Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00025 001810 12921145 na godz. na dobę w sumie
Tao mocy. Księga nieprzemijającej mądrości - książka
Tao mocy. Księga nieprzemijającej mądrości - książka
Autor: Liczba stron: 192
Wydawca: Onepress Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-1822-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> kompetencje osobiste
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
W kosmosie istnieje pewna liczba szczególnych gwiazd, zwanych białymi karłami. Są one zazwyczaj bardzo małe, a jednak atomy w ich wnętrzu leżą obok siebie tak ciasno, że masa gwiazdy staje się nieproporcjonalnie duża w stosunku do jej objętości, a to z kolei przyczynia się do tak intensywnego promieniowania, że powierzchnia takiego ciała niebieskiego jest wielokrotnie wyższa od temperatury Słońca. Księga tao i te może być uważana za białego karła literatury filozoficznej, bowiem ze względu na ogromny ciężar gatunkowy i niezwykłą zwięzłość przypomina rozpalony do białości umysł, promieniujący olśniewającą myślą
R.L. Wing

Tao uśpionej mocy

Tao mocy. Księga nieprzemijającej mądrości to niekwestionowany skarb, źródło nieprzemijającej wiedzy i mądrości. Opisuje magnetyczną moc, uśpioną w każdym człowieku, odkrywa wyjątkowe możliwości wywierania wpływu na otoczenie, a także wskazuje drogę do osobistej doskonałości. Jest połączeniem zasad zarządzania, fizyki oraz ewolucji z kulturową i filozoficzną mądrością Wschodu.

To księga niezwykła, ponieważ sama dobiera sobie czytelników. Wyraźnie przyciąga osoby wybitne, stojące na progu ewolucyjnego skoku w rozwoju swojego umysłu. Rzuca urok na tych, którzy ją kontemplują, i jest magnesem dla umysłów odważnych, nieobawiających się przeszkód i dysponujących odpowiednim potencjałem, by silnie oddziaływać na społeczeństwo. Dokonuje przy tym wielkiego przełomu w psychice człowieka, wywołując zmianę postaw oraz osobistych celów. Otwórz się na głos Laozi i naucz się przezwyciężać stereotypy. Wykorzystaj ukrytą w sobie moc do kształtowania przyszłości.

Zamieszczone w książce rzadkie malowidła i przykłady chińskiej kaligrafii podkreślają starożytne korzenie myśli taoistycznej i dodają znaczenia ponadczasowym wskazówkom Laozi. Oryginalny tekst został wzbogacony o komentarze, pozwalające czytelnikowi zgłębić tajniki tao. Dla współczesnego odbiorcy księga jest narzędziem wzbogacania osobistych relacji i wprowadzania w życie zasad przywództwa, przekazanych przez Laozi chińskim władcom.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

IDŹ DO:   Spis treści Przykładowy rozdział KATALOG KSIĄŻEK:   Katalog online Zamów drukowany katalog CENNIK I INFORMACJE:   Zamów informacje o nowościach Zamów cennik CZYTELNIA:  Fragmenty książek online Do koszyka Do przechowalni Nowość Promocja Onepress.pl Helion SA ul. Kościuszki 1c 44-100 Gliwice tel. (32) 230 98 63 e-mail: onepress@onepress.pl redakcja: redakcjawww@onepress.pl informacje: o księgarni onepress.pl TAO MOCY. KSIĘGA NIEPRZEMIJAJĄCEJ MĄDROŚCI Autor: R.L. Wing Tłumaczenie: Michał Lipa ISBN: 978-83-246-1822-4 Tytuł oryginału: The Tao of Power Format: B5, stron: 192 W kosmosie istnieje pewna liczba szczególnych gwiazd, zwanych białymi karłami. Są one zazwyczaj bardzo małe, a jednak atomy w ich wnętrzu leżą obok siebie tak ciasno, że masa gwiazdy staje się nieproporcjonalnie duża w stosunku do jej objętoœci, a to z kolei przyczynia się do tak intensywnego promieniowania, że powierzchnia takiego ciała niebieskiego jest wielokrotnie wyższa od temperatury Słońca. Księga tao i te może być uważana za białego karła literatury filozoficznej, bowiem ze względu na ogromny ciężar gatunkowy i niezwykłą zwięzłoœć przypomina rozpalony do białoœci umysł, promieniujący olœniewającą myœlą Tao uœpionej mocy R.L. Wing Tao mocy. Księga nieprzemijającej mądroœci to niekwestionowany skarb, źródło nieprzemijającej wiedzy i mądroœci. Opisuje magnetyczną moc, uœpioną w każdym człowieku, odkrywa wyjątkowe możliwoœci wywierania wpływu na otoczenie, a także wskazuje drogę do osobistej doskonałoœci. Jest połączeniem zasad zarządzania, fizyki oraz ewolucji z kulturową i filozoficzną mądroœcią Wschodu. To księga niezwykła, ponieważ sama dobiera sobie czytelników. Wyraźnie przyciąga osoby wybitne, stojące na progu ewolucyjnego skoku w rozwoju swojego umysłu. Rzuca urok na tych, którzy ją kontemplują, i jest magnesem dla umysłów odważnych, nieobawiających się przeszkód i dysponujących odpowiednim potencjałem, by silnie oddziaływać na społeczeństwo. Dokonuje przy tym wielkiego przełomu w psychice człowieka, wywołując zmianę postaw oraz osobistych celów. Otwórz się na głos Laozi i naucz się przezwyciężać stereotypy. Wykorzystaj ukrytą w sobie moc do kształtowania przyszłoœci. Zamieszczone w książce rzadkie malowidła i przykłady chińskiej kaligrafii podkreœlają starożytne korzenie myœli taoistycznej i dodają znaczenia ponadczasowym wskazówkom Laozi. Oryginalny tekst został wzbogacony o komentarze, pozwalające czytelnikowi zgłębić tajniki tao. Dla współczesnego odbiorcy księga jest narzędziem wzbogacania osobistych relacji i wprowadzania w życie zasad przywództwa, przekazanych przez Laozi chińskim władcom. SPIS TREŚCI UWAGI DOTYCZĄCE TŁUMACZENIA TAO TAO MOCY TAO NATURY INTERPRETACJA INTUICYJNA INTERPRETACJA LOGICZNA INTERPRETACJA CAŁOŚCIOWA KSIĘGA TAO I TE 7 9 11 13 15 19 21 25 5 UWAGI DOTYCZĄCE TŁUMACZENIA TAO MOCY TO NOWE TŁUMACZENIE liczącej 2,5 tysiąca lat klasycznej Tao Te Ching (znana po polsku jako Księga drogi i cnoty, tutaj — Księga Tao i Te; kwestie różnic w przekładzie wyjaśnione są dalej przez autora przekładu angielskiego, R. L. Winga — przyp. red.) au- torstwa żyjącego w szóstym wieku przed naszą erą filo- zofa Lao Tzu. W niniejszym przekładzie starałem się wszędzie, gdzie to było możliwe, dosłownie przełożyć oryginalny tekst, bez dodawania rymów i poetyckiej fra- zeologii. Chińskie wersje poszczególnych rozdziałów znajdują się w książce tuż obok tekstu polskiego, dzięki czemu Czytelnicy doceniający niezwykłe piękno chiń- skiego pisma będą mogli śledzić oryginalne dzieło Lao Tzu nawet bez wcześniejszej znajomości znaków. Starożytna chińszczyzna jest językiem tajemniczym i paradoksalnym. Nie ma w niej strony czynnej ani biernej; liczby pojedynczej ani mnogiej. Niemal każde słowo może pełnić funkcję dowolnej części mowy. Tłu- macz musi podejmować decyzje w imieniu czytelnika i dobierać wyrazy najlepiej oddające intencje autora. Aby zrekompensować lakoniczność przekładu i doprecyzować jego znaczenie, poszczególne wersy zo- stały ułożone na stronach książki w sposób odzwier- ciedlający atmosferę i rytm oryginału. Starożytne chińskie pisma są pozbawione interpunkcji, rolą tłumacza jest więc porządkowanie idei i udostępnianie ich czytelni- kom. Choć kolejne rozdziały Księgi są w oryginale je- dynie ponumerowane, nadałem każdemu z nich tytuł zawierający wskazówkę dotyczącą treści. Zgodnie z tra- dycją Księga Tao i Te jest podzielona na dwie części, przy czym początek drugiej wyznacza rozdział 38. Nie tłumaczyłem słowa Tao, ponieważ jest to pojęcie znane czytelnikom w świecie zachodnim. Choć jest często tłumaczone jako „droga”, taka interpretacja nie do końca oddaje pełny sens Tao, które w istocie oznacza „sposób funkcjonowania wszechświata”. W każdym ra- zie cała Księga jest jednym wielkim objaśnieniem istoty Tao, więc nie ma tak naprawdę potrzeby przekładania tego słowa. Z kolei Te jest na ogół tłumaczone jako „cnota”, lecz to dosyć niefortunnie dobrany odpo- wiednik tego niezwykle ważnego chińskiego terminu. W kulturze zachodniej cnota jest kojarzona z prawością, ale w rzeczywistości słowo te odnosi się do potencjalnej energii wynikającej z bycia we właściwym miejscu oraz stanie ducha w odpowiednim czasie. Starożytni Chiń- czycy określali nim czynność sadzenia nasion w ziemi, 7 a później zaczęło oznaczać zgromadzoną energię lub potencjał, czasem także magiczną moc. Dopiero kiedy po upływie kilku wieków doszło do upowszechnienia się konfucjańskich ideałów, słowo Te zaczęło oznaczać narzucony normami społecznymi sposób etycznego po- stępowania i to właśnie w tym znaczeniu zostało prze- tłumaczone na języki zachodnie jako „cnota”. Dlatego idąc w ślady wielu współczesnych tłumaczy, przywróci- łem mu jego oryginalne znaczenie i zastąpiłem słowem „moc”. Dokonałem w istocie bardzo niewielu transpozycji, zastępując wyrażenia archaiczne terminami współcze- snymi. Wszystkie takie przypadki są oznaczone przypi- sami. Dotyczy to na przykład określenia sheng jen, oznaczającego „świętego męża” lub „mędrca”. Uznałem, że sformułowanie „człowiek światły” lepiej oddaje sens oryginału. Kolejnym przykładem transpozycji jest zastą- pienie chińskiego słowa kuo, które można przetłuma- czyć jako „królestwo” albo „rząd”, słowem „organizacja”, ponieważ kuo w oryginalnym znaczeniu może się od- nosić do każdej organizacji społecznej. Próbując zrozumieć dzieło takie jak Księga Tao i Te, trzeba pamiętać, że chińskie znaki są nie tyle odpowiednikami słów, co symbolami pojęć. Lao Tzu pokazuje nam swoje myśli za pomocą symboli, a nie opisuje ich słowami. Księga powinna być zatem przeka- zywana z umysłu do umysłu, zaś słowa tylko towa- rzyszą głównym ideom. Właśnie ze względu na ściśle symboliczny charakter Księga Tao i Te jest doskonałą ilustracją powiedzenia, że lepiej przeczytać jedną książkę sto razy, niż sto książek jeden raz. Osiemdziesiąt jeden rozdziałów Księgi to teksty surowe, wyraziste, a czasem także zapadające w pamięć. Są pełne metafor i paradoksów. Księga Tao i Te ma być katalizatorem umysłu Czytelnika, prowokować do zaglądania pod podszewkę rzeczywistości. Z drugiej strony Czytelnik sam musi uczestniczyć w nadawaniu Księdze znaczenia. Lao Tzu nie próbował uczynić dzieła skończonym ani dokładnym, gdyż wtedy nie mogłoby ewoluować w czasie. Nie zachowywałoby się zgodnie z duchem Tao. Nie ulega wątpliwości, że autor osiągnął swój cel. Aby pomóc Czytelnikom zrozumieć dzieło Lao Tzu, dodałem komentarze do wszystkich rozdziałów Księgi. Zawierają one wyjaśnienia metafor zawartych w tekście i mogą służyć jako punkt wyjścia dla własnych rozważań. Nie mogę udawać, że postrzegam świat tak samo, jak widział go Lao Tzu sześć wieków przed Chrystu- sem, dlatego w moich komentarzach starałem się po- konać dzielącą mnie od autora barierę czasu i znaleźć punkty wspólne przeszłości i teraźniejszości. Chciałem przerzucić most nad semantyczną i kosmologiczną przepaścią, wracając do wczesnotaoistycznych spekula- cji na temat istoty wszechświata. Nie jestem pierwszą osobą, która podjęła taką próbę, i z pewnością także nie ostatnią. Księga Tao i Te co jakiś czas wzywa czytelników i tłumaczy, skłaniając ich do udostępniania jej współczesnym odbiorcom. Każda jej nowa forma przynosi oświecenie, niepokojące i satysfakcjonujące zarazem. Jestem głęboko przekonany, że jednym z najlepszych wyrazicieli tego doświadczenia był dr Lionel Giles, kustosz manuskryptów orientalnych w British Museum, a jednocześnie tłumacz Księgi Tao i Te. W 1937 roku napisał on następujące słowa: „Z całą pewnością nigdy wcześniej ani później nikt nie pomieścił tak dużej ilości myśli w tak małej objętości dzieła. W kosmosie znajduje się pewna liczba szczególnych gwiazd, zwanych białymi karłami. Są one zazwyczaj bardzo małe, a jednak atomy w ich wnętrzu są tak ciasno upchane, że masa gwiazdy jest niepropor- cjonalnie duża w stosunku do jej objętości, co z kolei jest przyczyną tak intensywnego promieniowania, że powierzchnia ciała niebieskiego jest wielokrotnie wyż- sza od temperatury Słońca. Księga Tao i Te może być uważana za białego karła literatury filozoficz- nej, ze względu bowiem na ogromny ciężar gatun- kowy i niezwykłą zwięzłość przypomina rozpa- lony do białości umysł promieniujący olśniewającą myślą”. R.L. Wing San Francisco, 1986 8 TAO NIKT TAK NAPRAWDĘ NIE WIE, skąd się wzięła Księga Tao i Te, ale ten krótki traktat, składający się z zaledwie pięciu tysięcy słów, stanowi fundament klasycznej filozofii chińskiej. Krótko mówiąc, książka wyjaśnia naturę działającej w całym wszechświecie, ewoluującej siły zwanej Tao oraz opisuje wynikającą z postępowania w zgodzie z nią moc, określa- ną mianem Te. W liczącej dwadzieścia pięć wieków historii Księgi Tao i Te opublikowano setki przekładów i komentarzy, co sprawia, że jest ona drugą po Biblii najczęściej na świecie tłumaczoną książką. Znajduje czytelników w każdym pokoleniu i zdaje się nigdy nie tracić prowokującej wartości intelektualnej. W bieżącej dekadzie Księgę odkryli fizycy, dostrze- gający w niej istotne korelacje z ich teoriami wszechświata. Co więcej, sięgają po nią psy- cholodzy i biznesmeni, mając nadzieję na zrozumienie tych właściwości orientalnego umysłu, które sprawiają, że jest on tak bardzo skoncentrowany na sprawach świata i go- spodarki oraz tak dobrze je pojmuje. Księga rzuca urok na wszystkich, którzy ją kontem- plują, i jest magnesem dla umysłów mających odpowiedni potencjał, by wywierać wpływ na społeczeństwo. Bo właśnie o wpływaniu na społeczeństwo traktuje w istocie Księga Tao i Te. Według legendy napisał ją niemal dwadzieścia sześć wieków temu wszechstronny uczony Lao Tzu, który był kustoszem archiwów cesarstwa za panowania dynastii Chou. Żył w czasach politycznych niepokojów, podobnie jak my dzisiaj. Jego świat był podzielo- ny na setki prowincji, rządzonych przez różnych przywódców i mających odmienne pra- wa. Obserwował rozwój armii i narastanie wrogości, kiedy poszczególne prowincje rywali- zowały o polityczną dominację. Każdy akt agresji spotykał się z jeszcze większą wrogością i agresją, dopóki rozdarci wojną mieszkańcy Chin nie zaczęli zdawać sobie sprawy z tego, że stoją na krawędzi totalnej destrukcji, a ich świat może się obrócić w perzynę. Rozumiejąc beznadziejność czasów, w których żył, oraz rozkręcającej się spirali po- litycznej wrogości, Lao Tzu zrezygnował ze stanowiska i postanowił na zawsze opuścić cywilizowany świat. Zanim pozwolono mu przekroczyć bramę stolicy i wyruszyć w nie- odległe góry, musiał spisać swoją wiedzę na użytek tych, których porzucał. Napisał więc Księgę Tao i Te, adresując ją do osób zajmujących odpowiednią pozycję, by przewodzić lu- dziom — książąt i polityków, pracodawców i nauczycieli. 9 Lao Tzu radzi przywódcom: poznajcie siebie. Nauczcie się bezpośrednio odczuwać otaczający was świat i głęboko rozważajcie własne wrażenia. Nie opierajcie się na ideolo- giach, gdyż one pozbawią wasze życie znaczenia i uczynią was niezdolnymi do kierowania ludźmi. Pielęgnujcie intuicję, by była godna zaufania, ponieważ przywódca pozbawiony in- tuicji nie może przewidywać zmian. Rozwijajcie swą osobistą moc (Te) poprzez świadomość i znajomość praw fizyki rządzących światem i umysłami innych ludzi (Tao) oraz używajcie tej mocy, kierując zdarzeniami bez odwoływania się do przemocy. Jak to osiągnąć? Postawą, nie działaniem. Przywódcy powinni prowadzić ludzi właściwą drogą, a nie rządzić nimi. Za- rządzajcie ludźmi, pozwalając im oddziaływać na was, a nie na odwrót. Dzięki temu ci, którym przewodzicie, będą mieli poczucie autonomii, a wy jako przewodnicy zostaniecie nagrodzeni ich lojalnością i współpracą. Uczcie się osiągać swoje cele bez środków, kulty- wując wyrazistą wizję tego, jak problemy w naturalny sposób rozwiązują się same. Prak- tykujcie prostotę. Nie przestawajcie się rozwijać. Lao Tzu wierzył, że idealnym sposobem kierowania wydarzeniami jest korzystanie z metod, które nie budzą oporu i nie wywołują kontrakcji. Jako obserwator praw przyrody zdawał sobie sprawę z tego, że użycie zbyt dużej siły powoduje powstanie siły przeciwnej, w związku z czym przemoc nie może być solidnym i trwałym fundamentem relacji spo- łecznych. Był również przekonany, że przywódcy powinni zawsze obserwować prawa natury, by rozumieć tajniki funkcjonowania materii i energii we wszechświecie. Samo to funkcjonowanie określał mianem Tao. Wiedział, że rządzące kosmosem prawa fizyki bezpośrednio wpływają na zachowania jednostek i ewolucję społeczeństw oraz że zrozu- mienie tych praw daje przywódcom moc (Te) przywracania światu harmonii. Księga Tao i Te jest wyzwaniem. Wzywa nas do spojrzenia na świat taki, jakim on rzeczywiście jest, przez przyjęcie trudnej do zaakceptowania prawdy o istnieniu praw natu- ry rządzących istnieniem i ewolucją. Wzywa do odkrycia intelektualnej niezależności — sta- nu umysłu, w którym możliwe jest całkowite zaufanie naszej percepcji świata i niezachwia- na wiara w stosowność naszych inspiracji i instynktów. Wzywa do znalezienia w sobie odwagi, by odrzucić przemoc i wpływać na innych za pomocą przykładu, posługując się naturą jako wzorem. By równoważyć skrajności, zamiast je kreować. To ostatnie wyzwanie jest dziś chyba bardziej aktualne niż kiedykolwiek, zarówno w przypadku nas samych, jak naszych przywódców. Lao Tzu wyraził je następująco: Światli ludzie dbają o jedność I postrzegają świat jako wzorzec postępowania. Nie robią nic na pokaz, Dlatego błyszczą wśród innych; Nie usprawiedliwiają się, Dlatego stają się znani; Nie chełpią się swoimi zdolnościami, Dlatego zyskują uznanie; Nie pysznią się swoimi sukcesami, Dlatego mogą wiele znieść; Nie rywalizują z nikim, Dlatego nikt nie może z nimi rywalizować. 10 TAO MOCY KSIĘGA TAO I TE OPISUJE NIEZWYKŁĄ moc uśpioną w każdym człowieku. Określana przez Lao Tzu mianem Te, ujawnia się, gdy uświadamiamy sobie działanie sił natury (Tao) i do- strajamy się do nich. W systemie Lao Tzu ważne jest zrozumienie funkcjonowania rzeczy- wistości i przyjęcie do wiadomości faktu, że natura działa niezmiennie według własnych za- sad. Wiemy, że na ogół nie warto iść pod prąd, ale czy wiemy, w którą stronę płynie strumień? Lao Tzu wierzył, że nieustająca świadomość schematów obowiązujących w natu- rze prowadzi do ukształtowania podobnych schematów ludzkich zachowań. Tak jak w natu- rze wiosna następuje po zimie, w społeczeństwie okres rozwoju następuje po latach represji; tak jak nadmierna grawitacja wywołuje zapaść gwiazdy, zbyt duża zachłanność niszczy idee. Podobnie jak cała materia i energia we wszechświecie, konstrukcje emocjonalne i inte- lektualne, które tworzymy, ulegają ciągłym przeobrażeniom pod wpływem zewnętrznych sił. Większość posiadanej mocy marnujemy na podtrzymywanie własnych przekonań, bro- nienie ich i przekonywanie innych do ich przyjęcia. Kiedy zrozumiemy, jak wielkim szaleń- stwem jest takie postępowanie, zyskamy moc wykorzystywania ewolucji natury do własnych celów — moc akceptowania, przyjmowania i wspierania zmian w miejscu i czasie, w którym chcą nastąpić. Współpraca z siłami natury sprawia, że stajemy się ich częścią. Zaczynamy podejmować mądre decyzje, odwołujące się do dynamicznej, ewoluującej rzeczywistości, a nie do naszych życzeń i głęboko zakorzenionych przekonań. Możemy dostrzegać rzeczy, których nie widzą inni, ponieważ kontemplacja wszechświata wyostrza nasze zmysły. Roz- wijamy wyobraźnię i dzięki jej mocy możemy uczestniczyć w kreowaniu przyszłości. Lao Tzu wierzył, że kiedy ludzie nie mają poczucia mocy, stają się rozgoryczeni i nie- skorzy do współpracy. Osoby, które nie odczuwają osobistej mocy, czują strach. Obawiają się nieznanego, ponieważ nie identyfikują się ze światem zewnętrznym, co wpływa bardzo niekorzystnie na ich stan psychiczny i sprawia, że stają się niebezpieczni dla społeczeństwa. Tyrani nie czują mocy, lecz frustrację i bezsilność. Mają siłę, lecz jest ona formą agresji, a nie władzy. Kiedy się bliżej przyjrzeć, staje się jasne, że osoby dominujące nad innymi są w istocie niewolnikami niepewności, którzy wolno, lecz nieubłaganie szkodzą sobie własnymi działaniami. Winą za większość problemów świata Lao Tzu obarczał ludzi po- zbawionych poczucia mocy i niezależności. Osoby obdarzone mocą nigdy nie okazują swej siły, ale inni ludzie mimo to są im posłuszni, ponieważ sprawiają wrażenie wiedzących. Promieniują wiedzą, lecz jest to wiedza 11 intuicyjna, wynikająca z bezpośredniego zrozumienia i doświadczania natury. Takie osoby są pełne współczucia i wielkoduszne, ponieważ instynktownie zdają sobie sprawę z istnienia mocy, która przepływa przez nie tylko wtedy, gdy przekazują ją innym. Im więcej energii, inspiracji i informacji przekazują, tym więcej ich otrzymują. Prawdziwa moc to zdolność wpływania na świat i zmieniania go w trakcie prostego, mądrego i bogatego w doświadczenia życia. Osoby obdarzone mocą wpływają na innych ludzi przykładem i postawami. W grupach zaznaczają swą obecność intelektualnym oddziaływaniem na umysły współtowarzyszy. Zdolność intelektualnego oddziaływania rozwija się w efekcie rozszerzonej świadomości, wykraczającej daleko poza własną jaźń. Osoby potrafiące się identyfikować z ewolucją rzeczywistości zyskują znaczenie i moc, ponieważ siła ich świadomości aktywnie definiuje otaczający je wszechświat. W życiu osób zdobywających moc zachodzą dwie poważne zmiany: wzrost intelektu- alnej niezależności oraz potrzeba prostoty. Taoizm jako sposób rozumienia wszechświata nie jest oparty na wierze, lecz doświadczeniu. Ludzki umysł ewoluuje, podczas gdy wszystkie systemy społeczne są zaledwie chwilowymi eksperymentami. Opieranie się na systemach rozumienia tworzonych lub interpretowanych przez innych ludzi tłumi instynkty i nie pozwala pielęgnować i rozwijać własnego umysłu. Moc nie nawiedza osób, które pozwalają, by dok- tryny i dogmaty stanęły między nimi a bezpośrednią, osobistą wiedzą na temat wszechświata. Prostota działań, przekonań i własnego otoczenia zbliża człowieka do prawdy o rze- czywistości. Osób praktykujących prostotę nie da się wykorzystać, ponieważ zawsze mają wszystko, czego potrzebują. Nie można ich okłamać, ponieważ kłamstwo tylko odkrywa przed nimi inny aspekt rzeczywistości. Urok prostoty jest tak naprawdę urokiem wolności — najwyższym wyrazem osobistej mocy. Nauczono nas myśleć o wolności jako o czymś, co się posiada, lecz w rzeczywistości to brak rzeczy jest źródłem wolności i nadaje znaczenie życiu. Rezygnacja z rzeczy — z niepotrzebnych pragnień i zbytecznych dóbr — oznacza prawdziwe ich posiadanie. Lao Tzu wierzył, że w życiu jednostki zawiera się cały wszech- świat, ale gdy człowiek jest ogarnięty obsesjami dotyczącymi poszczególnych elementów życia, jego horyzonty się zawężają, a on sam traci głębię i koncentrację na sprawach waż- nych. Obsesje i pragnienia są źródłem kryzysu umysłu. Kiedy człowiek pozbywa się pra- gnień, rodzi się poczucie wolności, bezpieczeństwa, niezależności i mocy. Księga Tao i Te sama dobiera sobie czytelników. Zdaje się przyciągać osoby stojące na progu ewolucyjnego rozwoju umysłu. Zawarta w niej filozofia może wywołać przełom w psychice człowieka — zmianę postaw (ponieważ skłania do przemyślenia na- szych relacji z wszechświatem) oraz zmianę osobistych celów (ponieważ nasze pragnienia zaczynają wyrastać z poczucia prostoty, a my sami pozbywamy się emocjonalnych złu- dzeń). Ci, którzy usłyszą głos Lao Tzu, będą w stanie przezwyciężyć stereotypy i wyko- rzystać moc płynącą z ich osobistej wolności do kształtowania przyszłości. Księga Tao i Te ma wiele warstw. Pod tą, którą właśnie zrozumieliśmy, kryje się następ- na. Im bardziej się w nią zagłębiamy, tym większą zyskujemy moc. Im większy zyskujemy potencjał kształtowania świata, tym mocniejsze i celniejsze stają się nasze spostrzeże- nia. Filozofia, którą Lao Tzu zostawił nam w spadku, jest w istocie eksperymentem po- dejmowanym przez ludzi, kiedy są gotowi wejść w następną fazę ludzkiego rozwoju — w fa- zę stawania się w pełni świadomymi istotami, świadomie kierującymi swoim przeznaczeniem i losami otaczającego ich świata. W swej ostatecznej wizji Lao Tzu zawarł przekonanie, że gdyby każdy z nas zdał sobie sprawę z mocy naszej ewolucji i zyskał nad nią kon- trolę, w sposób nieuchronny zjednoczylibyśmy się i stali kolektywnym, obdarzonym współczuciem i w pełni świadomym organizmem społecznym i kosmicznym. WIDOK KOŃCÓWKI CZĄSTECZKI DNA 12 TAO NATURY LAO TZU BYŁ PRAWDOPODOBNIE PIERWSZYM na świecie fizykiem teoretycznym. Poświę- cił niemal całą swoją energię intelektualną na obserwowanie natury i rządzących nią praw oraz opisywanie wzajemnych relacji łączących różne jej elementy. Dostrzegł zunifikowane pole sił, które określił mianem Tao, lecz ponieważ nie dało się go objaśnić w logiczny, ana- lityczny sposób, posłużył się paradoksem. Osiemdziesiąt jeden rozdziałów jego dzieła jest usianych wewnętrznie sprzecznymi zdaniami, takimi jak: „Tao oświecone wydaje się ciemne. Tao postępujące wydaje się cofać”. „Nazywamy to bezkształtnym kształtem, obrazem bez wizerunku”. Lao Tzu używał paradoksu, by budzić w czytelnikach niezwykłą świadomość oraz obja- śniać schematy i cykle, równość i komplementarność, które, jego zdaniem, fizyczne siły wszechświata narzucają rzeczywistości. Najbardziej uderzającym schematem, wyraźnie widocznym w Księdze Tao i Te, jest schemat biegunowości. Biegunowość wynika z taoistycznego postrzegania kosmologicznych początków wszechświata. Przed istnieniem była idea — absolut. Chińczycy nazywają go T ai Chi, czyli najwyższą ostatecznością. Absolut, w nagłym i nieprzemożonym pragnieniu po- znania siebie, oddzielił się od nieistnienia w trakcie katastrofalnego zdarzenia, które zapo- czątkowało nieskończony cykl przyczynowo-skutkowy. Zdarzenie to przywodzi na myśl tak zwaną teorię wielkiego wybuchu. Nagle narodziła się przestrzeń, czas i dwa przeciwnie naładowane stany — yin (negatywny) i yang (pozytywny). W efekcie komplementarnej biegunowości yin i yang, materia i energia, które wcześniej były nierozłączne, oddzie- liły się od siebie i utworzyły fizyczną rzeczywistość, która stała się naszym wszech- światem. Lao Tzu wierzył, że wszystko, co istnieje, wynika z biegunowości yin i yang. Na- zwał poszczególne prawa fizyki i cykle kontrolujące rzeczywistość Tao i rządzące nią oraz zasugerował, że działania Tao odzwierciedlają cele wyższej istoty (absolutu). Skoro rze- czywistość powstała dlatego, że absolut chciał poznać siebie, naszym przeznaczeniem jest pomaganie mu poprzez badanie, obserwowanie i naśladowanie natury. W ujęciu taoistycznym rozwijanie świadomości praw natury, szczególnie objawiają- cych się poprzez kulturę człowieka, jest ważnym składnikiem osobistego wzrostu i rozwoju. 13 Lao Tzu wierzył, że istoty ludzkie oraz ich postawy i działania są nierozłącznie związane ze zjawiskami fizycznymi tworzącymi ich środowisko oraz że każde z nich może zmie- niać rzeczywistość pozostałych. Od momentu narodzin mechaniki kwantowej (opisującej interakcje zachodzące w wy- miarze subatomowym) naukowców intrygował związek między ludzką świadomością a działaniem wszechświata. Mechanika kwantowa zdaje się sugerować, że świat subatomo- wy — a nawet cały świat — nie posiada żadnej niezależnej struktury, dopóki nie zostanie ona zdefiniowana przez umysł człowieka. Werner Heisenberg, który przekształcił dziedzinę fizyki, opracowując w 1927 roku swoją teorię, napisał: „Nauki przyrodnicze nie opisują tylko w prosty sposób natury; stanowią element wzajemnego oddziaływania między naturą a nami. (…) To, co obserwujemy, nie jest czystą naturą, lecz naturą wystawioną na nasze metody badania”. Nowe pokolenie fizyków postuluje nawet, że wszechświat nie mógłby powstać, gdyby nie zawierał możliwości życia. Ci naukowcy sugerują, że żyjemy w uczest- niczącym świecie, gdzie cała rzeczywistość i wszystkie prawa fizyki zależą od formułującego je obserwatora. Lao Tzu bez wątpienia by się z tym zgodził. Pojmowanie świata, w którym rzeczywistość jest kształtowana siłą intelektu (i vice versa), może być nieco łatwiejsze dla fizyków niż dla reszty z nas, ale jest to koncepcja nie- odzowna dla każdego, kto poszukuje wiedzy na temat funkcjonowania wszechświata. Wszystkie badania — niezależnie od tego, czy dotyczą budowy atomów, czy ludzkich zachowań — stają się źródłem dokładniejszych i bardziej wyrafinowanych informacji, gdy podchodzi się do nich z tego paradoksalnego punktu widzenia. Na szczęście budowa mózgu i dwustronne procesy umysłowe pozwalają skutecznie korzystać z tego sposobu myślenia. Mózg odbiera jednocześnie informacje przyjmowane przez wszystkie zmysły, a umysł przetwarza je na reakcje emocjonalne, intuicyjne odczucia i logicznie sformułowane analizy. Na Zachodzie opieramy się głównie na logicznej analizie. Jesteśmy nauczeni myślenia w sposób liniowy oraz wyciągania wniosków dotyczących naszej pracy i życia na podstawie słów i liczb. Z badań neurologicznych wynika, że te logiczne funkcje są domeną lewej półkuli mózgu. Jednocześnie uczymy się bagatelizować informacje estetyczne i intuicyjne — prze- twarzane przez prawą półkulę — ponieważ w naszej kulturze są one uważane za mniej wartościowe. Przede wszystkim więc koncentrujemy się na mierzeniu zjawisk i analizo- waniu ich znaczenia zamiast na kreowaniu ich przepływu i kierowaniu nim. Uczy się nas ignorować to, co intuicyjne lub irracjonalne, bez względu na to, jak silne są nasze przeczucia. Kiedy tłumimy sygnały płynące z prawej półkuli mózgu, tracimy kontakt z intuicją, a wni- kliwe spostrzeżenia stają się niezwykle rzadkie. Lao Tzu wierzył, że wiedza intuicyjna jest najczystszą formą informacji. Z tego po- wodu wyrażał swoją filozofię w formie eksperymentów myślowych — ćwiczeń umy- słowych mających doskonalić i rozwijać umiejętności intuicyjnego myślenia. W Księdze Tao i Te zmusza nas do użycia intuicji jako równorzędnej partnerki logiki i zachęca do łą- czenia intuicyjnego rozumienia świata z wyrazistą wizją osobistą. Z neurologicznego punktu widzenia moglibyśmy to nazwać postrzeganiem świata całym umysłem, polegają- cym na łączeniu aktywności przestrzennie i estetycznie ukierunkowanej prawej półkuli mózgu z pracą analitycznie i logicznie zorientowanej półkuli lewej. W ten sposób możemy uzyskać całościowy i precyzyjny obraz rzeczywistości, postrzegając atmosferę, zmianę i możliwość — atmosferę czasów, zmianę wynikającą z ewolucji społeczeństwa i możliwą przyszłość, którą możemy kształtować. To sposób postrzegania właściwy artystom, filo- zofom i wizjonerom. Zawsze towarzyszy mu moc wpływania na losy świata. 14 INTERPRETACJA INTUICYJNA WIELE SPOŚRÓD KLASYCZNYCH DZIEŁ FILOZOFII CHIŃSKIEJ zostało napisanych w stylu niemającym odpowiednika w literaturze Zachodu. Zdecydowana większość dorobku filo- zofii zachodniej zdaje się owocem pracy lewej półkuli mózgu. W tekstach zachodnich myślicieli hipoteza jest zazwyczaj logicznie rozwijana w kolejnych rozdziałach, aż do osiągnięcia konkluzji na ostatnich kartach książki. Z kolei chińskie dzieła klasyczne spra- wiają wrażenie zrodzonych w przestrzennie ukierunkowanej prawej półkuli mózgu. Są one w pewnym sensie hologramami: każdy rozdział jest zamkniętą całością, odzwierciedlającą treść całego utworu. Jedyna różnica między poszczególnymi rozdziałami polega na niewiel- kiej zmianie punktu widzenia, z którego autor opisuje główne zagadnienie. Dlatego stu- diując takie dzieło jak Księga Tao i Te, warto dostosować się do tego nieliniowego stylu i czytać je w sposób losowy. Kiedy wschodni uczeni studiują klasyczne dzieło filozoficzne, poszukują subiektyw- nego doświadczenia, które mogłoby pobudzić jego intuicyjne zrozumienie. Wybierając kolejny rozdział do rozważań, prawdopodobnie otwierają książkę w losowym miejscu. Przypadek i synchroniczność dają impuls do zastanowienia się, dlaczego w danej chwili w życiu czytelnika pojawił się konkretny rozdział księgi. W naturze płatek śniegu jest po prostu płatkiem śniegu, dopóki nie przyjrzymy mu się z bliska i nie zauważymy, że w rzeczywistości nie istnieją dwa identyczne płatki. Tak samo jest w przypadku ludzi — nie istnieją na świecie dwie jednakowo ukształtowane osoby. Ci, którzy chcieliby pozwolić naturze na wytyczenie intelektualnej drogi przez Księgę Tao i Te, mogą odkryć, że losowe odczytywanie tekstu pomaga uchwycić ducha chwili i otwiera umysł na samopoznanie. Czytelnicy obznajomieni z chińską filozofią wiedzą, o co chodzi, ponieważ podobne formy subiektywnej interakcji są wykorzystywane w pracy z klasycznymi dziełami, takimi jak T ai Hsuan Ching (dzieło filozoficzne powstałe w pierwszym wieku p.n.e.) i Księga przemian (I Ching). Każdemu z 64 rozdziałów Księgi przemian odpowiada jeden heksagram — diagram matematyczny zbudowany z sześciu poziomych linii ciągłych i przerywanych, ułożonych jedna nad drugą. Istnieją 64 możliwe układy tych dwóch rodzajów linii (26). Dzięki stoso- waniu heksagramów Chińczycy rozwinęli dwójkowy system liczbowy niemal trzy tysiące lat przed rozpowszechnieniem go w pozostałej części świata. Ich system był oparty na kwadracie ósemki, stąd ogromne znaczenie liczby 64 w chińskiej filozofii. Nie jest przypadkiem, że Księga Tao i Te składa się z 81 rozdziałów, ponieważ liczba 81 — czyli kwadrat dziewiątki — także była bardzo ważna dla chińskich filozofów, któ- rzy dbali o symetrię liczb. Elegancja liczby 81 była wyrażana przez starożytnych Chińczy- ków za pomocą diagramów matematycznych zwanych tetragramami. Tetragram składa się czterech linii (ciągłych, przerywanych jeden raz i przerywanych dwa razy), ułożonych jedna nad drugą. Istnieje 81 możliwych układów tych linii (34). Tetragramy były pier- wotnie używane do losowego studiowania księgi T ai Hsuan Ching, a w niniejszej książce zostały skojarzone z 81 rozdziałami Księgi Tao i Te. Układ tetragramów został uwidocz- niony na rysunku przedstawionym na następnej stronie. 15 UKŁAD TETRAGRAMÓW 16 Istnieją dwa sposoby posługiwania się tetragramami w celu dokonania wyboru jednego z rozdziałów Księgi Tao i Te. Pierwszy jest szybki i wymaga użycia sześciennego przed- miotu, czyli kostki do gry, wymyślonej przez Chińczyków między innymi w tym celu. Drugi, równie tradycyjny sposób polega na liczeniu 64 drewnianych patyczków — w tej roli występują zazwyczaj wysuszone łodygi krwawnika. Liczenie patyczków trwa zwykle kilka minut. Obydwie metody są po prostu sposobami generowania liczby losowej określającej moment w czasie i przestrzeni, będący punktem wyjścia do indywidualnego ba- dania Księgi Tao i Te. Same w sobie nie są szczególnie istotne. Zacznijmy od metody polegającej na użyciu kostki do gry. Będziesz także potrzebował kartki papieru i ołówka. Pierwszy rzut kostką określa dolną linię tetragramu. Zinterpretuj uzyskany wynik zgodnie z poniższym rysunkiem i narysuj odpowiednią linię. Rzuć kostką jeszcze trzy razy, rysując kolejne linie (od dołu do góry). Efektem będzie kompletny tetragram. Aby posłużyć się metodą liczenia patyczków, zgromadź 64 długie (15 – 30 cm), cienkie drewienka. Kiedy będziesz je miał, znajdź odpowiednią, płaską powierzchnię. Oprócz tego przyda Ci się kartka i ołówek. 1. Podziel patyczki w sposób losowy na trzy stosy. 2. Wybierz stos po prawej stronie i odlicz patyczki trójkami. Zostanie 0, 1 lub 2 dre- wienka. Odłóż je na bok. Jeśli reszta wyniesie 0, weź jeden patyczek z przeliczonego wła- śnie stosu i odłóż go na bok. 3. Przelicz w ten sam sposób stos środkowy i dodaj pozostałe patyczki do reszty 4. Przelicz w ten sam sposób stos po lewej stronie i dodaj pozostałe patyczki do reszty z pierwszego stosu. z pierwszych dwóch stosów. 5. Policz patyczki w stosie reszt. Będzie ich 3, 4 albo 5. Ta liczba określa dolną linię tetragramu (zob. rysunek poniżej). Narysuj ją na kartce. 6. Zbierz wszystkie patyczki i powtórz całą procedurę trzy razy. W efekcie uzyskasz gotowy tetragram, rysując kolejne linie od dołu do góry. Aby określić numer tetragramu, zlokalizuj go w tabeli bigramów zamieszczonej na następnej stronie. Ponieważ tetragramy rysuje się od dołu do góry, dwie pierwsze linie są zwane dolnym bigramem, zaś pozostałe — górnym bigramem. Podziel swój tetragram na bigramy i znajdź dolny w prawej kolumnie tabeli. Następnie znajdź kolumnę odpowiadającą górnemu bigramowi. W punkcie przecięcia tej kolumny i wiersza odpowiadającego dolnemu bigramowi znajdziesz numer wskazanego rozdziału Księgi Tao i Te. Kolejnym krokiem w podróży przez Księgę będzie przeczytanie tego fragmentu. Być może uznasz za sto- sowne rejestrować poszczególne kroki na umieszczonych w książce stronach przeznaczo- nych na notatki. 17 TABELA BIGRAMÓW Aby zlokalizować tetragram, podziel go na dwa bigramy, dolny i górny, jak w poniższym przykładzie. Następnie znajdź górny bigram w pierwszym wierszu tabeli oraz dolny bigram w jej prawej kolumnie. W punkcie przecięcia wybranej kolumny z odpowiednim wierszem znajdziesz numer rozdziału Księgi Tao i Te. 18 INTERPRETACJA LOGICZNA PRAWA PÓŁKULA MÓZGU próbuje zrozumieć to, czego doświadcza, za pomocą ogólnych wrażeń zmysłowych. Usiłuje ogarnąć intuicją wszystkie zmienne szczegóły zachodzących zdarzeń, nawet jeśli nie może przeanalizować sposobu, w jaki łączą się one w jedną całość. Ta półkula jest bardziej zaangażowana w tworzenie ogólnych obrazów niż w badanie detali. Spogląda na rzeczywistość z perspektywy szybującego ptaka. Z kolei lewa półkula mózgu pojmuje doświadczenia za pomocą pomiaru, analizy i ka- tegoryzacji szczegółów zdarzeń. Zdobywa wiedzę o lesie, przyglądając się każdemu drzewu z osobna, i z czasem uzyskuje ogólny obraz, złożony z małych fragmentów. W związku z tym pozwala na bardziej formalną eksplorację Księgi Tao i Te. Ponieważ każdy z rozdziałów Księgi opisuje inny wymiar intelektualnych lub beha- wioralnych interakcji z Tao, dotyczy zarazem konkretnego aspektu potencjalnej mocy (te). W celu szczegółowego zbadania tych aspektów można podzielić Księgę Tao i Te na sześć odrębnych części. Należące do każdej z nich rozdziały dają kompletny obraz zagadnie- nia, którego dana część dotyczy. W ten sposób można poznać sześć różnych interpretacji mocy. Zamieszczony na następnej stronie „Przewodnik po rozdziałach Księgi” pomoże Ci znaleźć fragmenty dotyczące tego aspektu mocy, który najbardziej Cię interesuje. MOC NATURY. Każdy z tych rozdziałów skupia się na podstawowych prawach fizyki, opisujących taoistyczną filozofię. Ta część dotyczy kosmologii Tao i początków wszech- świata. Najlepiej interpretować ją z naukowego punktu widzenia. MOC ŚWIADOMOŚCI. Rozdziały tworzące tę część zawierają dokładniejszą analizę praw rządzących naturą oraz podstawowe założenia filozoficzne taoizmu. Informacje są pre- zentowane w formie eksperymentów myślowych: ćwiczeń świadomości, które rozwijają umysł i sprzyjają pielęgnowaniu intuicji. MOC PRZEWIDYWANIA. W tej części znajduje się kolejna porcja eksperymentów my- ślowych. Ćwiczenia mają jednak na celu ułatwienie stosowania odpowiedniego podejścia i sposobu działania do rozwijania osobistej mocy i zyskiwania wpływów we własnym środowisku. MOC PRZYWÓDZTWA. Ta część składa się z rozdziałów dotyczących osób zajmują- cych stanowiska przywódcze. Poszczególne rozdziały opisują idealne relacje między przy- wódcami a osobami im podległymi, ujawniając najskuteczniejsze metody zarządzania ludźmi i osiągania celów. MOC ORGANIZACJI. Te rozdziały dotyczą zachowań ludzi w grupach, a także postę- powania organizacji zaangażowanych w sprawy świata. Opisują zasady taoizmu, które umożliwiają harmonijne realizowanie celów grupy. MOC NIEINGEROWANIA. Choć zasada taktycznej nieingerencji (Lao Tzu używa słowa wu wei, czyli „niedziałanie”) przewija się przez wiele rozdziałów Księgi Tao i Te, fragmenty składające się na tę część opisują szczegółowo techniki wstrzymywania się od działania w celu uzyskania trwałego wpływu na sprawy świata. 19 PRZEWODNIK PO ROZDZIAŁACH KSIĘGI MOC NATURY 4. Natura Tao 6. Postrzeganie subtelności 11. Używanie nieistniejącego 14. Istota Tao 21. Znajomość wspólnych początków 25. Tao wielkości 34. Ewoluujące Tao 40. Droga 41. Posługiwanie się paradoksem 42. Znajomość biegunowości 51. Moc bezstronnego wsparcia 73. Droga natury MOC ŚWIADOMOŚCI 5. Trwanie w skupieniu 8. Wartość niekonkurowania 12. Kontrolowanie zmysłów 13. Rozszerzanie tożsamości 16. Znajomość absolutu 18. Utrata instynktu 35. Wyczuwanie niewyczuwalnego 38. Moc bez pobudek 45. Wykorzystywanie pustki 50. Sztuka przetrwania 52. Powrót do światła 54. Uniwersalny obraz świata 56. Dążenie do jedności 71. Świadomość choroby MOC PRZEWIDYWANIA 1. Pochodzenie mocy 2. Wykorzystywanie biegunowości 9. Unikanie schyłku 10. Wewnętrzna harmonia 15. Moc subtelności 20. Zwiększanie niezależności 22. Przestrzeganie wzorca 23. Niezmienna siła postaw 33. Samokontrola 44. Moc z braku potrzeb 49. Otwartość umysłu 70. Znajomość Tao 76. Moc elastyczności 77. Kierowanie mocą 79. Moc niekorzystania z przewagi 81. Droga oświeconych MOC PRZYWÓDZTWA 3. Utrzymywanie spokoju 17. Wywieranie subtelnego wpływu 19. Powrót do prostoty 26. Ciężar mocy 28. Jednoczenie sił 37. Moc niepragnienia 39. Jedność w przywództwie 57. Moc naturalności 58. Trzymanie się środka 60. Właściwa postawa 62. Tao w przywódcach 65. Groźba przebiegłości 66. Moc pokory 67. Moc miłosierdzia 68. Nieagresywna siła 72. Właściwa perspektywa MOC ORGANIZACJI 24. Niebezpieczeństwo nadmiernej obfitości 27. Umiejętna wymiana informacji 30. Doradzanie przywódcy 31. Stosowanie siły 36. Ukrywanie przewagi 46. Znajomość umiaru 53. Kroczyć prostą drogą 59. Droga umiarkowania 61. Moc skromności 69. Zapobieganie eskalacji 78. Przyjmowanie winy 80. Satysfakcjonująca niezależność MOC NIEINGEROWANIA 7. Moc bezinteresowności 29. Droga nieingerencji 32. Granice specjalizacji 43. Subtelne moce 47. Pielęgnowanie wewnętrznej wiedzy 48. Sztuka niedziałania 55. Moc nieagresji 63. Droga najmniejszego oporu 64. U źródeł mocy 74. Nienaturalna władza 75. Autodestrukcyjne przywództwo 20 INTERPRETACJA CAŁOŚCIOWA KIEDY LUDZIE UŻYWAJĄ całego umysłu do pojmowania otaczającego ich świata i nawiązy- wania z nim relacji, posługują się w pewnym sensie dwoma odrębnymi umysłami. Umysł materialny jest źródłem logicznych reakcji na fizyczne aspekty otoczenia, zaś umysł uni- wersalny gromadzi wrażenia dotyczące zarówno rzeczywistości fizycznej, jak i niefizycznej, a także odpowiednio na nie reaguje. Faktem jest, że wszyscy doświadczamy rzeczywistości i gromadzimy informacje za pomocą obydwu umysłów jednocześnie, ale nie wszyscy ko- rzystamy z zalet rozszerzonej w ten sposób świadomości. Umysł materialny skupia się na płaszczyźnie rzeczywistości fizycznej. Tworzą ją informacje odbierane za pomocą zmysłów fizycznych — wzroku, słuchu i dotyku. Dane te są przetwarzane w ograniczony, analityczny sposób, z wykorzystaniem języka słów i liczb, narzucającego sztywną logikę rozumowania. Niektórzy z nas przez całe życie opierają wszystkie swoje doświadczenia na informacjach pochodzących z tej właśnie płaszczyzny, ale jest to świat bardziej odpowiedni dla maszyn niż dla ludzi. Umysł uniwersalny także działa na płaszczyźnie rzeczywistości fizycznej, ale dostrzega również rzeczywistość niematerialną, która obejmuje informacje rejestrowane za pomocą drugiego zestawu zmysłów, w tym instynktu i intuicji. Są one przetwarzane przez umysł w sposób uniwersalny i otwarty, z wykorzystaniem języka modeli i schematów, w celu dogłębnego zrozumienia świata. Celem filozofii taoistycznej jest połączenie tych dwóch umysłów w sprawnie funk- cjonującą całość. Dla nas, ludzi Zachodu, nie może być lepszego momentu, staliśmy się bowiem predysponowani do przyswajania informacji pochodzących tylko z płaszczyzny fizycznej. To prawda, że rzeczywistość fizyczną można dotknąć, usłyszeć i zobaczyć — dlatego właśnie jest realna. Kiedy wywieramy na nią wpływ, zmienia się. Jest to źródłem zadowolenia i intelektualnego bezpieczeństwa. Jednak w tym miejscu napotykamy najważ- niejszy paradoks filozofii taoistycznej. Kiedy ludzie myślą wyłącznie na płaszczyźnie fizycznej i nie starają się dostrzec rzeczywistości niefizycznej — nie pielęgnują intuicji, nie zdobywają intuicyjnej wiedzy o funkcjonowaniu wszechświata i nie pogłębiają jej z myślą o rozwijaniu samych siebie i społeczeństwa — ich życie nie ma prawdziwego znaczenia w kategoriach rzeczywistości 21 fizycznej. Dzieje się tak dlatego, że praca wykonywana na płaszczyźnie niefizycznej jest ściślej związana z funkcjonowaniem wszechświata, przez co ma większy wpływ na kształt rzeczywistości fizycznej. Nasze wewnętrzne działania wpływają na wszechświat i powodują jego ewolucję, która pociąga za sobą ewolucję naszej rzeczywistości. Im głębiej docieramy, tym bardziej uderzające są zmiany na płaszczyźnie fizycznej i tym szybciej zachodzi ewolucja gatunku jako całości. Z drugiej strony nasze wysiłki podejmowane na fizycznej powierzchni tej drobnej skały, zawieszonej gdzieś na krańcach wszechświata, są nie tylko nieistotne, ale także beznadziejnie uwikłane w łańcuch przyczyn i skutków, akcji i reakcji. Jeżeli rozciągniemy taoistyczny ideał kooperatywnej świadomości świata na wymiar uniwersalny, okaże się, że wszechświat ma tylko jeden cel, a ewolucja zmierza wyłącznie w jednym kierunku: w stronę rozwoju rozległej sieci systemu nerwowego, który przeisto- czy się z czasem w świadomy umysł całego wszechświata. Pojedyncze osoby, a nawet spo- łeczności naszego świata są tylko neuronami w rozrastającym się, lecz nadal bardzo pry- mitywnym, uniwersalnym mózgu. Modelem tego rozwoju jest ewolucja naszego gatunku — od najprostszych układów nerwowych podstawowych form życia do złożonego i świa- domego mózgu człowieka. Widoczne są również podobieństwa do procesu rozwoju naszych specjalistycznych narzędzi wspomagających myślenie — od prymitywnych kalkulatorów do skomplikowanych sieci wzajemnie się przenikających, bogatych struktur danych. Faktem jest, że każdy z nas wie znacznie więcej o rzeczywistości — przeszłej, obecnej i przyszłej — niż jest w stanie racjonalnie zrozumieć i wyrazić. Niezależnie od tego, czy pracujemy nad naszym wewnętrznym rozwojem, wszyscy przyswajamy za pośrednictwem umysłu intuicyjnego najgłębsze prawdy dotyczące naszego świata i przeznaczenia. Musimy czynić je użytecznymi, wydobywając na powierzchnię za pomocą logicznego umysłu analitycznego. W książce znajdują się strony przeznaczone na notatki. Możesz na nich zapisywać swoje spostrzeżenia dotyczące rzeczywistości. Po zarejestrowaniu życiowego doświadczenia poszukaj w nim jakiegoś wzorca zgodnego z ogólniejszymi wzorcami fizycznymi we wszechświecie. Chodzi o przekładanie doświadczeń z subiektywnej sfery ziemskiej na obiektywny język wszechświata. Wszystkie nasze doświadczenia, opracowane w ten sposób, nabierają ogólniejszego, bardziej uniwersalnego, głębszego znaczenia. Wzorce się pojawiają, a co jakiś czas także powtarzają. Akt opisywania własnego życia w kategoriach uniwersal- nych ćwiczy umysł w ich rozpoznawaniu, a dzięki umiejętności rozpoznawania naturalnych cykli zdarzeń można zrozumieć przyszłość. Wybierz stronę przeznaczoną na notatki i opisz na niej jakieś ważne zdarzenie, czynność lub związek. Następnie oderwij umysł od szczegółów tego, co Ci się przydarzyło, i spróbuj opisać to jeszcze raz, używając metafory zaczerpniętej z natury. Na przykład pozbawioną perspektyw pracę, z powodu której musiałeś zmienić bieg swojej kariery, można porównać do rzeki wpływającej do zamkniętego kanionu, wzbierającej i znajdującej inne ujście. Trudności związane z urzeczywistnieniem skomplikowanego pomysłu, który staje się z czasem popularnym produktem, można opisać jako energię zużytą na przezwy- ciężanie siły inercji ciężkiego przedmiotu oraz nadanie mu odpowiedniego rozpędu. Kiedy zewnętrzne siły rozrywają związek, można pomyśleć o planecie mającej zbyt małą masę i gubiącej satelity albo o ciężkim atomie, którego słabnące jądro odrzuca elektrony wyma- gające większego ładunku. Kiedy rejestrujemy osobiste doświadczenia i przekładamy je na język natury, nawią- zujemy dialog z wszechświatem. Zaczynamy ponownie definiować swoją tożsamość, korzystając ze zwiększonej świadomości istnienia naturalnych cykli: trudnych i łatwych, 22 zamkniętych i otwartych, pozytywnych i negatywnych. Dzięki znajomości praw fizyki, znajdujących odzwierciedlenie w życiu, nawiązujemy bezpośrednie i wzajemne relacje z eleganckim, bezstronnym i ewoluującym wszechświatem. Po dostosowaniu rytmu egzy- stencji do rytmu wszechświata zaczynamy rozumieć jego cel i odzwierciedlać jego znaczenie w naszym życiu. Siła i wnikliwość, będące owocami przyjęcia tego uniwersalnego sposobu pojmowania świata, przydają się w wielu sytuacjach życiowych. Uczymy się ludzkich zachowań i dróg ewolucji społeczeństwa oraz rozpoznajemy sytuacje, które nie rokują nadziei, ponieważ rozwijają się w sposób prowadzący nieuchronnie do upadku. Zdobywamy moc sterowania własnym życiem w stronę przyszłości, w której tworzeniu uczestniczymy. Wszystko, czego dotykamy umysłem, ulega pod naszym wpływem procesowi ewolucji, stając się dla nas źró- dłem spełnienia. 23
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Tao mocy. Księga nieprzemijającej mądrości
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: