Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00394 009627 11232690 na godz. na dobę w sumie
Terroryzm. Wybór dokumentów źródłowych - ebook/pdf
Terroryzm. Wybór dokumentów źródłowych - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-65297-46-4 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> naukowe i akademickie >> politologia
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Terroryzm stał się jednym z największych zagrożeń bezpieczeństwa narodów w XXI wieku. Nie jest już tylko zagrożeniem lokalnym, ale międzynarodowym. Organizacje terrorystyczne nie operują już tylko i wyłącznie w państwach, w których mają swoją siedzibę lub od lat prowadzą akcje terrorystyczne. W celu „zaistnienia” w międzynarodowych mediach, zastraszanie mieszkańców państw zachodnich, powoli coraz to bardziej wychodzą poza swoje tereny (Afryka, Azja – zwłaszcza Bliski Wschód), najczęściej kierując swoją uwagę na Stany Zjednoczone i państwa europejskie (zwłaszcza Unii Europejskiej).
W wyniku tych zmian mieszkańcy państw „Zachodu” nie mogą już powiedzieć: „Jesteśmy bezpieczni. Problem terroryzmu nas nie dotyczy!”. Nawet w tych państwach, w których nie doszło do zamachów, ugrupowania terrorystyczne prowadzą nieprzerwaną infiltrację w poszukiwaniu luki w systemie bezpieczeństwa, umożliwiającej im nie tylko przeprowadzenie zamachu terrorystycznego, ale także pranie brudnych pieniędzy, zdobywanie nowych źródeł dochodów (np. ze sprzedaży narkotyków), albo też pozyskiwaniu nowych członków do swoich ugrupowań.
Terroryzm nie jest więc zagrożeniem, które obserwujemy i analizujemy jako widzowie na ekranach telewizorów, zachowując się tak jakbyśmy oglądali hollywoodzki film sensacyjny. Jest zagrożeniem realnym i do tego nieprzewidywalnym. Nawet przy zaangażowaniu najnowszych technologii informatycznych, wszystkich sił wyspecjalizowanych jednostek oraz czujności zwykłych mieszkańców państw, nie jest obecnie możliwe 100% wykrycie zagrożeń terrorystycznych.
W celu wykrycia jak największej ilości potencjalnych sprawców zamachów oraz zwalczania organizacji terrorystycznych opracowywane są liczne akty prawne, które mają ułatwić poszczególnym służbom i mieszkańcom państw, skuteczne odnajdywanie i przeciwdziałanie zagrożeniom terrorystycznym.
Tylko dzięki nieprzerwanemu aktualizowaniu przepisów prawnych, dostosowanych do panujących w danej chwili warunków, możliwe jest uniknięcie jak największej ilości z nich.
Zapraszam do zapoznania się z zawartymi w niniejszej publikacji aktami prawnymi dotyczącymi zjawiska terroryzmu, które zostały sporządzone przez polski rząd oraz międzynarodowe organizacje (m.in. Unię Europejską i Organizacje Narodów Zjednoczonych), dla których walka z terroryzmem stała się fundamentem zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom wszystkich państw na świecie. W zbiorze, w celu lepszego zrozumienia przez Czytelnika informacji zawartych w „głównych” dokumentach dotyczących terroryzmu oraz skali problemu, przedstawiono także dokumenty niezwiązane bezpośrednio ze zjawiskiem terroryzmu.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Gniewomir Pieńkowski TERRORYZM WYBÓR DOKUMENTÓW ŹRÓDŁOWYCH Łódź 2015r. 3 Skład, redakcja i korekta techniczna: Wydawnictwo Locuples Projekt okładki: Wydawnictwo Locuples Niniejsza publikacja jest objęta ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane w całości ani w jakikolwiek inny sposób powielane bez zgody autora. Copyright©: Wydawnictwo Locuples; Gniewomir Pieńkowski ISBN: 978-83-65297-46-4 Łódź 2015r. 4 Spis treści Europejska konwencja o zwalczaniu terroryzmu, sporządzona w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. [27.01.1977]…………………………………………………………………………………………………………………………….11 Oświadczenie rządowe z dnia 22 marca 1996 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, sporządzonej w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. [27.01.1996]…………………………………………………………………………………………………………………….16 Wspólne działanie z dnia 15 października 1996 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące utworzenia i utrzymywania spisu na temat szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności specjalistycznej ułatwiających współpracę antyterrorystyczną między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej [15.10.1996]………………………………………………………………………………………………………………………………..23 i wiedzy Wspólne działanie z dnia 3 grudnia 1998 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, w sprawie prania brudnych pieniędzy, identyfikacji, wykrywania, zamrażania, zajmowania i konfiskaty narzędzi oraz zysków pochodzących z przestępstwa [03.12.1998]………..26 Międzynarodowa Konwencja o Zwalczaniu Finansowania Terroryzmu, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 9 grudnia 1999 r. [09.12.1999]…………………..32 Ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu [16.11.2000]…………………………………………………………………………………………………………….45 Umowa podpisana w Warszawie dnia 11 lipca 2001 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Rumunii o współpracy w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej, terroryzmu i innych rodzajów przestępstw [11.07.2001]…………………………………………………………………………………………….76 Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu [27.12.2001]……………………………………………………………………………………82 Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu [27.12.2001]………………………………………………………………….98 Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zwalczania terroryzmu [27.12.2001]……………………………………………………………………………………………………………………………..105 Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie [27.05.2002]………………………………………………………………………………………………………….111 Wspólne stanowisko rady z dnia 27 maja 2002 r. dotyczące środków ograniczających przeciwko Osamie bin Ladenowi, członkom organizacji Al-Kaida i Talibom oraz innym osobom fizycznym, grupom, przedsiębiorstwom i podmiotom z nimi powiązanym oraz uchylające wspólne stanowiska 96/746/WPZiB, 1999/727/WPZiB, 2001/154/WPZiB i 2001/771/WPZiB [27.05.2002]………………….141 5 Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie zwalczania terroryzmu [13.06.2002]………………………………………………………………………………………………………………………………144 Decyzja Rady z dnia 28 listopada 2002 r. ustanawiająca mechanizm oceny systemów prawnych i ich stosowania na poziomie krajowym w walce z terroryzmem [28.11.2002]…………………………….153 Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indii o współpracy w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej i międzynarodowego terroryzmu, podpisana w New Delhi dnia 17 lutego 2003 r. [17.02.2003]…………………………………………………………………………………..158 Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Turcji o współpracy w zwalczaniu terroryzmu, przestępczości zorganizowanej i innej przestępczości, podpisana w Ankarze dnia 7 kwietnia 2003 r. [7.04.2003]………………………………………………………………………………163 Oświadczenie rządowe z dnia 10 września 2004 r. w sprawie mocy obowiązującej Międzynarodowej konwencji o zwalczaniu finansowania terroryzmu, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 9 grudnia 1999 r. [10.09.2004]……………………………………………………………….169 Komunikat Komisji do Rady i parlamentu Europejskiego Ustanawiający program ramowy „Bezpieczeństwo i ochrona wolności” na lata 2007-2013 [6.04.2005]…………………………………………201 Międzynarodowa Konwencja w sprawie zwalczania aktów terroryzmu jądrowego, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 13 kwietnia 2005 r.[13.04.2005]……………….235 Konwencja Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi [16.05.2005]…………………………………………248 Wniosek dotyczący decyzji Rady ustanawiającej program szczegółowy „Zapobieganie i zwalczanie przestępczości”na lata 2007-2013 Program ogólny „Bezpieczeństwo i ochrona wolności”………..263 Decyzja Rady 2005/671/WSiSW z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wymiany informacji i współpracy dotyczącej przestępstw terrorystycznych [20.09.2005]…………………………………………..265 Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu [26.10.2005]……………………………………………………………………………………………………………270 Dyrektywa 2005/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów [26.10.2005]……………………………………………………………………………….323 Decyzja Rady 2006/631/WSiSW z dnia 24 lipca 2006 r. ustalająca datę rozpoczęcia stosowania niektórych przepisów decyzji 2005/211/WSiSW dotyczącej wprowadzenia kilku nowych funkcji do Systemu Informacyjnego Schengen, w tym związanych z walką z terroryzmem [24.07.2006]……345 Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie udziału społeczeństwa obywatelskiego w walce z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem [23.12.2006]…………….347 2007/124/WE,Euratom: Decyzja Rady z dnia 12 lutego 2007 r. ustanawiająca na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa [12.02.2007]……………………………………………………………………………………………….375 6 Zalecenie Rady z dnia 12 czerwca 2007 r. dotyczące wymiany informacji na temat porwań terrorystycznych [12.06.2007]…………………………………………………………………………………………………..390 Oświadczenie rządowe z dnia 14 maja 2008 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji Rady Europy o zapobieganiu terroryzmowi, sporządzonej w Warszawie dnia 16 maja 2005 r [14.05.2008]………………………………………………………………………………………………………………………………394 Decyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej [23.06.2008]………………………………………………………………………………………………………………………………396 Decyzja Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej [23.06.2008]………………………………………………………..421 Decyzja Rady 2008/617/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie usprawnienia współpracy pomiędzy specjalnymi jednostkami interwencyjnymi państw członkowskich Unii Europejskiej w sytuacjach kryzysowych [23.06.2008]………………………………………………………………………………………..486 Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie zapobiegania terroryzmowi i gwałtownej radykalizacji postaw [19.08.2008]…………………………………………………………………………492 Decyzja Ramowa Rady 2008/919/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. zmieniająca decyzję ramową 2002/475/WSiSW w sprawie zwalczania terroryzmu [28.11.2008]……………………………………………..503 Opinia z inicjatywy własnej Komitetu Regionów Zaangażowanie władz lokalnych i regionalnych w skuteczniejsze zwalczanie terroryzmu [19.12.2008]……………………………………………………………..508 Zalecenie Parlamentu Europejskiego z dnia 24 kwietnia 2009 r. dla Rady wraz z projektemzalecenia Parlamentu Europejskiego dla Rady w sprawie problemu tworzenia profili - zwłaszczaw oparciu o pochodzenie etniczne i rasę - w dziedzinie walki z terroryzmem, egzekwowaniaprawa, imigracji, ceł i kontroli granicznej [24.04.2009]………………………………………515 Decyzja Rady 2009/796/WSiSW z dnia 4 czerwca 2009 r. zmieniająca decyzję 2002/956/WSiSW ustanawiającą europejską sieć ochrony osób publicznych [04.06.2009]……………………………………..526 USTAWA z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych innych ustaw [25.06.2009]………………………………………………………………………………………………………………………………528 Decyzja Rady z dnia 21 września 2009 r. dotycząca podpisania w imieniu Unii Europejskiej i tymczasowego stosowania niektórych postanowień umowy między Unią Europejską a Islandią i Norwegią w sprawie stosowania niektórych przepisów decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, i decyzji Rady 2008/616/WSiSW w sprawie wdrożenia decyzji Rady 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej, w tym załącznika do tej decyzji [21.09.2009]………560 7 Oświadczenie rządowe z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie mocy obowiązującej Międzynarodowej konwencji w sprawie zwalczania aktów terroryzmu jądrowego, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 13 kwietnia 2005 r. [07.05.2010]……………………………………..574 2010/411/: Decyzja Rady z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii, Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów [28.06.2010]…………………578 2010/412/: Decyzja Rady z dnia 13 lipca 2010 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów [13.07.2010]………………………………….581 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1138/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniające po raz 140. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami [07.12.2010]………………………………………………………………………………………………..601 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1139/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniające po raz 141. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami[07.12.2010]………………………………………………………………………………………………….604 DECYZJA RADY 2010/799/WPZiB z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie wsparcia procesu budowy zaufania prowadzącego do utworzenia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni masowego rażenia i środków jej przenoszenia - w ramach wdrażania strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia [12.12.2010]……………………………………………………………………………………….608 Rozporządzenie Komisji (UE) nr 98/2011 z dnia 3 lutego 2011 r. zmieniające po raz 144. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami [03.02.2011]………………………………………………………………………………………………..619 Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie unijnej polityki przeciwdziałania i nadchodzące wyzwania [14.12.2011]………………………………………………………………………………………………………………………………622 terroryzmowi: najważniejsze osiągnięcia Decyzja Rady w sprawie stanowiska Unii w ramach Wspólnego Komitetu UE-Stany Zjednoczone dotyczącego wzajemnego uznawania programu upoważnionego przedsiębiorcy Unii Europejskiej i Partnerstwa celno-handlowego Stanów Zjednoczonych przeciwko terroryzmowi [06.06.2012]….634 Decyzja Rady 2012/422/WPZiB z dnia 23 lipca 2012 r. w sprawie wsparcia procesu prowadzącego do ustanowienia na Bliskim Wschodzie strefy wolnej od broni jądrowych i wszelkich innych rodzajów broni masowego rażenia [23.07.2012]…………………………………………………………………………643 Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 września 2013 r. w sprawie zawieszania wypłaty środków gwarantowanych deponentom spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w przypadku, gdy środki zdeponowane na rachunku zostały zablokowane na podstawie przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu…………………..652 8 Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Wspólnego sprawozdania Komisji i Departamentu Skarbu USA dotyczącego wartości danych dostarczonych w ramach Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów na podstawie art. 6 ust. 6 Umowy między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o przetwarzaniu i przekazywaniu z Unii Europejskiej do Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych do celów Programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów [2013]……………654 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju [11.03.2014]……….676 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady NR 2014/41/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych [03.04.2014]……………………………..699 Decyzja Rady (UE, Euratom) 2015/457 z dnia 17 marca 2015 r. w sprawie uchylenia decyzji Rady 2007/124/WE, Euratom ustanawiającej na lata 2007–2013, jako część ogólnego programu w sprawie bezpieczeństwa i ochrony wolności, szczegółowy program Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa[17.03.2015]….728 Decyzja Rady (WPZiB) 2015/521 z dnia 26 marca 2015 r. dotycząca aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2014/438/WPZiB [26.03.2015]……………………………………………………………………………………………………731 Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/513 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczące wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 790/2014[26.03.2015]………..738 Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/532 z dnia 30 marca 2015 r. zmieniające po raz 228. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z siecią Al-Kaida [30.03.2015]……………………………………………………………………………………………………………………………….745 Wspólny komunikat do Parlamentu Europejskiego i Rady Budowanie zdolności na rzecz bezpieczeństwa i rozwoju - Umożliwienie partnerom zapobiegania kryzysom i zarządzania nimi [28.04.2015]……………………………………………………………………………………………………………………………….747 Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno – Społecznego i Komitetu Regionów Europejska agenda bezpieczeństwa [28.04.2015]………………….763 9 Wstęp luki w im nie systemie bezpieczeństwa, umożliwiającej Terroryzm stał się jednym z największych zagrożeń bezpieczeństwa narodów w XXI wieku. Nie jest już tylko zagrożeniem lokalnym, ale międzynarodowym. Organizacje terrorystyczne nie operują już tylko i wyłącznie w państwach, w których mają swoją siedzibę lub od lat prawadzą akcje terrorystyczne. W celu „zaistnienia” w międzynarodowych mediach, zastraszanie mieszkańców państw zachodnich, powoli coraz to bardziej wychodzą poza swoje tereny (Afryka, Azja – zwłaszcza Bliski Wschód), najczęściej kierując swoją uwagę na Stany Zjednoczone i państwa europejskie (zwłaszcza Unii Europejskiej). W wyniku tych zmian mieszkańcy państw „Zachodu” nie mogą już powiedzieć: „Jesteśmy bezpieczni. Problem terroryzmu nas nie dotyczy!”. Nawet w tych państwach, w których nie doszło do zamachów, ugrupowania terrorystyczne prowadzą nieprzerwaną infiltrację w poszukiwaniu tylko przeprowadzenie zamachu terrorystycznego, ale także pranie brudnych pieniędzy, zdobywanie nowych źródeł dochodów (np. ze sprzedaży narkotyków), albo też pozyskiwaniu nowych członków do swoich ugrupowań. Terroryzm nie jest więc zagrożeniem, które obserwujemy i analizujemy jako widzowie na ekranach telewizorów, zachowując się tak jakbyśmy oglądali hollywoodzki film sensacyjny. Jest zagrożeniem realnym i do tego nieprzewidywalnym. Nawet przy zaangażowaniu najnowszych technologii informatycznych, wszystkich sił wyspecjalizowanych jednostek oraz czujności zwykłych mieszkańców państw, nie jest obecnie możliwe 100 wykrycie zagrożeń terrorystycznych. W celu wykrycia jak największej ilości potencjalnych sprawców zamachów oraz zwalczania organizacji terrorystycznych opracowywane są liczne akty prawne, które mają ułatwić poszczególnym służbom i mieszkańcom państw, skuteczne odnajdywanie i przeciwdziałanie zagrożeniom terrorystycznym. Tylko dzięki nieprzerwanemu aktualizowaniu przepisów prawnych, dostosowanych do panujących w danej chwili warunków, możliwe jest uniknięcie jak największej ilości z nich. Zapraszam do zapoznania się z zawartymi w niniejszej publikacji aktami prawnymi dotyczącymi zjawiska terroryzmu, które zostały sporządzone przez polski rząd oraz międzynarodowe organizacje i Organizacje Narodów Zjednoczonych), dla których walka z terroryzmem stała się fundamentem zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom wszystkich państw na świecie. W zbiorze, w celu lepszego zrozumienia przez Czytelnika informacji zawartych w „głównych” dokumentach dotyczących terroryzmu oraz skali problemu, przedstawiono także dokumenty niezwiązane bezpośrednio ze zjawiskiem terroryzmu. (m.in. Unię Europejską Zapraszam do lektury 10 EUROPEJSKA KONWENCJA o zwalczaniu terroryzmu, sporządzona w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. (Dz. U. z dnia 4 października 1996 r.) W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ podaje do publicznej wiadomości: W dniu 27 stycznia 1977 r. została sporządzona w Strasburgu Europejska konwencja o zwalczaniu terroryzmu w następującym brzmieniu: EUROPEJSKA KONWENCJA o zwalczaniu terroryzmu Państwa członkowskie Rady Europy, sygnatariusze niniejszej konwencji, uznając, że celem Rady Europy jest osiąganie większej jedności jej członków; świadome rosnącego zaniepokojenia wywołanego przez nasilające się przypadki terroryzmu; w zamiarze podjęcia skutecznych działań w celu zapewnienia, by sprawcy takich aktów nie uniknęli ścigania i kary; przekonane, że ekstradycja jest szczególnie skutecznym narzędziem osiągania tego celu; uzgodniły, co następuje: Artykuł 1 Dla celów ekstradycji pomiędzy Umawiającymi się Państwami żadnego z następujących przestępstw nie uważa się za przestępstwo polityczne albo za pozostające w związku z przestępstwem politycznym, albo za przestępstwo popełnione z pobudek politycznych: zwalczaniu bezprawnego a)przestępstwa, którego dotyczy Konwencja o zawładnięcia statkami powietrznymi, sporządzona w Hadze w dniu 16 grudnia 1970 r.; b)przestępstwa, którego dotyczy Konwencja o zwalczaniu bezprawnych czynów skierowanych przeciwko bezpieczeństwu lotnictwa cywilnego, sporządzona w Montrealu w dniu 23 września 1971 r.; c)poważnego przestępstwa polegającego na zamachu na życie, integralność fizyczną lub wolność osób korzystających z ochrony międzynarodowej, w tym przedstawicieli dyplomatycznych; d)przestępstwa polegającego na uprowadzeniu, wzięciu zakładników albo na poważnym bezprawnym zatrzymaniu; e)przestępstwa polegającego na użyciu bomby, granatu, rakiety, automatycznej broni palnej albo bomby w formie listu lub paczki, jeżeli ich użycie zagraża osobom; f)usiłowania popełnienia któregokolwiek z określonych powyżej przestępstw albo współudziału lub pomocnictwa osobie, która popełnia takie przestępstwo lub usiłuje je popełnić. Artykuł 2 1.Dla celów ekstradycji pomiędzy Umawiającymi się Państwami, Umawiające się Państwo może nie uważać za przestępstwo polityczne albo za pozostające w związku z przestępstwem politycznym, albo za przestępstwo popełnione z pobudek 11 politycznych także poważnego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności osoby, polegającego na akcie przemocy innym niż określone w art. 1. 2.To samo dotyczy poważnych przestępstw przeciwko mieniu, innych niż określone w art. 1, jeżeli czyn sprowadził niebezpieczeństwo zbiorowe dla osób. 3.To samo dotyczy usiłowania popełnienia któregokolwiek z określonych powyżej przestępstw albo współudziału lub pomocnictwa osobie, która popełnia takie przestępstwo lub usiłuje je popełnić. Artykuł 3 Przepisy umów ekstradycyjnych i porozumień, mających zastosowanie w stosunkach pomiędzy Umawiającymi się Stronami, w tym przepisy Europejskiej konwencji o ekstradycji, zmienia się w stosunku do tych Stron w stopniu, w jakim nie są one zgodne z niniejszą konwencją. Artykuł 4 W rozumieniu niniejszej konwencji i w zakresie, w jakim przestępstwa określone w art. 1 i 2 nie zostały wymienione w wykazie przestępstw uzasadniających ekstradycję, zawartym w którejkolwiek z umów lub konwencji ekstradycyjnych istniejących pomiędzy Umawiającymi się Stronami, uznaje się je za przestępstwa ekstradycyjne. Artykuł 5 Żadnego z postanowień niniejszej konwencji nie należy interpretować jako nakładającego obowiązek ekstradycji, jeżeli państwo wezwane ma uzasadnione podstawy przypuszczać, że wniosek o ekstradycję za przestępstwo określone w art. 1 lub 2 złożono w celu ścigania lub karania osoby ze względu na jej rasę, religię, narodowość lub poglądy polityczne albo że sytuacja takiej osoby może ulec pogorszeniu ze względu na którąkolwiek z tych okoliczności. Artykuł 6 1.Każda z Umawiających się Stron powinna podjąć kroki, które okażą się konieczne, dla zapewnienia właściwości jej organów sądowych do rozpoznania sprawy o przestępstwo określone w art. 1 w przypadku, gdy podejrzany znajduje się na jej terytorium, a odmawia się wykonania wniosku o ekstradycję złożonego przez państwo, które swoją właściwość opiera na tej samej zasadzie, co prawo państwa wezwanego. 2.Niniejsza konwencja nie wyłącza właściwości któregokolwiek z państw, ustalonej zgodnie z jego prawem wewnętrznym. Artykuł 7 Umawiające się Państwo, na którego terytorium ujęto osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa określonego w art. 1 i które otrzymało wniosek o ekstradycję w warunkach określonych w art. 6 ust. 1, jeżeli odmawia wykonania wniosku, bezwarunkowo i bezzwłocznie kieruje sprawę do właściwych organów ścigania. Organy te podejmują decyzję w taki sam sposób, jak w sprawie o inne poważne przestępstwo, zgodnie z prawem tego państwa. 12 Artykuł 8 1.Umawiające się Państwa zobowiązują się do świadczenia sobie w możliwie najszerszym wymiarze wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, w związku z postępowaniem dotyczącym przestępstw określonych w art. 1 lub 2. Zastosowanie mają przepisy prawa państwa wezwanego dotyczące pomocy prawnej. Niemniej jednak nie można odmówić udzielenia pomocy prawnej wyłącznie na tej podstawie, że złożony wniosek dotyczy przestępstwa politycznego albo pozostającego w związku z przestępstwem politycznym, albo przestępstwa popełnionego z pobudek politycznych. 2.Żadnego z postanowień niniejszej konwencji nie należy interpretować jako nakładającego obowiązek udzielenia pomocy prawnej, jeżeli państwo wezwane ma uzasadnione podstawy przypuszczać, że wniosek o udzielenie pomocy prawnej w związku z przestępstwem określonym w art. 1 lub 2 złożono w celu ścigania lub karania osoby ze względu na jej rasę, religię, narodowość lub poglądy polityczne albo że sytuacja takiej osoby może ulec pogorszeniu ze względu na którąkolwiek z tych okoliczności. 3.Postanowienia umów i porozumień o pomocy prawnej w sprawach karnych, mających zastosowanie w stosunkach pomiędzy Umawiającymi się Stronami, w tym przepisy Europejskiej konwencji o wzajemnej pomocy prawnej w sprawach karnych, zmienia się w stosunku do tych Stron w stopniu, w jakim nie są one zgodne z niniejszą konwencją. Artykuł 9 1.Europejski Komitet Problematyki Przestępczości Rady Europy będzie na bieżąco informowany o stosowaniu niniejszej konwencji. 2.W miarę potrzeby ułatwi on polubowne rozwiązanie wszelkich trudności, jakie mogą powstać przy wykonywaniu niniejszej konwencji. Artykuł 10 1.Wszelkie spory pomiędzy Umawiającymi się Stronami, dotyczące interpretacji lub stosowania niniejszej konwencji, których nie uda się rozwiązać w sposób wskazany w art. 9 ust. 2, na wniosek jednej ze stron sporu poddaje się arbitrażowi. Każda ze stron wyznacza arbitra, a dwaj arbitrzy wybierają sędziego. Jeżeli strona nie wyznaczyła arbitra w terminie trzech miesięcy od daty złożenia wniosku o rozpoznanie sprawy w postępowaniu arbitrażowym, to na wniosek drugiej strony mianuje go Przewodniczący Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Jeżeli Przewodniczący jest obywatelem jednej ze stron sporu, jego obowiązki przejmuje Wiceprzewodniczący Trybunału; jeżeli jednak Wiceprzewodniczący jest także obywatelem jednej ze stron sporu - najstarszy stażem sędzia Trybunału, który nie jest obywatelem jednej ze stron sporu. Taki sam tryb postępowania stosuje się w przypadku, gdy arbitrzy nie mogą uzgodnić wyboru sędziego. 2.Komisja arbitrażowa ustala własny regulamin. Decyzje podejmuje większością głosów. Orzeczenia są ostateczne. Artykuł 11 1.Konwencja jest otwarta do podpisu dla państw członkowskich Rady Europy. Podlega ratyfikacji, przyjęciu lub zatwierdzeniu. Dokumenty ratyfikacyjne, przyjęcia lub zatwierdzenia składa się Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy. 13 2.Konwencja wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od złożenia dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia. 3.W stosunku do państwa, które ratyfikuje, przyjmie lub zatwierdzi konwencję w terminie późniejszym, wchodzi ona w życie po upływie trzech miesięcy od daty złożenia dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia. Artykuł 12 1.Państwo w czasie podpisywania konwencji albo składania dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia może określić terytorium lub terytoria, do których niniejsza konwencja ma zastosowanie. lub 2.Państwo w czasie składania dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia zatwierdzenia albo w dowolnym terminie późniejszym, poprzez oświadczenie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy, może rozszerzyć stosowanie konwencji na inne terytorium lub terytoria określone w tym oświadczeniu, za którego stosunki międzynarodowe odpowiada i w którego imieniu może zaciągać zobowiązania. 3.Oświadczenie złożone zgodnie z przepisami ustępów poprzedzających, w stosunku do terytorium wskazanego w tym oświadczeniu, może być cofnięte poprzez notyfikację skierowaną do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Cofnięcie wywołuje skutek natychmiast lub w terminie wskazanym w notyfikacji. Artykuł 13 1.Państwo w czasie podpisywania konwencji albo składania dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia może oświadczyć, że zastrzega sobie prawo odmowy ekstradycji w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uważa za przestępstwo polityczne, przestępstwo pozostające w związku z przestępstwem politycznym lub przestępstwo popełnione z pobudek politycznych, pod warunkiem że przy ocenie charakteru przestępstwa weźmie pod uwagę wszelkie szczególnie poważne okoliczności sprawy, a zwłaszcza: a)że sprowadziło ono zbiorowe zagrożenie życia, zdrowia i wolności osób albo b)że popełniono je na szkodę osób nie związanych z motywami, dla których je popełniono, albo c)że popełniono je w sposób okrutny lub nieludzki. 2.Państwo może w całości lub częściowo wycofać zastrzeżenie, zgłoszone zgodnie z ustępem poprzedzającym, poprzez oświadczenie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy, które wywołuje skutek od dnia jego złożenia. 3.Państwo, które zgłosiło zastrzeżenie zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, nie może żądać stosowania art. 1 przez inne państwo; może jednak, jeżeli zastrzeżenie było częściowe lub warunkowe, żądać stosowania tego artykułu w zakresie, w jakim samo się nim związało. Artykuł 14 Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą konwencję poprzez pisemne oświadczenie skierowane do Sekretarza Generalnego Rady Europy. Wypowiedzenie wywołuje skutek natychmiast lub w terminie wskazanym w notyfikacji. Artykuł 15 Konwencja przestaje mieć zastosowanie względem Umawiającego się Państwa, które ją wypowie albo które przestaje być członkiem Rady Europy. 14 Artykuł 16 Sekretarz Generalny Rady Europy zawiadamia Państwa członkowskie Rady o: a)podpisaniu konwencji; b)złożeniu dokumentów ratyfikacyjnych, przyjęcia lub zatwierdzenia; c)dacie wejścia w życie konwencji, zgodnie z jej art. 11; d)oświadczeniach i notyfikacjach otrzymanych zgodnie z art. 12; e)zastrzeżeniach zgłoszonych zgodnie z art. 13 ust. 1; f)wycofaniu zastrzeżeń, dokonanym zgodnie z art. 13 ust. 2; g)notyfikacjach otrzymanych zgodnie z art. 14 i dacie wywołania przez nie skutków; h)zaprzestaniu stosowania konwencji, zgodnie z art. 15. Na dowód powyższego niżej podpisani, będąc do tego należycie upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję. Sporządzono w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. w językach angielskim i francuskim, przy czym oba teksty są jednym egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwum Rady Europy. Sekretarz Generalny Rady Europy przekaże uwierzytelnione odpisy każdemu państwu sygnatariuszowi. Po zapoznaniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: -została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych, -jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, -będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej. Dano w Warszawie dnia 13 grudnia 1995 r. jednakowo autentyczne, w 15 OŚWIADCZENIE RZĄDOWE z dnia 22 marca 1996 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, sporządzonej w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. (Dz. U. z dnia 4 października 1996 r.) Podaje się niniejszym do wiadomości, że zgodnie z artykułem 11 ustęp 1 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, sporządzonej w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r., został złożony dnia 30 stycznia 1996 r. Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, jako depozytariuszowi tej konwencji, dokument ratyfikacji wymienionej konwencji przez Rzeczpospolitą Polską. Zgodnie z artykułem 11 ustęp 3 konwencji wchodzi ona w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej dnia 1 maja 1996 r. Jednocześnie podaje się do wiadomości, co następuje: 1.Zgodnie z artykułem 11 ustęp 2 konwencji weszła ona w życie dnia 4 sierpnia 1978 r. 2.Następujące państwa stały się jej stronami, składając dokumenty ratyfikacyjne lub dokumenty przystąpienia w niżej podanych datach: Austria11 sierpnia 1977 r. Belgia31 października 1985 r. Cypr26 lutego 1979 r. Republika Czeska15 kwietnia 1992 r. Dania27 czerwca 1978 r. Finlandia9 lutego 1990 r. Francja21 września 1987 r. Niemcy3 maja 1978 r. Grecja4 sierpnia 1988 r. Islandia11 lipca 1980 r. Irlandia21 lutego 1989 r. Włochy28 lutego 1986 r. Liechtenstein13 czerwca 1979 r. Luksemburg11 września 1981 r. Holandia18 kwietnia 1985 r. Norwegia10 stycznia 1980 r. Portugalia14 grudnia 1981 r. Republika Słowacka15 kwietnia 1992 r. Hiszpania20 maja 1980 r. Szwecja15 września 1977 r. Szwajcaria19 maja 1983 r. Turcja19 maja 1981 r. Wielka Brytania24 lipca 1978 r. 3.Następujące państwa złożyły poniższe zastrzeżenia i oświadczenia: BELGIA Zastrzeżenie zgłoszone w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego w dniu 31 października 1985 r. (oryginał w jęz. francuskim) 16 Rząd belgijski, powołując się na art. 13 ust. 1 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, oświadcza, co następuje: Belgia zastrzega prawo odmowy wydania za jakiekolwiek przestępstwo określone w art. 1, które uzna za przestępstwo polityczne, przestępstwo pozostające w związku z przestępstwem politycznym albo przestępstwo popełnione z pobudek politycznych; w takim przypadku Belgia zobowiązuje się do należytego uwzględnienia przy ocenie charakteru przestępstwa jego szczególnej wagi, a zwłaszcza: a)że spowodowało ono zbiorowe zagrożenie życia, zdrowia lub wolności osób albo b)że jego skutki dotknęły osób nie związanych z motywami przestępstwa, albo c)że przestępstwo popełniono w sposób okrutny lub nieludzki. CYPR Zastrzeżenie i oświadczenie zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 26 lutego 1979 r. (oryginał w jęz. angielskim) Składając dokument ratyfikacyjny, Stały Przedstawiciel oświadcza, że Republika Cypru zgłasza następujące zastrzeżenie, zgodnie z art. 13 ust. 1 konwencji: Rząd Republiki Cypru zastrzega prawo odmowy wydania w stosunku do jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uważa za przestępstwo polityczne ; oraz następujące oświadczenia: a)W związku z art. 7 konwencji oraz zgodnie z cypryjską ustawą z 1979 r. o rozszerzeniu właściwości sądów powszechnych w sprawach niektórych przestępstw o charakterze terrorystycznym (Extension of Jurisdiction of National Courts with respect to certain Terrorist Offences Law of 1979), uchwaloną przez Izbę Przedstawicieli Republiki Cypru w dniu 18 stycznia 1979 r., cypryjskie sądy powszechne mogą rozpoznawać sprawy osób podejrzanych o popełnienie przestępstw określonych w art. 1 konwencji. b)w związku z tym Rząd Republiki Cypru pragnie ponadto powiadomić, że zastrzeżenia i oświadczenia zgłoszone w dniu 22 stycznia 1971 r. przy składaniu dokumentu ratyfikacyjnego Europejskiej konwencji o ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957 r. pozostają w mocy. DANIA Oświadczenie ratyfikacyjnego w dniu 27 czerwca 1978 r. (oryginał w jęz. francuskim) 1. Tymczasowo postanowień konwencji nie stosuje się do Wysp Owczych oraz Grenlandii. 2. Rząd duński, zgodnie z postanowieniami art. 13 konwencji, a także uwzględniając zobowiązania zawarte w tym artykule, zastrzega sobie prawo odmowy wydania w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uznaje za przestępstwo polityczne. FINLANDIA Zastrzeżenie zawarte w dokumencie przyjęcia, złożonym w dniu 9 lutego 1990 r. (oryginał w jęz. angielskim) Rząd Finlandii, zgodnie z postanowieniami art. 13 konwencji, a także uwzględniając zobowiązania zawarte w tym artykule, zastrzega prawo odmowy wydania w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uznaje za przestępstwo polityczne. FRANCJA składania dokumentu zgłoszone w i zastrzeżenie czasie 17 Oświadczenie zgłoszone w czasie podpisywania w dniu 27 stycznia 1977 r. (oryginał w jęz. francuskim) Decydując się na podpisanie w dniu dzisiejszym Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, Rząd kierował się chęcią zamanifestowania swojej solidarności z innymi państwami europejskimi w zwalczaniu zagrożenia, które spowodowało - i nadal powoduje - liczne niewinne ofiary i które słusznie wywołuje wzburzenie opinii publicznej. Podpisanie konwencji jest logicznym następstwem działań podejmowanych od wielu lat, które pozwoliły nam przy różnych okazjach na udoskonalenie przepisów prawa wewnętrznego, a także na ratyfikowanie konwencji haskiej i montrealskiej, dotyczących terroryzmu powietrznego. Jest oczywiste, że skuteczność tej walki należy pogodzić z poszanowaniem podstawowych zasad naszego prawa karnego i naszej konstytucji, która stanowi w preambule, iż Każda osoba prześladowana ze względu na jej działalność na rzecz wolności korzysta z prawa azylu na terytorium Republiki . Jest także jasne, że solidarność, tak podkreślana w niniejszej konwencji Rady Europy, może zaistnieć wyłącznie pomiędzy państwami, które podzielają wspólne ideały wolności i demokracji. Francja uzależnia zatem wykonywanie konwencji od pewnych warunków. Zgłosi ona, w chwili ratyfikowania, konieczne zastrzeżenia uwzględniające powyżej przedstawione obawy i zapewniające, że w żadnym przypadku nie zostaną zagrożone prawa człowieka. Istnieje ponadto kwestia o wielkim znaczeniu dla Rządu: chodzi o sukces prac podjętych przez Dziewiątkę w tej samej dziedzinie w następstwie decyzji Rady Europy z dnia 13 lipca 1976 r. Pragniemy uniknąć ryzyka niezgodności pomiędzy tymi dwoma dokumentami; Rząd nie zamierza zatem ratyfikować konwencji przed zakończeniem prac nad dokumentem Dziewiątki. Podejmowanie działań przeciwko przejawom terroryzmu nie zwalnia nas od zajmowania się problemem politycznym, to jest przyczynami terroryzmu. Pod wieloma względami, w rzeczywistości, prawdziwa walka z nimi jest walką o sprawiedliwy pokój, gwarantujący każdej osobie jej usprawiedliwione prawa. Zastrzeżenie ratyfikacyjnego w dniu 21 września 1987 r. (oryginał w jęz. francuskim). Zastrzeżenie Rząd Republiki Francuskiej oświadcza, że zastrzega sobie prawo odmowy wydania zgodnie z art. 13 ust. 1 konwencji. Oświadczenia: 1. Francja pragnie przywołać, zgodnie z oświadczeniem złożonym w czasie podpisywania konwencji w dniu 27 stycznia 1977 r., że walkę z terroryzmem należy pogodzić z poszanowaniem podstawowych zasad naszego prawa karnego i naszej konstytucji, która stanowi w preambule, iż każda osoba prześladowana ze względu na jej działalność na rzecz wolności korzysta z prawa azylu na terytorium Republiki , a także że wykonywanie Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu nie może powodować ograniczania prawa do azylu. 2. Rząd Republiki Francuskiej oświadcza, że będzie stosował postanowienia Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu wyłącznie do czynów popełnionych po jej wejściu w życie. składania dokumentu chwili i oświadczenia zgłoszone w 18 3. Zgodnie z art. 12 ust. 1 konwencji Rząd Republiki Francuskiej oświadcza, że postanowienia Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu mają zastosowanie do terytoriów departamentów europejskich i zamorskich Republiki Francuskiej. GRECJA Zastrzeżenie zawarte w liście Stałego Przedstawiciela Grecji z dnia 5 września 1988 r., zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym w dniu 6 września 1988 r.1)(oryginał w jęz. francuskim) Grecja oświadcza, na podstawie art. 13 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, że zastrzega sobie prawo, zgodnie z ustępem pierwszym tego artykułu, odmowy wydania za jakiekolwiek przestępstwo określone w art. 1 konwencji, jeżeli podejrzany o popełnienie przestępstwa został oskarżony ze względu na swoją działalność na rzecz wolności. 1)Treść listu: Panie Sekretarzu Generalny, Jak Pan wie, w dniu 4 sierpnia 1988 r. Grecja złożyła dokument ratyfikacyjny Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, sporządzonej w Strasburgu dnia 27 stycznia 1977 r. Jak zaznaczono wprost w dokumencie ratyfikacyjnym, wzmiankowana konwencja została zatwierdzona w Grecji przez ustawę nr 1789/1988, ogłoszoną w Dzienniku Ustaw Nr 133 z dnia 20 czerwca 1988 r. (część A). Otóż w art. 1 tej ustawy, której tekst oryginalny w jęz. greckim przedstawiam w załączeniu, po zwyczajowej formule zatwierdzenia konwencji następuje oświadczenie, że zatwierdzenie nastąpiło z następującym zastrzeżeniem Parlamentu: «Grecja oświadcza, na podstawie art. 13 Europejskiej konwencji o zwalczaniu terroryzmu, że zastrzega sobie prawo, zgodnie z ustępem pierwszym tego artykułu, odmowy wydania za jakiekolwiek przestępstwo określone w art. 1 konwencji, jeżeli podejrzany o popełnienie przestępstwa został oskarżony ze względu na swoją działalność na rzecz wolności». Jest jasne, że wzmianka o ustawie nr 1789/1988, zarówno bezpośrednia, jak i ogólna, zawarta w naszym dokumencie ratyfikacyjnym, odnosi się do całego artykułu 1 tej ustawy, który stanowi jej najważniejszy przepis materialny, a także że w sposób oczywisty zawiera powyższe zastrzeżenie. Zastrzeżenie należy zatem traktować jako nieodłączną część dokumentu ratyfikacyjnego, tak jak stanowi ono integralną cześć wymienionej ustawy zatwierdzającej konwencję. Niestety, na skutek błędu, zastrzeżenie to nie zostało w sposób jasny i szczególny zgłoszone jako takie Sekretariatowi Generalnemu w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego, jak wymaga tego zwykła praktyka w takich przypadkach. Tak więc, w celu naprawy tego błędu, uzupełnienia i wyjaśnienia naszego dokumentu ratyfikacyjnego niniejszym przekazujemy Panu, jako depozytariuszowi konwencji, tekst powyżej przedstawionego zastrzeżenia, które wywoła skutek w dniu, w którym konwencja wejdzie w życie w stosunku do Grecji. Przepraszając za ten błąd, proszę Pana, Panie Sekretarzu Generalny, o przyjęcie wyrazów najwyższego szacunku . HOLANDIA Zastrzeżenie i oświadczenie zawarte w dokumencie przyjęcia złożonym w dniu 18 kwietnia 1985 r. (oryginał w jęz. angielskim) 1. Królestwo Holandii przyjmie konwencję dla Królestwa w Europie. 19 2. W poszanowaniu art. 13 ust. 1 konwencji Królestwo Holandii zastrzega prawo odmowy wydania w odniesieniu do jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1 konwencji, łącznie z usiłowaniem popełnienia takiego przestępstwa i udziałem w jego popełnieniu, jeżeli uzna je za przestępstwo polityczne lub przestępstwo mające związek z przestępstwem politycznym. ISLANDIA Zastrzeżenie zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym, złożonym w dniu 11 lipca 1980 r. (oryginał w jęz. angielskim) Rząd Islandii, zgodnie z postanowieniami art. 13 konwencji, a także uwzględniając zobowiązania zawarte w tym artykule, zastrzega prawo odmowy wydania w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uznaje za przestępstwo polityczne, przestępstwo mające związek z przestępstwem politycznym lub przestępstwo popełnione z pobudek politycznych. MALTA Zastrzeżenia zawarte w liście Pierwszego Wicepremiera oraz Ministra Sprawiedliwości i Spraw Parlamentarnych Malty z dnia 5 listopada 1986 r., wręczonym Sekretarzowi Generalnemu w czasie podpisywania konwencji w tym samym dniu (oryginał w jęz. angielskim) -Rząd Republiki Malty podpisuje niniejszą konwencję z zastrzeżeniem postanowień konstytucji maltańskiej odnoszących się do ekstradycji za przestępstwa o charakterze politycznym; ponadto oświadcza, że zgodnie z art. 13art. 1 ust. 1 konwencji zastrzega prawo odmowy wydania za jakiekolwiek przestępstwo określone w -Rząd Republiki Malty oświadcza ponadto, że nie uważa się za związany postanowieniami art. 2 i zastrzega prawo odmowy udzielenia pomocy prawnej w sprawach karnych, jeżeli władze maltańskie uznają czyn za przestępstwo polityczne, mające związek z przestępstwem politycznym albo przestępstwo popełnione z pobudek politycznych. NIEMCY Oświadczenie zawarte w liście Stałego Przedstawiciela Republiki Federalnej Niemiec z dnia 3 maja 1978 r., wręczonym Sekretarzowi Generalnemu w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego w dniu 3 maja 1978 r. (oryginał w jęz. niemieckim) Ze skutkiem na dzień, w którym konwencja wejdzie w życie w stosunku do Republiki Federalnej Niemiec, będzie ona także miała zastosowanie do Landu Berlina, z zastrzeżeniem praw, obowiązków i przepisów prawa Republiki Francuskiej, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki. W szczególności obywateli Republiki Francuskiej, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki nie będzie można wydać bez zgody właściwego Komendanta Sektora. NORWEGIA Zastrzeżenie zgłoszone w czasie podpisywania konwencji w dniu 27 stycznia 1977 r. (oryginał w jęz. angielskim) Królestwo Norwegii oświadcza, że zastrzega, zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 konwencji, prawo odmowy wydania w odniesieniu do jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, jeżeli uzna je za przestępstwo polityczne, mające związek z przestępstwem politycznym albo popełnione z pobudek politycznych. 20 Królestwo Norwegii nie uważa się za związane postanowieniami art. 8 i zastrzega sobie prawo odmowy wykonania wniosku o udzielenie pomocy prawnej w sprawach karnych w sprawie przestępstwa, które organy norweskie uznają za przestępstwo polityczne, mające związek z przestępstwem politycznym albo popełnione z pobudek politycznych. Zastrzeżenie zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 10 stycznia 1980 r. (oryginał w jęz. angielskim)2) Norwegia oświadcza, że zastrzega sobie prawo odmowy wydania, a także udzielenia pomocy prawnej w sprawach karnych w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uzna za przestępstwo polityczne, przestępstwo mające związek z przestępstwem politycznym albo przestępstwo popełnione z pobudek politycznych; w takim przypadku Norwegia zobowiązuje się do należytego uwzględnienia przy ocenie charakteru przestępstwa jego szczególnej wagi, a w szczególności: a)że spowodowało ono zbiorowe zagrożenie życia, zdrowia lub wolności osób albo b)że jego skutki dotknęły osób nie związanych z motywami przestępstwa, albo c)że przestępstwo popełniono w sposób okrutny lub nieludzki. 2)Niniejsze zastrzeżenie zastępuje zastrzeżenie zgłoszone w czasie podpisywania konwencji. PORTUGALIA Zastrzeżenie zgłoszone w czasie podpisywania konwencji w dniu 27 stycznia 1977 r. (oryginał w jęz. francuskim) Portugalia, jako państwo wezwane, nie uwzględni wniosku o ekstradycję, jeżeli przestępstwa zagrożone są karą śmierci w państwie wzywającym, zgodnie z art. 11 Europejskiej konwencji o ekstradycji, której Portugalia nie jest stroną.3) Portugalia podpisuje niniejszą konwencję z zastrzeżeniem gwarancji i przepisów konstytucyjnych odnoszących się do zakazu wydawania z powodów politycznych. Zastrzeżenie zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 14 grudnia 1981 r. (oryginał w jęz. francuskim) Jako państwo wezwane Portugalia nie uwzględni wniosku o ekstradycję, jeżeli przestępstwa zagrożone są w państwie wzywającym karą śmierci, karą dożywotniego pozbawienia wolności lub środkiem polegającym na dożywotnim pozbawieniu wolności. 3)Portugalia stała się stroną Europejskiej konwencji o ekstradycji od dnia 25 kwietnia 1990 r. SZWAJCARIA Zastrzeżenie zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 19 maja 1983 r. (oryginał w jęz. francuskim) Szwajcaria oświadcza, że zastrzega sobie prawo odmowy wydania w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uzna za przestępstwo polityczne, przestępstwo mające związek z przestępstwem politycznym albo przestępstwo popełnione z pobudek politycznych; w takim przypadku Szwajcaria zobowiązuje się do należytego uwzględnienia przy ocenie charakteru przestępstwa jego szczególnej wagi, a w szczególności: a)że spowodowało ono zbiorowe zagrożenie życia, zdrowia lub wolności osób albo b)że jego skutki dotknęły osób nie związanych z motywami przestępstwa, albo 21 c)że przestępstwo popełniono w sposób okrutny lub nieludzki. SZWECJA Zastrzeżenie zawarte w liście Ministra Spraw Zagranicznych Szwecji z dnia 11 lipca 1977 r., wręczonym Sekretarzowi Generalnemu w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego w dniu 15 września 1977 r. (oryginał w jęz. angielskim) Rząd szwedzki zgodnie z postanowieniami art. 13 konwencji, a także uwzględniając zobowiązania zawarte w tym artykule zastrzega prawo odmowy wydania w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uznaje za przestępstwo polityczne. WIELKA BRYTANIA Oświadczenie zawarte w dokumencie ratyfikacyjnym złożonym w dniu 24 lipca 1978 r. (oryginał w jęz. angielskim) Rząd Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, po rozważeniu konwencji, niniejszym potwierdza ją i ratyfikuje w odniesieniu do Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, wysp Jersey, Guernsey i Man. Oświadczenie zawarte w liście Stałego Przedstawiciela Wielkiej Brytanii z dnia 17 listopada 1988 r., zarejestrowanym w Sekretariacie Generalnym w dniu 21 listopada 1988 r. (oryginał w jęz. angielskim) Mam zaszczyt poinformować, zgodnie z art. 12 ust. 2 konwencji, że Rząd Wielkiej Brytanii niniejszym rozszerza stosowanie tej konwencji na Gibraltar. WŁOCHY Zastrzeżenie zgłoszone w czasie podpisywania w dniu 27 stycznia 1977 r., a następnie potwierdzone w czasie składania dokumentów ratyfikacyjnych w dniu 28 lutego 1986 r. (oryginał w jęz. francuskim) Włochy oświadczają, że zastrzegają sobie prawo odmowy wydania, a także udzielenia pomocy prawnej w sprawach karnych w przypadku jakiegokolwiek przestępstwa określonego w art. 1, które uznają za przestępstwo polityczne, przestępstwo mające związek z przestępstwem politycznym albo przestępstwo popełnione z pobudek politycznych; w takim przypadku Włochy zobowiązują się do należytego uwzględnienia przy ocenie charakteru przestępstwa jego szczególnej wagi, a w szczególności: a)że spowodowało ono zbiorowe zagrożenie życia, integralności fizycznej lub wolności osób albo b)że jego skutki dotknęły osób nie związanych z motywami przestępstwa, albo c)że przestępstwo popełniono w sposób okrutny lub z nienawiści. 4.Informacje o państwach, które w terminie późniejszym staną się stronami konwencji, oraz o innych zmianach można uzyskać w Departamencie Prawno- Traktatowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych. 22 ułatwiających specjalistycznej Wspólne działanie z dnia 15 października 1996 r. przyjęte przez Radę na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej dotyczące utworzenia i utrzymywania spisu na temat szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności i wiedzy współpracę antyterrorystyczną między Państwami Członkowskimi Unii Europejskiej (96/610/WSiSW) RADA UNII EUROPEJSKIEJ, uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. K.3 ust. 2 lit b), uwzględniając inicjatywę Zjednoczonego Królestwa, powołując się na to, że na podstawie art. K.1 ust. 9 Traktatu współpraca policyjna do celów zapobiegania terroryzmowi i jego zwalczania jest uważana za przedmiot wspólnego zainteresowania Państw Członkowskich, a także mając na uwadze, co następuje: w swej deklaracji w sprawie terroryzmu przyjętej w dniach 15 i 16 grudnia 1995 r. Rada Europejska oświadczyła, celu przeciwdziałania działalności jej skutecznego zwalczania zachodzi potrzeba dokładnego terrorystycznej koordynowania działań między Państwami Członkowskimi; Rada uważa, iż pomimo, że ma już miejsce rozległa i skuteczna współpraca między wszystkimi za przeciwdziałanie terroryzmowi, to powinny one wciąż poszukiwać sposobów doskonalenia tej współpracy; krajowe agencje antyterrorystyczne, w odpowiedzi na coraz to różne zagrożenia terrorystyczne, w obliczu których stoją Państwa Członkowskie, rozwinęły obszary szczególnych uprawnień, umiejętności i zasobów informacyjnych, które co do zasady powinny być udostępniane, na wniosek Państw Członkowskich, właściwym grupom we wszystkich innych Państwach Członkowskich, w takim zakresie i wówczas, gdy są im potrzebne; utworzenie i utrzymanie spisu na temat tych obszarów szczególnych uprawnień, umiejętności i zasobów informacyjnych zapewniłoby szerszy i łatwiejszy dostęp do nich agencjom we wszystkich Państwach Członkowskich, wspomagając możliwości Państw Członkowskich w zakresie zwalczania terroryzmu; Członkowskich odpowiedzialnymi agencjami Państw i że w 23 jeden rok, za trwającej kompletowanie, utrzymywanie spis, którego utworzenie przewiduje niniejsze wspólne działanie, nie jest pomyślany jako zastąpienie lub osłabienie jakichkolwiek już istniejących dwustronnych lub wielostronnych rozwiązań dotyczących współpracy w zakresie przeciwdziałania terroryzmowi, ani jako instrument wymiany informacji operacyjnych, ani też nie wymaga tworzenia żadnych nowych struktur w ramach Rady, PRZYJMUJE NINIEJSZE WSPÓLNE DZIAŁANIE: Artykuł 1 1. Rada wyznacza niniejszym Zjednoczone Królestwo jako odpowiedzialne, w fazie wstępnej i rozpowszechnianie spisu na temat szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności oraz ekspertyz, zwanego dalej spisem . W okresie późniejszym zadanie to będzie objęte zakresem zobowiązań Państwa Członkowskiego pełniącego funkcję przewodniczącego. 2. Wyznaczone Państwo Członkowskie wyznacza konkretny urząd do zestawiania, utrzymywania i rozpowszechniania spisu, zwany dalej zarządzającym spisem . Artykuł 2 1. Państwa Członkowskie przesyłają zarządzającemu spisem swoje części tekstu celem włączenia ich do spisu. 2. Zarządzający spisem zestawia treść spisu na podstawie części jego tekstu otrzymanych od Państw Członkowskich. 3. Przygotowując swoje części tekstu do spisu Państwa Członkowskie w pełnym zakresie uwzględniają zasady bezpieczeństwa i ochrony ustanowione przez każde z Państw Członkowskich. 4. Zarządzający spisem jest następnie odpowiedzialny za dokładne wprowadzanie do spisu wszelkich zmian informacji otrzymywanych od Państw Członkowskich oraz za zwracanie uwagi Państw Członkowskich na te zmiany i uzupełnienia. 5. Zarządzający spisem jest odpowiedzialny za prowadzenie statystyki na użytek spisu i przygotowanie dwa razy do roku sprawozdania dla Rady ze skuteczności funkcjonowania tego programu. Artykuł 3 1. Każde Państwo Członkowskie przekazuje do zamieszczenia w spisie wykaz wszelkich szczególnych uprawnień antyterrorystycznych, umiejętności oraz wiedzy fachowej, i których udostępnienie wszystkim Państwom Członkowskim uważa za wskazane. i uzupełnień na podstawie dalszych jakie rozwinęło 24 2. Uzyskane od Państw Członkowskich informacje, które mogłyby być najwygodniej sporządzane według wzoru uzgodnionego w ramach Rady, zawierają co najmniej dostatecznie dokładny opis każdego z poszczególnych uprawnień, umiejętności lub wiedzy fachowej, pozwalający właściwym agencjom w Państwach Członkowskich na dokonanie uzasadnionej oceny ich potencjalnej przydatności w wykonywaniu przez nie swych obowiązków związanych z walką z terroryzmem. Informacje wskazują także dokładnie szybki i bezpośredni sposób nawiązywania odpowiednich kontaktów, wraz z podaniem placówki oferującej dane kompetencje, umiejętności lub zasoby wiedzy, albo centralnego punktu kontaktowego w danym Państwie Członkowskim. 3. Państwa Członkowskie są odpowiedzialne za aktualizowanie, jeżeli jest to konieczne, szczegółów dotyczących sposobu kontaktowania się. 4. Państwa Członkowskie mogą w każdym czasie dostarczać dodatkowe dane do wprowadzenia do spisu, albo poprosić o wycofanie zapisów ze spisu. 5. Żadne dane osobowe, poza nazwiskami osób kontaktowych i szczegółami dotyczącymi kontaktów wymaganych dla funkcjonowania programu, nie są zamieszczane w spisie. Artykuł 4 1. Każde Państwo Członkowskie posiada kopię spisu. Każda z odpowiednich agencji w Państwie Członkowskim, która życzy sobie skorzystać z poszczególnych uprawnień wymienionych w spisie, zwraca się do właściwego punktu kontaktowego Państwie Członkowskim, które zamieściło stosowną informację. informacje na temat 2. Państwo Członkowskie, które przekazało do spisu uprawnień, umiejętności lub zasobów informacyjnych, może w konkretnym przypadku uchylić się od ich udostępnienia, jeżeli wymagają tego okoliczności. 3. Państwa Człon
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Terroryzm. Wybór dokumentów źródłowych
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: