Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00089 005869 12597606 na godz. na dobę w sumie
Sztuka wywiadu - ebook/pdf
Sztuka wywiadu - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 64
Wydawca: Wydawnictwo Psychoskok Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3790-0301-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> kryminał, sensacja, thriller >> sensacja
Porównaj ceny (książka, ebook (-55%), audiobook).
„Sztuka wywiadu” Karola Jamki to opowieść sensacyjna z tłem szpiegowskim. Głównym bohaterem jest 25-letni mężczyzna, który przyjeżdża z prowincji do stolicy w poszukiwaniu pracy. Zbieg okoliczności powoduje, że chłopak wpada w sam środek afery szpiegowskiej. Książka przedstawia nam ciągłą rywalizację polskich służb między sobą, ale i z obcymi spec-służbami. Bohater powieści przeżywa wiele różnych perypetii, które służą między innymi ukazaniu metod prac tajnych służb. Mężczyzna odkrywa w sobie również zdolności nadprzyrodzone, ale czy pomogą czy zaszkodzą mu one w sytuacji, w której się znalazł?

Fabuła opowiadania osadzona jest w konkretnych okolicznościach, co ma za zadanie wciągnięcie czytelnika w opisywane wątki. Druga część opowiadania zbiega się w czasie z wydarzeniami na Ukrainie w 2014 roku.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

KKaarrooll JJaammkkaa SSzzttuukkaa wwyywwiiaadduu „Spowiedź polskiego szpiega” Wydawnictwo Psychoskok Konin 2014 Wszelkie podobieństwo do prawdziwych zdarzeń i osób jest przypadkowe. „Różnica między tchórzem, a bohaterem polega na tym, że bohater bardziej od kuli wroga boi się kuli swojego przełożonego.” Karol Jamka „Sztuka wywiadu” Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok sp. z o. o. 2014 Copyright © by Karol Jamka 2014 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Wydawnictwo Psychoskok Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok Zdjęcie okładki © Fotolia - Cristian Kerekes; Fotolia - laurent dambies Korekta profesjonalna - Ryszard Krupiński ISBN: 978-83-7900-301-3 Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o. ul. Chopina 9, pok. 23 , 62-507 Konin tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e-mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Nic nie zapowiadało, aby w ciągu następujących po sobie kolejno nudnych dni, coś nagle przyniosło odmianę, a na pewno nic nie zapowiadało wydarzeń, które opiszę... RRRooozzzdddzzziiiaaałłł III październik 2011 - Co u ciebie słychać? - usłyszałem nienaturalnie niski głos. Charakterystyczny dla tych, którzy brak postury starają się nadrabiać siłą głosu. Udałem lekkie zaskoczenie, ale tak naprawdę charakterystyczny chód wieloletniego alkoholika usłyszałem zanim ten przemówił. - A co u mnie może ciekawego słychać? - odpowiedziałem od niechcenia, przeczuwając, że rozmowa zejdzie na temat wódki, ewentualnie lokalnej bójki w jedynym w wiosce barze. Rozmowę przerwał dochodzący zza płotu krzyk: - Andrzej do domu, jak za minutę nie wejdziesz, to możesz w ogóle nie wracać. - Dobra ja lecę, ale słuchaj, zostawiam ci gazetę, na ostatniej stronie jest oferta pracy w Wawie, może cię zainteresować. 5 - Przeczytam, dzięki za pamięć - odpowiedziałem. Uchodziłem chyba za odludka, choćby dlatego, że nie upijałem się. Jednak co innego odtrącało mnie od lokalnych mieszkańców. Dar, a raczej chyba przekleństwo, towarzyszące mi od momentu kiedy nauczyłem się medytować, czyli w momencie rozgrywania się tych wydarzeń już ponad 10 lat. Ja prostu... słyszałem cudze myśli. Często pomagało mi to w szkole, czasem w biznesie. Teraz jednak w czasach kryzysu, dla handlowca (nawet ze zdolnościami paranormalnymi) nie łatwo było o zajęcie. Siedziałem więc sobie w domu rodziców, a monotonię dnia przerywały co jakiś czas ,,newsy wykrzykiwane przez płot przez Andrzeja, oraz... upierdliwe narzekania ojca. listopad 2011 W końcu, w listopadzie, zdecydowałem się podjąć ryzyko i wyjechać do stolicy. Z gazetą od Andrzeja, zatrzymałem się w jednym z warszawskich hosteli. Przyjęła mnie ładna blondynka, która z uśmiechem wskazała mi drogę do pokoju. W Warszawie dało się wyczuć atmosferę zbliżającego się Euro 2012. Już pierwszego dnia okazało się, że praca, o której mówił Andrzej była zajęta. 6 Głupio było mi wracać do domu z niczym, tyle sobie obiecywałem i na dodatek wszyscy na mnie liczyli. Postanowiłem więc szukać pracy dalej, ale dałem sobie tydzień na zwiedzanie muzeów i innych warszawskich atrakcji. Dni i noce mijały spokojnie. Nocnych klubów unikałem, żeby za szybko nie stracić zaoszczędzonych pieniędzy. Za dnia zwiedzałem muzea, wieczorami piłem wódkę z turystami z całego świata. Najwięcej było Hiszpanów, ale nie brakowało obywateli innych krajów, również tych, które trudno mi było znaleźć na mapie. Po tygodniu nastąpiło zdarzenie, którego w życiu bym się nie spodziewał. Siadłem do stolika z poznanym dzień wcześniej gruzińskim pilotem (tak się przynajmniej przedstawił). W trakcie picia zaczęliśmy rozmawiać o wojnie rosyjsko-gruzińskiej z 2008 roku. Nagle Gruzin rzucił: - Nie podoba mi się ten Stary. Uśmiechnąłem się - A co w nim jest nie tak? - Widzisz... trochę już żyję na tym świecie, poznałem wielu Rosjan, wielu z nich służyło albo przynajmniej współpracowało z rosyjskimi spec służbami i... ten gość... mi się nie podoba... jego... on po prostu za dużo wie o Rosji... jak na Polaka. 7 Gruzin mówił o około 60-letnim dystyngowanym facecie, który przedstawiał się jako pracownik naukowy. Zatrzymał się w hostelu dzień po tym, jak do stolicy przybyłem ja. - Co przez to rozumiesz? - Uważaj na niego, po prostu uważaj. - Słuchaj, co prawda nie znam nikogo z polskich służb specjalnych ale... kurcze sądzę, że gdyby koleś miał jakieś kontakty z rosyjskim wywiadem nasze służby na pewno by o tym wiedziały. - Mało jeszcze wiesz - uśmiechnął się tajemniczo i poszedł do swojego pokoju. Co mógł oznaczać ten uśmiech miałem dowiedzieć się wkrótce... Rozmyślałem o tym pół następnej nocy. Następnego dnia nie spotkałem już ani Gruzina ani Profesora. Chyba wypadałoby poinformować o tym służby, wypadałoby zachować się jak dobry obywatel. Najwyżej mnie oleją - pomyślałem. Budynek siedziby ABW na Rakowieckiej w Warszawie robił niesamowite wrażenie. Stojąc przed nim miałem tylko telewizyjne wyobrażenie na temat polskich służb specjalnych. Jedyne co mi przychodziło do głowy, to wzmianka w telewizji o zatrzymaniu obywatela polskiego, którego podejrzewano o współpracę z Rosjanami, a powodem były częste podróże do Rosji. 8 Jednak mimo braku jakiejś głębszej wiedzy, byłem przekonany o jej (ABW) wszechmocy i profesjonalizmie. Na portierni ujrzałem uzbrojonego strażnika i trzy miłe panie w okienkach. W zasadzie mógłbym wnieść bombę, a i tak by się mną nie zainteresował – pomyślałem. Nagle usłyszałem prośbę: - Przepraszam czy mówi pan po angielsku? Jedna z ładnych pań z okienka poprosiła mnie o pomoc. Szukam żony, dlatego tu jestem - odezwał się zza moich pleców niski facet o kaukaskim wyglądzie. A co do tego ma ABW? - pomyślałem Pani z okienka zwróciła się do mnie. - Ten pan przychodzi tu co jakiś czas. - I co wpuszczacie go tutaj tak sobie, nikt go nie rewiduje? Spojrzała się na mnie najpierw zaskoczona, potem zdziwiona: - Proszę pana... tu nie Afganistan Uśmiechnąłem się pojednawczo i nie chcąc tracić czasu, powiedziałem o co mi chodzi: - Mam pewne podej... to znaczy... chciałbym przekazać pewne informacje. Przerwała mi: - Tam jest telefon, proszę wszystko powiedzieć oficerowi dyżurnemu. 9 Podniosłem słuchawkę - Dzień Dobry. Po drugiej stronie usłyszałem mocny, pewny siebie głos. - Tak o co chodzi? - Chciałbym porozmawiać, ale wolałbym osobiście. - No dobrze - głos odpowiedział od niechcenia. Usiadłem sobie na plastikowym krzesełku, w kącie małego holu, który odgradzał dalszą część budynku, a do którego przejścia pilnował uzbrojony strażnik, ubrany w moro. Czas oczekiwania na oficera dyżurnego poświęciłem na dwie rzeczy: pierwszą z nich było moro strażnika, jakieś takie dziwnie jaskrawe, drugą była aura jego butów - niebieska. Odczytywanie aury to druga umiejętność, jakiej się nauczyłem dzięki medytacji. Po jakichś 10 minutach zszedł do mnie ubrany w dość elegancki garnitur oficer dyżurny. Zaprosił mnie na pierwsze piętro. Weszliśmy do dużej sali, z jeszcze większym stołem. Rozmowa przebiegła miło, opowiedziałem o swoich podejrzeniach, o około 60-letnim gościu hostelu, który tytułuje się profesorem, i którego wiedza na temat Rosji wzbudziła moje podejrzenia. O Gruzinie nie wspomniałem. Nie chciałem go w nic wplątywać, pomyślałem, że w najgorszym razie mogliby go wydalić z Polski. Poza tym sprawiał wrażenie miłego człowieka. Oficer zadał mi kilka pytań, część z nich naiwnych jak: ,,czy zna pan numer telefonu do niego , ,,czy zna pan 10 nazwisko i miejscowość zameldowania , ,,na czym opiera pan swoje podejrzenia , ,,czy zauważył pan jakieś urządzenia elektroniczne lub telefony komórkowe, które wzbudziłyby pana podejrzenia. Odpowiadałem zgodnie z prawdą, że poza jego olbrzymią wiedzą o Rosji, chwaleniem się swoimi znajomościami w tym kraju, niczym szczególnym się nie wyróżniał. Oficer sprawił wrażenie profesjonalnego, ale niezbyt przejętego moim informacjami. Zostałem poproszony o numer telefonu i po 25 minutach byłem wolny. Wróciłem zmęczony do hostelu i usiadłem przed telewizorem. Była może 22, gdy w recepcji pojawili się dwaj panowie około 40-tki. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że patrzyli na mnie spode łba oraz to, że byli ubrani jakby chwilę wcześniej garnitur zamienili na kiepsko dopasowany strój turysty. Nie przejąłem się tym zbytnio i dalej oglądałem telewizję. Minęło może 40 minut, gdy pojawili się dwaj następni i znów dziwnie wyglądający panowie patrzyli na mnie spode łba. Po 40 minutach... 3 kolejni. Przyznaję, choć może to brzmi naiwnie, że dopiero już zasypiałem, w pokoju, około północy, kiedy zorientowałem się o co chodzi. Kurwa! - prawie krzyknąłem. 11
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Sztuka wywiadu
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: