Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00047 003854 12925375 na godz. na dobę w sumie
Teoria przeciwieństw - ebook/pdf
Teoria przeciwieństw - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Wydawnictwo Psychoskok Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3790-0495-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie
Porównaj ceny (książka, ebook (-29%), audiobook).

„Teoria przeciwieństw (137)” Andrzeja Rzepkowskiego jest pierwszą teorią w której, w odniesieniu do obecnie znanych teorii, przedstawiona została koncepcja przestrzeni a dokładnie dwóch przeciwnych przestrzeni i ich graficzna prezentacja.

Autor odkrywając układ początkowy wszystkiego i proces tworzenia się z niego naszego wszechświata, jako dwa jego podstawowe elementy przedstawił przestrzeń antygrawitacyjną i przestrzeń grawitacyjną. Określając istotę i budowę obu przeciwnych przestrzeni, zgodnie z prawem przeciwieństw, przestrzeń antygrawitacyjną uznał za przestrzeń niematerialną a przestrzeń grawitacyjną za przestrzeń materialną. Przestrzenie te, zgodnie z teorią, przesunięte są względem siebie o kwant odległości. Dalsze szczegółowe badanie obu przestrzeni, jak twierdzi autor, wymaga techniki 3d w połączeniu z animacją. Ponadto sugeruje, że przestrzeń antygrawitacyjna jest poszukiwaną obecnie przez świat nauki ciemną energią a przestrzeń grawitacyjna poszukiwaną ciemną materią.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Andrzej Rzepkowski „Teoria przeciwieństw” Copyright © by Andrzej Rzepkowski, 2016 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o., 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Skład: Jacek Antoniewski Projekt okładki: Jacob Rzepkowski Korekta: Ryszard Krupiński ISBN: 978‒83‒7900‒495‒9 Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3/325, 62‑510 Konin tel. 63 242 02 02 http://wydawnictwo.psychoskok.pl e‑mail: wydawnictwo@psychoskok.pl Prawdziwa wiedza to znajomość przyczyn Arystoteles Spis treści Wprowadzenie 6 1 Prawo przeciwieństw 8 2 Przeciwieństwo „nic” i „coś” 11 3 Proste przekształcenia geometryczne 13 4 Punkt 17 5 Istota bytu 21 5.1 Prawo całości, oddziaływania słabe 21 5.2 Oddziaływanie elementarne 23 6 Ogólna istota ruchu 28 7 Układ początkowy 31 7.1 Fizyczna interpretacja zbiorów przeciwnych (zbioru i antyzbioru) 31 7.2 Przeciwieństwa w podstawowym elemencie układu początkowego 35 7.3 Układ początkowy w aspekcie zbioru ZF3 41 8 Oddziaływanie zespolone i antyoddziaływanie zespolone – układ jednowymiarowy 46 8.1 Stany równowagi oddziaływania zespolonego i antyoddziaływania zespolonego 48 8.2 Istota zjawiska anihilacji 49 8 2 1 Zjawisko sprzężenia oddziaływań zespolonych i antyoddziaływań zespolonych 49 9 Układ początkowy cd. 53 10 Istota masy (materii), oddziaływania silne 58 11 Antymasa (antymateria) 60 12 Cząstki elementarne 62 12.1 Foton i antyfoton 62 12.2 Neutrino i antyneutrino 63 4 12.3 Corpar i antycorpar 64 12 3 1 Komórka – analogia 66 13 Proces (mechanizm) powstania dwóch przeciwnych światów 67 14 Przestrzenie przeciwne 73 14.1 Antyprzestrzeń 75 14.2 Przestrzeń 77 14.3 Corpancorp 81 14.4 Podwójna helisa 85 15 Współczynnik struktury subtelnej – α 88 16 Wymiarowość przestrzeni 91 17 Czas 94 17.1 Czas w przestrzeni antygrawitacyjnej 95 17.2 Czas w przestrzeni grawitacyjnej 97 18 Ruch materii w przestrzeni Wszechświata 99 19 Na koniec 102 5 Wprowadzenie Punktem wyjściowym naszych poszukiwań będzie znany nam zbiór liczb rzeczywistych. Okazać się on może niewystarcza‑ jący do opisu otaczającej nas rzeczywistości. Z drugiej strony stosowane określenie „rzeczywiste” (liczby), jeżeli jest ono właściwe, to zbiór ten powinien nam co najmniej pomóc w opisaniu rzeczywistości, którą tworzymy my i nasze otocze‑ nie, to najbliższe i to najbardziej odległe. Teoria, którą zapre‑ zentuję jest w swojej istocie bardzo prosta. Każdy, kto będzie miał wolę zapoznania się z nią nie powinien mieć problemów z jej zrozumieniem. Proste rozwiązania są najtrudniejsze, ale wyłącznie przy ich odkrywaniu. W ramach niniejszej teorii zbudujemy ogólne schematy i modele. Następnie przejdziemy od schematów geometrycz‑ nych do ich fizycznych interpretacji. Określimy i zdefiniujemy czynniki, które można nazwać jedynie jako fundamentalne, które stanęły u podstaw narodzin wszystkiego. Okaże się, że Wielki Wybuch w formie obecnie przyjętej nie mógł zaistnieć, a inne teorie w niewielkim stopniu opisują naszą rzeczywistość. Twórcy tych teorii nie uwzględnili w swoich poszukiwaniach nicości, bez uwzględnienia której żadna teoria nie osiągnie celu, jakim jest poznanie wszystkiego na drodze teoretyczno‑ ‑matematycznej, czy innej. Wprowadzanie i uznawanie tzw. osobliwości jest również drogą prowadzącą donikąd, nic nie tłumaczy, a hamuje proces poznawania. Brak wiedzy w obszarze danego zagadnienia nie upoważnia nas do ich wprowadzania. Tak budowana rzeczywistość przestaje być rzeczywistością, jest konglomeratem wiedzy rzeczywistej i niewiedzy. Niedo‑ puszczalne jest naginanie praw fizyki czy wręcz ich łamanie 6 dla potrzeb tworzonej teorii, np. w zakresie przyczyna‑skutek traktowanie Wielkiego Wybuchu wyłącznie jako skutku bez przyczyny. Takie swobodne podejście nie może doprowadzić do celu. Wszystko, co obecnie odkryto (na drodze doświad‑ czalnej lub teoretyczno‑matematycznej), pomimo wysiłku wielu naukowców i upływu tak wielu lat nie zbliżyło nas do poznania wszystkiego, do połączenia mechaniki kwantowej z mechaniką klasyczną. Nawet doświadczalne potwierdzenie istnienia bozonu Higsa niewiele zmieniło w tym zakresie. Teoria, którą przedstawię powstała w moim prywatnym laboratorium dzięki odrzuceniu wszystkiego, co osobliwe, sfor‑ mułowaniu fundamentalnego prawa przeciwieństw, uwzględ‑ nieniu nicości i przy pełnym poszanowaniu praw fizyki. Subiektywnie traktuję ją jako ostateczne poznanie znaczącej części naszej rzeczywistości. Prezentowana teoria nie obejmuje wszystkich zagadnień, które zamierzałem przedstawić. Do najważniejszych, których nie przedstawiłem, zaliczam budowę atomu i elektronu (gra‑ ficzne przedstawienie budowy i wszystkich oddziaływań) oraz szczegółową analizę oddziaływań przestrzeni – składającej się z dwóch przeciwnych przestrzeni, przestrzeni grawitacyjnej i przestrzeni antygrawitacyjnej – w różnych aspektach. Abso‑ lutnie nowe podejście w pojmowaniu naszej rzeczywistości, realizacja zakreślonego celu (przedstawienie najważniejszych procesów i zjawisk) jest między innymi tego powodem. Zastosowana metoda w procesie poznawczym, którą okre‑ ślam jako widzenie „oczami wyobraźni”, umożliwiła mi podróż do początku wszystkiego, do której zapraszam wszystkich zainteresowanych. 7 1 Prawo przeciwieństw Prawo, które sformułuję nie jest czymś odkrywczym, ale trak‑ tuję je jako fundamentalne prawo obejmujące swoją treścią zaistnienie, przekształcanie i trwanie wszystkiego. Prawo two‑ rzące układ początkowy wszystkiego, prawo, które nieustan‑ nie zmieniało i zmienia naszą rzeczywistość, tę najbliższą i tę najodleglejszą. Prawo, które określa przyczynę powstania wszechrzeczy. Prawo przeciwieństw Wszystko to, co było, co jest, co będzie jest skutkiem oddziaływań od zawsze istniejących przeciwieństw Z występowaniem przeciwieństw nierozerwalnie zwią‑ zane jest zjawisko równowagi, które należy traktować jako jeden ze skutków ich istnienia. Wyłącznie przeciwieństwa mogą tworzyć to, co określamy zjawiskiem równowagi lub po prostu równowagą. Równowagę ogólnie można podzielić na równowagę statyczną i równowagę kinetyczną. W układzie tworzącym równowagę statyczną nie występuje zjawisko ru‑ chu, a w układzie tworzącym równowagę kinetyczną ruch jest podstawą jej zaistnienia. Przeciwieństwa w stanie równowagi nie są twórcze. Rzeczywistość zbudowana wyłącznie z przeci‑ wieństw będących w równowadze nie zmieniałaby się, a tylko by trwała. Wytrącenie przeciwieństw z równowagi powoduje 8 przejście do innego stanu równowagi. Zjawisko przechodzenia przeciwieństw z jednego stanu równowagi do innego stanu równowagi można określić chaosem (katastrofą). Chaos – przeciwieństwo równowagi – zmienia rzeczywistość. Nowo powstały stan równowagi pozwala trwać innej rzeczywistości (niekoniecznie lepszej) stworzonej przez chaos, do chwili ponownego wytrącenia jej z równowagi. Równowagę można wiązać z uporządkowaniem, a także z symetrią, w przeciwień‑ stwie do chaosu, który jest nieuporządkowany i asymetryczny. Równowagi statyczną i kinetyczną tworzą określone od‑ działywania (siły) i ruch. Przeciwieństwem do nich będzie równowaga, którą nazwałem równowagą idealną (superrów‑ nowagą) o następującej definicji: Przeciwieństwa są w stanie równowagi idealnej, tworzą równowagę idealną, gdy nie występują jakiekolwiek oddziaływania (idealnie się znoszą) i ruch. Inaczej, równowaga idealna nie jest osiągana na zasadzie równoważenia się występujących oddziaływań (sił) i ruchu. Definicja jak i pojęcie równowagi idealnej wynika wprost z prawa przeciwieństw. Nie rozstrzygniemy w tej chwili czy równowaga idealna występuje w naszej rzeczywistości czy nie występuje. Nie można jej jednak odrzucić. Przyjmując okre‑ ślone prawo, na którym oparta jest niniejsza teoria, należy je konsekwentnie stosować i nie dopuszczać do jakichkolwiek 9 odstępstw. Tylko takie podejście może doprowadzić nas do celu. Wydaje się też w tej chwili nieprawdopodobne, a zgodne z prawem przeciwieństw, że cały nasz świat powinien mieć swoje przeciwieństwo, tzn. że powinien istnieć świat przeciwny do naszego, każda znana nam forma materii powinna mieć swoje przeciwieństwo, nie wykluczając każdego z nas. Science fiction. Tak samo myślałem. Nie wychodziłem w swoich po‑ szukiwaniach i rozważaniach poza znaną nam rzeczywistość. Nie dopuszczałem takiej możliwości. Ograniczanie własnej wy‑ obraźni przez przyjęte schematy myślowe pokonałem stosując bezwzględnie prawo przeciwieństw. Odkrywając zdefiniowane zjawisko równowagi idealnej, przyjmowałem je uważając, że jeżeli nie istnieje obecnie, lub że go nie postrzegam, to nie znaczy, że nie istniało co najmniej w przeszłości. Z drugiej strony może równowaga idealna istnieje w naszej rzeczywi‑ stości i jest powszechna. 10 2 Przeciwieństwo „nic” i „coś” Bardzo ważnym zagadnieniem dla naszych dalszych poszuki‑ wań jest zrozumienie nicości, jej uzmysłowienie sobie. Jeżeli nie dokonamy tego we własnym umyśle, nie będziemy w stanie zrozumieć istoty budowanych układów, zjawisk, oddziaływań i ogólnie fundamentalnej roli, jaką nicość odegrała w po‑ wstaniu naszego świata i konsekwentnie, zgodnie z prawem przeciwieństw, świata przeciwnego do naszego i roli, którą cały czas odgrywa. Pojęcia nicości nie zdefiniujemy. Nie można zdefiniować czegoś, co nie istnieje. Nicość jest poza naszą wyobraźnią. Tym samym nie można jej opisać. Można spotkać próby przy‑ równywania, np. próżni idealnej do nicości. Jest ona na wskroś błędna (idealną próżnię wypełnia przestrzeń), tak jak i każda inna próba opisu lub wyobrażenia. Nicość to po prostu nic, nic i jeszcze raz nic. Przeciwieństwem nicości jest „coś”. To „coś” w przeciwieństwie do nicości będzie można opisać i wyobrazić sobie. „Nic” i „coś” tworzą przeciwieństwo fundamentalne. W dalszych naszych poszukiwaniach odkryjemy inne rodza‑ je przeciwieństw, w których nicość uzyska dodatkową rolę, polegającą na ich trwałym łączeniu. To, co przedstawiłem, może jeszcze w tej chwili mało zrozu‑ miałe (ale będzie zrozumiałe), jest prapoczątkiem wszystkiego, podstawą do zbudowania układu początkowego, a zarazem genezą sformułowanego na początku prawa przeciwieństw. Rozumiejąc właściwie pojęcie nicości, możemy odpowiedzieć na pytanie, na które odpowiedzi poszukuje ludzkość od dawien dawna: dlaczego istniejemy my i nasz wszechświat, dlaczego w ogóle cokolwiek istnieje? Odpowiedź na tak fundamentalne 11 pytanie jest niesłychanie prosta: ponieważ nicość nie istnieje. Nie istnienie nicości bezwarunkowo zdeterminowało istnie‑ nie „czegoś”. To ogólne w tej chwili „coś” jest jednym z celów naszych poszukiwań. Do rozpoczęcia naszych poszukiwań niezbędne jest okre‑ ślenie odpowiednika nicości w naszym wszechświecie. Każdy z nas ucząc się matematyki poznał liczbę 0 (zero). W naszej świadomości zapisana jest interpretacja zera, a mianowicie „zero czyli nic”. Oznaczmy fizyczną interpretację zera matema‑ tycznego symbolem 0n, n – nierzeczywiste związane z nicością. Zero jako „nic” może występować wyłącznie w matematyce, natomiast w fizyce (rzeczywistości) jak wiemy, „nic” nie istnie‑ je. Dlatego też w interpretacji fizycznej zera matematycznego 0n, reprezentuje ono nieosiągalną, bo nieistniejącą nicość, do której każda wielkość może nieskończenie dążyć, np. poprzez zmniejszanie się, ale jej nigdy nie osiągając. W związku z tym możemy przyjąć, że 0n jest „wielkością” nierzeczywistą (anty‑ rzeczywistą), nieosiągalną. Zgodnie z prawem przeciwieństw powinno istnieć zero rzeczywiste 0r, nasze „coś”. Rozpocznijmy zatem jego poszukiwanie. 12 3 Proste przekształcenia geometryczne Zanim wyruszymy na poszukiwanie naszego „coś”, spójrzmy na nasz wszechświat jako na twór dwóch współistniejących układów: układu przestrzeni i układu materii. Analizując bar‑ dzo ogólnie, możemy stwierdzić, że przestrzeń może istnieć bez materii, natomiast materia bez przestrzeni nie może istnieć (brak przestrzeni = nicość). Z tej prostej analizy wynika bardzo ścisła zależność między przestrzenią a materią. Kierując się przedstawioną zależnością, podejmując działania mające na celu zdefiniowanie przestrzeni (budowa, właściwości, itd.) powinniśmy praktycznie jednocześnie odkryć materię. Rów‑ noznaczne jest to z tym, że powstająca przestrzeń tworzyła i tworzy jednocześnie materię i nie tylko. To wyjaśnia fakt, że materię spotkamy dopiero pod koniec naszych poszukiwań. Wykorzystując wiedzę z wczesnych lat szkolnych, przeana‑ lizujmy proces tworzenia przestrzeni, zaczynając od punktu, ale pod kątem prawa przeciwieństw. Celem tej analizy jest pokazanie ogólnych mechanizmów prowadzących do po‑ wstania przestrzeni, które wykorzystamy do budowy układu początkowego wszystkiego. Szczegółową analizę pod kątem występujących przeciwieństw przeprowadzimy na etapie bu‑ dowania przestrzeni fizycznej, rzeczywistej. Przyjmijmy punkt Pp za punkt początkowy naszych prze‑ kształceń w niniejszym rozdziale. Nie definiujmy go. Jest po prostu punktem. Jako punkt tworzy układ bezwymiarowy. Prosta, jak jest przyjęte, utworzona jest z punktów. Punkty tworząc prostą, tworzą jednocześnie układ jednowymiarowy nieskończony – Rysunek 1. 13 Rysunek 1 Obracając dowolną prostą o 180° wokół dowolnie przyję‑ tego na niej punktu Pp otrzymamy nieskończoną płaszczyznę zbudowaną z nieskończonej ilości punktów (P). Otrzymana płaszczyzna jest układem dwuwymiarowym. Mechanizm powstawania płaszczyzny przedstawiony jest na Rysunku 2. Punkt P2 będący w takiej samej odległości od punktu Pp jak punkt P1 poprzez obrót (prostej) o 180° tworzy półokrąg po‑ nad prostą (kolor czerwony), a punkt P1 półokrąg pod prostą (kolor czarny). Każde 2 punkty prostej równo‑odległe od punktu Pp (przeciwne względem punktu Pp) tworzą kolejne okręgi. W efekcie nieskończona ilość par punktów tworzących prostą, równo‑odległych od punktu Pp utworzą nieskończoną płaszczyznę, utworzoną z dwóch przeciwnych półpłaszczyzn. Pp Rysunek 2 Dokonując obrotu o dalsze 180°, otrzymamy dwie przeciwne płaszczyzny, jedna w drugiej. Podobny mechanizm tworzy przestrzeń, układ trójwymia‑ rowy nieskończony. Obracając wyżej opisaną płaszczyznę, skła‑ dającą się z dwóch przeciwnych płaszczyzn, jedna w drugiej, 14 o 180° wokół dowolnej prostej przechodzącej, bądźmy konse‑ kwentni, przez punkt Pp otrzymamy dwie przestrzenie skła‑ dające się z czterech przeciwnych półprzestrzeni. Mechanizm powstawania półprzestrzeni przedstawia Rysunek 3. Półprze‑ strzenie tworzone są z punktów tworzących powierzchnie półkul powstałych na skutek obrotu o 180° nieskończenie wielu półkręgów tworzących nieskończoną płaszczyznę. Rysunek 3 Dokonując obrotu o dalsze 180° otrzymamy przestrzeń skła‑ dającą się z czterech przeciwnych przestrzeni, jedna w drugiej. Budując płaszczyznę i przestrzeń za pomocą prostych przekształceń geometrycznych, wykazaliśmy istnienie prze‑ ciwieństw, tj. przeciwnych uzupełniających się półokręgów i powierzchni półkul przy obrocie o 180° i kontynuując prze‑ kształcenia (całkowita realizacja przeciwieństw) przeciwnych okręgów i powierzchni kul przy obrocie o dalsze 180°. Inaczej przy obrocie o 360°, otrzymujemy płaszczyznę składającą się z dwóch przeciwnych płaszczyzn, jedna w drugiej, a następnie, obrót o kolejne 360° otrzymujemy przestrzeń składającą się 15 z czterech przeciwnych przestrzeni, jedna w drugiej, tworzą‑ cych całość. Zjawisko łączenia się przeciwnych płaszczyzn i przeciwnych przestrzeni, jedne w drugich, spowodowane jest, przyjmijmy zjawiskiem sprzężenia, którym zajmiemy się bliżej w odpowiednim czasie. W naszych przekształceniach konieczne było przyjęcie punktu początkowego (centralnego) wszystkich przekształceń (dowolny punkt Pp). Punkt ten i ruch obrotowy względem niego umożliwiły przeniesienie nieskończoności wpisanej w prostą do płaszczyzny i przestrzeni. Innej możliwości nie ma. Można już na tym etapie naszych rozważań przyjąć, że ruch obrotowy jest ruchem fundamentalnym, twórczym. 16
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Teoria przeciwieństw
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: