezerwatu. Cały czas należy trzymać się brzegu rze- ki. Na 2. kilometrze od granicy położone jest zimowie Talcy. Za nim trzeba odszu- kać kładkę przez rzekę. Po godzinie dociera się do kolejnego zimowia Szum, położo- nego na 6. kilometrze. Na pryczach mie- ści się tu 6 osób. Za zimowiem ponownie przechodzi się przez kładkę. Po przejściu ok. 0,5 km dochodzi się do skalnej ściany i szmaragdowej jamy w korycie rzeki. Od zimowia Szum droga jest trudniejsza. Potrzeba dwóch godzin marszu, by dotrzeć do zimowia Rassocha, położonego przy ujściu potoku o tej samej nazwie (12 km). Od następnego zimowia dzielą kolejne 2 godziny marszu. Po ok. 3,5 km ścieżka dochodzi do miejsca spotkania dwóch strumieni. Po przejściu ok. 500 m wzdłuż strumienia Niemskij Klucz dociera się do zimowia o tej samej nazwie (16 km). Na ławach zmieszczą się tu cztery osoby, na podłodze dwie. Dalej droga robi się jeszcze trudniejsza (także orientacyjnie, są miejsca, gdzie łatwo zgubić szlak), a na dojście do zimowia przy Jeziorze Czarnym potrzeba co najmniej czterech godzin. Do pewne- go miejsca zaciosy na drzewach są jeszcze dobrze widoczne. Gdy ścieżka niknie na rozległej łące, należy skierować się lekko w prawo i przejść ok. 1 km. W oddali widać rzadki las, gdzie ponownie należy odszu- kać zaciosy na drzewach. Stąd do zimo- wia nad jeziorem jest jeszcze pół godziny marszu nieoznaczonym szlakiem – trze- 5 u j a r k e i n a z ł d a e k i j w a B Z e d U n a ł U ba iść wzdłuż rzeki. Zimowie przy Jezio- rze Czarnym (ok. 1000 m n.p.m.) to dobra baza wypadowa w wyższe partie gór. Na południe od Bajkału Między Wydrinem i Tanchoj Kolej Trans- syberyjska przekracza granicę Republiki Buriacji. Jej stolicą jest Ułan Ude, cen- trum przemysłowe i kulturalne zachod- niego Zabajkala. Działa tu kilka teatrów, muzeów i szkół wyższych, znajdują się interesujące obiekty architektoniczne i zabytki. Ułan Ude to także ważny węzeł komunikacyjny – można podróżować stąd na północ w kierunku półwyspu Świę- ty Nos i Gór Barguzińskich, na wschód w kierunku Czyty i na południe, wzdłuż starego szlaku herbacianego do Mon- golii i Chin. Wycieczki górskie realizować można przede wszystkim we wschodniej czę- ści gór Chamar Daban – ich najciekaw- sze partie (razem z najwyższym w tym rejonie Sochorem, 2323 m n.p.m.) obej- muje Rezerwat Bajkalski. Ułan Ude (Улан-Удэ, bur. Улаан Үдэ)  liczba mieszkańców: 412 tys.; \ +7 3012 Stolica Republiki Buriacji jest położona na wschód od Bajkału, przy ujściu Udy do Selengi, 456 km od Irkucka, na 5640. kilo- metrze szlaku Kolei Transsyberyjskiej. W tym miejscu w 1666 r. Kozacy zało- żyli zimowisko Udinskoje, które od 1689 r. 239 Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 5 u j a r k e i n a z ł d a e k i j w a B Z e d U n a ł U R e w olucji 19 0 5 r. B orsoje w a Pomnik Chłopca na Koniu Puszkina G a g arin a kładka przez tory Dworzec kolejowy Postój Marszrutek Ciwile w a R e w Hostel GBT, Lisaja Góra (Dacan Rinpocze Bagsza) olucji 19 0 5 r. Muzeum Etnograficzne Muzeum Etnograficzne Zabajkala (skansen) Zabajkala (skansen) Pomnik „Głowa Lenina” Informacja Turystyczna (sezonowo) 2 P artiz S m o l i n a a nsk aja Targ B orsoje w a Ułan Ude Traveller’s House M o d o g o j e w a J a m p i l o w a S u c h e B a t o r a R a n ż u r o w a Modern Nomads Muzeum Minerałów Pl. Sowietów S m o li n a Point Hostel Ambasada Mongolii S o w i e t s k a j a Południowy dworzec autobusowy E r b a n o w a 3 Nek ra sowa L e n i n a Łuk Triumfalny Appetite Teatr Opery i Baletu Nekrasowa P r o f s o j u z n a j a Muzeum Historii Naturalnej Buriacji s t Ułan Ude 0 200 m 1 2 3 Hotel Baikal Plaza Supermarket Sputnik Filharmonia Muzeum Historii Buriacji Baikal Naran Tour Profsojuznaja Teatr Lalkowy Appetite Sow ie t ska ja Pr. Pobiedy B B orsoje w a p i e s z y c h r e f a d l a L L e e n n i i n n a a Muzeum Historii Ułan Ude K o m m u n alt o c hin o w a Pl. Rewolucji i s t i c z i e s k a j a Centralny Dom Towarowy K u j b y s z i e w a Muzeum Sztuk Pięknych L e n i n a Dworzec autobusowy Banzarowa S m o l i n a Centralny Kompleks Targowy Swierdłowa Banzarowa K o m m u n Zołotoj Kołos K a l i n i n a Linchowoina Sobór Hodegetrii Nabierieżnaja i s t i c z i e s k a j a Cerkiew Św. Trójcy a w e y s z u j b K Buriacki Teatr Dramatyczny E n g e l s a S z e f s k a j a G o g o l j a U d a B a b u s z k i n a Teatr Dramatyczny im. Bestużewa S w o b o d y K o r a b e l n a j a S m o l i n a K a l a n d a r i s z w i l i K i r o w a S e l e n g a Złotoj Drakon K u j b y s z i e w a S w o b o d y Banzarowa 240 Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl funkcjonowało jako twierdza Wierch- nieudińska. Była ona jednym z ważniej- szych miejsc na szlaku herbacianym między Irkuckiem a Kiachtą. Wierchnieu- dińsk otrzymał prawa miejskie w 1690 r., ale większego znaczenia nabrał dopiero w XIX w., kiedy to stał się ważnym ośrod- kiem handlu z Chinami. W 1923 r. został sto- licą Buriacko-Mongolskiej ASRR. Obecną nazwę nadano miastu w 1934 r. Do 1987 r. stolica Republiki Buriacji – Ułan Ude – była właściwie nieznana i niedostępna dla turystów. Ze względu na działające tu zakłady lotnicze władze zamknęły miasto przed światem. Ułan Ude to obecnie główny ośrodek przemysłowy Buriacji – działa tu ponad 100 zakładów. W ostatnich latach mia- sto zyskało miano ośrodka akademic- kiego, gdyż studiuje tu ok. 20 tys. osób. Ułan Ude jest dziś kulturalnym centrum Buriacji, działają tu cztery szkoły wyż- sze, kilka muzeów, pięć teatrów, opera i filharmonia. Miejsca, które warto zobaczyć Niezaprzeczalnym symbolem miasta, od którego warto rozpocząć jego zwiedza- nie, stała się największa na świecie głowa Lenina – jest to największy pomnik Leni- na na świecie. W centrum Ułan Ude stoi od 1971 r. Gigantyczna, prawie 8-metro- wa głowa (razem z cokołem pomnik ma niemal 14 m) wznosi się nad centralnym punktem miasta, czyli placem Sowietów. Wykonana jest z brązu, cokół natomiast jest marmurowy. Przy placu Sowietów znajduje się również niewielkie Muzeum Minerałów (› pn.–czw. 11.00–17.00, pt. T o l s t o g o i k s l a w o K . W . c a r p O 11.00–15.00, sb.–nd. zamkn.; wstęp wol- ny) oraz budynek Filharmonii z salą na 400 osób. Odbywają się tu koncerty buriackich, rosyjskich i zagranicznych kompozytorów. Jeśli skierujemy się stąd na południe, po prawej stronie naszym oczom uka- że się pięknie odnowiony kompleks Buriackiego Narodowego Teatru Ope- ry i Baletu. Podobnie jak głowa Lenina, jest to wizytówka stolicy Buriacji i jeden z najładniejszych budynków w mieście, o bardzo bogatej historii. Pierwsze spek- takle wystawiano już w 1952 r., a obec- ny wygląd teatr zawdzięcza długim pra- com renowacyjnym, które zakończyły się w 2011 r. Tuż obok niego znajduje się nowy Łuk Triumfalny, który został odsło- nięty w 2006 r. Jest on kopią oryginalne- go łuku z drewna, postawionego w tym miejscu pod koniec XIX w. na powitanie cara Mikołaja II, który odwiedzał miasta położone przy budowanej wówczas linii Kolei Transsyberyjskiej. Łuk jest w nocy bardzo ładnie oświetlony. Przy ulicy Lenina 46 znajduje się Muzeum Historii Naturalnej Buriacji (/ www.muzeyrb.ru; › wt.–nd. 10.00– –18.00, pn. zamkn.; 100 rub.). Ekspozycja prezentuje faunę i florę regionu, a także historię geologiczną Bajkału i jego oko- lic. Za budynkiem muzeum schował się Buriacki Narodowy Teatr Lalkowy, otwar- ty dla dzieci w 1966 r. Wystawiane są w nim spektakle oparte na motywach bajek rosyj- skich i buriackich, ale nie tylko. Niedaleko za muzeum i teatrem ulica Lenina zamie- nia się w strefę dla pieszych, zwaną też „buriackim Arbatem”, która na dwóch Poleć książkę 5 u j a r k e i n a z ł d a e k i j w a B Z e d U n a ł U 241 Poleć książkę Kup książkę 5 u j a r k e i n a z ł d a e k i j w a B Z e d U n a ł U 242 przeciwległych krańcach została ozdobio- na rzeźbami. Pierwsza z nich to znajdujący się także na herbie Ułan Ude kaduceusz – mitologiczny kij, który oplatają dwa węże. Druga przedstawia natomiast dwa lecące ptaki symbolizujące rzeki Udę i Selengę. Warto przyjrzeć się domom kupiec- kim przy ulicy Lenina. Niektóre powsta- ły jeszcze w XIX w. Do najstarszych należą budynki znajdujące się pod numerami 13 i 15, które powstały w latach 1801–04. Dom o numerze 26 należał z kolei do jednego z najbogatszych kupców regionu Iwana Goldobina, który pod koniec XIX w. był wła- ścicielem licznych fabryk i gorzelni, posiadał także monopol na handel winem. W 2001 r. w budynku otwarto Muzeum Historii Ułan Ude (› codz. 9.00–18.00; 60 rub.). Podążając dalej ulicą Lenina, po lewej stronie miniemy plac Rewolucji i dotrzemy do śnieżnobiałego soboru Hodegetrii na ulicy Nabierieżnej. Wybudowany w latach 1741–85, jest najstarszą budowlą murowa- ną na terenie Buriacji. W 1928 r. sobór był zamknięty, w 1935 r. budynek przekazano muzeum narodowemu, a dopiero w 1996 r. zaczęto go restaurować. W tej najstarszej części miasta, położonej na południe od ulicy Kirowa, możemy też podziwiać róż- ne style budownictwa drewnianego. Cofając się nieco w kierunku placu Rewo- lucji i podążając dalej ulicą Kujbyszewa, po lewej stronie miniemy okazały budy- nek Muzeum Sztuk Pięknych im. Sam- pilowa (/ www.muzeyrb.ru; › wt.–nd. 10.00–18.00, pn. zamkn.; 200 rub.). Dla zwie- dzających udostępniono tu liczne przed- mioty artystyczne z regionu wschodniej Syberii, m.in. biżuterię, grafiki czy rzeźby. Kup książkę www.e-przewodniki.pl www.bezdroza.pl Polacy w Ułan Ude – Stowarzyszenie „Nadzieja” Od 1993 r. w Ułan Ude działa Stowarzy- szenie Polskie „Nadzieja” (/ www.spkna- dzieja.narod.ru), które liczy ok. 200 człon- ków. W Ułan Ude mieszka ok. 400 Polaków, a prawie 1 tys. mieszkańców ma polskie pochodzenie. Ciekawym zabytkiem architektonicznym jest również znajdująca się nieco dalej na wschód na tej samej ulicy cerkiew Świętej Trójcy z 1809 r. W pobliżu świątyni jest też siedziba Buriackiego Teatru Dramatycz- nego, który słynie m.in. z arcydzieła sztuki narodowej – kurtyny z końskiego włosia, wykonanej przez buriackich mistrzów. Kierując się wzdłuż prospektu Pobie- dy z powrotem w kierunku placu Sowie- tów, możemy zajrzeć do Muzeum Histo- rii Buriacji (ul. Profsojuznaja 29; / www. muzeyrb.ru; › wt.–nd. 10.00–18.00, pn. zamkn.; w zależności od wystawy: 80–120 rub.). Zgromadzono tu obiekty związane z historią, religią i kulturą Przy- bajkala. Unikatowym eksponatem jest atlas medycyny tybetańskiej. Atrakcje poza centrum miasta Obiektem, który warto zobaczyć poza ścis łym centrum Ułan Ude, jest Naro- dowy Rosyjski Teatr Dramatyczny im. Biestużewa (ul. Tierieszkowej 9a, dojazd dowolnym tramwajem kursującym na południe wzdłuż ul. Baltochinowa). Jest to najstarszy teatr zawodowy w Buriacji, założony na początku XX w. Interesująca będzie również wizyta w Muzeum Etnograficznym Zabajkala (osiedle Wierchnaja Bieriezowka, na pół- noc od centrum, dojazd marszrutką nr 37 spod hotelu Baikal Plaza na placu Sowie- tów, przystanek Etnograficzeskij Muzej – na żądanie; › wt.–pt. 9.30–18.00, sb.–nd. 10.00–19.00, pn. zamkn.; 150 rub.). Jest to sporych rozmiarów skansen, którego zwiedzanie zajmuje nawet kilka godzin. Otwarto go w 1973 r. Na terenie skansenu stworzono siedem kompleksów budowli, z których każdy przedstawia architek- turę i warunki życia innej grupy ludno- ści autochtonicznej lub napływowej. Piękna panorama Ułan Ude rozciąga się ze wzgórza zwanego Lisaja Gora, gdzie swoją siedzibę ma prowadzony przez tybetańskiego lamę dacan Rin- pocze Bagsza (dojazd marszrutką nr 97 spod hotelu Baikal Plaza na placu Sowie- tów, należy wysiąść na ostatnim przy- stanku). Znajduje się tu również najwyż- sza w Rosji, sześciometrowa statua bud- dy, wykonana z brązu. Informacja turystyczna Sezonowe centrum informacyjne znajduje się w jurcie na placu Sowietów (zob. s. 201). Dodatkowo w strategicznych punktach mia- sta ustawiono szczegółowe mapy informa- cyjne, które z pewnością ułatwią poruszanie się po centrum Ułan Ude. Organizacją wycieczek oraz rezerwacją bile- tów i noclegów zajmują się wybrane hostele (m.in. Ulan Ude Traveller’s House) oraz agencje turystyczne, m.in. Baikal Naran Tur (w Hotelu Buriacja, ul. Kommunisticzeskaja 47a; / www. baikalnaran.com) lub Siberia Tour (ul. Niekra- sowa 20, za łukiem triumfalnym). W Buriacji zainicjowano również ciekawy pro- jekt „Ask me, I’m local!” (/ www.askme.er-do- bro.ru) – jego uczestnicy, lokalni mieszkańcy, dzielą się informacjami na temat regionu z przy- jezdnymi. Na podanej stronie internetowej może- my znaleźć kontakt do osób, które chętnie udzie- lą nam wskazówek, jak najlepiej spędzić wolny czas, lub też odpowiedzą na wszelkie pytania. Dojazd Do Ułan Ude najwygodniej jest dojechać Koleją Transsyberyjską z Irkucka, pociąg jeździ kilka razy na dobę – podróż trwa 7–8 godz. (obszczij: 550 rub., płackartny: od 1000 rub., kupiejny: od 1700 rub.); autobus i marszrutki z dwor- ca autobusowego w Irkucku kursują codzien- nie (408 km); czas podróży to 9–10 godz. (800–900 rub.). W Ułan Ude funkcjonują aż trzy dworce auto- busowe, jednak marszrutki odjeżdżające w naj- ważniejszych kierunkach, m.in. do Irkucka (czas podróży: 9–10 godz.; 800–900 rub.), Arszanu (czas podróży: 10–11 godz.; ok. 700 rub.) lub Czyty (czas podróży: 7 godz.; ok. 800 rub.), wyruszają spod dworca kolejowego lub z południowego dworca autobusowego (ul. Sowietskaja 1, blisko centrum), który oferuje także m.in. kursy do Kiachty (czas podróży: 3 godz.; ok. 250 rub.), Ust-Barguzi- nu (czas podróży: 7 godz.; ok. 450 rub.) oraz w kierunku pobliskiego Iwołgińska (ok. 40 rub.). Dworzec kolejowy jest położony na ul. Rewo- lucji 1905 r. 51 (blisko centrum, dojście ul. Bor- sojewa i dalej kładką nad torami). Lotnisko w Ułan Ude – zob. s. 203 i nast. Noclegi Znalezienie noclegu w Ułan Ude nie stanowi problemu, podobnie jednak jak w przypad- ku innych miejscowości na trasie Kolei Trans- syberyjskiej, jeśli chcemy w sezonie znaleźć niedrogie miejsce w hostelu, najlepiej zrobić rezerwację kilka dni wcześniej. W ciągu ostat- nich lat w mieście powstało kilka niewielkich i przyjemnych hosteli, przeznaczonych głów- nie dla podróżników z plecakami.  Ulan Ude Traveller’s House, ul. Lenina 63/18; \ +7 902 4552222; / www.uuhos- tel.com; 650 rub./os. Rewelacyjnie zloka- lizowany, przy samym pl. Sowietów. Bar- dzo przyjemna, domowa atmosfera. Do Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 5 u j a r k e i n a z ł d a e k i j w a B Z e d U n a ł U 243 Przewodniki Bezdroż y Szlak trans­ syberyjski Szlak transsyberyjski łączący Moskwę z  Pekinem przebiega śladami Wielkiego Szlaku Herbacianego, „niekończącymi” się torami Kolei Trans­ syberyjskiej wraz z jej transmongolskim odgałęzieniem. Trasa ta zyskała dużą popularność wśród podróżujących na Daleki Wschód obieży­ światów. Nic dziwnego – na jej kolejnych etapach zobaczymy zabytki Moskwy, dzikie obszary Przybajkala, egzotyczną Mongolię z bezkresem stepów i pustynią Gobi oraz atrakcje północnych Chin ze słynnym Murem Chińskim i Pekinem na czele. Przewodniki Bezdroży przybliżają historię, kulturę i przyrodę opisywa­ nych regionów i krajów oraz oprowadzają po ich najbardziej fascynują­ cych zakątkach. Treść uporządkowano dla wygody w układzie regional­ nym. Opisom miast i innych atrakcji turystycznych towarzyszą przejrzyste mapy oraz ramki z ciekawostkami, czyniące z przewodnika pasjonującą lekturę nie tylko w czasie podróży. Informacje praktyczne pomagają za­ planować wyjazd i odnaleźć się w odwiedzanym miejscu. Całość zamyka praktyczny minisłowniczek. Podróż wymaga dobrego przygotowania. Warto zadbać, by przebiegała beztrosko. Podziwiaj piękne krajobrazy i zabytki, wypoczywaj aktywnie, przede wszystkim baw się dobrze. Ergo Hestia zapewni Ci spokój i kompleksową ochronę. Kup książkę www.podroze.ergohestia.pl Poleć książkę 15480 http://bezdroza.pl Sprawdź najnowsze promocje: http://bezdroza.pl/promocje Przewodniki najchętniej czytane: http://bezdroza.pl/bestsellery Zamów informator podróżniczy: http://bezdroza.pl/newsletter Helion SA ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 230 98 63 e-mail: bezdroza@bezdroza.pl http://bezdroza.pl ISBN 978­83­246­8518­9 Cena 59,90 zł
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Szlak Transsyberyjski. Moskwa - Bajkał - Mongolia - Pekin. Wydanie 5
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: