Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00604 018574 17036171 na godz. na dobę w sumie
Tatry, Gorce, Pieniny, Orawa i Spisz. Travelbook. Wydanie 1 - książka
Tatry, Gorce, Pieniny, Orawa i Spisz. Travelbook. Wydanie 1 - książka
Autor: Liczba stron: 248
Wydawca: Bezdroża Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-8595-0 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> fotografia
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).

Tatry to najwyższe, najbardziej popularne, a według wielu również najpiękniejsze polskie góry. Wyniosłe szczyty, urokliwe doliny i fascynująca tatrzańska przyroda sprawiają, że co roku na podbój tatrzańskich szlaków wybiera się wielu amatorów górskich wędrówek. Turystów urzeka również Podhale z jego wyjątkową architekturą i kulturą góralską oraz maleńkie, za to niepowtarzalne Pieniny, słynące ze skalnych baszt Trzech Koron i przełomu Dunajca. Zapraszamy w góry z przewodnikiem Travelbook!

Travelbook to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże Ci najważniejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami i wprowadzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne umożliwią staranne zaplanowanie podróży. Przewodnik wspaniale uzupełniają czytelne mapy, świetne zdjęcia i liczne ramki z ciekawostkami. Wszystko to w połączeniu z poręcznym formatem i atrakcyjną szatą graficzną sprawia, że Travelbook to najlepszy wybór dla ciekawych świata.


Marek Zygmański – Od czterdziestu lat wspinacz, grotołaz potem przewodnik tatrzański. Wychowany w latach, gdy z Morskiego Oka chodziło się kilka razy w tygodniu na trudne drogi na Małym Młynarzu, Galerii Gankowej, Grani Baszt czy Murze Hrubego i tak mu już zostało. Prowadził wiele wyjazdów wspinaczkowych i turystycznych w różne masywy Alp, Kaukazu, Andów i gór Syberii. Teraz najczęściej zajmuje się prowadzeniem szkoleń z różnych dziedzin turystyki – orientacja w terenie, ratownictwo, topografia czy turystyka wysokogórska. Autor opracowań, artykułów i przewodników na te tematy.

Paweł Klimek – przewodnik beskidzki związany z SKPG w Krakowie, dwukrotnie prowadził kursy przewodnickie, od kilku lat regularnie prowadzi wykłady dla przyszłych przewodników. Góry są jego prawdziwą pasją – każdą wolną chwilę stara się wykorzystać do poznawania i odkrywania ich uroków i tajemnic. Od kilku lat współpracuje z Wydawnictwem Bezdroża, m.in. przy przewodnikach Czechy i Słowacja, do których napisał „górskie” rozdziały. Jest współtwórcą koncepcji serii przewodników górskich Bezdroży – autorem i redaktorem przewodników narciarskich (tomy Bieszczady i Beskid Niski), przewodnika Góry Fogaraskie oraz tomów Beskid Śląski, Beskid Żywiecki, Beskid Mały, Beskid Makowski i Sudety. Drugą jego pasją jest fotografia.

Natalia Figiel - absolwentka Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Jagiellońskiego, przewodnik górski związany z krakowskim Studenckim Kołem Przewodników Górskich. Intensywnie zajmuje się działalnością w Kole - prowadziła dwa kursy przewodnickie, czynnie uczestniczy w bieżących szkoleniach. Współpracuje z Centralnym Ośrodkiem Turystyki Górskiej PTTK. Większość czasu spędza w górach, przede wszystkim w Karpatach, ale nie tylko - podróżowała po krajach Europy Zachodniej, Bałkanach (które darzy specjalną atencją), Turcji, brała też udział w wyprawach do Mongolii, na Syberię, w Kaukaz i Ural Polarny.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tatry Gorce, Pieniny, Orawa i Spisz t Ubezpieczenie w podróży loben, Natalia Figiel, Barbara Grzybowska, Paweł Klimek, Anna Nacher, Sandra Nejranowska, Marek Styczyński, Sandra Trela, Barbara Zygmańska, Marek Zygmański Autorzy przewodnika: Marcin Białka, Bartłomiej Cisowski, Jan Czerwiński, Dorota Felcen- loben, Natalia Figiel, Barbara Grzybowska, Paweł Klimek, Anna Nacher, Sandra Nejranowska, Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Autorzy przewodnika: Marcin Białka, Bartłomiej Cisowski, Jan Czerwiński, Dorota Felcen- Marek Styczyński, Sandra Trela, Barbara Zygmańska, Marek Zygmański Redakcja i korekta: Katarzyna Wojsław loben, Natalia Figiel, Barbara Grzybowska, Paweł Klimek, Anna Nacher, Sandra Nejranowska, Opracowanie kartograficzne: Bartłomiej Cisowski, Małgorzata Czopik, Natalia Drabek, Marek Styczyński, Sandra Trela, Barbara Zygmańska, Marek Zygmański Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Agnieszka Drapich, Anna Filak, Katarzyna Głuc, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Mar- Redakcja i korekta: Katarzyna Wojsław chut, Szymon Markowicz, Szymon Pernal, Anna Styrska-Mróz, Anna Zachaczewska Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel Opracowanie kartograficzne: Bartłomiej Cisowski, Małgorzata Czopik, Natalia Drabek, Redakcja techniczna: Katarzyna Leja Redakcja i korekta: Katarzyna Wojsław Agnieszka Drapich, Anna Filak, Katarzyna Głuc, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Mar- Projekt okładki: hotmedia Opracowanie kartograficzne: Bartłomiej Cisowski, Małgorzata Czopik, Natalia Drabek, chut, Szymon Markowicz, Szymon Pernal, Anna Styrska-Mróz, Anna Zachaczewska Agnieszka Drapich, Anna Filak, Katarzyna Głuc, Marta Grabek, Paweł Klimek, Grzegorz Mar- Redakcja techniczna: Katarzyna Leja chut, Szymon Markowicz, Szymon Pernal, Anna Styrska-Mróz, Anna Zachaczewska Projekt okładki: hotmedia Redakcja techniczna: Katarzyna Leja Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- Projekt okładki: hotmedia blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw właścicieli. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej pu- autorskich niniejszej publikacji. Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były blikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw właścicieli. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion autorskich niniejszej publikacji. nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich macji zawartych w książce. kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- właścicieli. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion Autorzy oraz wydawnictwo Helion dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za zwią- macji zawartych w książce. zane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autorzy oraz wydawnictwo Helion nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania infor- macji zawartych w książce. Wydawnictwo Helion ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 2309863 Wydawnictwo Helion e-mail: redakcja@bezdroza.pl ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Wydawnictwo Helion tel.: 32 2309863 ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice e-mail: redakcja@bezdroza.pl Drogi Czytelniku! tel.: 32 2309863 księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: e-mail: redakcja@bezdroza.pl http://bezdroza.pl/user/opinie/?betag1 księgarnia internetowa: http://bezdroza.pl Drogi Czytelniku! Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Drogi Czytelniku! http://bezdroza.pl/user/opinie/?betag1 Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres: Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Wydanie I http://bezdroza.pl/user/opinie/?betag1 ISBN: 978-83-246-8595-0 Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję. Copyright © Helion, 2014 Wydanie I ISBN: 978-83-246-8595-0 Wydanie I Copyright © Helion, 2014 ISBN: 978-83-246-8595-0 • Kup książkę Copyright © Helion, 2014 • Poleć książkę • Oceń książkę • Księgarnia internetowa • Lubię to! Nasza społeczność Tatry G o r c e , P i e n i n y , O r aw a i S p i s z Kup książkę Poleć książkę PERŁY ARCHITEKTURY Kaplica Najświętszego Serca Jezusa na Jaszczurówce Pełna uroku, niewielka świąty- nia zaprojektowana przez Stani- sława Witkiewicza w stylu zako- piańskim. A t r a k c j e i P o d t a t r z a T a t r Cmentarz na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem XIX-wieczna nekropolia, miejsce spoczynku osób wybitnych i zasłużonych. Znajdują się tu groby m.in. Tytusa Chałubińskiego, Kornela Makuszyńskiego, Stanisława Witkiewicza i Ka- zimierza Przerwy-Tetmajera. Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Orawce Piękna drewniana świątynia z XVII w. Wnętrze zdobi polichromia przedstawiająca sceny z ży- cia i męczeństwa św. Jana. Warto też zwrócić uwagę na sceny ilustrujące Dekalog, na których postaci zostały namalowane w tradycyjnych strojach chłopskich i szlacheckich. Zamek i zapora w Niedzicy Wzniesiony w XIV w.; jego obecny wygląd pochodzi z czasów renesansowej przebu- dowy dokonanej przez György’ego Horvatha dwa wieki później. We wnętrzu urządzono niewielkie ekspozycje: historyczną, archeologiczną oraz etnograficzną. Zamek stoi tuż nad zaporą, której dzieje można poznać w pawilonie wystawowym. Cerkwie w Szlachtowej i w Jaworkach Zbudowane przez Rusinów, którzy do 1947 r. zamieszkiwali owe wsie. Obecnie korzystają z nich wierni ob- rządku rzymskokatolickiego. Drewniany kościół pw. Michała Archanioła w Dębnie Podha- lańskim Zbudowany w 2. poł. XV w. Ogromną wartość historyczną stanowią polichromie malowane na drewnie za pomocą skórza- nych wzorników, „patronów”. Wraz z pięcioma innymi małopolskimi kościółkami drewnianymi został w 2003 r. wpisany na Listę Świa- towego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę Atrakcje Tatr i Podtatrza 126 127 I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T Trasa 2. Z widokiem na Orlą Perć Kuźnice – Hala Gąsienicowa – Kuźnice pętla 10,0 km 600 m 4 godz. Jedna z najpopularniejszych tras w najbliższym sąsiedztwie Zakopa- nego, wprowadzająca w „prawdziwe” góry. Schronisko PTTK Murowaniec na Hali Gąsienicowej jest miejscem, z któ- rego można wyruszyć m.in. na Kościelec, Świnicę czy Orlą Perć. W czasie wycieczki będziemy podziwiać widoki na regle, otoczenie Doliny Bystrej i skalne ściany otaczające Dolinę Gąsienicową. W razie niepogody lub silnego wiatru lepiej wy- brać wariant przez dolinę Jaworzynkę. Najłatwiejszym sposobem dotarcia na Halę Gąsienicową jest wjazd kolejką na Kasprowy Wierch i zejście żółtym szla- kiem do Murowańca. Trasa zaczyna się ikończy w Kuźnicach, dla- tego samochód można zostawić na par- kingu (najbliższy Kuźnic – pod Krokwią). Dojazd środkami masowej komunikacji nie jest skomplikowany. Z Dworca Głów- nego w Zakopanem odchodzi PKS oraz prywatne busy. Wycieczkę rozpoczynamy przy przy- stanku autobusowym w KUŹNICACH. Na południe odchodzą niebieski szlak do schroniska na Hali Kondratowej (i dalej na Giewont) oraz zielone znaki na Kasprowy Wierch. Kierujemy się na wschód, mijamy restaurację i sklepy i przechodzimy przez mostek na łączących się tu w jedną strugę potokach Bystrej i Jaworzynki. Za most- kiem znajduje się punkt opłat za wstęp do TPN-u – zaczyna się tu żółty szlak skręca- jący w prawo w dolinę Jaworzynkę, który wyprowadza dalej na Przełęcz między Ko- pami, leżącą na naszej trasie. My kierujemy się znakami niebieskiego szlaku i wykładaną kamieniami drogą do lasu. Podchodzimy pod górę – wkrótce nasza droga skręca pod ostrym kątem w prawo – w lewo odchodzą zielone znaki na szczyt Nosala. Teraz, trawer- sując Nieboraka, podchodzimy coraz wyżej, wkrótce skręcamy pod kątem prostym na niewyraźnym spłaszczeniu Zgorzelca, po czym jednostajnie pod górę, nierównym traktem, przekraczając nikłe strugi wody szerokim łukiem, dochodzimy do kolejnego ostrego zakrętu szlaku w lewo. Jesteśmy na grzbiecie Boczania – daw- niej z tego miejsca rozpościerał się malowni- czy widok na Kalatówki i Giewont, obecnie dojścia do zarastających punktów widoko- wych są zagrodzone. Miejscami skalistym grzbietem pniemy się przez dorodny las, po drodze mijając tzw. Czerwone Glinki – ziemia za sprawą związków żelaza przybiera gdzie- niegdzie bordowy kolor. Dalej przez nie- wielkie poręby docieramy do granicy lasu – rozpoczyna się piękny widokowo odcinek przez Skupniów Upłaz. Grzbiet podnosi się stopniowo, nasz szlak biegnie nieco poniżej jego linii, mijając po prawej stronie niewiel- kie wychodnie dolomitów, latem porośnię- tych bujną roślinnością. Otwierają się coraz ▼   Hala Gąsienicowa Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T 128 129 Dolina Gąsienicowa Dolina Gąsienicowa jest miejscem bar- dzo kontrastowym pod względem kra- jobrazowym i przyrodniczym. Zupełnie różne są dwie boczne granie oddziela- jące Dolinę Gąsienicową od sąsiednich dolin. Od zachodu opada z Kasprowego Wierchu zbudowany ze skał osadowych, stosunkowo łagodny (chociaż w po- łudniowo-zachodniej części podcięty skalnym urwiskiem) grzbiet Uhrocia Ka- sprowego oddzielony od Kopy Magury przełęczą Mechy. Od wschodu natomiast Dolinę Gąsienicową ogranicza długa grań z Kozim Wierchem (2291 m n.p.m.) – najwyższym szczytem położonym w całości po polskiej stro- nie. Prawie ostrzem grani biegnie śmiało poprowadzony szlak turystyczny zwany Orlą Percią. Dolinę Gąsienicową w górnej części rozdziela grań Kościelca. W części położonej bardziej na wschód leży Czarny Staw Gąsienicowy, a wyżej nad nim – Zmarzły Staw pod Zawratem. Bardziej na zachód, w części podchodzącej pod Kasprowy Wierch jest kilkanaście mniej- szych stawków, m.in. Litworowy Staw, Dwoisty Staw, Zielony Staw (największy), Kurtkowiec i Długi Staw. I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P ładniejsze widoki – po lewej Kopieńce i le- żąca u ich stóp Polana Olczyska, a w oddali, na prawo od nich, Sołtysie Kopy. Wkrótce szlak dochodzi do szerokich stoków Wielkiej Królowej Kopy – przekraczamy grzbiet Skup- niowego Upłazu w niewielkim siodełku na- zywanym Diabełek – otwiera się stąd piękny widok na dolinę Jaworzynkę, a za nią niety- powy profil Giewontu. Teraz lekko wznoszą- cym się trawersem, mając po lewej stronie stoki Wielkiej Królowej Kopy, ponad głęboką doliną (stoki raczej trawiaste, ale ekspozycja spora, zwłaszcza dla nieprzyzwyczajonych osób), docieramy do Przełęczy między Kopami (1499 m n.p.m.), nazywanej także Karczmiskiem. Jest to wyraźnie wcięte obni- żenie pomiędzy Wielką a Małą Królową Kopą, za którą, jak mawiają niektórzy, zaczynają się „prawdziwe” góry. Z prawej strony docho- dzi żółty szlak z Kuźnic przez dolinę Jawo- rzynkę. Z przełęczy szeroka ścieżka (a raczej wykładany kamieniami chodnik) wznosi się | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T ▼   Najwyższa część zachodniej odnogi Doliny Gąsienicowej Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 130 131 I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T łagodnie przez porosłe kosodrzewiną tra- wiaste płaty Królowej Równi. Z jej najwyższego punktu otwiera się cudowny widok na otoczenie Hali Gąsieni- cowej, z dominującym w panoramie trójkąt- nym masywem Kościelca, wznoszącym się najbliżej nas. Krótkie zejście przez kosówkę doprowadza na skraj Hali Gąsienicowej. Po lewej stronie mijamy polanę Królowe Rówienki z budynkiem Księżówki (leśni- czówka TPN-u), po prawej Betlejemkę – Centralny Ośrodek Szkoleniowy PZA. Do- chodzimy do dwóch ocalałych szałasów, po czym ścieżka rozdziela się – niebieski szlak w prawo prowadzi ku Czarnemu Stawowi Gąsienicowemu, my natomiast podążamy prosto do pobliskiego schroniska PTTK Murowaniec. Zostało ono wzniesione w la- tach 1921–25 przez Warszawski Oddział PTT, przy jego otwarciu obecny był ówczesny prezydent Polski Stanisław Wojciechow- ski. W latach 50. zostało znacznie rozbudo- wane. Przy schronisku znajduje się ważny węzeł szlaków – w dół Doliny Suchej Wody schodzi czarny szlak do Brzezin, na wschód wychodzą dwa szlaki: zielony na Gęsią Szyję i żółty na Krzyżne. W drugą stronę żółty szlak ▲ Murowaniec doprowadza nas wkrótce do niebieskiego szlaku (który opuściliśmy tuż przed schro- niskiem). Tu kolejny istotny węzeł – w lewo odchodzi niebieski szlak do Czarnego Stawu Gąsienicowego, żółty biegnie prosto na Ka- sprowy Wierch (odgałęziają się od niego nie- daleko szlaki: czarny na Świnicką Przełęcz i zielony na Liliowe). Wracamy szlakiem niebieskim w stronę Kuźnic. Po lewej mijamy budynek stacji me- teorologicznej, po czym przez Królową Ró- wień wydostajemy się na Przełęcz między Kopami. Wybieramy żółte znaki i skręcamy w lewo. Stroma ścieżka (tzw. Siodłowa Perć) ▼   Przełęcz między Kopami, widok w stronę Boczania Kup książkę Poleć książkę sprowadza nas stokami Małej Kopy Królowej do ostrego zakrętu w prawo – tu wchodzimy na dawną drogę górniczą. Łączyła ona nie- gdyś kopalnie znajdujące się w górnej czę- ści doliny Jaworzynka z hutą w Kuźnicach. Wkrótce wchodzimy w las – droga spro- wadza nas stromo na dno Długiego Żlebu, gdzie skręcamy ostro w lewo i po chwili docieramy do rozwidlenia w górnej części doliny Jaworzynki. Teraz już łagodnie, dnem doliny podążamy wzdłuż zanikającego miej- scami potoku. Po prawej stronie, na stokach Skupniowego Upłazu widzimy sztuczne za- drzewienia, które mają chronić zbocza przed nadmierną erozją, spowodowaną odsłonię- ciem gruntu (wylesienia na wielką skalę za- częły się w XIX w., kiedy pozyskiwano stąd drewno na potrzeby kuźnickich zakładów) oraz intensywnym wypasem. Schodzimy w dół do ładnej polany Jaworzynka z szała- sami. Polana ciągnie się na przestrzeni kil- kuset metrów, jej szerokie dno zajęte było dawniej przez kośne łąki. Za polaną wkra- czamy na krótko w gęsty las, po czym dość niespodziewanie docieramy do wylotu do- liny i niebieskiego szlaku z Hali Gąsienicowej. Skręcamy w lewo na mostek i po chwili koń- czymy wycieczkę w centrum KUŹNIC. Trasa 3. Do największego stawu tatrzańskiego Polana Palenica – Wodogrzmoty Mickiewicza – Morskie Oko „tranzyt” 10,0 km 400 m 3 godz. 30 min [2 godz. 45 min] Jest to zdecydowanie najpopularniejszy szlak w polskich Tatrach – w sezonie co- dziennie podążają nim tysiące turystów. Trasa obejmuje łatwe, ale stosunkowo dłu- gie i nużące przejście asfaltową szosą, z kil- koma tylko miejscami widokowymi i cie- kawymi wodospadami w połowie trasy. Główną atrakcją jest Morskie Oko – zda- niem wielu miłośników gór najpiękniejszy staw w całych Tatrach. Latem tłumy ludzi zdecydowanie pozbawiają trasę uroku. Za to jesienią i wczesną wiosną, kiedy nie ma tu prawie nikogo, można delektować się ciszą i spokojem. Wzdłuż całego szlaku roz- stawione są tablice ścieżki dydaktycznej, na których zebrano podstawowe informa- cje na temat mijanych podczas wędrówki obiektów przyrodniczych. Kup książkę Początek trasy znajduje się przy ogromnym parkingu na polanie Palenica Białczańska. Regularnie kursują tu autobusy PKS-u z Zako- panego, w sezonie także bardzo liczne busy, które jadą zdecydowanie szybciej (przez To- porową Cyrhlę), ale są droższe. Przy ładnej pogodzie w rejonie parkingu tworzą się kil- kukilometrowe korki. Lepiej nie pozostawiać samochodów na parkingu na noc – zdarzało się, że auta były tu niszczone przez poszu- kujące pożywienia niedźwiedzie. Tuż za szlabanem przegradzającym drogę mijamy miejsce postoju dorożek. W las odchodzi niebieski szlak – można nim dojść m.in. na Rusinową Polanę. Kierujemy się szosą na południe i po kilkuset metrach docieramy do mostu na Waksmundzkim Potoku. Główna droga skręca w prawo, prosto zaś prowadzi Poleć książkę I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T 132 133 I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T Wodogrzmoty Mickiewicza Zespół kilku wodospadów, spadających z granitowego, zawieszonego nad Doliną Białki progu lodowcowego, od dawna sta- nowił jedną z głównych atrakcji w drodze do Morskiego Oka. Tworzą go trzy znaczne siklawy – Wyżni Wodogrzmot (niewi- doczny z drogi), Pośredni Wodogrzmot – jedyny dobrze widoczny ze szlaku i Niżni Wodogrzmot, którego górną krawędź dróżka do schroniska w Dolinie Roztoki. Za zakrętem otwiera się wyrywkowy widok na południe – z centralnie położonym masy- wem Gerlacha. Dalej przez prawie 2 km wę- drujemy monotonnie przez świerkowy las, dochodząc w końcu do zabudowań służb drogowych. Nieco wcześniej z prawej strony dochodzi czerwony szlak z Toporowej Cyrhli, którym będziemy podążać dalej. Wkrótce do- cieramy do betonowego mostu na Roztoce, z którego otwiera się piękny widok na środ- kowy z wodospadów nazywanych Wodo- grzmotami Mickiewicza (ok. 1100 m n.p.m.). Za mostem, na sporym placu (dawnym par- kingu), stoi kilka drewnianych ław i stołów, a w sezonie wiosenno-letnim znajdziemy tu także toalety. Przechodzi tędy zielony szlak od schroniska w Starej Roztoce (po lewej stro- nie) przez Dolinę Roztoki do Doliny Pięciu Stawów Polskich (w prawo w górę). Od Wodogrzmotów Mickiewicza droga prowadzi dość wysoko nad dnem doliny, ale tylko tam, gdzie wysoki las świerkowy nosi ślady wyrębu (najczęściej w rejonie osuwisk), otwierają się fragmentaryczne widoki. Po pokonaniu ok. 2 km dochodzimy do miej- sca, gdzie stoki Doliny Rybiego Potoku coraz śmielej opadają ku Białce. Szosa pokonuje spiętrzenie doliny kilkoma długimi serpen- tynami, my natomiast skręcamy w prawo Kup książkę widać z mostka po lewej stronie. Dawniej wzdłuż wszystkich wo- dospadów wiodła ścieżka, którą obecnie zlikwidowano. ▼   Pośredni Wodogrzmot (cały czas zgodnie ze znakami czerwonego szlaku), ścinając zakręty stromym chodni- kiem wyłożonym dużymi kamieniami. Po przecięciu czterech zakrętów wracamy na drogę już ponad stromą, dolną częścią do- liny. Po raz pierwszy odsłaniają się wyryw- kowe widoki na Mięguszowieckie Szczyty, zamykające od południa dolinę. Po niecałym kilometrze dochodzimy do sporej, sztucznie powiększonej polany Włosienica, z któ- rej w 2005 r. usunięto bruk dawnego par- kingu (ok. 1315 m n.p.m.). Do tego miejsca dojeżdżały dawniej samochody i autokary, obecnie spotkać tu można konne zaprzęgi czekające na powracających turystów. Tuż przy górnym skraju polany stoi wielka „wiata”, w której mieszczą się bary, sklepiki i płatne toalety. Dalej droga wchodzi w wysoki las, a po 300 m przecina szerokie, bezleśne zbo- cze – jest to słynny Żleb Żandarmerii. Przez następny kilometr szlak łagodnie pnie się przez las, mijając (z lewej) niewielkie Rybie Stawki i Żabie Oka. Z prawej strony do- chodzi niebieski szlak z Doliny Pięciu Stawów Polskich. Wkrótce mijamy budynek starego schroniska, stąd już tylko kilka kroków do Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę 134 135 I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T Żleb Żandarmerii Jest jednym z najbardziej lawinowych żle- bów w Tatrach Polskich, co w połączeniu ze znacznym, również w zimie, ruchem na drodze do Morskiego Oka, czyni go jednym z najbardziej niebezpiecznych. Ukształtowanie terenu i położenie w po- bliżu grani powoduje gromadzenie się większych niż w innych miejscach de- pozytów śnieżnych. Z kolei równe, poro- śnięte trawą zbocze i wschodnia wystawa sprzyjają (szczególnie na początku wiosny) odrywaniu się poszcze- gólnych warstw lub nawet całości zale- gającego śniegu, który, nie napotykając żadnych przeszkód (kosodrzewina i ni- skie krzaki jarzębiny są zwykle całkiem zasypane), zsuwa się aż do przeciwnego stoku, zasypując drogę i potok wielome- trową, zbitą warstwą. Nazwa żlebu pocho- dzi od stojącego tu niegdyś posterunku żandarmów, który już pierwszej zimy zo- stał zniesiony przez śniegi. tarasu przed Schroniskiem im. Stanisława Staszica, z którego otwiera się niezapo- mniany widok na Morskie Oko i jego oto- czenie (ok. 1410 m n.p.m.). Morena, na któ- rej wzniesiono schronisko, podlega silnej erozji – aby jak najbardziej ograniczyć nisz- czenie jej przez turystów, cały dostępny teren otoczono płotem. Przekraczanie ogrodzenia jest niedozwolone i karane wysoką grzywną. Stojąc przed wejściem do schroniska twarzą na południe, można podziwiać wspaniały krajobraz: wprost przed nami wyrastają – przewyższające taflę stawu o ponad tysiąc metrów – wierzchołki Mięguszowieckich Szczytów, na prawo od nich widać charak- terystyczną sylwetkę Mnicha. Niezapomnianych wrażeń estetycznych dostarcza też wędrówka dookoła Morskiego Oka – warto wybrać się na nią nie tylko ze względu na piękne widoki, ale także po to, aby nabrać lepszego wyobrażenia o wiel- kości otaczających staw szczytów, ścian, żlebów i piarżysk. Spacer czerwonym szla- kiem najlepiej rozpocząć od wschodniego brzegu. Podchodzimy lekko na niewielki pa- górek, z którego rozpościera się efektowny widok na Mnicha, uwagę przykuwają też dorodne limby, które dorastają tu do rzadko ▼   W stronę Morskiego Oka spotykanych rozmiarów. Wkrótce docieramy do miejsca, gdzie jedna z nitek czerwonego szlaku odchodzi w lewo, w stronę Czarnego Stawu. My posuwamy się konsekwentnie przybrzeżną ścieżką, podnóżami Mięgu- szowieckich Szczytów, z których opadają do stawu ogromne piargi sięgające 200 m wysokości. Wykręcamy powoli ku północy, zostawiając po lewej stronie spadającą z wy- sokiego progu Dwoistą Siklawę. Teraz wśród kosodrzewiny i świerków mijamy niewielki półwysep utworzony przez gruz znoszony przez potężne lawiny spadające Szerokim Żlebem, chwilę później przekraczamy wy- lot Marchwicznego Żlebu. Spadające nim w zimie lawiny czasami załamują lód po- krywający staw, a bywa, że zagrażają na- wet schronisku. ▲ Schronisko nad Morskim Okiem Morskie Oko Największy tatrzański staw (35,5 ha); piąty co do głębokości (51 m) i drugi, jeśli chodzi o objętość misy jeziornej (ok. 10 mln m³). Charakterystyczną cechą stawu jest na- turalne zarybienie zbiornika (większość stawów tatrzańskich leży powyżej wyso- kich progów, które uniemożliwiły rybom zasiedlenie ich wód). Stąd pierwotna nazwa – Rybi Staw, od którego wziął nazwę potok (Rybi Potok), a w konsekwen- cji – cała dolina. Obecną nazwę spopulary- zowali turyści prawdopodobnie już w końcu XVII w. Nad stawem już w XIX w. powstało jedno z najstarszych schronisk w Tatrach, obecny budynek zbudowano w stylu za- kopiańskim w latach 1907–08. Kup książkę Poleć książkę Kup książkę Poleć książkę I K E Z C E C Y W E J C Y Z O P O R P | E L A H D O P E N L A K S I Y R T A T 172 I I C ś O w O C s j E m E k s ń A z C R O G I | E C R O G I E L A H D O P Wokół Tatr rozciągają się cztery krainy histo- ryczno-geograficzne: Podhale, Orawa, Lip- tów oraz Spisz. Badacze folkloru, analizując różnice w architekturze, obserwując trady- cyjne stroje, przysłuchując się gawędom i muzyce etc., dostrzegają wyraźne różnice między tymi krainami. Najbardziej spójne i związane z Tatrami jest polskie Podhale. Choć w różnych okre- sach zasięg terytorialny tak nazywanej krainy zmieniał się (największy był w II RP – do Pod- hala zaliczono całe Gorce, a nawet część po- wiatu suskiego – do dziś funkcjonuje Maków Podhalański), porównanie ubiorów, tańców i podań zawęża je do Kotliny Nowotarskiej bez Spisza w zlewni Dunajca. Dziś najłatwiej zauważalnym elementem kultury ludowej jest budownictwo, które nadal się rozwija. Styl zakopiański, wykorzystujący elementy historycznych chałup i budowli został, jako narodowy, rozpowszechniony na terenie całej Polski, ale nadal dominuje na Podhalu. Jest rozpoznawalny nie tylko w bryle nowo budowanych willi, ale również w wystroju „paradnych izb”, a szczególnie wnętrz regio- nalnych – świetlic, restauracji, galerii. Gwara, legendy, piosenki czy muzyka podhalańska weszły do głównego nurtu polskiej kultury, ale przede wszystkim nadal żyją wśród miej- scowej ludności. Podhalem interesowało się wielu przyjezdnych, którzy już 150 lat temu kolekcjonowali i upowszechniali ele- menty tutejszego folkloru. Żyli i tworzyli tu także rodzimi artyści, m.in. Kazimierz Prze- rwa-Tetmajer, Władysław Orkan, Stanisław Nędza-Kubiniec czy Andrzej Skupień-Florek. Sztuka Podhala obejmuje m.in. obrazy malo- wane na szkle, charakterystyczne sprzęty go- spodarstwa domowego i elementy odzieży. Najpełniejsze zbiory udostępniają muzea, szczególnie Muzeum Tatrzańskie (i jego filie), ale również izby regionalne i prywatni Etnografia Podtatrza Kup książkę Poleć książkę 173 I I C ś O w O C s j E m E k s ń A z C R O G I | E C R O G I E L A H D O P kolekcjonerzy. Typowe dla regionu i stylu budynki oglądać można w Chochołowie, Zakopanem i Kościelisku. Orawa leży na nieco izolowanym geo- graficznie obszarze Tatr Zachodnich, części Beskidów, Magury Orawskiej i Małej Fatry – wpłynęło to na ukształtowanie odrębności kulturowej tego regionu. Kilkanaście wsi mających swoje tereny w Tatrach podlegało wpływom innych grup mieszkających pod Babią Górą czy Małą Fatrą. Działały czyn- niki religijne i administracyjne. Dodatkowo w XX w. Orawa uprzemysławiała się szybciej niż Podhale i w związku z tym pozostało tu niewiele starych domów. Ciekawe i cha- rakterystyczne budownictwo można jesz- cze zobaczyć w skansenach w Zubrzycy Górnej i Zubercu. Z tego terenu pochodził najsłynniejszy poeta doby odrodzenia naro- dowego Słowaków Hviezdoslav (właściwie Pavol Országh), który w swoich utworach opisał m.in. Orawę i Tatry. Na Orawie na- dal żywy jest folklor i sztuka ludowa, roz- wijające się m.in. w takich ośrodkach jak: Trstené (Trzciana), Zuberec, Suchá Hora czy Piekielnik. Tereny Liptowa obejmują kotlinę ogra- niczoną Tatrami Wysokimi i Zachodnimi, Gó- rami Choczańskimi, Niskimi Tatrami i Wielką Fatrą. Życie miejscowej ludności wiązało się zawsze przede wszystkim z Tatrami. Tu- taj wypasano liczne stada wołów i owiec, poszukiwano złota, srebra czy drogich ka- mieni, także tu, ze względu na zachowane tradycje, organizowany jest największy sło- wacki przegląd zespołów ludowych w miej- scowości Východná (widać stąd narodową górę – Krywań). Wszystkie elementy folk- loru: regionalny strój, piosenki i muzykę, wy- rób tradycyjnych ozdób i sprzętów można zaobserwować we wsiach leżących do kil- kunastu kilometrów od granic TANAP-u. Lip- towski Mikułasz był jednym z kilku centrów Kup książkę słowackiego odrodzenia narodowego, stąd wyruszały „narodowe wycieczki” (národné výlety) na Krywań już w 2. poł. XIX w. Dziś ekspozycje folklorystyczne obejrzeć można w skansenie w Pribylinie, muzeach Lip- towskiego Mikułasza i wiejskich izbach tradycji. Spisz w części przylegającej do Tatr od dawna jest najbardziej „cywilizowanym” regionem, w dużej mierze za sprawą wcze- snego zasiedlenia tych terenów przez osad- ników niemieckich. Nawet mniejsze wsie bu- dowano tu na kształt miasteczek – murowane domy w charakterystycznym stylu skupiane były wokół placów przy kościołach (często dwóch: ewangelickim i katolickim). W ludo- wej sztuce do dziś dominują tkaniny druko- wane we wzory (szybko przyjęły się na całym Podtatrzu). Dawniej stroje różniły się w za- leżności od przynależności do niemieckiej, węgierskiej czy słowackiej narodowości. Wy- twarzane ludowe naczynia i urządzenia tech- nicznie były na ogół bardziej skomplikowane niż te spotykane w pozostałych regionach. Charakterystyczne wytwory ludowe i zbiory etnograficzne można podziwiać np. w miej- scowościach Ździar i Lendak. Mniejsze eks- pozycje etnograficzne udostępniają muzea w Popradzie i Tatrzańskiej Łomnicy. Najlepiej poznawać bogactwo i różno- rodność zwyczajów miejscowej ludności na różnego rodzaju „posiadach” i festiwalach folklorystycznych. Poleć książkę Tatry Gorce, Pieniny, Orawa i Spisz • Zabytki architektury drewnianej • Setki kilometrów szlaków • Gorczańskie hale i przełom Dunajca • Barwna kultura ludowa Podtatrza • Widokowe szczyty i skarby przyrody m o c . k c o t s r e t t u h S : e c d a ł k o a n . t o f Tatry to najwyższe, najbardziej popularne, a według wielu również naj- piękniejsze polskie góry. Wyniosłe szczyty, urokliwe doliny i fascynująca tatrzańska przyroda sprawiają, że co roku na podbój tatrzańskich szlaków wybiera się wielu amatorów górskich wędrówek. Turystów urzeka również Podhale z jego wyjątkową architekturą i kulturą góralską oraz maleńkie, za to niepowtarzalne Pieniny, słynące ze skalnych baszt Trzech Koron i prze- łomu Dunajca. Zapraszamy w góry z przewodnikiem Travelbook! to Twój niezastąpiony towarzysz podróży. Wskaże najważ- niejsze atrakcje, podpowie, czego szukać poza głównymi szlakami, i wprowa- dzi w świat miejscowych obyczajów. Znajdziesz w nim opisy najciekawszych regionów i miast, a sprawdzone informacje praktyczne ułatwią zaplanowanie podróży. Przewodnik uzupełniają czytelne mapy, starannie dobrane zdjęcia i liczne ramki z ciekawostkami. Wszystko to w połączeniu z poręcznym forma- tem i atrakcyjną szatą graficzną sprawia, że Travelbook to najlepszy wybór dla ciekawych świata. 16078 http://bezdroza.pl Sprawdź najnowsze promocje: http://bezdroza.pl/promocje Przewodniki najchętniej czytane: http://bezdroza.pl/bestsellery Zamów informator podróżniczy: http://bezdroza.pl/newsletter Helion SA ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel.: 32 230 98 63 e-mail: bezdroza@bezdroza.pl http://bezdroza.pl ISBN 978-83-246-8595-0 Cena 24,90 zł T a t r y G o r c e , P i e n i n y , O r a w a i S p i s z Tatry Gorce, Pieniny, Orawa i Spisz Ubezpieczenie w podróży
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Tatry, Gorce, Pieniny, Orawa i Spisz. Travelbook. Wydanie 1
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: