Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00257 005712 13612205 na godz. na dobę w sumie
Tajemna księga oraz inne katarskie pisma sakralne - ebook/pdf
Tajemna księga oraz inne katarskie pisma sakralne - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 126
Wydawca: Wydawnictwo Armoryka Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-62173-15-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> dokument, literatura faktu, reportaże
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Dokładne opracowanie historii, wierzeń i rytuałów oraz pierwszy pełny polski przekład oryginalnych świętych tekstów „Tajemnej księgi katarów” („Interrogatio Johannis”) i „Wniebowstąpienia Izajasza”

Fragment książki:

Katarzy mieli swoją własną organizację kościelną, konkurencyjną względem struktur Kościoła rzymskiego, swoją własną obrzędowość, swoją własną naukę i swoje własne cele. Mimo iż kataryzm powstał na średniowiecznym Zachodzie, to jego korzenie znajdują się na Wschodzie, w bułgarskim bogomilizmie. Bogomilska nauka przedostała się na Zachód około pierwszej połowy XII stulecia, prawdopodobnie drogą przez Dalmację. Kataryzm najpierw pojawił się na południu Francji i na północy Italii, w późniejszym zaś czasie rozszerzył się na Niemcy, Flandrię, Katalonię, dotarł do Bretanii, a niektórzy uważają także, iż mógł on dotrzeć także i do Czech. Największy rozwój kataryzmu obserwujemy w Italii i Okcytanii. Na tych terenach, głównie jednak w Okcytanii, kataryzm cieszył się największą popularnością wśród patrycjatu miejskiego. W ostatniej ćwierci wieku XII i na początku XIII stulecia, nadeszła doba największego rozkwitu kataryzmu okcytańskiego, zaś zaraz potem italskiego. Nauka katarska nigdy nie stanowiła jednolitego, zdogmatyzowanego systemu teologicznego. Opierała się ona na tekstach biblijnych kanonicznych i apokryficznych. Katarów charakteryzował silny antyklerykalizm w stosunku do duchowieństwa katolickiego, odrzucali też oni sakramenty Kościoła rzymskiego, śpiew kościelny, kult relikwii, obrazów, krzyża. Wierzyli, że tylko oni stanowią prawdziwy Kościół Chrystusa, natomiast Kościół rzymski pozostaje we władaniu diabła.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Y Y T T S S K K E E T T E E T T Ę Ę W W Ś Ś I I , , I I I I G G Ę Ę S S K K E E T T Ę Ę W W Ś Ś I I Tajemna Księga Tajemna Księga oraz inne oraz inne katarskie teksty sakralne katarskie teksty sakralne Armoryka Armoryka Tajemna Księga oraz inne katarskie teksty sakralne Tajemna Księga oraz inne katarskie teksty sakralne opracowanie ogólne i przekład tekstów Andrzej Sarwa Armoryka Sandomierz 2009 Seria: ŚWIĘTE KSIĘGI, ŚWIĘTE TEKSTY, Nr 3 Redaktor serii: Andrzej Sarwa Redaktor tomu: Władysław Kot Projekt okładki i opracowanie graficzne: Juliusz Susak Na pierwszej stronie okładki: Pedro Berruguete (ok. 1450-1504), St. Dominic de Guzman and http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:Pedro_Berruguete. the Albigensians (15th century), (licencja public domain), ródło: Internet - Ÿ Przekładu katarskich tekstów sakralnych dokonano z języków rosyjskiego i angielskiego Copyright © 2009 for the Polish edition by Wydawnictwo „Armoryka” Copyright © 2009 by for the Polish translation by Andrzej Sarwa Wydawnictwo ARMORYKA ul. Krucza 16 27—600 Sandomierz tel (0—15) 833 21 41 e—mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl http://www.armoryka.strefa.pl/ ISBN 978—83—62173—15—0 Spadkobiercy Maniego - bogomiłowie i katarzy Dość powszechnie się uważa, że choć nie bezpośrednimi, to przecież jednak spadkobiercami manichejczyków w Euro- pie byli bogomiłowie i katarzy. Chociaż „klasyczny” maniche- izm umarł, to jednak doktryna perskiego proroka Maniego inspirowała wiele osób i była źródłem, z którego czerpano bardzo długo – nie tylko na Wschodzie, ale i na Zachodzie. Na przełomie wieków X i XI w cesarstwie wschodniorzym- skim druzgocącą klęskę ponieśli paulicjanie – kontynuatorzy dualistycznej myśli Maniego. Wycofali się na Kaukaz, ale po- zostawili wiele umysłów zapłodnionych swymi poglądami re- ligijnymi. Mariusz Dobkowski pisze, że: dla ruchu paulicjan powstałego w poł. VII wieku przeło- mowy był wiek IX. W jego 2. ćwierci zaprzestano wybiera- nia charyzmatycznego, religijnego przywódcy (gr. didaska- los), władza duchowna została oddzielona od świeckiej i de facto paulicjanizm przekształcił się w ruch militarno–reli- gijny: oddziały paulicjan dokonywały najazdów na (bizan- tyjską) Anatolię. Ważnym momentem w ich dziejach było 5 zdobycie najważniejszej siedziby paulicjańskiej, twierdzy Tefrike przez oddziały bizantyjskie (878). Wspólnota zosta- ła wówczas rozbita, ale nie zniszczona. Paulicjanie–żołnie- rze zostali wcieleni do armii bizantyjskiej, gdzie słynęli jako znakomici wojownicy. Część paulicjan żyła jednak dalej na pograniczu bizantyjsko–muzułmańskim aż do XII wieku. Pod koniec X wieku cesarz bizantyjski Jan I Tzimikses prze- siedlił część armeńskich paulicjan (bo zajął zach. część Ar- menii) w rejon dzis. Płowdiw (Bułgraria) [tu prawdopodob- nie przyczynili się do założenia ruchu bogomilskiego]. Ostatnie ślady paulicjan są potwierdzona na Bałkanach pod koniec XVI wieku.1 Ich spadkobiercy, szukając miejsc spokojniejszych od sto- łecznego Konstantynopola i greckojęzycznej części imperium, zwrócili swoje zainteresowania w stronę Bułgarów, wśród których rychło rozpoczęli działalność misyjną, odnosząc na tym polu liczące się sukcesy.2 Bułgarski bogomilizm (bogomi- li – od mili Bogu, bądź od imienia popa Bogomila) to duali- styczna nauka propagowana przez popa Bogomila (Teofila) nauczającego, iż stworzycielem świata widzialnego jest nie Bóg, lecz Szatan. Bogomil nauczał za czasów bułgarskiego cara Piotra (927 – 969).3 Ruch bogomiłów (bogomilów) obec- ny był na terenie Bułgarii i Bośni między X i XVI wiekiem. Częstokroć bogomiłów utożsamiano z paulicjanami i katara- mi.4 Emigrując do Bułgarii, liczyli, że znajdą tam spokój i dość czasu, aby okrzepnąć i zorganizować się na nowo, odbudować hierarchię, a następnie wyruszyć „na podbój świata”. Niestety i tam dosięgli ich ortodoksyjni Grecy. Prawdziwą tragedią dla 1 M. Dobkowski, Uwagi do opracowania „Albigensi” [w:] Andrzej Sarwa, Albigensi, Sandomierz 2006, s. 8. 2 A. J. Sarwa, Herezjarchowie...; „Dualistyczna herezja” Bogomiłów, [w:] „Pentagram”, Nr 36, Wrocław 1999, s. 8 – 11. 3 D. Zbíral, Kataři [w:] Internet – http://mujweb.cz/www/david.zbiral. 4 A. M. di Nola, Diabeł, przeł. I. Kania, Kraków [2001], s. 73. 6 bogomiłów, bo taką słowiańską nazwę ostatecznie przybrali, było rozszyfrowanie skrywającego się pod zakonnym habitem przywódcy religijnego Bazylego i skazanie go na śmierć w płomieniach (w 1118 roku). Bazyli jako zwierzchnik bogomiłów rządził nimi prężnie i nadzwyczaj sprawnie. Podniósł poziom oświaty religijnej, stworzył hierarchię duchowną i kierował doskonale zorgani- zowaną akcją misyjną. Nic przeto dziwnego, iż po jego śmier- ci wierni ulegli rozproszeniu. Ale była to tylko porażka chwi- lowa. Szybko wrócili do równowagi odbudowując to, co zo- stało zniszczone, ale działając jeszcze bardziej ostrożnie.5 5 A. J. Sarwa, Herezjarchowie…, s. 17. 7
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Tajemna księga oraz inne katarskie pisma sakralne
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: