Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00513 006836 12233910 na godz. na dobę w sumie
Tragiczne skutki magii i czarów - ebook/pdf
Tragiczne skutki magii i czarów - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: Monumen Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-65624-70-3 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> religia i rozwój duchowy >> duchowość
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Magia i czary to pojęcia, które kojarzą się współczesnemu człowiekowi z epoką starożytną i średniowieczem, a także z brakiem wiedzy naukowej i wiarą w zabobony.

Taki stereotyp okazuje się jednak mylący. Niniejsza książka naświetla problem magii i czarów w kilku ważnych punktach: pokazuje realną skuteczność magii, co dowodzi, że stoją za nią złe moce. Dochodzą do tego przykłady tragicznych skutków zawierania układów ze złymi duchami. Z magią związany jest także nierozłącznie duch zemsty i nienawiści, który stale wprowadza złe relacje między ludźmi.

Magia i czary to centrum okultyzmu, za którym ukryte jest bałwochwalstwo i służba szatanowi, poplecznikowi wszelkiego zła. Magia zawsze albo wypiera wiarę religijną, albo ją wypacza, powodując chociażby fałszywe rozumienie sakramentów świętych (na wzór tabletki, którą wystarczy połknąć, by ból minął). Myślenie magiczne szczególnie w sferze religijnej sprowadza Boga – Osobę do ułomnego, złośliwego bożka lub ślepej kosmicznej siły. Nie może więc być mowy o autentycznej i żywej relacji Osoby (Boga) do osoby (człowieka) – można co najwyżej zastanawiać się w jaki sposób, jakim rytuałem podporządkować sobie owe boskie (bezimienne) moce.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Opracowanie redakcyjne Monumen Sp. z o.o. Projekt okładki Helena Żurawska Zdjęcia thinkstock. Autor Studio-Annika Skład i łamanie Anna Szarko Korekta Redakcja Monumen Copyright© 2018 by Wydawnictwo Monumen All rights reserved ISBN 978-83-65624-70-3 Wydawnictwo Monumen os. Przemysława 16A/6 61-064 Poznań www.miesiecznikegzorcysta.pl Zamówienia Księgarnia ludzi wolnych tel. 22 266 80 20 sklep@miesiecznikegzorcysta.pl www.monumen.pl SpiS treści Wprowadzenie. Meandry magii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .7 Duch zemsty – korzeń czarnej magii. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 31 Kielich Pana czy kielich demonów? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .39 Uprawiali czary . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .47 Pomoc osobom uwikłanym w magię . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .54 Ryba i demon. Uwalnianie od złych duchów w starożytnym Izraelu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .62 Czarnoksiężnik i bogini-czarodziejka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .69 Czary i hiszpańska inkwizycja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .77 O polowaniach, stosach i czarnej legendzie . . . . . . . . . . . . . . . . . .84 „Młot na czarownice”. O obronie przed czarami . . . . . . . . . . . . . .95 Rozmowa o magii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .104 O magii i zabobonach. Posługa egzorcysty na Ukrainie . . . . . . . 114 5 Z czarownicami miałem kilka spotkań… . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118 Biskup egzorcysta . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .140 Czarownice – atrakcyjność zła? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 148 WproWadzenie Meandry Magii Termin „magia” (po grecku mageia) wiąże się ze słowem „magos”, wywodzonym od „magu”, które jest określeniem członków pierwotnie medyjskiej kasty kapłańskiej w  Iranie. Obok pozytywnego począt- kowo znaczenia „mędrzec” i  „nauczyciel” przybrało ono z  czasem także sens negatywny: „oszust” i  „czarownik”. Słowo „magia” ozznacza zarówno różne zjawiska zrytu- alizowanych systemów religijnych, kulturowych i  społecz- nych („czary”), jak i  czynności i  zachowania, za pomocą których ludzie próbują wpłynąć na rzeczy i zdarzenia pozo- stające normalnie poza sferą ich oddziaływania. J.G. Frazer twierdził, że magia jest etapem przedreligijnym w ewolucji społecznej. E.B. Taylor określał ją jako pseudonaukę, która głosi, że czynności magiczne i zakładany przez nie cel po- zostają w  związku przyczynowo-skutkowym, podczas gdy w rzeczywistości istnieje między nimi tylko bliskość idei. i i g a M y r d n a e M . e i n e z d a W o r p W 7 Różnicę między magią a  religią upatrywano w  tym, iż religia zmierza do konkretnych celów, a  magia jest celem samym w  sobie, nie wyznacza innych celów (B. Mali- nowski). Zwracano uwagę, iż religia buduje wspólnotę, a  magia ma nastawienie egoistyczne i  nikłą przydatność społeczną (E. Durkheim). Pośród cech magii wymienia się cztery zasadnicze: • magia jest praktykowana przy użyciu sił pozazmy- słowych; • uprawiający magię ma na celu podporządkowanie i  zdominowanie innych osób podczas ceremonii i obrzędów magicznych; • praktykujący magię może podczas trwania ce- remonii i  obrzędów starać się oddziaływać na świat zwierzęcy i  roślinny lub zdobyć nad nim panowanie; • parający się magią próbują za pomocą ceremonii i obrzędów zapanować nad światem nieorganicznym. Wymienia się kilka rodzajów magii: • magia przedmiotowa (kontaktowa) ma zapewniać uzyskanie wpływu na los człowieka za pośrednic- twem jakiejś jego części – kawałka kości, włosów, paznokci lub fragmentu ubrania; • magia zaraźliwa (partycypacyjna, przenośna) od- działuje przez kontakt z  naładowanymi mocą przedmiotami, zwierzętami czy roślinami, których dotknięcie lub trzymanie powoduje przekazanie tej 8 Tragiczne skuTki magii i czarów mocy danej osobie; przykładem tego zabiegu ma- gicznego może być noszenie zęba lwa, „zawierają- cego moc” tego zwierzęcia; • magia „sympatyczna” (mimetyczna, imitacyjna, ho- meopatyczna, analogiczna) występuje wówczas gdy związek magiczny zawiązuje się w wyniku imitacyj- nych zdolności osoby ludzkiej, np. myśliwy rysując na piasku rysunek swojej zdobyczy i uderzając weń, chce sobie zapewnić udane łowy; • magia gnozeologiczna wpływa na sferę intelektu- alną; aby uprawiać tę magię, trzeba wiele się na- uczyć, np. magicznej konstelacji wszechświata i pra- wideł rządzących ich zharmonizowaniem. Do form magii zalicza się zazwyczaj: • wywoływanie choroby lub uzdrowienie; • magię miłości oraz nienawiści; • magię prześladowczą i obronną; • rzucanie i odwoływanie zaklęć; • magię śmierci. Można wyróżnić cztery zasadnicze elementy struktu- ralne magii: • przedmioty używane do obrzędu magicznego (np. napoje, amulety i talizmany); • magiczne słowa i formuły; • • uwarunkowania, którym podlega mag dokonujący ryt magiczny; obrzędów. 9 WproWadzenie. Meandry Magii Rytuały magiczne wyrażają magiczne podejście do rze- czywistości, a  wynikają z  odwiecznej tęsknoty człowieka za ingerencją w  przeznaczenie. U  podstaw magii nie leży wiara, zaufanie i nadzieja na wysłuchanie, lecz „tajemna” wiedza na temat automatycznych związków oddziaływania. Najstarsze źródła traktujące o  magii to chaldejskie ta- bliczki ceglane i  papirusy egipskie. W  British Museum w  Londynie przechowywane są gliniane tabliczki z  frag- mentami dzieła magicznego spisanego w języku asyryjskim na rozkaz króla Assurbanipala w 870 r. przed Chr. Wiemy również, że już za króla Sargona I  (3800 lat przed Chr.) notowano dane astrologiczne. Podstawą magii chaldejsko- -babilońskiej była wiara – obok oddawania czci bogom nieba, ziemi, wody, miast itp. – w niezliczone duchy przy- rody (żywiołów), nad którymi mają władzę zaklęcia (apsu). Do najważniejszych staroegipskich pism magicznych należą „Księga zmarłych” i tzw. papirus magiczny Harrisa. W papirusach egipskich, podobnie jak w rękopisach grec- kich, zawarta jest w zgodnym brzmieniu podstawa później- szej alchemii, wyrażona słowami przypisywanymi Herme- sowi: Tego, czego oczekujesz, nie osiągniesz, jeżeli ciałom nie odbierzesz ich stanu cielesnego i jeżeli substancji bezcielesnych nie zdołasz przekształcić w ciała. Alchemia dostała się do Europy poprzez uczonego arab- skiego Gebera w  VIII w. po Chr., pierwotnie jako „chemia przyrody” (Ul-khemi). Wielki wpływ na kulturę umysłową społeczeństw miała starożytna astrologia ptolemeuszowska, 10 Tragiczne skuTki magii i czarów zaliczająca do „planet” także Słońce i Księżyc. Według Pto- lemeusza każdy dzień w tygodniu podlega „wpływom” innej planety: Słońce ma „rządzić” niedzielą, Księżyc – poniedział- kiem, Mars – wtorkiem, Merkury – środą, Jowisz – czwart- kiem, Wenus – piątkiem, a Saturn – sobotą. Ślady tego prze- konania przechowały się do dziś w  nazwach kolejnych dni tygodnia m.in. w języku łacińskim, francuskim czy angielskim. Oprócz magii szeroko dostępnej, spisanej i  przekazy- wanej, istniała jeszcze magia ściśle tajemna, czego śladem są informacje o  słynnej wyroczni w  Delfach, wyroczni Zeusa w  Dodonie, 22 świątyniach Apollina i  wieszczeniu „przy pomocy” duchów ludzi zmarłych. Arabowie rozróżniali magię boską, działającą siłą świę- tych słów i talizmanów, oraz magię diabelską, która wzywa „dżiny”. Na tej samej zasadzie niektórzy wyróżniają „magię białą” (przynoszącą korzyść) i „magię czarną” (działającą na szkodę). Mówi się także o magii pozytywnej (wywołującej jakieś wydarzenie) i negatywnej (zapobiegającej czemuś). Wszystko, co Kościół w swej historii odrzucał jako po- gańskie, nieczyste i  bezbożne, znajdowało schronienie w magii. Synod w Leptines we Flandrii (VIII w.) w doku- mencie „Indiculus superstitionum et paganiarum” wyliczał niedozwolone praktyki tamtego czasu: bezbożnicy odwie- dzali miejsca niegdyś „uświęcone” pogańskim kultem, skła- dali bóstwom ofiary, ciągnęli losy, odprawiali wróżby, spo- rządzali idole. Papież Grzegorz III zakazał składania ofiar u źródeł i drzew, czynienia uroków, wróżb. 11 WproWadzenie. Meandry Magii Mistrzami zachodniej magii stali się także Żydzi, którzy już w II w. posiadali całą bibliotekę apokryfów o treści magicznej, a w średniowieczu rozwinęli ruch kabalistyczny. W Kabale, w dwóch księgach hebrajskich: „Sefer Jecira” („Księga Stwo- rzenia”) i  „Zohar” („Blask”), świat jawi się jako królestwo Boga jedynego i  niepojętego, objawionego w  dziesięciu atrybutach (sefirot), stojącego ponad walką, którą wydały sobie nawzajem moce niebieskie i siły piekielne. Ruch kaba- listyczny czynił z człowieka – stworzonego na obraz wszech- mocnego Boga – czarnoksiężnika zdolnego również do two- rzenia, lecz na mniejszą skalę niż Bóg. Myśl i  Głos Boży, które wyrażają się w liczbach i literach, powołały wszystkie rzeczy z nicości, stąd formuły, figury i kombinacje arytme- tyczne mają rzeczywistą skuteczność. Kabała z  Prowansji, gdzie powstała w XIII w., przeniosła się do Hiszpanii, póź- niej zaś rozpowszechniła się w całej Europie. W XV w. Izaak Lorin stworzył w Jerozolimie rytuał kabalistyczny całkowicie bazujący na symbolice. Popularność Kabały była bardzo duża. Dante w „Boskiej komedii” użył kabalistycznej symbo- liki opartej na wielokrotności liczby 3. Agrippa z Nettesheim (XVI w.), łącząc Kabałę z doktryną tajemną, pisał: Czary to związek lub urok, który z umysłu czarownika przechodzi przez oczy osoby czarowanej do jej serca, jest narzędziem ducha […]. Paracelsus (1493–1541) uważał, że „magnale” – siła przycią- gania magnesu – jest powszechną właściwością natury i „flu- idem życia”, nowym wcieleniem duszy świata. Twierdził, że człowiek ma w sobie magnetyzm, emituje i przyjmuje drgania 12 Tragiczne skuTki magii i czarów dobre i złe. W ten sposób może rzucać urok lub tworzyć ma- gnetyczne talizmany – naczynia przechowujące wpływy nieba. W dziele „Archidoxis” podał recepturę maści, która goi rany na odległość i „maści mieczowej”, którą wystarczy smarować klingę, aby wygoić rany nią zadane. Demonologia średniowieczna znała szereg różnych podań tłumaczących rzeczywistość zakrytą przed oczami człowieka. Jednym z nich była legenda żydowska, bardzo wówczas popularna, o demonie żeńskim o imieniu Lilith, znanym wcześniej jako „demonica” sumeryjska i  babi- lońska. Lilith została stworzona przez Boga z prochu ziemi jeszcze przed Ewą. Według legendy była pierwszą żoną Adama. Zbuntowawszy się przeciw małżeńskiej władzy Adama i ciągłej jego dominacji, odleciała na brzegi Morza Czerwonego, gdzie wskutek współżycia z pożądliwymi dia- błami codziennie rodziła ponad sto demonów zwanych lilit lub lilim. Lilim, jak opowiadano, ukazywały się mężczy- znom w godzinach ciemności, przybierały postać pięknych kobiet i obcując z nimi, pozbawiały ich sił życiowych. Inne lilim atakowały dzieci, „wysysały ich oddech”, pożerały wnętrzności. Być może w tych okrutnych opowieściach są źródła historii o wampirach. Wyobrażenia związane z  lilim zmieszały się z  folk- lorem Grecji i Rzymu, dając w efekcie wiarę w stworzenia zwane striges (strzygi?). Były to ptaki o kobiecych piersiach, z  których ciekło trujące mleko. Karmiły nim pozbawione opieki niemowlęta, uśmiercając je w  ten sposób. Długo 13 WproWadzenie. Meandry Magii utożsamiano striges z  sowami. Pochodzące z  XVI w. an- gielskie słowo określające człowieka poddanego czarom brzmiało owlblasted – „osowiały”. Lilith nabrała pewnego znaczenia w nowoczesnej magii związanej z  satanizmem. W  Stanach Zjednoczonych ist- nieje „Świątynia Lilith”. Najczęściej ze słowami legend powiązane były czyny magiczne, zestaw zaklęć zniewalających demony lub ce- remonie mające na celu zmuszenie ich do uległości. „Ka- talog magii” mnicha Rudolfa z Rud Raciborskich (XIII w.) wymienia szereg czynności magicznych podejmowanych w codziennym życiu, aby uwolnić się od wpływów demona. Opisuje np. zwyczaje magiczne związane z  urodzeniem dziecka, mające przynieść korzyść noworodkowi i  matce. Kobiety mianowicie: 1. Dzieci jeszcze bardzo delikatne wsadzają do worka, aby spały. 2. Chodzą z dzieckiem dokoła ogniska, podczas gdy inna idzie z tyłu i pyta: co niesiesz? A odpowiada głupia: rysia, wilka i śpiącego zająca. 3. Kradną wiecheć słomy, którym czyści się piec, i w kąpieli myją nim dziecko. 4. Uszy zająca, nóżki kretów i wiele innych rzeczy kładą do kołyski, a czynią to, aby dzieci nie płakały. […] 6. Położne uderzają je w głowę siekierą. 7. Na- czynie, w którym się kąpią, obwiązują surowym sznurkiem. 8. Układają kupki mąki i soli, które liżą, aby miały obficie mleka. 9. Ojcu pokazują najpierw wielki palec nóżki dziecka, a  nie twarz. […] 11. Do pierwszej kąpieli dziecka wkładają jajko, które ojcu dają do spożycia. 12. Wodę z tej kąpieli wylewają na 14 Tragiczne skuTki magii i czarów ręce ojca. 13. Dziecko błogosławią źdźbłem słomy, na którym zrobiły węzełek. 14. Ognia nikomu z domu nie pożyczają i wiele innych bluźnierczych praktyk przy porodzie czynią. Według średniowiecznych traktatów na temat magii różne mogły być źródła konkretnych zdolności magicznych: dziedzi- czenie, oddawanie się Szatanowi, eksperymenty okultystyczne oraz przekazywanie owych nadzwyczajnych zdolności. Roz- różniano dwa zasadnicze typy czarownictwa: dokonywanie czarów oraz pozostawanie w stałym związku z siłami demo- nicznymi. Jako czary kwalifikowano wówczas liczne praktyki typu magicznego: wróżbiarstwo, zaklinanie, nekromancję (wiedzę o  przyszłych wydarzeniach przekazywaną przez osoby zmarłe), podczas wykonywania których czarownica korzystała z pomocy i współdziałania złego ducha. Głębszą formę czarownictwa reprezentowała rozpo- wszechniona wiara w  działanie kobiet (zwanych striges, lamiae, maleficae, mulierculae), które zawarły pakt z  dia- błem i uczestniczyły w nocnych zgromadzeniach. Pierwszą wzmiankę o  sabacie czarownic zamieszcza „Canon Epi- scopi” z X w., w którym jest mowa o stowarzyszeniu Diany, do którego należą wiedźmy i wobec którego zaciągają zo- bowiązania mocą świętokradczego paktu zawieranego pod- czas nocnych spotkań. Ostatecznym źródłem magicznych zdolności, mocy i sił tajemnych był zawsze Szatan. Czarownice zawierały z nim pakt, stawały się jego partnerkami, adorowały go. Według powszechnego w średniowieczu przekonania oprócz Szatana 15 WproWadzenie. Meandry Magii
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Tragiczne skutki magii i czarów
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: