Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00794 010443 11035537 na godz. na dobę w sumie
Sztuka Wojny. Wydanie II - książka
Sztuka Wojny. Wydanie II - książka
Autor: , Liczba stron: 320
Wydawca: Onepress Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-3182-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> zarządzanie
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Książka jest wznowionym wydaniem 'Sztuka Wojny. Wydanie II'

Chińskie traktaty zawierające zasady taktyki i strategii
skuteczne nie tylko w wojsku,
ale również w interesach i życiu osobistym

Niewiarygodne, że zasady i metody konfrontacji z przeciwnikiem znane w odległej epoce i zupełnie innej cywilizacji z powodzeniem znajdują zastosowanie również dzisiaj. 'Sztuka wojny' Sun Tzu i 'Metody wojskowe' Sun Pina przedstawiają zbiór zaleceń i rad dla każdego, kto dowodzi ludźmi, stawia czoła wyzwaniom i walczy o pozycję dla siebie i swoich podwładnych.

Zawarta w tej książce wiedza nie wymaga naukowego przygotowania i jest przystępna dla każdego czytelnika. Słowa chińskich mędrców opatrzone zostały komentarzami zawierającymi wyjaśnienia trudniejszych fragmentów, opisami kontekstu sytuacyjnego i propozycjami zastosowania ich interpretacji w sytuacjach życia codziennego.

O skuteczności ponadczasowych chińskich nauk wiedzą azjatyccy politycy, biznesmeni i wojskowi od dwu i pół tysiąca lat. W XX wieku, po przegranej wojnie w Wietnamie, przekonały się o niej również Stany Zjednoczone, gdzie od kilkudziesięciu lat wykłada się wiedzę Sun Tzu i Sun Pina na uczelniach wojskowych.

Opanowanie skutecznych strategii przydaje się nie tylko na wojnie, ale również na co dzień. Nauki Sun Tzu nadają się do zastosowania w negocjacjach, windykacjach, marketingu, reklamie, sporcie, walce z konkurencją, zarządzaniu ludźmi i obronie własnych interesów.

Te traktaty uczą zwyciężać.

Cenisz Sztukę wojny? Powiedz o tym na Facebooku!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Sztuka Wojny. Wydanie II Autor: Sun-tzu Tłumaczenie: Dariusz Bakalarz ISBN: 978-83-246-3182-7 Tytuł oryginału: The Complete Art of War (History and Warfare) Format: A5, stron: 320 Książka jest wznowionym wydaniem „Sztuka Wojny. Wydanie II” Chińskie traktaty zawierające zasady taktyki i strategii skuteczne nie tylko w wojsku, ale również w interesach i życiu osobistym Niewiarygodne, że zasady i metody konfrontacji z przeciwnikiem znane w odległej epoce i zupełnie innej cywilizacji z powodzeniem znajdują zastosowanie również dzisiaj. „Sztuka wojny” Sun Tzu i „Metody wojskowe” Sun Pina przedstawiają zbiór zaleceń i rad dla każdego, kto dowodzi ludźmi, stawia czoła wyzwaniom i walczy o pozycję dla siebie i swoich podwładnych. Zawarta w tej książce wiedza nie wymaga naukowego przygotowania i jest przystępna dla każdego czytelnika. Słowa chińskich mędrców opatrzone zostały komentarzami zawierającymi wyjaśnienia trudniejszych fragmentów, opisami kontekstu sytuacyjnego i propozycjami zastosowania ich interpretacji w sytuacjach życia codziennego. O skuteczności ponadczasowych chińskich nauk wiedzą azjatyccy politycy, biznesmeni i wojskowi od dwu i pół tysiąca lat. W XX wieku, po przegranej wojnie w Wietnamie, przekonały się o niej również Stany Zjednoczone, gdzie od kilkudziesięciu lat wykłada się wiedzę Sun Tzu i Sun Pina na uczelniach wojskowych. Opanowanie skutecznych strategii przydaje się nie tylko na wojnie, ale również na co dzień. Nauki Sun Tzu nadają się do zastosowania w negocjacjach, windykacjach, marketingu, reklamie, sporcie, walce z konkurencją, zarządzaniu ludźmi i obronie własnych interesów. Te traktaty uczą zwyciężać. IDŹ DO:  Spis treści  Przykładowy rozdział KATALOG KSIĄŻEK:  Katalog online  Bestsellery  Nowe książki  Zapowiedzi CENNIK I INFORMACJE:  Zamów informacje o nowościach  Zamów cennik CZYTELNIA:  Fragmenty książek online Do koszyka Do przechowalni Nowość Promocja Onepress.pl Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. 32 230 98 63 e-mail: onepress@onepress.pl redakcja: redakcjawww@onepress.pl informacje: o księgarni onepress.pl Spis treĂci Przedmowa ........................................................................... 9 Przybliĝona chronologia okresów dynastycznych ............. 14 WstÚp ..................................................................................... 17 SUN TZU Sztuka wojny ...................................................... 61 1. WstÚpna ocena ...................................................................... 63 2. Prowadzenie wojny .............................................................. 69 3. Planowanie ofensywy ........................................................... 73 4. Rozmieszczenie wojsk ......................................................... 79 5. Strategiczna siïa wojskowa .................................................. 83 6. Próĝnia i materia .................................................................. 89 7. Walka wojskowa ................................................................... 97 8. DziewiÚÊ zmiennych ............................................................ 103 9. Manewrowanie armiÈ .......................................................... 109 10. Uksztaïtowanie terenu ......................................................... 115 11. DziewiÚÊ terenów ................................................................. 121 12. Ataki ogniowe ....................................................................... 131 13. Zatrudnianie szpiegów ........................................................ 135 14. DziewiÚÊ uksztaïtowañ i dwa pytania (Fragmenty z T’ung Tien) .................................................. 141 SUN PIN Metody wojskowe ............................................... 153 1. Pojmanie P’ang Chüana ...................................................... 155 2. Audiencja u króla Wei ......................................................... 159 3. Pytania króla Wei ................................................................. 163 4. T’ien Chi pyta o fortyfikacje ................................................ 171 5. Dobór ĝoïnierzy .................................................................... 175 6. Wojna pod ksiÚĝycem .......................................................... 179 7. Osiem formacji ..................................................................... 183 8. Skarby terenu ........................................................................ 189 9. Przygotowanie strategicznej siïy ......................................... 193 10. Charakter armii .................................................................... 199 11. Dobór .................................................................................... 203 12. Zabijanie oficerów ................................................................ 207 13. Wzmacnianie chi .................................................................. 211 14. Posterunki ............................................................................. 219 15. Wzmacnianie armii .............................................................. 227 16. DziesiÚÊ rozlokowañ ............................................................ 231 17. DziesiÚÊ pytañ ....................................................................... 239 18. Dowodzenie pancernymi ............................................................. 247 19. Odróĝnianie goĂcia od gospodarza ..................................... 249 20. Biegli ...................................................................................... 255 21. PiÚÊ nazw, piÚÊ szacunków .................................................. 259 22. Wady armii ........................................................................... 263 23. Wodzowska rzetelnoĂÊ ......................................................... 269 24. Cnota wodza ......................................................................... 273 25. KlÚski wodza ......................................................................... 277 26. Straty wodza ......................................................................... 281 27. Miasta mÚskie i ĝeñskie ........................................................ 285 6 _ Sztuka wojny Spis treĂci 28. PiÚÊ kryteriów, dziewiÚÊ korzyĂci ........................................ 291 29. ZwartoĂÊ i rozproszenie ....................................................... 295 30. Klasyczne i nieklasyczne .............................................................. 301 31. PiÚÊ instrukcji ....................................................................... 309 32. Dowodzenie kawaleriÈ (Dodatek z T’ung Tien) .............. 313 33. Atakowanie serca (Fragment T’ai-p’ing Yü-lan) ............... 317 _ 7 WstÚp Sun Pin i jego czasy Okres WalczÈcych Królestw Aby moĝliwe byïo zapisanie w nowym jÚzyku sformuïowanej przez przodków taktyki wojskowej, polegajÈcej na wykorzystywaniu zasta- nych okolicznoĂci, bez wÈtpienia musiaïy wystÈpiÊ pewne sprzyjajÈce warunki. CiÈgïe zmiany charakteru bitew zachÚcaïy do dalszego roz- woju metod walki, co moĝna zaobserwowaÊ na podstawie analizy wpïywów okresu WalczÈcych Królestw na Metody wojskowe Sun Pina, dziÚki porównaniu tego dzieïa ze SztukÈ wojny Sun Tzu. Okres WalczÈcych Królestw (403-221 p.n.e.) zyskaï tÚ nazwÚ dziÚki temu, ĝe w owym czasie niemal bez przerwy toczyïy siÚ walki pomiÚdzy feudalnymi pañstewkami, które próbowaïy odbudowywaÊ swoje siïy poprzez reformy wewnÚtrzne i aneksjÚ terenów sÈsiadów. W przeci- wieñstwie do okresu Wiosen i Jesieni, kiedy pod panowaniem nieudol- nego króla Chou przynajmniej stwarzano pozory porzÈdku i praworzÈd- noĂci, w okresie WalczÈcych Królestw o polityce i relacjach decydowaïa wyïÈcznie siïa. Jeszcze pod koniec okresu Wiosen i Jesieni dominowaïy cztery potÚĝne pañstwa (Chin, Ch’u, Ch’i i Yüeh), a na poczÈtku okresu WalczÈcych Królestw silne klany podzieliïy Chin na trzy mniejsze, choÊ nadal wpïywowe pañstwa – Han, Wei i Chao, zwane czasem „Trzy Chin” – plus pozostaïe tereny krótko naleĝÈce do starego królewskiego domu Chin. Na wschodnim wybrzeĝu urosïo w potÚgÚ Yüeh, które rozgromiïo Wu, ale wkrótce podupadïo z powodu wewnÚtrznych spo- rów i stopniowo podbijaïo je Ch’u, które zakoñczyïo podbój w 306 r. p.n.e. Na póïnocy pojawiïo siÚ sprawne, ale stosunkowo sïabe pañstwo Yen, a od poïowy czwartego wieku Ch’in, które do 221 r. p.n.e. w koñcu pokonaïo wszystkie waĝne siïy, zlikwidowaïo mniejsze pañstewka i pro- klamowaïo dynastiÚ Ch’in, umacniaïo siÚ na dawnym terytorium Chou. Cztery z ówczesnych tak zwanych „siedmiu potÚĝnych pañstw” – Han, Wei, Hao i Ch’i – byïy najwaĝniejszymi uczestnikami wydarzeñ roz- grywajÈcych siÚ wokóï Sun Pina, natomiast cieñ grozy na rozwój wy- padków rzucaïo rozwijajÈce siÚ na zachodzie pañstwo Ch’in. Pomimo _ 27 (lub z powodu) bezustannych wojen, byïa to era silnego fermentu inte- lektualnego. Wïadcy próbowali jednoczyÊ swoje pañstwa, narzucaÊ wïa- dzÚ centralnÈ i osiÈgaÊ bogactwo materialne niezbÚdne do prowadzenia przedïuĝajÈcych siÚ wojen. Pojawiïa siÚ znaczna róĝnorodnoĂÊ poglÈ- dów i myĂli politycznych, chociaĝ wiÚkszoĂÊ koncentrowaïa siÚ gïównie na wykorzystywaniu utalentowanych jednostek, tworzeniu sprawnej administracji, rozwoju rolnictwa i naprawie wojska za pomocÈ lepszej organizacji, szkolenia i doboru ludzi. W odróĝnieniu od okresu Wiosen i Jesieni, gdy feudalni wïadcy mieli na tyle silnÈ pozycjÚ, aby nie czuli siÚ zagroĝeni, w okresie WalczÈcych Królestw innowacyjnych myĂlicieli (takich jak Konfucjusz) nie moĝna byïo juĝ ignorowaÊ lub choÊby tylko tolerowaÊ. Czasami w niestabilnym okresie WalczÈcych Królestw wy- starczyïa jednostka, na przykïad taka jak Shang Yang, aby oĝywiÊ chy- lÈce siÚ ku upadkowi pañstwo. CzÚsto dziaïaïa przeciwko przytïaczajÈcej opozycji uprzywilejowanych grup interesu. Kiedy indziej do wprowa- dzania rewolucyjnych metod rzÈdzenia skïaniaïy wïadcÚ dziedzictwo sza- cownych przodków lub grupa utalentowanych i sprzyjajÈcych mu osób. W okresie WalczÈcych Królestw znacznie wzrosïa siïa organizacji woj- skowych. I nie byï to wzrost siïy dyktowany liczebnoĂciÈ, ale bïyska- wicznym rozwojem kwalifikacji ĝoïnierzy. NastÈpiï rozwój piechoty, a ponadto wprowadzono kawaleriÚ – ta jednak nie odegraïa wiÚkszej roli, o ile w ogóle zostaïa wykorzystana – w dwóch sïynnych bitwach kojarzonych z Sun Pinem: Kuei-ling i Ma-ling. Druga waĝna róĝnica w stosunku do okresu Wiosen i Jesieni polegaïa na wprowadzeniu usta- lonych okresów staïej sïuĝby wojskowej zamiast powoïywania sïabo wy- szkolonych ludzi majÈcych w sezonie po zmobilizowaniu i przeszkole- niu uzupeïniÊ armiÚ. W wielu dawnych tekstach wojskowych moĝna znaleěÊ wyrazy sprzeciwu wobec sezonowego powoïywania wojska. RzeczywiĂcie wiÚkszoĂÊ kampanii rozpoczynano jesieniÈ, w porze Ămierci, ale przedïuĝajÈce siÚ wojny trwaïy czasami póï roku, a niekiedy nawet rok i wtedy kwestia sezonowej sïuĝby stawaïa siÚ niejasna. W tam- tych czasach normÈ staïy siÚ rygorystyczne Êwiczenia i surowa dyscy- plina, a ĝoïnierzy uczono nie tylko posïugiwania siÚ broniÈ, ale takĝe tworzenia formacji opisanych w Metodach wojskowych. Dowódcy majÈcy do dyspozycji ĝoïnierzy potrafiÈcych dzieliÊ siÚ na mniejsze oddziaïy, 28 _ Sztuka wojny WstÚp reagowaÊ na sygnaïy i wykonywaÊ manewry, mogli dostosowywaÊ rozlokowanie wojsk do terenu i sytuacji przeciwnika. W póěniejszych latach okresu WalczÈcych Królestw, gdy liczebnoĂÊ przeciÚtnej armii przekroczyïa sto tysiÚcy, wiÚkszoĂÊ pañstw wprowadziïo system wzajem- nej odpowiedzialnoĂci, w którym obowiÈzywaïy surowe kary i szczodre nagrody, a poddanie siÚ, utratÚ towarzysza broni i tchórzostwo kara- no ĂmierciÈ. OczywiĂcie gotowoĂÊ ĝoïnierzy do wykonania rozkazów nadal zaleĝaïa od trudnoĂci narzucanych im zadañ i surowoĂci do- wódcy. Jednak jest maïo prawdopodobne, aby dyscyplina ulegaïa roz- luěnieniu, poniewaĝ poddanie siÚ oznaczaïo ĂmierÊ. W tamtym czasie branie jeñców do niewoli nie naleĝaïo juĝ do spraw priorytetowych. Na pierwszym planie byïo zniszczenie wroga. NajwaĝniejszÈ siïÈ okresu WalczÈcych Królestw byïa piechota, która w znacznej mierze zastÈpiïa zïoĝone ze szlachty wojska walczÈce na rydwanach. Jednak same rydwany nie wyszïy z uĝycia, a na odpowied- nim terenie stanowiïy potÚĝnÈ siïÚ, zwïaszcza przeciwko szeregom piechoty. Do wspierania nacierajÈcych rydwanów wyznaczono specjalne plutony bojowe, które broniïy przed atakami piechurów nieprzyjaciela atakujÈcych na skrzydle, ale moĝna je byïo takĝe wystawiÊ w charak- terze niezaleĝnych jednostek wpierajÈcych regularne oddziaïy piechoty. W zaleĝnoĂci od cech charakterystycznych terenu, dowódca mógï wy- stawiaÊ odpowiednie zestawienie rydwanów, piechoty i (w koñcu) ka- walerii. MobilnoĂÊ kojarzy siÚ wïaĂnie z kawaleriÈ, ale tysiÈc rydwanów mogïo równie szybko przewieěÊ co najmniej takÈ samÈ liczbÚ ïuczni- ków lub ĝoïnierzy wyposaĝonych w broñ miotajÈcÈ, o ile w kaĝdej dru- ĝynie znajdowaï siÚ woěnica. Podczas obu bitew toczonych przez Sun Pina bezïadne wojska P ang Chüana ruszyïy do bitwy, prawdopodobnie na czele z rydwanami, którym towarzyszyïa piechota, i natknÚïy siÚ na rozstawionego, dobrze okopanego przeciwnika z przygotowanÈ obronÈ. Na podstawie Metod wojskowych moĝna siÚ domyĂlaÊ, ĝe Sun Pin nie wystawiaï ani rydwanów, ani kawalerii do walki jako takiej, lecz wy- korzystywaï je w charakterze elementów nieruchomych. Zwïaszcza na bardziej otwartym terenie Kuei-ling mógï uĝyÊ rydwanów jako wozów wojskowych (jak Jan Zizka) albo zbudowaÊ z nich prowizoryczne for- tyfikacje. _ 29 ¿ycie i bitwy Sun Pina Kaĝde znane nam ěródïo uznaje Sun Pina za potomka Sun Tzu, cho- ciaĝ w rzeczywistoĂci ich pokrewieñstwo mogïo byÊ nieco bardziej luěne. Powstaïo kilka drzew genealogicznych, ale wszystkie one budzÈ pewne wÈtpliwoĂci i oczywiĂcie nie uznajÈ ewentualnoĂci, ĝe Sun Tzu mógï wcale nie istnieÊ. Zgodnie z rozpowszechnionymi poglÈdami Sun Pin byï wnukiem Sun Tzu, ale skoro okresy ich dziaïalnoĂci dzieliïo caïe stulecie, to jest bardziej prawdopodobne, ĝe byï on jego prawnukiem albo praprawnukiem. PrzyjmujÈc, ĝe w chwili rozpoczÚcia kampanii Kuei-ling (354 do 353 r. p.n.e.) Sun Pin miaï co najmniej 25 lat, trzeba stwierdziÊ, ĝe musiaï urodziÊ siÚ okoïo 380 r. p.n.e., czyli – opierajÈc siÚ na Shih Chi – ponad sto lat po Sun Tzu. Chociaĝ jego biografia znalazïa siÚ równieĝ w Shih Chi, o jego ĝyciu i pochodzeniu nie wiadomo dosïownie nic, co pochodziïoby z innego ěródïa. Kilku naukowców i wydawców przedstawiïo w minionym dzie- siÚcioleciu dziwnie poszerzonÈ biografiÚ Sun Pina, ale generalnie we wszystkich przypadkach autorzy opierali siÚ na Shih Chi i kilku krót- kich notkach przypisywanych do tego okresu. ¿ycie i kariera Sun Pina opisane jakieĂ dwieĂcie lat po jego Ămierci przez Ssu-ma Ch’iena wy- glÈdaïy mniej wiÚcej tak: JakieĂ sto lat po Ămierci Sun Tzu pojawiï siÚ Sun Pin. Urodziï siÚ w Ch’i pomiÚdzy Ah a Chüan i byï bezpoĂrednim potomkiem Sun Tzu. KiedyĂ Sun Pin uczyï siÚ wojskowoĂci u P ang Chüana. P ang Chüan sïuĝyï juĝ wtedy w pañstwie Wei i zostaï miano- wany jednym z dowódców króla Hui. ZdajÈc sobie sprawÚ, ĝe jego umiejÚtnoĂci nie dorównujÈ umiejÚtnoĂciom Sun Pina, kiedyĂ w tajemnicy posïaï po niego. Gdy Pin przybyï, P ang Chüan prze- straszyï siÚ, ĝe jest on od niego lepszym wodzem i ogarnÚïa go zazdroĂÊ. NaginajÈc prawo spowodowaï, ĝe Sun Pin zostaï ska- zany na odjÚcie stopy i napiÚtnowanie twarzy, aby przebywaï w ukryciu i nie zostaï dostrzeĝony przez króla. Do Lianh w Wei przybyï poseï z Ch’i. Sun Pin, którego z powo- du kary usuniÚto z dworu, spotkaï siÚ z posïem w tajemnicy i uĝyï swojej siïy przekonywania. Poseï Ch’i ulegï jego sïowom i pota- 30 _ Sztuka wojny WstÚp jemnie zawiózï go w swoim wozie z powrotem do Ch’i. Naczelny wódz Ch’i, T’ien Chi przyjÈï go przychylnie i potraktowaï jak goĂcia honorowego. T’ien Chi czÚsto robiï zakïady z ksiÈĝÚtami o to, czyje konie zwy- ciÚĝÈ w wyĂcigach. Sun Pin zauwaĝyï, ĝe konie wodzÈ nie ustÚ- pujÈ rÈczoĂciÈ koniom ksiÈĝÈt. Byïy trzy stopnie koni: wysoki, Ăredni, niski. Wtedy Sun Pin rzekï do T’ien Chi: – Jeszcze raz, mój panie, powinieneĂ zawrzeÊ zakïad, wiem bo- wiem, jak sprawiÊ, abyĂ wygraï. T’ien Chi zaufaï mu i postawiï tysiÈc zïotych monet. Gdy zbliĝaï siÚ czas wyĂcigów, Sun Pin powiedziaï: – Wystaw najsïabsze konie przeciwko ich najsilniejszym. Najsil- niejsze przeciwko Ărednim. A Ărednie przeciwko najsïabszym. Po zakoñczeniu trzech wyĂcigów T’ien Chi miaï dwa wyĂcigi wy- grane i jeden przegrany, wiÚc w rezultacie on wygraï tysiÈc zïotych monet. Wtedy T’ien Chi przedstawiï go królowi Wei. Król zadaï mu kilka pytañ o sprawy wojskowe i zatrudniï go w charakterze stratega. Nieco póěniej pañstwo Wei zaatakowaïo Chao. Chao znalazïo siÚ w potrzasku i poprosiïo o pomoc Ch’i. Król Wei chciaï uczyniÊ Sun Pina gïównodowodzÈcym z Ch’i, ale ten grzecznie odmówiï: – To niemoĝliwe, aby takÈ funkcjÚ peïniï czïowiek skazany na karÚ. – Król wiÚc wyznaczyï do tej funkcji T’ien Chi, a Sun Pin zostaï strategiem. Pin podróĝowaï w osïoniÚtym powozie i na siedzÈco ukïadaï plany. T’ien Chi chciaï prowadziÊ armiÚ na Chao, ale Sun Pin powie- dziaï: – Kto moĝe rozwiÈzaÊ splÈtane wiÚzy, nie rozcina spÚtanych rÈk. Kto chce rozdzieliÊ dwóch wojowników, nie atakuje ich hala- bardÈ. Gdy wojska stanÈ naprzeciw siebie, musisz uderzyÊ w lukÚ nieprzyjaciela. A gdy ich polecenia stanÈ siÚ wzajemnie sprzeczne, a ich siïa strategiczna zablokowana, trudnoĂci rozwiejÈ siÚ same. _ 31 Wei ruszajÈ do ataku na Chao, wiÚc – oczywiĂcie – kraj opusz- czajÈ lekkie wojska i elitarne oddziaïy, a na miejscu pozostajÈ tylko starzy i sïabi. Czyĝ nie lepiej byïoby poprowadziÊ wojska forsownym marszem do Ta-liang, zajÈÊ ich drogi i zaatakowaÊ opuszczone miejsca? Z pewnoĂciÈ nieprzyjaciele zostawiÈ Chao, aby ratowaÊ siebie. Tak wiÚc jednym posuniÚciem wyrwiemy Chao z potrzasku i skorzystamy na tym, ĝe Wei bÚdÈ wyczerpani. T’ien Chi zrealizowaï ten plan, a Wei rzeczywiĂcie opuĂcili Han-tan i podjÚli walkÚ z Ch’i pod Kuei-ling. Ch’i rozgromiïo armiÚ Wei. TrzynaĂcie lat póěniej Wei i Chao zaatakowaïy pañstwo Han. Han doniosïo Ch’i o swoim trudnym poïoĝeniu. Wïadca Ch’i rozkazaï T’ien Chi, aby ten przejÈï komendÚ i ruszyï na wojnÚ prosto do Ta-liang. Gdy wódz P ang Chüan z Wei usïyszaï o mar- szu T’ien Chi na Ta-ling, odstÈpiï od ataku na Han i przystÈpiï do odwrotu. Tymczasem armia Ch’i nie zwaĝajÈc na nic zmie- rzaïa na zachód. Sun Pin powiedziaï do T’ien Chi: – ¿oïnierze Trzech Chin (Han, Wei i Chao) sÈ brutalni i nie- ustraszeni, a poza tym lekcewaĝÈ Ch’i. UwaĝajÈ Ch’i za tchó- rzy. Kto jest biegïy w walce, liczy na swojÈ siïÚ strategicznÈ i czerpie korzyĂci z prowadzenia przeciwnika tam, gdzie mu siÚ podoba. Jak mówi Sztuka wojny: „Kto w poszukiwaniu zy- sku maszeruje sto kilometrów, straci najlepszego dowódcÚ. Kto w poszukiwaniu przewagi maszeruje piÚÊdziesiÈt kilometrów, straci poïowÚ armii.” Niech po wejĂciu w granice Wei nasza armia Ch’i rozpali sto tysiÚcy ognisk. NastÚpnego dnia niech roz- pali piÚÊdziesiÈt tysiÚcy, a jeszcze nastÚpnego trzydzieĂci tysiÚcy. Po trzech dniach wielce rozradowany P ang Chüan powiedziaï: – Teraz wiem juĝ na pewno, ĝe armia Ch’i jest przeraĝona. SÈ w naszym kraju zaledwie trzy dni, a ponad poïowa oficerów i ĝoïnierzy uciekïa. – po czym zostawiï piechotÚ i tylko z lek- kozbrojnymi i elitarnymi jednostkami pokonaï w jeden dzieñ zdwojony dystans. Sun Pin oceniï jego prÚdkoĂÊ marszu i okre- Ăliï, ĝe przybÚdzie pod Ma-ling o zmroku. 32 _ Sztuka wojny WstÚp Droga do Ma-ling byïa wÈska, po obu stronach znajdowaïo siÚ wiele rowów i wÈwozów, w których ĝoïnierze mogli przygotowaÊ zasadzki. Sun Pin oskrobaï duĝe drzewo z kory aĝ do biaïoĂci i napisaï: „Pod tym drzewem zginie P ang Chüan.” Potem wysïaï dziesiÚÊ tysiÚcy zdolnych kuszników, aby zaczaili siÚ w ukryciu po obu stronach i kazaï im: – O zmierzchu, gdy zobaczycie ogieñ, wstañcie wszyscy i strze- lajcie. Wieczorem rzeczywiĂcie P ang Chüan przybyï pod okorowane drzewo. Zobaczyï biaïy pieñ, skrzesaï ogieñ i zapaliï pochodniÚ. Nie dokoñczyï czytaÊ, gdy dziesiÚÊ tysiÚcy kuszników na raz wy- strzeliïo. W armii Wei zapanowaï chaos i zamÚt. P ang Chüan wiedziaï, ĝe niczego wiÚcej nie wymyĂli i jego wojsko zostaïo po- konane, wiÚc nim podciÈï sobie gardïo, powiedziaï: – CzyniÚ tÚ grudÚ ziemi sïawnÈ! Wojsko Ch’i wykorzystaïo przewagÚ, caïkowicie rozgromiïo armiÚ Wei i powróciïo do domu, wiozÈc ze sobÈ jako jeñca ksiÚcia Shena z Wei. Po tym wydarzeniu imiÚ Sun Pina zasïynÚïo w caïym króle- stwie, a wiele pokoleñ przekazywaïo sobie jego Metody wojskowe. Ta dramatyczna historia znalazïa siÚ u Ssu-ma Ch’ien zapewne takĝe dlatego, ĝe on równieĝ najpierw przeĝyï hañbÚ ukarania, a potem udaïo mu siÚ wyjĂÊ z hañby i zyskaÊ sïawÚ. Nic nie wiadomo, aby T’ien Chi albo Sun Pin odgrywali jakÈĂ rolÚ w rzÈdach albo wojsku po bitwie pod Ma-ling, chociaĝ ich sïawa roze- szïa siÚ nawet wĂród pañstw nieprzyjacielskich. Poniewaĝ w Metodach wojskowych znalazïy siÚ nawiÈzania do bitew rozegranych po Ma-ling a przed koñcem wieku, istnieje pewna ewentualnoĂÊ (o ile oczywiĂcie nawiÈzania te nie zostaïy dodane przez uczniów), ĝe Sun Pin ĝyï mniej wiÚcej do 305 lub 300 r. p.n.e., osiÈgajÈc wiek osiemdziesiÚciu lat. Jednak brak jakichkolwiek wskazówek ĂwiadczÈcych o tym, czy nadal byï doradcÈ, czy teĝ usunÈï siÚ w cieñ. _ 33
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Sztuka Wojny. Wydanie II
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: