Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00755 012653 16999022 na godz. na dobę w sumie
Telewizja lokalna w upowszechnianiu kultury regionalnej - ebook/pdf
Telewizja lokalna w upowszechnianiu kultury regionalnej - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 174
Wydawca: Impuls Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7308-881-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> media i dziennikarstwo
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Książka jest pionierską pozycją na rynku podejmującą zagadnienia lokalnej telewizji kablowej w kontekście upowszechniania kultury regionalnej. Osadzona jest na gruncie pedagogiki kultury, teorii edukacji medialnej i regionalnej. Autorka podejmuje ważne społecznie i pedagogicznie zagadnienia związane z opisaniem potencjałów oraz specyfiki funkcjonowania telewizji lokalnej w regionie i funkcji, jakie pełni. To medium jest szansą dla małych społeczności lokalnych w umacnianiu ich tożsamości oraz ukazywaniu wartości kultury tkwiących w regionie. Telewizja regionalna w odróżnieniu od mass mediów ponadlokalnych ma większe możliwości chronienia od zapomnienia regionalnych dawnych oraz współczesnych wytworów kultury duchowej i materialnej, zgodnie z hasłem „Myśleć globalnie, działać lokalnie”.
W świecie mass mediów zagadnienia związane z kulturą masową, globalną, jej zagrożeniami równoważy zjawisko regionalizmu, lokalizmu, „małej ojczyzny”. Wyzwaniem stojącym przed współczesną cywilizacją jest umiejętne wykorzystanie rozwoju mediów w obronie zagrożonych wartości humanistycznych. Wzrasta liczba i znaczenie mediów o małym zasięgu oddziaływania, które mogą się okazać pomocne w przezwyciężaniu napięć edukacyjnych XXI wieku, na które zwrócił uwagę J. Delors.
Na uwagę zasługuje opracowany przez autorkę projekt optymalizacji działań lokalnej telewizji kablowej w upowszechnianiu kultury regionalnej.
Książka skierowana jest do nauczycieli akademickich oraz studentów kierunków pedagogicznych,  kulturoznawczych, dziennikarskich, a także nauczycieli i uczniów szkół średnich zajmujących się ścieżkami międzyprzedmiotowymi, tematyka edukacji medialnej, edukacji regionalnej, pracowników instytucji kultury, ludzi związanych z mass mediami oraz telewidzów.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Telewizja lokalna w upowszechnianiu kultury regionalnej Agnieszka Roguska Telewizja lokalna w upowszechnianiu kultury regionalnej Wydawnictwo Akademii Podlaskiej w Siedlcach Kraków 2008 © Copyright by Ofi cyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków 2008 © Copyright by Wydawnictwo Akademii Podlaskiej, Siedlce 2008 Recenzenci: prof. zw. dr hab. Janusz Gajda dr hab. Mirosława Wawrzak-Chodaczek Korekta: Zuzanna Bochenek Projekt okładki: Anna M. Damasiewicz Publikacja współfi nansowana przez Akademię Podlaską w Siedlcach ISBN 978-83-7308-881-8 ISBN 978-83-7051-489-1 Ofi cyna Wydawnicza „Impuls” 30-619 Kraków, ul. Turniejowa 59/5 tel. (012) 422-41-80, fax (012) 422-59-47 www.impulsofi cyna.com.pl, e-mail: impuls@impulsofi cyna.com.pl Wydanie I, Kraków 2008 Spis treści Wstęp ........................................................................................................................................ 7 Rozdział I Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej ....................................................................... 11 1. Pozycja telewizji lokalnej na rynku mass mediów .................................. 11 2. Treść i zakres pojęcia lokalnej telewizji kablowej .................................. 15 3. Atuty i ograniczenia telewizji lokalnej .......................................................... 20 4. Potencjalne funkcje lokalnej telewizji kablowej ....................................... 25 Rozdział II Telewizja lokalna wobec zadań i potrzeb kulturalnych społeczności regionu ........................................................................................................ 35 1. Telewizja lokalna elementem regionalnego krajobrazu kulturowego ................................ 35 2. Regionalność i lokalność jako wartości kulturowe ................................. 40 2.1. Kultura i edukacja regionalna w świetle założeń pedagogiki kultury .................................................. 41 2.2. Kultura regionalna elementem kultury narodowej ....................... 48 2.3. „Mała ojczyzna” w umacnianiu lokalnej tożsamości kulturowej i etnicznej ........................................ 53 3. Upowszechnianie kultury regionalnej przez lokalną telewizję kablową ....................................................................... 62 4. Telewizja lokalna animatorem działań społeczno-kulturalnych ...... 66 Rozdział III Telewizje kablowe: TV Siedlce i Master TV w Łukowie – geneza, założenia programowe i ich realizacja ............................................... 75 1. Powstanie TV Siedlce i Master TV ................................................................... 75 2. Założenia programowe i kadra pracownicza lokalnych telewizji kablowych ........................................................................... 80 3. Program badanych telewizji lokalnych i jego realizacja ..................... 86 6 Spis treści Rozdział IV Telewizja lokalna w ofercie treści regionalnych ................................................ 95 1. Adresaci oferty programowej ............................................................................ 95 2. Postrzeganie telewizji lokalnej i ocena treści przekazu ....................... 98 3. Kultura regionalna w lokalnym przekazie telewizyjnym .................... 108 4. Kształtowanie tożsamości regionalnej .......................................................... 112 Rozdział V Upowszechnianie kultury regionalnej przez telewizję lokalną ................... 119 1. Rodzaje i forma prezentacji treści kulturalnych ...................................... 119 2. Tradycja i współczesność na ekranie telewizji lokalnej ....................... 125 2.1. Kultura tradycyjna w przekazie telewizyjnym ................................. 125 2.2. Kultura współczesna na ekranie telewizji lokalnej ........................ 132 Rozdział VI Funkcje lokalnej telewizji kablowej .......................................................................... 137 1. Kulturotwórcze funkcje telewizji lokalnej ................................................... 137 1.1. Funkcja upowszechniania treści kultury regionalnej ................... 137 1.2. Działalność animacyjna telewizji lokalnej .......................................... 138 1.3. Promocja kulturalna „małej ojczyzny” .................................................. 140 1.4. Funkcja wzorcotwórcza ................................................................................ 141 2. Społeczne funkcje telewizji lokalnej .............................................................. 142 2.1. Funkcja informacyjna i reklamowo-ogłoszeniowa ......................... 142 2.2. Funkcja rozrywkowa ..................................................................................... 143 2.3. Funkcja kształtowania lokalnej opinii społecznej .......................... 144 2.4. Funkcja integrująca środowisko lokalne ............................................ 144 2.5. Funkcja interwencyjna ................................................................................. 145 Zakończenie ........................................................................................................................... 147 1. Zarys projektu optymalizacji działań lokalnej telewizji kablowej w upowszechnianiu kultury regionalnej ...................................................... 147 1.1. Poznawanie potrzeb środowiska .............................................................. 148 1.2. Założenia programowe i ich realizacja ................................................ 148 1.3. Kadra pracownicza ......................................................................................... 149 1.4. Współpraca ze środowiskiem lokalnym .............................................. 150 2. Wnioski ......................................................................................................................... 153 Bibliografi a ............................................................................................................................ 159 Druki zwarte ................................................................................................................... 159 Artykuły i doniesienia ................................................................................................. 171 Wstęp Obok mass mediów w skali makro funkcjonują media w skali mikro (lokal- ne, regionalne), takie jak: prasa, radio i telewizja. Mass media lokalne mogą się okazać pomocne w przezwyciężaniu napięć edukacyjnych XXI wieku, na które zwrócił uwagę J. Delors1. Mogą również aspirować do pośrednicze- nia między tym, co globalne, a tym, co lokalne, między tym, co uniwersalne, a tym, co jednostkowe, między tradycją a nowoczesnością, działaniem per- spektywicznym a działaniem doraźnym, między zadziwiającym rozwojem wiedzy a zdolnością przyswajania jej przez człowieka, między duchowością a materialnością. Podjęta problematyka wiąże się z chęcią zaznaczenia możliwości lo- kalnej telewizji kablowej we wspieraniu i upowszechnianiu kultury regio- nalnej. Telewizja miejscowa jawi się jako szansa dla małych społeczności lokalnych, umacniania ich tożsamości i wskazywania na wartości kultury tkwiące w regionie. W odróżnieniu od telewizji ogólnopolskiej ma ona większe możliwości ocalania od zapomnienia dawnych i współczesnych regionalnych wytworów kultury duchowej i materialnej. Podjęte badania miały wykazać m.in., czy i w jaki sposób te potencjały są wykorzystywane. Kultura regionalna to element kultury narodowej, jej dziedzictwa. Na wizerunek kulturalny kraju składają się nie tylko wielkie przedsięwzięcia kulturalne, ale też małe, nie mniej interesujące, oryginalne twory kultury z poszczególnych regionów. Wiele zakątków kultury lokalnej jest mało zna- nych, nawet dla okolicznych mieszkańców. Niniejsza książka zwraca uwagę na lokalną telewizję kablową jako szansę na utrwalanie i rozwój kultury regionalnej, podkreślając znaczenie regionalnych ośrodków kultury, w sensie nie tylko działalności instytucji, ale też różnych pozainstytucjonalnych przejawów kultury materialnej i du- chowej, tradycyjnej i współczesnej. Wkroczenie w trzecie tysiąclecie niesie konieczność podjęcia dyskursu zmierzającego do ochrony i wspieranie kultury najbliższej, lokalnej. Jed- nostka, uczestnicząc w niej, ma poczucie odrębności w odniesieniu do kul- 1 Edukacja – jest w niej ukryty skarb. Raport dla UNESCO Międzynarodowej Ko- misji do Spraw Edukacji dla XXI Wieku pod przewodnictwem Jacques’a Delorsa, oprac. I. al Mufti i inni, Warszawa 1998, s. 12–13. 8 Wstęp tury innych regionów i krajów, wzrasta w poczuciu określonej tożsamości kulturowej. Dzięki powstaniu i działalności lokalnych ośrodków masowego komu- nikowania następuje decentralizacja rynku medialnego nadawca działający na mniejszym, ściśle określonym obszarze może szybciej rozpoznawać po- trzeby jego mieszkańców i je zaspokajać, stając się środkiem upowszech- niania kultury w danym regionie. Telewizja ogólnokrajowa nie jest w stanie udźwignąć tego zadania w takim samym stopniu, jak działające na określo- nym terenie mass media lokalne. Głównym celem niniejszej pracy było zbadanie możliwości lokalnej te- lewizji kablowej w upowszechnianiu kultury regionalnej, w tym pełnionych przez nią funkcji. Autorka poszukiwała odpowiedzi na pytania: 1. Jak postrzegana jest telewizja lokalna przez miejscową społeczność? 2. Co i jak telewizja lokalna prezentuje z dorobku kultury regionalnej? 3. Jakie są rezultaty telewizji lokalnej w upowszechnianiu kultury regio- nalnej? 4. W jaki sposób telewizja lokalna wspiera i uprzystępnia kontakt z kulturą regionalną? 5. Jakie funkcje pełni lokalna telewizja kablowa? Badaniami objęto obszar działania dwóch lokalnych telewizji kablowych: TV Siedlce w Siedlcach i Master TV w Łukowie, działających w regionie południowego Podlasia. Badaniom przeprowadzonym za pomocą ankiety i wywiadów zostało poddanych 206 osób pełnoletnich z obszaru Siedlec i Łukowa, które są lub były odbiorcami lokalnej telewizji kablowej (TV Siedlce – 93, Master TV – 113). Grupę badawczą uczniów, których prace pisemne poddano analizie ja- kościowej, stanowiło ogółem 152 osoby z różnych typów szkół (Siedlce – 64, Łuków – 88). Oto tematy, które uczniowie ponadgimnazjalnych szkół średnich mieli opracować: 1. Dlaczego oglądam program lokalny TV Siedlce/Master TV w telewizji kablowej lub go nie oglądam? 2. Moje ulubione programy lokalne w telewizji kablowej i programy, które mi się nie podobają. 3. W jaki sposób telewizja lokalna wpływa na moją aktywność kulturalną? 4. Telewizja lokalna w rozwijaniu moich zainteresowań. 5. Moja reakcja na wiadomość o zaprzestaniu funkcjonowania telewizji lo- kalnej. Badania zostały przeprowadzone w latach 1999–2003 i uzupełnione in- formacjami z przełomu lat 2007/2008. Praca składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym określono sposób rozumienia pojęcia lokalnej telewizji kablowej. Omówiono też jej miejsce Wstęp 9 i funkcje w odniesieniu do telewizji publicznej o zasięgu krajowym. Uka- zano początki działalności stacji lokalnych oraz zadania, jakie pełnią na rynku mass mediów. Zwrócono uwagę na potencjalne występowanie po- zytywnych oraz negatywnych funkcji w obszarze ich działania. Opisano specyfi kę funkcjonowania oraz atuty tego rodzaju medium masowego. W rozdziale drugim podjęto rozważania dotyczące regionu jako warto- ści kulturowej. Przedstawiono próbę ukazania kultury i edukacji regional- nej w świetle pedagogiki kultury. Wyjaśniono sposób rozumienia regionu oraz kultury regionalnej pod kątem podejmowanej problematyki. Zwró- cono uwagę na kulturę regionalną jako składową kultury narodowej oraz znaczenie „małych ojczyzn” w umacnianiu tożsamości kulturowej. Rozdział drugi zawiera rozważania dotyczące telewizji lokalnej w aspek- cie stojących przed nią wyzwań. Dotyczą one zarówno nadziei, jak i obaw związanych z jej działalnością w regionie. Wskazano możliwości upowszech- niania kultury regionalnej i promocji „małej ojczyzny” z udziałem telewizji lokalnej. Zwrócono także uwagę na nadawców lokalnych jako animatorów działań społeczno-kulturalnych. Rozdział trzeci rozpoczyna część empiryczną pracy. Poświęcony jest opisowi działalności dwóch telewizji lokalnych: TV Siedlce w Siedlcach i Master TV w Łukowie. Nakreślono początki ich funkcjonowania, rozwój, założenia programowe i ich realizację. W rozdziale czwartym zaprezentowane są wyniki badań własnych dotyczące oceny funkcjonowania telewizji lokalnej wystawionej przez od- biorców, ich uwagi oraz oczekiwania. Przedstawiono w nim również udział nadawców lokalnych w promowaniu i upowszechnianiu kultury regional- nej. Zawiera też opinie respondentów na temat znaczenia telewizji lokalnej w kształtowaniu tożsamości regionalnej. W rozdziale piątym opisano sposoby upowszechniania kultury regio- nalnej przez badane telewizje, a w szóstym wyłoniono i dokonano podziału najczęściej występujących funkcji kulturotwórczych i społecznych pełnio- nych przez to mediume. Zwrócono uwagę na czynniki mogące przyczynić się do efektywniejszego i pełniejszego upowszechniania przez nie treści kulturalnych. W zakończeniu książki zarysowano projekt optymalizacji działań kultu- ralnych przez telewizję lokalną i sformułowano wnioski z badań. Publikacja ta stanowi skróconą i zmodyfi kowaną wersję rozprawy dok- torskiej autorki pt. Funkcje lokalnej telewizji kablowej w upowszechnianiu kultury regionalnej, napisanej w Zakładzie Teorii Upowszechniania Kultury Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej i obronionej na Wydziale Pedago- giki i Psychologii UMCS w 2004 roku. W tym miejscu szczególne wyrazy podziękowania kieruję do prof. zw. dr. hab. Janusza Gajdy, promotora pracy doktorskiej i recenzenta niniejszej * 10 Wstęp książki, za inspiracje naukowe i cenne sugestie. Dzięki ogromnemu zaan- gażowaniu Profesora podjęty temat uzyskał grant promotorski przyzna- ny przez Komitet Badań Naukowych. Za okazaną przychylność naukową i życzliwość ludzką dziękuję również Pani recenzent dr hab. Mirosławie Wawrzak-Chodaczek. Chylę czoło przed rodziną: mężem, teściową oraz córeczkami – 4-letnią Anią i 2-letnią Martą w podziękowaniu za miłość, troskę i wyrozumiałość. Rozdział I Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej 1. Pozycja telewizji lokalnej na rynku mass mediów Mass media o zasięgu krajowym, takie jak: radio, prasa, telewizja, funk- cjonują również w skali mikro. Spośród trzech wymienionych najgorzej rozwija się rynek telewizji lokalnych. Ani korzystna koniunktura w branży mediów, ani odradzanie się lokalizmów i regionalizmów nie pociąga za sobą dużego wzrostu liczby nowo powstających lokalnych stacji telewizyjnych. Telewizja nadal kojarzy się bardziej z medium globalnym, uniwersalnym niż środowiskowym, przyczyniającym się do lepszego poznawania i promo- wania „małych ojczyzn”. Zjawisko lokalizmu, jak twierdzi M. Jachimowski, jej nie objęło1. Taki osąd może budzić kontrowersje. Oparty jest bowiem na obserwacji zmian zachodzących na rynku medialnym, z którego wynika, że szerzeniu się unifi kacji sprzyja szybki rozwój techniki – zwłaszcza satelitar- nej i cyfrowej. Chociażby ze względu na dłuższą obecność telewizji publicz- nej na rynku w stosunku do stacji lokalnych pozycja mediów globalnych jest bardziej ugruntowana i stabilna. Powstawanie wciąż nowych telewizji lokalnych świadczyć może o zapotrzebowaniu na nie na rynku medialnym lub tendencji związanej np. z chęcią skierowania uwagi odbiorców na ich najbliższe otoczenie, region. Jednym z takich mass mediów w skali mikro jest lokalna telewizja kablowa. Kablowy system telewizyjny otwiera nowe możliwości emisyjne. Do- tychczasowy rozwój techniki zmierzał do koncentracji ośrodków emisji programów, telewizja kablowa natomiast stwarza możliwości decentraliza- cji oraz buduje nowe typy więzi między nadawcą a odbiorcą. Daje szanse powstawania autonomicznych sieci lokalnych o ograniczonym zasięgu (miasto, region), skupiających się na problemach danego regionu (społecz- nych gospodarczych, kulturalnych)2. W sferze mediów elektronicznych zachodzą znaczne zmiany. Zauwa- żalne są one w formie ilościowej – duży rynek nabywców i powstawanie 1 M. Jachimowski, Telewizja regionalna w regionalnym systemie informacji [w:] Ra- dio i telewizja. Informacja, kultura, polityka, red. W. Dudek, Katowice 2000, s. 108–109. 2 J. Kossak, Innowacje elektroniczne i hipotezy zmian kulturalnych [w:] Telewizja i społeczeństwo, wybór i wstęp M. Czerwiński, Warszawa 1980, s. 36. 12 Rozdział I. Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej nowych mediów, hipermediów, a także jakościowej – postęp techniczny pozwala na podnoszenie i udoskonalanie jakości przekazu, jego szybkości, zwiększanie zasięgu odbioru. R. L. Petti3 określa mianem rewolucji technicznej przekazywanie pro- gramów oraz usług telefonicznych do domu za pomocą jednego kabla lub łączy bezprzewodowych. Formą telewizji specjalistycznej przesyłanej drogą kablową i satelitarną jest telewizja płatna, czyli tzw. pay-tv lub skrybencka. Pierwsze formy takiego przekazu telewizyjnego pojawiły się w Wielkiej Brytanii, Francji i krajach skandynawskich. Funkcjonowanie telewizji lokalnej, obok stacji ogólnokrajowych czy satelitarnych, skłania te pierwsze do poszukiwania innego modelu, któ- ry konkurowałby z dotychczasowym systemem przekazu telewizyjnego. Różnorodność stacji telewizyjnych nie ułatwia wchodzenia na rynek nowe- mu partnerowi. Atutem telewizji lokalnej jest mały obszar funkcjonowania. W związku z tym może przyciągać widzów specyfi ką przekazywanych treści regionalnych. Opracowanie programu służącego lepszemu orientowaniu się w najbliższym otoczeniu, ciekawy sposób prezentacji różnych sfer życia człowieka może świadczyć o odmienności telewizji lokalnej od publicznej i satelitarnej. M. Gierula i M. Jachimowski4 podkreślają, że lokalne stacje telewizyjne mogą konkurować na swoim obszarze z regionalną i publiczną telewizją, stając się źródłem informacji o życiu i funkcjonowaniu miejsco- wych społeczności oraz spełniając wielorakie funkcje i zadania. Autorzy ci twierdzą, że telewizje lokalne na swoich obszarach już stanowią alter- natywę dla regionalnego radia publicznego. N. S. Biriukow5 zauważa, że telewizja kablowa od początku działalności musiała zabiegać o należną jej pozycję. „Sercem całej sieci telewizji przewodowej jest stacja główna, zwana też centralnym studiem odbiorczo-nadawczym. W stacji tej odbierane są programy telewizyjne (telewizji satelitarnej i naziemnej), programy radiowe oraz tzw. informacje zwrotne od abonentów”6. Lokalna telewizja kablowa ma zazwyczaj własne studio nagrań z całym wyposażeniem technicznym umożliwiającym tworzenie programów o różnej tematyce: kulturalnej, społecznej, politycznej, o zasięgu lokalnym i regionalnym. Takie miejsce umożliwia zapraszanie na wizję gości, przygotowywanie programów na żywo i montaż wersji roboczych. Stacja może również wymieniać się pro- gramami z innymi ośrodkami telewizyjnymi lub je od nich wypożyczać. 3 R. L. Petti, Doświadczenia amerykańskie [w:] Telewizja – pieniądze – władza. Ma- teriały z sesji zorganizowanej przez Instytut Kultury i NTP Plud, 8–10 grudnia 1993, Warszawa 1993, s. 12. 4 M. Gierula, M. Jachimowski, Zmiany mediów i dziennikarstwa lokalnego w Polsce (prasa, radio, telewizja) [w:] Media i dziennikarstwo w Polsce 1989–1995, red. G. G. Kop- per, I. Rutkiewicz, K. Schliep, Kraków 1996, s. 98. 5 N. S. Biriukow, Telewizja na Zachodzie, Warszawa 1980, s. 54. 6 A. Zając, Telewizja satelitarna, Rzeszów 1993, s. 61. 1. Pozycja telewizji lokalnej na rynku mass mediów 13 Lokalna telewizja kablowa jest pochodną telewizji jako takiej (w rozu- mieniu ogólnym), podobnie jak telewizja komercyjna, satelitarna i wideo7. Jest też zazwyczaj stacją komercyjną, należącą do spółki cywilnej. Można powiedzieć, że „Telewizja komercyjna stała się uzupełnieniem oferty na rynku medialnym”8. „Telewizja kablowa jest odgałęzieniem telewizji komer- cjalnej USA, ale w swej strukturze organizacyjnej i ekonomicznej różni się zasadniczo od telewizji bezprzewodowej. Różnice te wynikają nie tylko z innej techniki dostarczania odbiorcy sygnału telewizyjnego, lecz również z faktu, że telewizja kablowa powstała później, kiedy działały już sieci, ich stacje – fi lie i inne stacje”9. Kształt lokalnego rynku mediów elektronicznych określa kilka zjawisk. Po 1989 roku w Polsce nastąpił szybki rozwój w dziedzinie mass me- diów. Stało się tak za sprawą wprowadzenia zasad demokracji i plurali- zmu, a także komercjalizacji mediów. Na polskim lokalnym rynku mediów rozgłośnie radiowe i telewizyjne zaczęły swoją działalność w 1988 roku, znosząc monopol dotychczas istniejących audiowizualnych mediów pu- blicznych. Ich rozkwit natomiast datuje się od 1992 roku10. W. Strykowski11 mówił o narodzeniu się nowej epoki w zakresie komunikacji informacyjnej, którą określono mianem epoki audiowizualnej. Rynek lokalnych mediów elektronicznych w Polsce ulega porządkowa- niu prawnemu przez przyznawanie od 1994 roku koncesji wielu ośrodkom radiowym i telewizyjnym12. Stacje telewizyjne zakładane są najczęściej w dużych miastach, prężnie działających ośrodkach gospodarczych. Roz- legły teren funkcjonowania i duży zasięg społeczny wiążą się z potencjalnie szerszym rynkiem reklamowym i większą liczbą abonentów. Udział kapita- łowy prywatnego przedsięwzięcia telewizyjnego determinowany jest sytu- 7 Z. Korsak, Zjawisko ekranowe jako podstawowa kategoria pedagogiki medialnej [w:] Media a edukacja. II Międzynarodowa Konferencja, Poznań 1998, s. 401. 8 M. Gierula, M. Jachimowski, Telewizja w województwach śląskich w okresie trans- formacji [w:] Transformacja telewizji w Polsce, red. W. Dudek, Katowice 1996, s. 85. 9 N. S. Biriukow, op. cit., s. 54. 10 „Liderami w rozwoju lokalnej telewizji w Europie Zachodniej są dwa kraje: Hisz- pania – 525 stacji (kanałów) i Włochy – 484. Poza tym do krajów o relatywnie dobrze rozwiniętej telewizji lokalnej można zaliczyć: Norwegię – 100 stacji (kanałów), Francję – 95, Niemcy i Grecję – po 60, Wielką Brytanię – 54, Szwecję i Danię – po 50 oraz Ho- landię – 25. Słabiej to medium rozwinięte jest w Belgii (15), Szwajcarii (9) i Finlandii (3)” (S. Michalczyk, Media lokalne w systemie komunikowania. Współczesne tendencje i uwarunkowania rozwojowe, Katowice 2000, s. 94). 11 W. Strykowski, Kształcenie multimedialne w pracy szkoły, „Edukacja Medialna” 1997, nr 3, s. 5. 12 Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wydała 188 koncesji na rozpowszechnianie programów lokalnych w sieciach telewizji kablowej. Wykaz tych lokalnych stacji tele- wizyjnych został przesłany e-mailem przez pracownicę Krajowej Rady Radiofonii i Te- lewizji – Agnieszkę Sobocińską w dniu 17.09.2003 r. 7.01.2008 r. było już 196 ważnych koncesji na rozpowszechnianie programów lokalnych w sieciach telewizji kablowej (in- formacja pochodzi z tego samego źródła). 14 Rozdział I. Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej acją prawną danego medium. Procedury koncesyjne nie należą do łatwych, a uzyskanie pozwolenia na rozpoczęcie działalności może się przedłużać13. Wydanie pozwolenia koncesyjnego dotyczy aspektów technicznych nadawania i rozprzestrzeniania programów w sieci kablowej. Koncesję na prowadzenie telewizji kablowej może otrzymać osoba fi zyczna mająca oby- watelstwo polskie i stałe miejsce zamieszkania w Polsce lub osoba prawna, której stała siedziba znajduje się na terenie naszego kraju. O zezwolenie mogą występować także podmioty działające w spółkach z udziałem kapi- tału zagranicznego. Wnioskowi o udzielenie koncesji powinny towarzyszyć załączniki obej- mujące m.in.: przewidywany tygodniowy program ramowy telewizji konce- syjnej w pierwszym roku nadawania z uwzględnieniem takich elementów, jak: audycje i bloki programowe (informacyjne, publicystyczne, rozrywkowe, edukacyjne, poradnicze, religijne, sportowe, fi lm, teatr, inne formy udrama- tyzowane, reklamy i inne); charakterystykę projektowanych rodzajów audy- cji (obszary tematyczne, formy, profi l muzyczny programu); przewidywany procentowy udział powtórnych emisji audycji w rocznym czasie nadawania programu; przewidywany procentowy udział tematyki lokalnej lub regio- nalnej w tygodniowym czasie nadawania14. W Dzienniku Ustaw z dnia 29.12.1992 roku art. 1.1. określone są jedynie ogólne zadania radiofonii i telewizji, którymi są: 1) dostarczanie informacji, 2) udostępnianie dóbr kultury i sztuki, 3) ułatwianie korzystania z oświaty i dorobku nauki, 4) dostarczanie rozrywki, 5) popieranie krajowej twórczości audiowizualnej15. W opinii autorki istotne wydaje się, aby w zapisach ustawowych koncesyj- nych zaakcentowano specyfi kę, odmienność telewizji lokalnej od ogólnopol- skiej. Nie chodzi o to, aby szczegółowo ustalić jeden model funkcjonowania wszystkich lokalnych stacji telewizyjnych, co nie byłoby zgodne z istotą ich działalności. To obszar oddziaływania, konkretny region w dużym stopniu określa charakter danej stacji. Od podmiotów starających się o koncesję powinno się wymagać realnej koncepcji funkcjonowania każdego nowo powstającego lokalnego ośrodka telewizyjnego, której realizacja miałaby podlegać kontroli. Tymczasem zgodnie z rozporządzeniem Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wniosek o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych powinien zawierać: oznaczenie przedmiotu dzia- łalności (program radiowy/telewizyjny), zasięg programu, jego charakter (uniwersalny, wyspecjalizowany – z podaniem specjalizacji) oraz określenie 13 M. Gierula, M. Jachimowski, Zmiany mediów..., op. cit., s. 97–98. 14 Dziennik Ustaw z 2000 r. Nr 81, poz. 919. 15 Dziennik Ustaw z 1993 r. Nr 7, poz. 34. 2. Treść i zakres pojęcia lokalnej telewizji kablowej 15 sposobu jego rozpowszechniania (rozsiewczy naziemny, rozsiewczy sateli- tarny, kablowy)16. 5.05.1989 roku w Strasburgu została sporządzona Europejska konwen- cja o telewizji ponadgranicznej. Ma ona sprzyjać m.in. zasadom wolnego przepływu informacji oraz niezależności organizacji nadawczych. Ponadto ma służyć rozwojowi kultury i wolnemu formułowaniu opinii, dostarczaniu publiczności coraz większego wyboru usług programowych, powiększając dziedzictwo Europy i rozwijając jej twórczość audiowizualną. Osiągnięcie tego celu polega na zwiększeniu produkcji i obiegu programów wysokiej jakości oraz jednoczesnym spełnianiu oczekiwań publiczności w zakresie polityki, kultury i edukacji17. M. Jachimowski twierdzi, że konwencja ta, owszem, umożliwia docieranie do odbiorców z różnymi programami, ale nie mają one wiele wspólnego ze specyfi ką społeczności lokalnych czy regionalnych18. Ich przekaz prowadzi raczej do unifi kacji kultury niż do upowszechniania i promowania ciekawych kulturowo regionów w różnych krajach, ich charakterystycznych elementów. Nawet gdyby tak nie było, to można podejrzewać, że rodzima kultura lokalna w konfrontacji z wielo- ma innymi zagranicznymi programami nie znalazłaby zbyt dużo miejsca w ramówkach telewizyjnych chociażby ze względu na ograniczenia czasu antenowego. Sama telewizja kablowa ulega różnym przeobrażeniom, korzysta z wie- lu innowacji. Jedną z nich jest pakietyzacja programów, czyli oferowanie odbiorcom programów wybranych nadawców, które umieszcza się w od- rębnych pakietach. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji 23.10.1997 roku przyjęła rozporządzenie, w którym przewiduje się, że w tzw. pakiecie pod- stawowym, za który uiszcza się opłatę minimalną, muszą się znajdować wszystkie programy telewizji publicznej, także regionalne – dostępne na danym terenie. 2. Treść i zakres pojęcia lokalnej telewizji kablowej Pierwsza telewizja kablowa została założona w 1949 roku w Pensylwanii (stan w północno-wschodniej części USA). Odbiór sygnałów telewizyjnych był tam utrudniony ze względu na górzysty teren. Pierwszym twórcą tele- wizji kablowej był właściciel sklepu radiowo-telewizyjnego, który wpadł na pomysł zainstalowania na wzgórzu anteny zbiorczej ze wzmacniaczem, od której zostały rozprowadzone przewody do poszczególnych mieszkań. Wraz z rozwojem techniki telewizje kablowe oferują większe możliwo- ści wyboru ulubionych programów dzięki tzw. pakietom, i przez kodowanie 16 Dziennik Ustaw z 2000 r. Nr 17, poz. 226. 17 Dziennik Ustaw z 1995 r. Nr 32, poz. 160. 18 M. Jachimowski, Telewizja regionalna..., op. cit., s. 109. 16 Rozdział I. Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej niektórych z nich. Telewidzowie mają możliwość wyboru pakietu progra- mowego (np. z ulubionymi serialami), który chcą mieć na swoim ekranie- Opłaty uzależnione są od rodzaju pakietu. Dowolność wyboru programów jest jednak ograniczona, ponieważ od- biorca nie może komponować tych pakietów. Może więc mieć dostęp rów- nież do programów interesujących go w mniejszym stopniu bez możliwości ich zamiany na pozycje znajdujące się w innym pakiecie. Techniczne określenie telewizji kablowej brzmi: „Telewizja kablowa, rodzaj telewizji wykorzystującej do przesyłania sygnałów telewizyjnych szerokopasmowe przewody elektryczne. Stacje telewizji kablowej dyspo- nują obok programów retransmitowanych z innych stacji także własnym programem lokalnym. Najczęściej systemy telewizji kablowej wyposażone są w urządzenia umożliwiające odbiór programu telewizyjnego tylko po wniesieniu przez ich użytkownika odpowiedniej opłaty”19. Takie pojmowa- nie telewizji lokalnej niewiele mówi o istocie jej funkcjonowania na małym obszarze, w środowisku lokalnym. Nie sugeruje jej potencjalnych zadań ani funkcji. Interesującą ofertą telewizji kablowej, określanej też mianem kablowi- zji20, są emitowane przez nią programy lokalne. O istnieniu programu lokal- nego w pakiecie telewizji kablowej można mówić wówczas, gdy regularnie nadawane są lokalne programy informacyjno-ogłoszeniowe, emitowane au- dycje dotyczące spraw związanych z najbliższym regionem. „[...] za lokalne można uznać tylko część telewizji kablowych, które nadają lokalne serwisy informacyjne”21. „Pod pojęciem media lokalne autor Lokale Publizistik ro- zumie takie media, które przekazują informacje ograniczonej, chociaż rela- tywnie dużej, liczbie odbiorców w lokalnej przestrzeni komunikacyjnej, na którą są nakierowane. Media takie najczęściej mają charakter komercyjny i działają na zasadzie standardów profesjonalnych”22. Program lokalny ma ograniczony zasięg nadawania zależny od długości sieci kablowej. W ofercie telewizji naziemnych, platform satelitarnych czy cyfrowych nie ma programów lokalnych. Na ich nadawanie pozwala jedynie sieć ka- blowa. Pojęcie zasięgu medium oznacza stopień, w jakim dociera ono do zbio- rowości, oraz w jakim wymiarze społecznym odbierane jest ono przez poszczególne kategorie społeczne i demografi czne danej populacji. Zasięg 19 Aktualizacje encyklopedyczne. Suplement do Wielkiej Ilustrowanej Encyklopedii Powszechnej Wydawnictwa Gutenberga, t. VI: Technika, red. J. Skrzypczak, Poznań, 1997, s. 297. 20 Określenia „kablowizja” w stosunku do telewizji kablowej użył T. Goban-Klas (Powstanie i rozwój mediów. Od malowideł naskalnych do multimediów, Kraków 2001, s. 92). 21 M. Gierula, M. Jachimowski, Zmiany mediów..., op. cit., s. 98. 22 N. Jonscher, za: S. Michalczyk, op. cit., s. 41. 2. Treść i zakres pojęcia lokalnej telewizji kablowej 17 świadczy o dostępności i atrakcyjności medium w określonym segmencie publiczności23. Informacje zbierane i przekazywane widzom na antenie te- lewizji lokalnej mogą pochodzić z obszaru szerszego aniżeli zasięg kabla, z okolicznych wsi, miasteczek, czyli regionu kulturowego, w którym ta tele- wizja funkcjonuje. W ten sposób przybliża się odbiorcom nie tylko sprawy miejscowe, lecz również regionalne. Telewizja lokalna umiejscowiona jest bowiem w określonym regionie społeczno-kulturowym. Określanie telewizji kablowej jako lokalnej wskazuje na środowiskowy charakter jej działalności. Społeczność, w której funkcjonuje, determinuje to medium masowe, określa i poniekąd narzuca tematykę pojawiających się na jego antenie programów oraz dobór form i metod ich realizacji. Nadawane są tam głównie wiadomości z najbliższego otoczenia oraz te, które bezpośrednio dotyczą odbiorców tego typu telewizji. Jest to prawdo- podobnie jedno z najbliższych im mass mediów, ponieważ odzwierciedla rzeczywistość, w której się znajdują, która ich otacza. Nazwa lokalnej tele- wizji kablowej oznacza również jej techniczny zasięg nadawania. Emisje programów w sieciach kablowych można podzielić na dwie grupy. Do pierwszej z nich należą podmioty rozpowszechniające program w sieci kablowej, które same kształtują jego treść. Polega to na wykorzysty- waniu stworzonych przez siebie audycji, np.: programów publicystycznych, teledysków, reklam. Inną możliwością w obrębie tej samej grupy jest emi- towanie audycji wyprodukowanych przez inne podmioty, po wcześniejszym określeniu, które mają być emitowane, i ich zestawieniu. Nazywane jest to przekazem programów własnych. Druga grupa określa działania polegają- ce na kablowym przekazie audycji, które w tym samym czasie i w niezmie- nionej formie są emitowane przez innych nadawców24. „Program telewizyj- ny dzielimy na ogólnopolski i lokalny. W programie telewizyjnym ośrodka wyróżnia się program własny i fi lmowy. Program lokalny jest to program telewizyjny ośrodka nadawany wyłącznie dla określonego terenu, nato- miast program danego ośrodka retransmitowany przez wszystkie ośrodki telewizyjne składa się na program ogólnopolski. Od 1992 roku ośrodki telewizyjne, będące jednostkami telewizji publicznej, w ramach programu lokalnego, przedstawiają program miejski oraz, mający szerszy zasięg, pro- gram regionalny prezentujący głównie problematykę danego regionu”25. Określenie „lokalny” oznacza właściwy danemu miejscu, ograniczony do danego miejsca; miejscowy. To zespół realiów charakterystycznych dla jakiegoś terytorium, środowiska; pamięć miejsca i szczegółów z nim 23 J. Mikułowski-Pomorski, Z. Nęcki, Komunikowanie skuteczne?, Kraków 1983, s. 82. 24 J. Barta, R. Markiewicz, A. Matlak, Telewizja kablowa i prawo, Warszawa 1997, s. 25. 25 Kultura w latach 1994–1996. Informacje i opracowania statystyczne, Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 1997, s. XXXI–XXXII. 18 Rozdział I. Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej związanych. Natomiast „lokalizm” to wyrażenie lub zwrot właściwy danej miejscowości26. Sama nazwa lokalnej telewizji kablowej wskazywałaby na jej ograni- czony zasięg oddziaływania. Bezpośredni obszar nadawania treści progra- mowych rzeczywiście uzależniony jest od długości kabla przesyłającego przetworzone sygnały obrazowo-słowne. Jednak zasięg ich oddziaływa- nia może być znacznie większy, ponieważ: 1. Wiadomości emitowane na ekranie telewizji lokalnej nie muszą być czer- pane tylko z obszaru ograniczonego zasięgiem sieci kablowej, mogą też pochodzić spoza niego. Jej widzowie mają okazję śledzić wydarzenia nie tylko z okolic swojego miasta, ale też powiatu, szerzej – regionu. 2. Swobodnemu rozprzestrzenianiu się informacji z różnych stron regionu służy przemieszczanie się ludzi z różnych powodów. Tymczasowa zmia- na stałego miejsca zamieszkania może być podyktowana pracą, nauką, formą spędzania dni wolnych, świątecznych, wakacji, odwiedzinami naj- bliższych, wyjazdami służbowymi itp. Zatem wiadomości nadawane w te- lewizji lokalnej są w ciągłym obiegu, zazwyczaj krążą na obszarze nie większym niż region. 3. Możliwość wypożyczania lub dokonywania zakupu programów przez inne stacje, szkoły, ośrodki i placówki różnego rodzaju powoduje upo- wszechnianie zawartych w nich treści. Przez regionalną działalność telewizyjną określa się stacje o zasięgu województwa, departamentu czy kraju związkowego, ponadregionalną – stacje o zasięgu przekraczającym terytorium tych jednostek, lokalną – stacje o zasięgu obejmującym obszar mniejszej jednostki administracyj- nej albo wielkiego miasta, środowiskową – stacje o najmniejszym zasięgu, np. dzielnicy lub osiedla w mieście27. „Często też regionalny jest synonimem lokalny, np. telewizja publiczna przeciwstawiana regionalnej, lokalnej; po- dobnie: programy regionalne/lokalne radiowe i telewizyjne”28. „W sektorze lokalnym zmiany polegają m.in. na [...] coraz silniejszej tendencji przeni- kania się i wzajemnego uzupełniania oferty informacyjno-komunikacyjnej mediów regionalnych i mediów lokalnych. Następuje proces »lokalizacji« mediów regionalnych, w których znika problematyka międzynarodowa, 26 Słownik języka polskiego, t. II, red. M. Szymczak, Warszawa 1979, s. 51; hasło „lo- kalny”. 27 K. Jakubowicz, Decentralizacja: jeden z kierunków ewolucji radia i telewizji w kra- jach rozwiniętych, „Aktualności Radiowo-Telewizyjne” 1984, nr 10. 28 K. Handke, Przedmowa [w:] Region, regionalizm – pojęcia i rzeczywistość. Zbiór studiów, red. K. Handke, Warszawa 1993, s. 10. B. Ociepka, pisząc o mass mediach w Niemczech, także utożsamia te dwa pojęcia ze sobą – lokalność (regionalność) me- diów w książce pt. Dla kogo telewizja? Model publiczny w postkomunistycznej Europie Środkowej (Wrocław 2003, s. 188). 2. Treść i zakres pojęcia lokalnej telewizji kablowej 19 a nawet ogólnokrajowa na rzecz penetracji zbiorowości lokalnych zamiesz- kałych na obszarze regionu”29. Lokalna telewizja kablowa, chcąc umacniać swoją pozycję na zróżni- cowanym rynku mass mediów, musi dążyć do wypracowania charaktery- stycznej struktury funkcjonowania. Lokalno-regionalnej luki informacyjnej nie zlikwiduje program o zasięgu krajowym, satelitarny ani też publiczne stacje telewizji regionalnej, działające w różnych obszarach społeczno-kul- turowych. Wbrew wcześniejszym obawom pozycji telewizji publicznej nie zagrażają stacje niepubliczne. Nawet w miejscach, gdzie działają telewizje niepubliczne nie słabnie zainteresowanie ogólnopolskimi programami30. Telewizyjne stacje niepubliczne są nadal w fazie poszukiwania optymal- nego modelu funkcjonowania. Ich działalność może być różna w zależności od zamysłów twórców telewizji, sposobów ich realizacji, specyfi ki kulturo- wej regionu, na obszarze którego funkcjonuje, oczekiwań samych odbior- ców i stopnia ich spełnienia oraz zasięgu danej stacji. A. Kłoskowska pisze, że obcowanie z kulturą i jej organizacja, oprócz takiego ważnego zjawiska, jak zasięg, wiąże się również z zagadnieniem stosunku między nadawcą a odbiorcą przekazów kulturalnych, specjalizacji i instytucjonalizacji ról twórców i innych osób z tym związanych. W takim otoczeniu kształtuje się charakter środków przekazu i jest on zależny od wyżej wymienionych czynników31. Pojęciem lokalnej telewizji kablowej autorka określa samodzielnie istniejący, niepubliczny, komercyjny program telewizyjny emitowany w sie- ci kablowej o zasięgu lokalnym z możliwością przekazywania informacji lokalnych i regionalnych. Przekaz i odbiór treści przez nią nadawanych ograniczony jest długością kabla. Odbiorcy, którzy dysponują podłączeniem kablowym, mogą z niego korzystać nieodpłatnie. Opłaty pobierane są za do- datkowe pakiety programowe. Każdy z nich zawiera: programy publiczne TVP, programy regionalne dostępne na danym terenie i program lokalny. Poszczególne pakiety mają zróżnicowaną ofertą poszerzonych programów. Zazwyczaj kolejne pakiety są rozszerzeniem oferty już istniejących, stąd ich nazwy, np.: podstawowy, rozszerzony, całościowy. W ofercie telewizji naziemnych, platformach satelitarnych czy cyfrowych nie ma telewizji lo- kalnych. Na ich nadawanie pozwala jedynie sieć kablowa. 29 S. Michalczyk, Media lokalne w komunikacji społecznej. Aktualne potrzeby ba- dawcze, http://oportal.pl/konferencja/doc/michalczyk-stanislaw.doc z dnia 16.04.2002. 30 M. J. Zabłocki, Stan obecny i przewidywane kierunki rozwoju telewizji niepublicz- nej w Polsce [w:] Transformacja telewizji..., op. cit., s. 97. 31 A. Kłoskowska, Socjologia kultury, Warszawa 1983, s. 524–525. 20 Rozdział I. Specyfi ka lokalnej telewizji kablowej 3. Atuty i ograniczenia telewizji lokalnej Na polskim rynku lokalne telewizje kablowe cały czas są na etapie tworze- nia i ugruntowywania swojej pozycji u boku programów telewizji kablowej, publicznej i satelitarnej. W takim momencie trudno zatem dokonywać oce- ny tego medium. Jednak próby są podejmowane i zasadzają się m.in. na śledzeniu jego rozwoju i ewentualnych przeobrażeń. W epoce cywilizacji informacyjnej szybkiemu rozwojowi podlegać będą usługi komunikacyjno-rozrywkowe zmierzające w kierunku tworzenia ogólnoświatowej sieci cyfrowej telewizji interaktywnej. Jej użytkownik bę- dzie mógł sam wybierać interesujące go treści. „Zmiany te wynikają z no- wych możliwości i trendów technicznych, do których należą: – przekaz multimedialny, czyli integracja w jednym światłowodzie przeka- zu telewizyjnego, wideofonicznego, danych komputerowych itp., – zbieżność technologiczna, czyli tendencja do zastąpienia różnorodnych urządzeń elektroniki domowej (telefonu, radia, telewizora, magnetowidu, komputera itp.) jedną, lokalną, domową siecią komputerową ze standary- zowanymi elementami opartymi na jednorodnej technice i standardach cyfrowych”32. Narastające zjawisko powstających regionalnych ośrodków telewizyj- nych z lokalnymi programami budzi wiele obaw i nadziei związanych z ich rolą i funkcjonowaniem na małych obszarach rzeczywistości społeczno-kul- turowych. „Właśnie na różnorodnych terenach naszego kraju kształtować się mogą różnorodne »eksperymenty kulturalne« równie ważne lokalnie, co uniwersalnie. Tak pojmowana »regionalizacja« stawać się powinna czyn- nikiem aktywizującym działalność kulturalną, w której elementy kultural- nej twórczości i kulturalnej konsumpcji splatałyby się w jednolitą całość, mając uniwersalne aspiracje”33. Nowe media, takie jak: telewizja kablowa, telewizja satelitarna, wideo czy teletekst, stwarzają nowe, nieznane dotychczas problemy, np.: likwidowanie państwowego monopolu radiowo-telewizyjnego, komercjalizacja radia i tele- wizji, legalizacja prywatnych nadawców. Powstawanie prywatnych stacji ra- diowych i telewizyjnych może stwarzać niekiedy zagrożenie dla umacniania tożsamości narodowej i rozwoju kultury. Podmioty te bowiem nastawione są na zyski, co wiąże się z zaspokajaniem gustów większości odbiorców34. 32 A. P. Wierzbicki, Rola techniki w cywilizacji informacyjnej [w:] Problemy społe- czeństwa informacyjnego. Elementy analizy, ewaluacji i prognozy, red. L. W. Zacher, Warszawa 1997, s. 99–100. Na ten temat piszą też: W. Sonczyk (Media w Polsce. Zarys problematyki, Warszawa 1999, s. 143–144), E. Chrabąszcz-Smoczyńska (Telewizja pu- bliczna w edukacji zdalnej [w:] Media a edukacja. III Międzynarodowa Konferencja, red. W. Strykowski, Poznań 2000, s. 400–401). 33 B. Suchodolski, Rozważania o kulturze i przyszłości narodu, Szczecin 1989, s. 149. 34 J. Gajda, Edukacja bez granic. O środkach masowego przekazu, Lublin 1992, s. 23–24.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Telewizja lokalna w upowszechnianiu kultury regionalnej
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: