Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00130 009711 7505455 na godz. na dobę w sumie
Timarion albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane - ebook/pdf
Timarion albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 120
Wydawca: Uniwersytet Śląski Język publikacji: polski
ISBN: 978-8-3801-2336-6 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> inne >> inne
Porównaj ceny (książka, ebook (-22%), audiobook).

Timarion to anonimowa dwunastowieczna bizantyńska satyra opowiadająca o podróży tytułowego bohatera do Hadesu. Timarion, straciwszy w wyniku choroby jeden z czterech płynów, niezbędnych według Hippokratesa do życia, niesłusznie zostaje uznany za zmarłego. W wyniku złożonej apelacji, podziemni sędziowie uznają go za żywego i odsyłają na ziemię.

Tekst satyryzuje dwunastowiecznych  intelektualistów, bizantyńskie sądy, wiarę w antyczne teorie medyczne, wykorzystując do tego cały arsenał cytatów, nawiązań i motywów zaczerpniętych z literatury antycznej.

Tłumaczenie zostało poprzedzone obszernym wstępem i opatrzone przypisami, których celem jest przybliżenie Czytelnikowi realiów dwunastowiecznego Konstantynopola.

W wersji elektronicznej poprawki z erraty zostały wprowadzone do tekstu.

Artykuł o książce ukazał się w czasopiśmie „Gazeta Uniwersytecka UŚ” nr 8 (228) maj 2015, s. 14–15 (Maria Sztuka: Mistrzowie czy naśladowcy)

Znajdź podobne książki

Darmowy fragment publikacji:

albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane C M Y CM MY CY CMY K 2 8012-336-6 albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane NR 3232 albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane przetłumaczyli i komentarzem opatrzyli Przemysław Marciniak i Katarzyna Warcaba wstępem poprzedził Przemysław Marciniak Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego • Katowice 2014 Redaktor serii: Bibliotheca Byzantina Przemysław Marciniak Recenzent Krystyna Bartol Praca powstała w ramach grantu MNiSW nr N N103 062538 „Dwunastowieczna satyra bizantyńska Timarion – wstęp, tłumaczenie, komentarz” Na okładce wykorzystano fragment dwunastowiecznej ikony z klasztoru świętej Katarzyny, przedstawiającej „Drabinę do raju” Redaktor Magdalena Białek Projekt okładki i stron działowych Aleksandra Gaździcka Korektor Aleksandra Gaździcka Łamanie Paulina Dubiel Copyright © 2014 by Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego Wszelkie prawa zastrzeżone ISSN 0208-6336 ISBN 978-83-8012-335-9 (wersja drukowana) ISBN 978-83-8012-336-6 (wersja elektroniczna) Wydawca Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego ul. Bankowa 12B, 40-007 Katowice www.wydawnictwo.us.edu.pl e-mail: wydawus@us.edu.pl Wydanie I. Ark. druk. 7,5. Ark. wyd. 5,5. Papier Alto 80 g, vol. 1.5  Cena 20 zł (+ VAT) Druk i oprawa: „TOTEM.COM.PL Sp. z o.o.” Sp.K. ul. Jacewska 89, 88-100 Inowrocław Spis streści Część I Wstęp ~ 7 ~ Manuskrypt, wydania i tłumaczenia ~ 9 ~ Autor! Autor! – twórca i chronologia ~ 11 ~ Czy to jawa czy to sen – o czym jest Timarion? ~ 16 ~ The Madness of Genre – Timarion czyli co? Kontekst literacki utworu ~ 19 ~ Timarion i bizantyńskie poczucie humoru ~ 34 ~ Tłumaczenie ~ 48 ~ Część II Tłumaczenie i komentarz ~ 51 ~ Wstęp Manuskrypt, wydania i tłumaczenia Dwunastowieczny bizantyński tekst „Timarion” został przekazany w całości w jednym manuskrypcie – Vat. gr. 87 (dawniejsze oznaczenie gr. 99), pochodzącym z X I V / X V wieku1. Manuskrypt zawiera głównie dzieła Lukiana – 149 dialogów, ff. 007–470v, Timarion jest ostatnim z „Lukia- nowych” tekstów, jednak, jak wykazał Diether Roderich Reinsch, wyraźne oddzielenie Timariona od reszty utworów, wskazuje na to, że skryba miał świadomość odrębności przepisywanego utworu2. Niewielki fragment tekstu został też przekazany w manuskrypcie Theol. gr. 222, znajdują­ cym się w Austriackiej Bibliotece Narodowej (fol. 193v). W czasie wojen napoleońskich kodeks watykański trafił do Paryża, skąd powrócił do Rzymu około 1814 roku. Editio princeps było dziełem Carla Benedicta Hase, który przygo­ towywał katalog manuskryptów greckich znajdujących się w tym czasie w Bibliotece Cesarskiej w Paryżu. Hase uznał tekst za na tyle interesujący (co w przypadku bizantyń­ 1 Zob. M. Wittek: Liste des manuscripts de Lucien. „Scriptorium” 1952, T. 6, s. 316, 322. Manuskrypt zawiera także utwory Pawła Silencjariusza oraz Flawiusza Filostrata. M. Wittek i korzystający z jego prac późniejsi badacze nie wspominają o zachowanym w Wiedniu excerptum z Ti- mariona. We Wstępie wykorzystano zmienione i poszerzone fragmenty artykułu P. Marciniak: Gdzie się podziały tamte dowcipy niezapomniane? Antyczne korzenie bizantyńskiego poczucia humoru. „Symbolae Philologo­ rum Posnaniensium Graecae et Latinae” 2012, Vol. 20 / 2, ss. 113–122. 2 R.D. Reinsch: Zum überlieferten Text des Timarion. In: Studien zur Geschichte und Kultur des Altertums. N.F. 1, Bd. 4: ΦΙΛΟΦΡΟΝΗΜΑ Festschrift für Martin Sicherl zum 75. Geburstag. Hrsg. D. Harlfinger. Paderborn−München−Wien−Zürich 1990, s. 162. ~ 9 ~ skich tekstów nie było tak oczywiste), że przygotował jego wydanie wraz z łacińskim tłumaczeniem3. Timarion ukazał się w 1813 roku w Notices et extraits de manuscripts (Vol. 9, fasc. 2). Hase wydał go razem z dwoma innymi tekstami, z których jednym była bizantyńska satyra – Podróż Mazarisa do Hadesu, pochodząca z początku XV wieku. Od tego czasu utwory te będą bezustannie porównywane i zestawiane przede wszystkim ze względu na motyw katabazy, który w obu tekstach odgrywa istotną rolę. W 1860 obie satyry wydał Adolf Elissen4, a XX wiek przyniósł wydanie Mac­ leoda, który umieścił Timariona w tomie czwartym (Libri adulterini) oksfordzkiego wydania dzieł Lukiana5. Pierwsze, dziewiętnastowieczne, tłumaczenie satyry było przekładem na język łaciński. Niemieckie tłumacze­ nie towarzyszyło wydaniu Elissena (1860). Na następne przekłady trzeba było czekać prawie 100 lat, w 1953 roku ukazało się tłumaczenie na język rosyjski S. Poljakowej i I.W. Felenkows kiej. W 1974 roku włoski przekład wraz z komentarzem opublikował Roberto Romano (przekład został przedrukowany w antologii satyry bizantyńskiej pod redakcją tego samego uczonego w 1999 roku). W roku 1984 kanadyjski uczony Barry Baldwin wydał przekład saty­ ry z obszernymi objaśnieniami (w których często zresztą polemizował z wcześniejszym tekstem Romano). W 2001 roku opublikowany został nowogrecki przekład Petrosa Wlachakosa, a rok później tłumaczenie na serbski Slađany Milinković. 3 Dzieje wydań Timariona streszczają H.F. Tozer: Byzantine Satire. „The Journal of Hellenic Studies” 1881, Vol. 2, ss. 234–235, a także Ro­ berto Romano w Pseudo-Luciano: Timarione. Testo critico, introduzione, traduzione, commentario e lessico. Ed. R. Romano. Napoli 1974, ss. 39–41. 4 Timarion’s und Marazis’ Fahrten in den Hades. Nach Hase’s und Boissonade’s Recension und erster Ausgabe des Textes. In: Analekten der mittel- und nuegrischischen Literatur. Bd. 4. Hrsg. A. Elissen. Leipzig 1860. Fragment tekstu został opracowany i opatrzony komentarzem przez Nigela Wilsona, por. N. Wilson: An Anthology of Byzantine Prose. Berlin–New York 1971. 5 Lucian: Opera. T. 4. Ed. M.D. Macleod. Oxford 1987. ~ 10 ~ albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane C M Y CM MY CY CMY K 2 8012-336-6
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Timarion albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: