Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00656 008099 12241722 na godz. na dobę w sumie
Teatr w działaniu  od juniora do seniora - ebook/pdf
Teatr w działaniu od juniora do seniora - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 214
Wydawca: BEL Studio Język publikacji: polski
ISBN: 9788377983560 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> popularnonaukowe
Porównaj ceny (książka, ebook (-20%), audiobook).
Publikacja Teatr w działaniu od juniora do seniora, pomyślana jako poradnik metodyczny, przeznaczona jest dla polonistów, animatorów kultury, pedagogów teatru, nauczycieli, bibliotekarzy, opiekunów społecznych, harcerzy, katechetów oraz wszystkich, którzy chcą doświadczyć powstawania wspólnoty teatralnej oraz przeżyć przygodę z żywym słowem i sztuką teatru. Autorka przybliża rolę żywego słowa, konkursów recytatorskich, festiwali jako ciągle atrakcyjnych i potrzebnych form pracy nie tylko z dziećmi i młodzieżą w każdym środowisku. Teatr jest doskonałym narzędziem do kreowania postawy otwartości i tolerancji a jako medium wyzwala wspomnienia, refleksje związane ze scenicznym debiutem, doświadczeniem teatralnym, przywołuje postaci pierwszych nauczycieli żywego słowa, określa wzorce dla kultury teatralnej, pozwala ocalić od zapomnienia teatralne sukcesy, przygody i przeżyte chwile. Ważną częścią publikacji jest antologia wybranych klasycznych tekstów literackich wraz z ułożonymi do nich oryginalnymi ćwiczeniami autorskimi, uwagami wykonawczymi i scenicznymi.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Festiwale są bardzo ważnym elementem kultury Buriatów, bowiem zadaniem ich jest również ukazanie procesu jednoczenia się wszystkich buriackich plemion i grup regionalnych. 3.2. Opisywanie teatru. Realizacja projektu dla studentów 105 Kultura postrzegana jest współcześnie (Wojciech Józef Burszta, Jeremy Rifkin, Antonio Negri) jako zasób albo „źródło praktycznych korzyści”, to z jej zasobów bo- wiem korzystają organizacje lokalne, rodzące się inicjatywy artystyczne, stowarzy- szenia, animatorzy kultury. W tym kontekście, jak ujmuje to Wojciech Józef Burszta, kultura, będąc zasobem, jest jedynie pretekstem dla działań edukacyjnych, arty- stycznych i kulturalnych, które przekształcają ową kulturę „w nową wartość, wyni- kającą z aktywności działających osób i grup”213. Tadeusz Skoczek, omawiając różnorodne aspekty kultury studenckiej w latach 1975–1989, pisze: „Początkowo była to amatorska działalność w  dziedzinie teatru, kabaretu, piosen- ki, plastyki, grafiki, rysunku satyrycznego, a nawet zjawisk związanych ze studenckimi zespołami folklorystycznymi. Często kulturę studencką utożsamiano z  piosenką po- etycką (inaczej poezją śpiewaną), piosenką turystyczną, a nawet ze studenckimi rajda- mi turystycznymi”214. Czy współcześnie można zainteresować studentów czynnym udziałem w kultu- rze teatralnej poprzez poznawanie dorobku artystów, analizę uznanych dzieł teatral- nych oraz próbę wspólnego, poszukującego uczestnictwa w procesie twórczym? 3.2.1. Cele naukowe projektu Celem projektu Opisywanie teatru jest poszukiwanie odpowiedzi na pytania: W jaki sposób narzędzia z różnych dyscyplin naukowych przyczyniają się do powsta- nia, przebiegu i odbioru tego samego procesu twórczego? oraz Czy z punktu widzenia różnych dyscyplin naukowych ten sam proces twórczy i  jego poszczególne elemen- ty oznaczają to samo? Projekt powinien być realizowany z jednoczesnym łącznym udziałem przedstawicieli i specjalistów dwóch różnych dyscyplin, np. semiotyki i re- toryki teatru, sztuki aktorskiej i sztuk plastycznych, wiedzy o mediach i wiedzy o te- atrze. Poprzez realizację projektu należy zainteresować studentów wykorzystaniem już zdobytej przez nich wiedzy z  zakresu np. kulturoznawstwa, animacji kultury, dziennikarstwa, wiedzy o teatrze do działań praktycznych i rozwoju ich własnych zainteresowań. Projekt Opisywanie teatru jest projektem autorskim. 213 V. Dunaeva, Badanie kultury w PRL i ZSRR oraz nowe spojrzenie na kulturę w polskiej i rosyjskiej socjologii po przełomie ustrojowym, „Kultura i Społeczeństwo”, nr 2–3/2011, s. 117. 214 T. Skoczek, Kultura studencka 1975–1989: próba opisu zjawiska, „Niepodległość i  Pamięć”, nr 18/3–4 (35–36)/2011, s. 159. Teatr czyli wspólnota 106 3.2.2. Założenia projektu WSTĘP: Zamieszczenie na stronie internetowej uczelni ogłoszenia o naborze studentów chętnych do udziału w tym projekcie (ilość miejsc ograniczona – 15 osób). Organi- zacja indywidualnego spotkania ze studentami, dokładne wyjaśnienie celów i prze- biegu projektu oraz przedstawienie terminarza spotkań. CZĘŚĆ I: Uczestnicy projektu wspólnie oglądają wybrane przez prowadzących projekt przedstawienia teatralne zarejestrowane w  wersji telewizyjnej (chodzi o  możli- wość zatrzymania, powtórnego obejrzenia i analizy danego fragmentu teatru dra- matycznego, spektaklu baletowego, operowego, musicalowego). Następnie w toku otwartej dyskusji studenci określają i argumentują znaczenie poszczególnych ele- mentów teatralnych w danej realizacji (kostium, rekwizyt, słowo, aktorstwo, re- żyseria, własne odczucia), wykorzystując do tego posiadaną przez siebie wiedzę z danej dyscypliny. CZĘŚĆ II: Uczestnicy projektu wspólnie oglądają wybrane przez prowadzących przedsta- wienia teatralne realizowane w różnej konwencji teatralnej (teatr dramatyczny, ope- ra, balet, teatr muzyczny) prezentowane przez teatry stacjonarne w danym mieście. Następnie w toku otwartej dyskusji i argumentacji określają znaczenie poszczegól- nych elementów teatralnych w danej realizacji (kostium, rekwizyt, słowo, aktorstwo, reżyseria, muzyka, własne odczucia), wykorzystując do tego wiedzę ze swojego kie- runku studiów oraz zdobytą przy realizacji części pierwszej. CZĘŚĆ III: 1. Uczestnicy projektu wspólnie pracują nad wybranym przez prowadzących tekstem dramatu. Realizowane powinny być takie elementy jak: analiza treści dramatu, cel i forma jego realizacji, środki teatralne, warsztat wykonawczy itd. Prowadzący projekt nie zajmują się reżyserowaniem tekstu, ale raczej ukierun- kowaniem pomysłów i rozwiązań inscenizacyjnych samych uczestników. 2. Efekt wspólnej pracy powinien zostać przedstawiony w  formie pokazu dla publiczności, którą mogą być inni studenci, wykładowcy, grupa społeczna. Po pokazie wspólnie z widzami przeprowadza się dyskusję na temat znacze- nia poszczególnych elementów teatralnych w tej realizacji (kostium, rekwi- zyt, słowo, aktorstwo, reżyseria, własne odczucia) i konfrontuje z założeniami realizatorów. Czas realizacji: 14 dni, po trzy godziny dziennie, lub inny wariant dogodny dla studentów. Rozdział III 107 3.2.3. Przebieg realizacji projektu – Katedra Studiów Interkulturowych Europy Środkowo-Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego Powyższy projekt realizowano ze studentami w Katedrze Studiów Interkulturo- wych Europy Środkowo-Wschodniej UW (Wydział Lingwistyki Stosowanej i  Fi- lologii Wschodniosłowiańskich UW, we współpracy z dr. Robertem Borochem, kulturoznawcą, specjalistą z zakresu semiotyki, UW) od listopada 2015 r. do maja 2016 r., ale nie został on przeprowadzony w całości. Zrealizowano jedynie bardzo fragmentarycznie część I i III. W projekcie brało udział – zmiennie – od 3 do 6 uczest- ników. Uczestnicy projektu wspólnie oglądali wybrane przez prowadzących przed- stawienia teatralne zarejestrowane w  wersji telewizyjnej: Mieszczanin szlachcicem, Ożenek, Cyrano de Bergerac, Romeo i Julia, Kolacja na cztery ręce, Kartoteka, Burza, spektakl baletowy Romeo i Julia, spektakl angielskiego teatru The Glob. Następnie poprzez krótką dyskusję i pytania ankietowe określali znaczenie poszczególnych ele- mentów teatralnych w danej realizacji telewizyjnej (kostium, rekwizyt, słowo, aktor- stwo, reżyseria, własne odczucia). Z części III zrealizowaliśmy jedynie jedno czytanie i analizę fragmentu tekstu. Analizę dramatu Iwona, księżniczka Burgunda rozpoczę- łam od głośnego czytania i analizy kolejnych scen, tłumacząc sensy, konteksty i pod- teksty poszczególnych kwestii, zachowania postaci, analizując ich wzajemne relacje i odniesienia. Jako przykłady podobnych zachowań przytaczałam zachowania zna- ne uczestniczkom z życia publicznego (scena z żebrakiem). Jedna z osób biorących udział w projekcie przyznała, że do tej pory myślała (po jednym przeczytaniu tekstu w domu), iż to Iwona jest dziwna w świecie pozostałych postaci dramatu. Po mojej analizie pierwszych scen i poszczególnych kwestii studentka uczestnicząca w projek- cie stwierdziła, że dopiero teraz dostrzegła rzecz odwrotną w dramacie, a mianowicie „dziwność” całego dworu i otoczenia tytułowej bohaterki. Następnie opowiadałam, jak został pokazany początek dramatu w inscenizacji Krzysztofa Rościszewskiego na deskach Teatru Polskiego w Bydgoszczy, jakie było jego znaczenie w spektaklu oraz odniesienia do rzeczywistości, omówiłam specyfikę i znaczenie retoryczne plakatu do tego przedstawienia (pozytyw i negatyw portretu Króla jako nawiązanie do sym- boliki stanu wojennego w Polsce i postaci gen. W. Jaruzelskiego), jak na tle dworu (kostiumy, ruch postaci, scenografia) rysowała się postać Iwony oraz dlaczego reży- ser stworzył tak odmienny od innych realizacji wizerunek granej przeze mnie postaci (workowata sukienka, rozpuszczone włosy, uważne, przenikliwe spojrzenie). Pokaza- łam uczestniczkom projektu zdjęcia z tego przedstawienia zamieszczone na portalu Polski Wortal Teatralny. Na końcu spotkania uczestniczki wyraziły chęć obejrze- nia w przyszłości próby spektaklu w zawodowym teatrze. Do następnego spotkania i kontynuacji realizacji projektu już nie doszło, gdyż niemożliwym stało się skoordy- nowanie zajęć studentów z ich pracą i realizacją projektu. Najlepszym wariantem pra- cy ze studentami wydaje się więc wariant stałych zajęć fakultatywnych włączonych do programu studiów albo wersja dwutygodniowych warsztatów wyjazdowych. Po- mimo tak skąpej liczby uczestników projektu ważnym doświadczeniem są refleksje Teatr czyli wspólnota 108 studentów wyniesione z tych spotkań oraz moje obserwacje, że tego typu zajęcia są potrzebne nie tylko na kierunkach artystycznych. Analiza ankiety Oglądanie sztandarowych produkcji teatru telewizji rozpoczęliśmy od spekta- klu Mieszczanin szlachcicem z 1969 r. zrealizowanego dla polskiego Teatru Telewizji w reż. Jerzego Gruzy z tytułową rolą Bogusława Kobieli. Następnie oglądane, analizo- wane i dyskutowane były spektakle telewizyjne: Ożenek (1976 r.) w reż. Ewy Bonac- kiej z Wiesławem Michnikowskim i Czesławem Wołłejką w rolach głównych, Cyrano de Bergerac (1981 r.) w reż. Krzysztofa Zaleskiego z Piotrem Fronczewskim w roli ty- tułowej i Lilianą Głąbczyńską w roli Roksany, Romeo i Julia – angielskiej BBC w reż. Alvina Rakoffa, Kartoteka (1979 r.) w reż. Krzysztofa Kieślowskiego z genialną rolą Gustawa Holoubka, Burza – spektakl będący zapisem telewizyjnym przedstawie- nia z 2003 r. w wykonaniu zespołu TR Warszawa w reż. Krzysztofa Warlikowskiego. Ilość ankiet wypełnianych po obejrzeniu spektakli: Mieszczanin szlachcicem [6], Ożenek [3], Cyrano de Bergerac [3], Romeo i Julia [3], Kartoteka [5], Burza [4]. W su- mie wypełniono 24 ankiety. Uczestniczkami projektu były kobiety, w przedziale wieku od 20 do 26 lat, z wykształceniem licencjackim i wyższym. Pytania i  odpowiedzi zawarte w  ankiecie projektu Opisywanie teatru były następujące: 1. Jakie znaczenie wg Pani/Pana w  obejrzanym przedstawieniu pełni (opisz własnymi słowami): słowo: Mieszczanin szlachcicem: – ważne, ze względu na sceny nauki wymowy głosek, żarty, gry słowne, bez któ- rych spektakl by stracił; – kluczowe, subtelna ironia, inteligentny dowcip; – stanowi bazę; – bardzo duże, napędza akcję; – bardzo ważną rolę; – kunszt wymawianych słów wprowadza specyficzną atmosferę. – najważniejsze, dzięki niemu rekwizyty, muzyka, światło nie były tak istotne; – bardzo ważne, pozwala zrozumieć uczucia i myśli postaci (wypowiadane dla Ożenek: widza); – kluczowe, poczucie humoru, według mnie, uratowało całą sytuację. Cyrano de Bergerac: – najważniejsze w tym spektaklu; – bardzo ważne, całe przedstawienie zbudowane na słowie; – element dominujący (odgrywa największe znaczenie). Rozdział III – deklamowanie niejednokrotnie mi się nie podobało, uważam, że można było – ważne, ale źle się sprawdzał spektakl oparty na słowie w takim telewizyjnym 109 Romeo i Julia: to zagrać lepiej; wydaniu; – ogromne, największe. Kartoteka: bie całą uwagę. Burza: kostium: Mieszczanin szlachcicem: tacji; uwagi; – tekst odgrywa b. ważną rolę w tej sztuce; – bardzo ważne, ale nie pierwszoplanowe (gra aktorów dużo ważniejsza); – ogromne znaczenie; – ogromne, słowo jest mistrzem tej sztuki, napędza ją; – najważniejsze, idealnie odzwierciedlające przedstawione realia; skupia na so- – W tym spektaklu każdy element miał równe prawa. Wszystkie były znaczące. Nie wolno było żadnych zgubić; – słowa na siebie nakładały się; intertekstualność; wiele możliwych interpre- – bardzo duże, słowo jest tu kluczem do interpretacji sztuki; – ważne, ale nie najważniejsze, było jednym z wielu równorzędnych elementów. – istotny dla zaznaczenia charakteru sfer, w jakich dzieje się fabuła, był nie tylko kostiumem, ale też rekwizytem; – w  kilku scenach miał duże znaczenie, ale nie zwracałam na nie większej – podkreśla charakter bohatera i groteskowość postaci; – duże, podkreśla cechy postaci; – wraz ze słowem najważniejszą rolę; – niezbędny, mówiący o realiach, w których przedstawienie się odbywa [chodzi o akcję sztuki – przyp. M.P.]. Ożenek: – bardzo przerysowane, dodawały komiczności; – ważny, przerysowany i kiczowaty, podkreślał cechy postaci; – być może istotne w kontekście przerysowania, ale nie podobały mi się. Cyrano de Bergerac: – przenosił widza w nastrój epoki, był ubarwieniem; – mało istotny w przedstawieniu, ale wykonany z ogromną uwagą; – znaczące, ciężko byłoby bez dobrych kostiumów. Teatr czyli wspólnota 110 Romeo i Julia: – adekwatne do epoki przedstawionej; – ważny, przybliżał realia; – duże znaczenie, jedna z pozytywnych rzeczy w spektaklu. Kartoteka: – kostium postaci z przeszłości; – piżama głównego bohatera dawała pole do interpretacji; – niewielkie; – duże, ale nie najważniejsze; – mam wrażenie, iż był ciemny bardzo. Burza: – znaczące; – strój zupełnie normalny, zwyczajny, nie zwracający uwagi; – w przypadku tej sztuki nie przywiązałam uwagi; – bez znaczenia, aktor miał błyszczeć, a kostium nie przeszkadzać. – nie miały pierwszorzędnego znaczenia, nie odgrywały dużej roli, nie było rekwizyt: Mieszczanin szlachcicem: rekwizytów–symboli; – zwróciły moją uwagę dopiero pod koniec; – podkreśla groteskę; – niewielkie; – dość znaczącą; – przydatny, ułatwiający przekaz. Ożenek: – nie odegrał specjalnej roli; – spektakl był ubogi w rekwizyty; – nie miały większego znaczenia. Cyrano de Bergerac: ły moją uwagę; – mało ważny; – nie musiałoby być rekwizytów. – szable [chodzi o szpady – przyp. M.P.] i listy były to rekwizyty, które zwróci- Romeo i Julia: – ubogi; – w planach ogólnych mało widoczny; – duże znaczenie. Kartoteka: – z wyjątkiem scen z przeszłości, scenografia składa się z codziennych przedmiotów; Rozdział III
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Teatr w działaniu od juniora do seniora
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: