Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00139 005868 11250633 na godz. na dobę w sumie
TREK. Od marzenia do przygody. Wszystko o wędrowaniu - ebook/pdf
TREK. Od marzenia do przygody. Wszystko o wędrowaniu - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Agora Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-268-1993-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> przewodniki >> podróże
Porównaj ceny (książka, ebook (-35%), audiobook).

Jeśli marzysz o przeżyciu prawdziwej górskiej przygody, ale nie masz pojęcia, jak się do tego zabrać, ta książka jest dla ciebie. Dziś nic nie stoi na przeszkodzie, aby realizować najśmielsze marzenia podróżnicze. Nawet z małym budżetem można planować wielkie wyprawy. Granicą jest wyobraźnia. Ale gdzie się udać? Skąd wziąć wiarygodne informacje? Jak nie pogubić się w sklepach ze specjalistycznym ekwipunkiem i wybrać te naprawdę potrzebne rzeczy? Lepiej z biurem podróży czy na własną rękę? I czy to na pewno bezpieczne? Mateusz Waligóra połączył życiową pasję z pracą przewodnika wypraw trekkingowych na kilku kontynentach. Przyznaje, że uzależnił się od przygody. Ostrzega, że nie zawsze jest łatwo, ale ta książka pomoże ci znaleźć własną ścieżkę.

Komu w drogę, temu TREK!

„To naprawdę bardzo ciekawa i pożyteczna książka. Obszerna i wyczerpująca tak wielki temat, jakim jest trekking. Autor włożył w nią całe serce, wiedzę, doświadczenie i zaangażowanie w pasję, którą jest dla niego wędrowanie. Doceniam wysoką jakość zdjęć i rysunków. Myślę, że każdy, kto chce się wybrać «na koniec świata», powinien tę książkę przeczytać. Zdecydowanie polecam” – Piotr Pustelnik.

„Sama z niecierpliwością czekałam na taką książkę! Mnóstwo inspiracji na trekkingi na kilku kontynentach, wiele praktycznych porad i gotowych rozwiązań, jak wędrować, nastawiając się na wyczyn lub na rekreację. To najlepsza i najbardziej obszerna publikacja w tym temacie na rynku, napisana przez eksperta, który wszystkiego doświadczył na własnej skórze. Przez lata kibicowałam autorowi, śledząc jego kolejne wyprawy i słuchając świetnych prelekcji. Teraz cała ta wiedza została zebrana w książce, którą bardzo Wam polecam. Z Mateuszem Waligórą mogłabym pójść nawet na kraniec świata!” – Martyna Wojciechowska.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Za dług, którego nigdy nie będę w stanie spłacić Mamie i Tacie. Wstęp 9 Zamiast definicji 11 Opowieść #1: WHITEOUT NA HARDANGERVIDDZIE 15 Przed trekkingiem 25 Opowieść #2: NAJPIĘKNIEJSZE GÓRY ŚWIATA 127 Na trekkingu 137 NAJPIĘKNIEJSZE RZECZY W ŻYCIU Opowieść #3: SĄ ZA DARMO 245 Ekwipunek 255 Podziękowania 389 Źródła 390 The mountains are calling and I must go John Muir Zawsze dążyłem do tego, by pasja była też moją pracą. I odwrotnie. Prowadzenie trekkingów w Azji, Ameryce Południowej i Afryce pochłonęło mnie w pewnym momencie do tego stopnia, że wracając z jednej wyprawy, zabierałem wcześniej przygotowany plecak i ruszałem na kolejną. Peru, Argentyna, Tanzania oraz Nepal – każdy z tych krajów to prawdziwe górskie sanktuarium. Góry mnie wzywały – musiałem więc iść. Nie zawsze było łatwo, bo trekkingi – szczególnie te wysokogórskie – stawiają twarde warunki: marzłem, padałem z wyczerpania, czułem głód i tęsknotę za bezpiecznym domem. Czasem powtarzałem nawet, że to już ostatni raz – nigdy więcej nie ruszę na szlak. Himalaista Piotr Morawski pisał w jednym ze swoich felietonów: „Na początku twoje życie toczy się normalnie, czasem przerywasz je wyprawami; potem twoje wyprawy toczą się normalnie i czasem przerywasz je życiem”. Uzależniłem się od przygody. Trekkingowe marzenia zacząłem zamieniać w plany, a stąd była już krótka droga do ich realizacji. Jeśli ty także marzysz o przeżyciu fantastycznej górskiej przygody, ale nie masz pojęcia, jak się do tego wszystkiego zabrać, ta książka jest dla ciebie. Napisałem ją w formie poradnika – znajdziesz tu zatem mnóstwo wskazówek, które ułatwią przygotowanie do trekkingu. Nie pozwolą ci się też zgubić – zarówno pośród gęstwiny górskich szlaków, jak i sklepowych półek outdoorowego fast fashion. Korzystaj z niej z głową, nie wszystkie zawarte tu patenty i triki sprawdzają się idealnie w każdym przypadku. Gdy nabierzesz już doświadczenia, wybierz własną ścieżkę – ta książka ci w tym pomoże. Komu w drogę, temu TREK! 9 ZAMIAST DEFINICJI W tej książce, chociaż jest ona poradnikiem i zawiera olbrzymią liczbę informacji praktycznych, nie znajdziesz definicji trekkingu. Może nim być bowiem zarówno weekendowa wycieczka w Beskidy, jak i półroczna przeprawa kultowym amerykańskim szlakiem Pacific Crest Trail. Większość doświadczeń opisanych w TREKU zdobyłem w trakcie wielodniowych wędrówek z plecakiem przez góry Azji, Afryki oraz Ameryki Południowej. Znajdziesz tu też opowieści z wędrówki na rakietach śnieżnych przez jeden z największych płaskowyżów w Europie czy pieszy trawers położonego na boliwijskim płaskowyżu Altiplano, zabójczo pięknego solniska Salar de Uyuni. Pojęcie trekkingu jest zatem bardzo pojemne, ale niemal zawsze związane z marszem w górskim terenie. Jedna rzecz zasługuje jednak na wyraźne podkreślenie: tam, gdzie w grę wchodzi użycie liny, uprzęży i sprzętu asekuracyjnego, tam zaczyna się już zupełnie nowa przygoda – wspinaczka, która nie jest przedmiotem tej książki. Choć jak pokazuje doświadczenie moje i innych – góry uzależniają jak narkotyk, a setki kilometrów przemierzane w poziomie prędzej czy później zamienią się w dziesiątki metrów pokonywanych w pionie. 12 ZAMIAST DEFINICJI 14 ZAMIAST DEFINICJI WHITEOUT NA HARDANGERVIDDZIE 15 OPOWIEŚĆ #1 Mieszkańcy Wyspy Wielkanocnej w przededniu zagłady zamiast budować łodzie i szukać ratunku, stawiali posągi. Za pięć miliardów lat Słońce wypali Ziemię. Jeśli do tej pory nie zginiemy – jak będziemy się ratować? Dokąd uciekniemy? I czym? Czy wybierając rozwój technologiczny, zwiększamy swoje szanse na przetrwanie? Czy w dłuższej perspektywie stabilizacja oznacza po prostu pewną śmierć?* * Andrzej Muszyński, Południe, Wydawnictwo Czarne 2013. 16 Opowieść #1 Andrzej Muszyński w Południu prowokuje tak żywo, jakby siedział ze mną przy stole. Przez następne godziny, aż do późnej nocy, tkwimy gdzieś pośrodku dżungli w Gabonie, gubimy się na Atakamie, a na dokładkę obrywamy rykoszetem arabskiej rewolucji. Z każdą kartką jest coraz bardziej gorąco, lepko i wilgotno. To zupełnie inaczej niż tutaj – na północy. Ostatni łyk herbaty i wrzucam gorącą butelkę do śpiwora. Gaszę czołówkę, wsłuchując się w ciemność. Wiatr ryczy, jakby chciał mi dać do zrozumienia, kto w tej grze rozdaje karty. Nie musi, spasowałem już nad ranem. Drewniane ściany niewielkiej norweskiej chaty, do której dotarłem po czterech dniach wyczerpującego marszu, skrzypią przerażająco, gdy leżąc na piętrowym łóżku nie po raz pierwszy w życiu zastanawiam się, co ja tutaj robię – sam, pośrodku największego w Europie płaskowyżu górskiego, którego już sama nazwa potrafi połamać język, a szalejący na zewnątrz huragan chce złamać też ducha. Jak mam się ratować? Dokąd uciec? I czym? Zasypiam ze zmęczenia. Whiteout Ranek następnego dnia nie przynosi odpowiedzi. Zerkam przez na wpół zamrożone okno, ale mój błędnik zaczyna wariować. Na Hardangerviddzie zapanował whiteout. Wkładam grubą puchową kurtkę, podwójne buty – polarne sorele, które zapewniają komfort w temperaturze spadającej do -74 stopni Celsjusza – i z niemałymi problemami wychodzę na zewnątrz. Niesiony wiatrem śnieg sprawia, że horyzont nie istnieje. A przynajmniej nie ma go tu i teraz. Po kilkunastu metrach w głębokiej zaspie odwracam się i nie jestem w stanie dostrzec absolutnie niczego. Zero cieni, zero kontrastów, zero kształtów. Żadnych punktów odniesienia. Stawiam niepewnie kolejne kroki, jakbym poruszał się wewnątrz olbrzymiej piłeczki pingpongowej, i z ulgą wracam do drzwi chaty położonej nieopodal zamkniętego zimą schroniska Sandhaug. Otrzepując się ze śniegu, wrzucam do niewielkiego piecyka dwa kawałki drewna, by się ogrzać i przygotować śniadanie. Ten dzień będzie wyglądał tak samo jak wczoraj – jedzenie i czekanie na poprawę pogody. Gdzieś w głowie pojawia się myśl, by z kolejnymi stronami jedynej książki, którą zabrałem, uciec na gorące Południe, ale w drobne drzazgi rozbija ją dźwięk otwieranych drzwi. – O matko! Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że cię widzę, to jakieś piekło! Gdyby nie GPS, nigdy bym tu nie trafił! Moje palce! Cholerny whiteout! – Siadaj, zrobię więcej herbaty, zaraz się rozgrzejesz – mówię, dorzucając nieco drewna do kozy i całą masę śniegu do wielkiego gara. – Jak masz na imię? – Bjørn! Jestem z Oslo, a ty? – Mateusz, przyjechałem z Polski – odpowiadam, dokładając jeszcze więcej śniegu. Palone w piecu drewno wydaje przyjemny trzask, gdy Bjørn kończy wypakowywać sprzęt ze swoich polarnych sanek. Obserwuję ukradkiem jego ruchy – powolne i niezwykle dokładne, niemal pedantyczne. Prócz sympatycznego uśmiechu – ledwie widocznego spod nieokiełznanej brody – w chacie zawitało coś, czego tak bardzo potrzebuję: poczucie bezpieczeństwa i wspólnoty. Chcąc nie chcąc, dzielimy teraz ten sam los. – Szesnaście godzin – tyle udało mi się wytrzymać w tej zamieci, leżąc w namiocie. Gdy wiatr wyrwał mi odciągi z tropiku i połamał stelaż, uznałem, że czas uciekać. Nie chcę Whiteout na Hardangerviddzie 17 być drugim Amundsenem! – mówi Bjørn i rozwiesza swój zniszczony namiot pod sufitem, gdy woda na piecu puszcza pierwsze bąbelki. Dokładnie sto dwadzieścia lat temu Roald Amundsen wraz ze swoim bratem Leonem cudem uniknęli śmierci, trawersując płaskowyż na nartach. Zagubieni w zamieci, spędzili noc w naprędce wykopanych śnieżnych jamach. Intensywnie padający śnieg niemalże pogrzebał ich żywcem. Po latach pierwszy zdobywca bieguna południowego wspominał, że wyprawa na Hardangerviddę była tak uciążliwa i niebezpieczna jak każdy z jego kolejnych wyjazdów i niemal zakończyła karierę, która na dobre się jeszcze nie rozpoczęła. Park Narodowy Hardangervidda leżący w południowej części Norwegii stanowi jedno z najbardziej odludnych miejsc w Europie. Panujące tu surowe warunki do złudzenia przypominają te, które 18 Opowieść #1 występują w Arktyce. Może właśnie z tego powodu do wypraw polarnych przygotowywali się tu też Nansen, Scott i Shackleton? Popijamy kolejne łyki obficie słodzonej herbaty, przegryzając przy tym liofilizowane jabłka. – Skąd wyruszyłeś? – pyta Bjørn, układając swoje przemoczone buty obok pieca. – Z Finse. – Na tym? – dziwi się, wskazując na leżące w kącie rakiety śnieżne. – Nieźle! Nie chciałeś używać nart? Bjørnowi, podobnie jak wszystkim Norwegom, rakiety śnieżne wydają się całkowitym dziwactwem. Owszem – można je wykorzystać do chodzenia wokół domu, gdy trzeba odśnieżyć ścieżkę, ale na wyprawy? Nigdy! W kraju, w którym narty przedstawiano na naskalnych malowidłach datowanych na pięć tysięcy lat wstecz, taki pomysł nie mógł się spotkać ze zrozumieniem. Dla mnie tymczasem wybór był oczywisty – przed rozpoczęciem wyprawy nie miałem ani nart, ani rakiet śnieżnych. Nie potrafiłem ich też obsłużyć tego dnia, gdy tuż po przebudzeniu podjąłem decyzję o ruszeniu na północ. Nie miało to jednak najmniejszego znaczenia, a już na pewno nie mogło mnie powstrzymać przed realizacją kolejnej przygody na pustkowiu. Posługiwanie się rakietami śnieżnymi nie wymaga żadnej wprawy. Są wprawdzie wolniejsze od nart, ale gdy unikasz pośpiechu, ten fakt schodzi na odległy plan. Granice? Nigdy żadnej nie widziałem Kolejne godziny spędzamy, rozmawiając o przebiegu ostatnich dni. Wyjmuję na stół mapę i wskazuję palcem na Finse, niewielką miejscowość położoną w północnej części płaskowyżu. To stamtąd wyruszyłem cztery dni wcześniej, zaopatrzony w duże ilości zimowego ekwipunku ciągniętego na polarnych sankach, popularnie nazywanych pulkami. Miałem ze sobą śnieżną łopatę, wentyl bezpieczeństwa w postaci satelitarnego nadajnika SPOT oraz notes z zapisanymi słowami norweskiego podróżnika Thora Heyerdhala: „Granice? Nigdy żadnej nie widziałem, ale słyszałem, że istnieją w umysłach niektórych ludzi”. Budujące, szczególnie wówczas gdy samotnie stawiasz pierwsze arktyczne kroki. Zainspirowany historią sir Ernesta Shackletona, który wraz z załogą statku Endurance sto lat wcześniej stoczył heroiczną walkę o życie w Antarktyce, postawiłem przed sobą jasny cel – przejść Hardangerviddę, niemal sto czterdzieści kilometrów marszu. W trakcie krótkiego lata Harda, jak Whiteout na Hardangerviddzie 19 popularnie nazywa się płaskowyż, to kraina jezior i potężnych przestrzeni poprzecinanych grzbietami niewysokich gór. W okowach zimy miejsce to traci swój urokliwy charakter i zamienia się w oślepiającą pustkę. Każdy z tych czterech dni był lekcją pokory i próbą zdobycia nowych doświadczeń. Sztywna od mrozu broda, grzęznące w śniegu pulki czy przenikliwy wiatr zdawały się bardzo niską ceną za możliwość przeżywania samotności pośród czystego jak kryształ powietrza tego unikalnego miejsca. Biwak w temperaturze spadającej do -25 stopni Celsjusza? „Trudności są niczym więcej jak rzeczami, które trzeba przetrwać” – mawiał Shackleton. Przygoda jest zawsze wynikiem złego planowania Bjørn wyruszył z przeciwnego kierunku – z miasteczka Haukeliseter, stanowiącego południową furtkę Hardangerviddy. To tam chciałbym dotrzeć, ale warunki, które panują za oknem, nie pozostawiają złudzeń. Huragan trwa w najlepsze, a widoczność nie poprawiła się ani o centymetr. Ciepło niewielkiego piecyka pozwala nam na ogrzanie siebie i wysuszenie ekwipunku. Norweskie stowarzyszenie turystyczne bardzo dba o schroniska licznie występujące na płaskowyżu. Nawet jeśli większość z nich w ciągu długiej i surowej zimy jest zamknięta, szukający guza wędrowiec nie zostanie na lodzie. Działają tu bowiem niewielkie chatki otwarte przez cały rok, a w nich znajdują się zapasy drewna i gazu, a nawet jedzenia – tak jak w tej, w której siedzimy razem z Bjørnem, gdy słońce kryje się za wyimaginowanym horyzontem. Schroniska mogą dawać złudne poczucie bezpieczeństwa, jednak wyprawiając się na Hadangervidda, trzeba być samowystarczalnym. Rozległy teren pozbawiony charakterystycznych punktów orientacyjnych, przenikliwe zimno i gwałtownie załamująca się pogoda wybaczają błędy – ale tylko te najmniejsze. W 2007 roku dwóch szkockich narciarzy zamarzło, gdy w trakcie wyprawy zaskoczyła ich potężna śnieżyca. Cztery lata później podobny los spotkał czwórkę Niemców. „Przygoda jest zawsze wynikiem złego planowania” – stwierdził Roald Amundsen po swojej wyprawie na Hardangerviddę. Ernest Jest już późno, gdy po skromnej kolacji złożonej z kilku kawałków suszonej wołowiny, którą przywiozłem z Polski, Bjørn zasypia w swoim 20 Opowieść #1 śpiworze. Wydaje się spokojny – ma spory zapas czasu, który pozwala mu cierpliwe czekać. Gdy tylko pogoda się poprawi, Norweg wyruszy w kierunku najstarszego na Hardangerviddzie schroniska – Krækkja. Wpatrując się w skaczące języki ognia, pozwalam myślom na ucieczkę do odległego domu, gdzie czeka na mnie rodzina. Za niespełna dwa miesiące narodzi się mój drugi syn, a ja nadal nie wiem, jakie imię chciałbym mu nadać. Wiatr gwiżdże ponuro, gdy przy płomieniu niewielkiej świecy wracam do lektury Południa. Może ten Muszyński ma rację? Może to prawda, że w dłuższej perspektywie stabilizacja oznacza po prostu pewną śmierć? Muszę się stąd ruszyć. Najlepiej jutro. Po kolejnym dniu oczekiwania nad Hardangerviddę nareszcie nadciąga wyż. Nie to, żeby pogoda nagle poprawiła się o sto osiemdziesiąt Whiteout na Hardangerviddzie 21 stopni, ale widoczność sięgająca trzydziestu metrów pozwala na opuszczenie bezpiecznej chaty. Początkowo rozważam jeszcze marsz w stronę Haukeliseter, ale każde kolejne załamanie pogody uniemożliwi mi osiągnięcie celu. Śnieg przyjemnie chrzęści pod rakietami, gdy przez następny tydzień wędrówki pośród zamarzniętych jezior i otwartych przestrzeni docieram ponownie do Finse. Miasteczko już chyba na zawsze pozostanie stolicą mojego północnego świata. Mojej prywatnej Ultima Thule, do której będę wracał niejeden raz, odnajdując tam wszystko, czego brakuje mi na co dzień – spokój i równowagę. Gdy tylko w telefonie pojawiają się pierwsze kropeczki oznaczające zasięg sieci, telefonuję do żony: „A może nazwiemy go Ernest?”. 22 Opowieść #1 Whiteout na Hardangervidda 23 PRZED TREKKINGIEM BILETY LOTNICZE 99 DOKUMENTY, WIZY I POZWOLENIA Musisz je mieć 102 Możesz je mieć 103 ZDROWIE W GÓRACH Szczepienia 106 Szczepienia obowiązkowe i zalecane 108 Malaria 111 Profilaktyka farmakologiczna 112 Dodatkowa profilaktyka 113 Choroba wysokogórska 114 Trekking w górach wysokich 114 Aklimatyzacja 117 Ostra choroba górska (AMS) 117 Wysokogórski obrzęk mózgu (HACE) 119 Wysokogórski obrzęk płuc (HAPE) 120 Problemy ze snem 122 Apteczka i jej zawartość 123 DOKĄD NA TREKKING? Europa 27 Afryka 37 Azja 44 Ameryka Południowa 53 Ameryka Północna 65 Australia i Oceania 73 ŹRÓDŁA INFORMACJI Mapy 80 Przewodniki 82 Internet 83 PIENIĄDZE 85 TOWARZYSTWO NA TREKKINGU Na własną rękę 87 Z lokalną agencją 89 Z polską agencją lub przewodnikiem 90 PRZYGOTOWANIE KONDYCYJNE 92 JAK I GDZIE KUPOWAĆ EKWIPUNEK? 93 UBEZPIECZENIE Na co zwrócić szczególną uwagę 95 Ubezpieczenie na jedną wyprawę 95 Ubezpieczenie całoroczne 96 W razie wypadku 99 26 PRZED TREKKINGIEM DOKĄD NA TREKKING? Europa Stary Kontynent to tysiące kilometrów szlaków trekkingowych prowadzących przez nieprawdopodobnie zróżnicowane krajobrazy – od koła podbiegunowego aż po wybrzeże Morza Śródziemnego. W południowej Norwegii odnaleźć można jeden z najbardziej dzikich obszarów kontynentu – płaskowyż Hardangervidda. Wytyczone tutaj szlaki bardzo dobrze oznaczono, dzięki czemu można bez przeszkód podziwiać surowy krajobraz poprzecinany licznymi rzekami i krystalicznymi jeziorami. Komplet wrażeń dopełnia potężny lodowiec Hardangerjøkulen. Dzięki licznym schroniskom i samoobsługowym chatkom możliwa jest wędrówka bez dodatkowego bagażu w postaci namiotu. Ze względu na unikalną florę i faunę – między innymi sporą populację dzikich reniferów – większa część płaskowyżu została objęta ochroną w ramach parku narodowego. Zimą część szlaków jest oznaczona za pomocą tyczek. Dzięki temu można wędrować na rakietach śnieżnych lub nartach. Niestety panujący tu klimat – charakterystyczny dla obszarów arktycznych – sprawia, że pogoda potrafi być bardzo zdradliwa. Do wypraw przygotowywali się na płaskowyżu Hardangervidda najwięksi polarnicy: Robert Falcon Scott, Ernest Shackleton i Roald Amundsen, który nieomal stracił życie w jednej ze śnieżnych burz występujących tu często. Na południu kraju znajduje się Dom Gigantów, jak Wikingowie nazywali góry Jotunheimen. Nie bez powodu – w paśmie tym leżą bowiem najwyższe szczyty Skandynawii i całej północnej Europy z Galdhøpiggen 2469 m n.p.m. i Glittertind 2452 m n.p.m. na czele. Na obszarze objętym ochroną w ramach parku narodowego wytyczono doskonale utrzymane szlaki trekkingowe prowadzące przez olśniewające zielone jeziora, imponujące lodowce i rozległe doliny. Dodatkowo w górach znajduje się sporo schronisk oraz samoobsługowych chatek utrzymywanych przez DNT – Norweskie Stowarzyszenie Turystyczne. Najpopularniejszym szlakiem północy jest szwedzki Kungsleden, czyli Droga Królewska. Jego początek znajduje się nieopodal miasteczka Abisko, by po mniej więcej 440 kilometrach dotrzeć do osady Hemavan. Trasa jest podzielona na cztery części, których przejście, zależnie od warunków DOKĄD NA TREKKING? 27 28 PRZED TREKKINGIEM atmosferycznych, wymaga nawet do czterech tygodni. Kungsleden jest bardzo dobrze utrzymany – nie występują tu w zasadzie problemy z odnalezieniem oznaczeń, a przejścia przez rzeki umożliwiają mosty lub zorganizowane przeprawy łodziami. W trakcie trekkingu można skorzystać z usług wielu sprawnie funkcjonujących schronisk, ale wskazane jest też mieć namiot oraz zapas jedzenia. Szlak prowadzi przez jeden z największych w Europie obszarów dzikiej przyrody – Park Narodowy Sarek oraz nieopodal najwyższego szczytu w Szwecji – Kebnekaise (2111 m n.p.m.). W zachodniej części z Parkiem Narodowym Sarek sąsiaduje Padjelanta, park narodowy wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO, mający w dużej mierze charakter płaskowyżu. Wytyczono w nim mierzący 140 kilometrów szlak trekkingowy Padjelantaleden, który prowadzi przez jedne z najciekawszych obszarów szwedzkiej Laponii. Gdy szczęście dopisze, można tu zobaczyć coraz rzadziej występującego lisa polarnego albo sowę śnieżną. Szlakiem, który łączy trzy kraje nordyckie, jest Nordkalottruta, nazywany też Arctic Trail. Swój początek bierze w Norwegii, by po 800 kilometrach przygody za kołem podbiegunowym zakończyć swój bieg w Finlandii. Po części trasa tego dobrze oznaczonego szlaku pokrywa się z trekkingiem Kungsleden. Na całej długości granicę między Norwegią, Szwecją i Finlandią przekracza się aż 15 razy. W północno-wschodniej części Finlandii, w Parku Narodowym Oulanka znajduje się najpopularniejszy szlak trekkingowy tego kraju – Karhunkierros. Na odcinku 80 kilometrów nie można biwakować w dowolnie wybranym miejscu, nie stanowi to jednak problemu, gdyż w wyznaczonych punktach znajdują się pola biwakowe albo schroniska oddalone od siebie na odległość nieprzekraczającą jednego dnia marszu. Ponadto można korzystać z miejsc przeznaczonych do rozpalania ognia, które są utrzymane w doskonałym stanie. Sam trekking to przygoda spod znaku potężnych lasów i rwących potoków – szczególnie urokliwy bywa jesienią. W Wielkiej Brytanii wytyczono setki kilometrów szlaków trekkingowych o różnym poziomie trudności i różnej długości. Bardzo dobrze utrzymany jest długodystansowy szlak Trans Pennine Trail, który na odcinku przekraczającym 340 kilometrów łączy Morze Północne z Irlandzkim. Ścieżka trawersuje Góry Pennińskie oraz przebiega przez liczne rzeki i jedne z najpiękniejszych zabytkowych miasteczek w północnej Anglii. DOKĄD NA TREKKING? 29 Najbardziej znanym szlakiem trekkingowym na Islandii jest mierzący 55 kilometrów Laugavegur Trek. Jego przejście zajmuje około pięciu dni, ale po co się śpieszyć? Wielobarwne góry, zielone doliny, potężne rzeki, a nawet lodowiec sprawiają, że Najpopularniejszym regionem związanym z turystyką pieszą jest Lake District – Kraina Jezior. Znajdujące się tutaj ścieżki charakteryzują się zróżnicowanym stopniem trudności, począwszy od szlaków na jednodniowe wycieczki, po kilkudniowe trasy, które łączy wspólny mianownik – są niezwykle malownicze. W Szkocji także można odnaleźć szlak prowadzący od wybrzeża do wybrzeża, o niemal takiej samej długości jak Trans Pennine Trail. Przejście Southern Upland Way sprawnemu trekkerowi nie powinno zająć więcej niż dwa tygodnie. Plany te może jednak pokrzyżować bardzo często występująca mgła, która pomimo regularnych oznaczeń drogi potrafi przysporzyć kłopotów z nawigacją. Trasa prowadzi przez jedne z najciekawszych miejsc w kraju, w tym kamienne pozostałości z XII wieku lub wiktoriańskie rezydencje. Pierwszym długodystansowym szlakiem, jaki wytyczono w Szkocji, był West Highland Way. Swój początek bierze on na obrzeżach Glasgow, by po ponad 150 kilometrach regionu Highlands doprowadzić do podnóża góry-ikony tego kraju, Ben Nevis (1343 m n.p.m.). Przejście szlaku zajmuje około 10 dni, niektóre jego odcinki prowadzą przez miejsca mocno eksponowane (czyli otwarte na przepaść). 30 PRZED TREKKINGIEM Laugavegur bez wahania można uznać za jeden z najpiękniejszych szlaków na ziemi, który niczym nie ustępuje najsławniejszym drogom trekkingowym Peru czy Nepalu. Południe Islandii pełne jest niezwykle atrakcyjnych przyrodniczo miejsc, do których prowadzą liczne krótkie trasy. W Parku Narodowym Skaftafell popularnością cieszą się wyprawy na największy lodowiec Europy odbywane w towarzystwie przewodnika. Interior wyspy w zasadzie nie ma wyznaczonych szlaków trekkingowych. Każdy, kto myśli o wyprawie w ten rejon, powinien mieć spore doświadczenie, zapas jedzenia, wysokiej jakości ekwipunek oraz środki łączności. W północnej Islandii znajduje się szlak Askja prowadzący przez surrealistyczne wulkaniczne krajobrazy. Przejście niespełna 100 kilometrów zajmie nie więcej niż pięć dni, ale wszystko zależy od warunków atmosferycznych, a te na całej wyspie bywają nieprzewidywalne. Trekking rozpoczyna się nieopodal znajdującego się pod ścisłą ochroną jeziora Mývatn, które swoją intensywną niebiesko-zieloną barwę zawdzięcza bogactwu glonów i składników mineralnych. O pięknie Karpat, szczególnie tych leżących w Polsce lub Słowacji, nie trzeba nikogo przekonywać. Stosunkowo niewielu wędrowców decyduje się jednak na trekking w Karpatach ukraińskich. Spokojny i malowniczy krajobraz połoniny w okolicach pasm Świdowiec i Czarnohora potrafi chwycić za serce, a porośnięte gęstą kosówką Gorgany to raj dla tych, którzy DOKĄD NA TREKKING? 31 przygodę pośród nieskażonej natury przedkładają nad wygodę schronisk. Ponad połowa powierzchni Karpat znajduje się w Rumunii. Góry Fogaraskie oraz Retezat krajobrazem przypominają Tatry, są jednak zdecydowanie mniej zatłoczone. Wytyczone trasy charakteryzują się różnym poziomem trudności, a planowanie wypraw ułatwiają nisko położone schroniska oraz niewielkie schrony – refugi. Zwolennicy przygody poza szlakiem odnajdą się na Bałkanach. Niewiele wytyczonych ścieżek oraz ograniczona infrastruktura sprawiają, że góry Albanii, Czarnogóry, Macedonii i Serbii jeszcze długo pozostaną ostoją spokoju oraz doskonałą alternatywą dla zatłoczonych Alp. Z roku na rok popularność regionu rośnie, do czego przyczynia się między innymi długodystansowy szlak Via Dinarica. Jego główny wariant – White Trail – liczy 1260 kilometrów i prowadzi przez Alpy Dynarskie na terytorium Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry oraz Albanii. Nie ma może imponującej historii (jego wytyczanie rozpoczęto w 2010 roku), ale zróżnicowany krajobraz, a także bogata kultura poszczególnych krajów i regionów zdają się wystarczającą zachętą, by następny trekking zaplanować właśnie na Bałkanach. Krótszą, liczącą 192 kilometry opcją może być szlak Szczyty Bałkanów (Peaks of the Balkans). Wiedzie on przez północną Albanię, wschodnie Kosowo oraz południową Czarnogórę i przybiera formę pętli. Charakteryzuje się niewielkimi trudnościami (w niektórych miejscach odnalezienie oznaczeń może nastręczyć problemów), a jego przejście zajmuje zazwyczaj od 10 do 13 dni. W Grecji dużą popularnością cieszy się wędrówka w masywie Olimpu. Wyprawa na najwyższy wierzchołek – Mitikas mierzący 2917 m n.p.m. – wprawnemu piechurowi zajmie jeden dzień, niemniej warto rozłożyć ją na dwa i skorzystać ze znajdującego się na trasie schroniska. Za spektakularne można uznać ścieżki wytyczone w masywie Meteory – wędruje się tam bowiem pośród skalnych ostańców, na szczytach których zbudowano niegdyś prawosławne klasztory. Miejsce to jest tak atrakcyjne, że posłużyło za scenerię jednego z filmów o przygodach Jamesa Bonda. Bywa niestety zatłoczone. Na półwyspie Pelion, uchodzącym za jedno z najbardziej uroczych miejsc kontynentalnej Grecji, znajduje się cała sieć historycznych brukowanych ścieżek nazywanych kalderimi. Łączą one niewielkie górskie wioski z osadami położonymi nad brzegiem Morza Egejskiego – idealne połączenie wędrówki z odpoczynkiem w łagodnym klimacie. 32 PRZED TREKKINGIEM Także wyspiarska część Grecji stwarza okazje do krótkich jedno- -dwudniowych wędrówek. Miłośnicy mitologii odnajdą się na Itace, fani dzikiej przyrody na Tilos, jednak za najpopularniejsze szlaki uchodzą fragment europejskiej drogi E4, prowadzący z Kisamos w okolice Sitii, oraz niedługi, ale mogący nastręczyć trudności nieprzygotowanym szlak w wąwozie Samaria – oba na Krecie. Pełne spektrum trekkingów oferują słoweńskie Alpy Julijskie. Począwszy od jednodniowych wycieczek, przez kilkudniowe wędrówki w terenie o umiarkowanych trudnościach, po ubezpieczone stalowymi linami szlaki via ferrata. To właśnie takie drogi wiodą na najwyższy i jednocześnie najbardziej popularny szczyt w Słowenii, mierzący 2864 m n.p.m. Triglav. Warto nie tylko wejść na wierzchołek, lecz także obejść cały masyw, by ujrzeć jego imponującą, mierzącą 1200 metrów północną ścianę. Kto raz posmakuje wspinaczki na via ferrata, ten już długo nie będzie chciał poruszać się w poziomie. Za europejską stolicę żelaznych dróg wspinaczkowych uchodzą włoskie Dolomity, w których pierwsze szlaki via ferrata utworzono na potrzeby żołnierzy walczących w pierwszej wojnie światowej. Obecnie istnieje kilkadziesiąt tras i tylko od doświadczenia, samopoczucia i pewności siebie zależy wybór spośród nich. DOKĄD NA TREKKING? 33
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

TREK. Od marzenia do przygody. Wszystko o wędrowaniu
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: