Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00233 006819 13439283 na godz. na dobę w sumie
Tresura psa. Seriaporad.pl - książka
Tresura psa. Seriaporad.pl - książka
Autor: Liczba stron: 96
Wydawca: Septem Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-246-2220-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> poradniki >> zwierzęta
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Wytresowany poradnik. Bawi, uczy, zaskakuje

Wytresuj psa, zanim on wytresuje Ciebie!

Jak dogadujesz się ze swoim czworonożnym przyjacielem? Czy jest on wesołym i posłusznym psiakiem, czy też krnąbrnym zbójem? Jeśli chcesz lepiej zrozumieć swojego pupila i zbudować z nim głęboką więź, ten nietuzinkowy poradnik posłuży Ci nieocenioną pomocą. Pokażemy Ci, jak sprawić, by Twój pies stał się bardziej skłonny do współpracy, szybciej reagował na polecenia, był lepiej ułożony, a przy tym pozostał szczęśliwy. Poznaj niezawodne metody trenowania psa, a przy okazji naucz go kilku efektownych sztuczek.

Jesteś ciekawy świata, chcesz wiedzieć więcej i wciąż się czegoś uczyć, a nie masz czasu na czytanie opasłych poradników? Seriaporad.pl to niezwykłe książeczki, które szybko, sensownie i bez owijania w bawełnę wprowadzą każdego w interesujący go temat. Koniecznie sprawdź też pozostałe tytuły!

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Tresura psa. Seriaporad.pl Autor: Gwen Bailey T³umaczenie: Olga Kwiecieñ-Maniewska ISBN: 978-83-246-2220-7 Tytu³ orygina³u: Dog Training (Collins GEM) Format: 115x170, stron: 96 Wytresowany poradnik. Bawi, uczy, zaskakuje • Wybór psa odpowiedniego dla Twojego charakteru • Sposoby na wychowanie grzecznego psa • Rozszyfrowywanie psiego jêzyka cia³a • Nauka prostych sztuczek Wytresuj psa, zanim on wytresuje Ciebie! • Metody efektywnego komunikowania siê z psem. • Szkolenie oraz budowanie systemu nagród i kar. • Roz³adowywanie nadmiaru energii poprzez zabawê. • Rozwi¹zywanie typowych problemów. • Kolorowe fotografie i rysunki ilustruj¹ce trening. Jak dogadujesz siê ze swoim czworono¿nym przyjacielem? Czy jest on weso³ym i pos³usznym psiakiem, czy te¿ krn¹brnym zbójem? Jeœli chcesz lepiej zrozumieæ swojego pupila i zbudowaæ z nim g³êbok¹ wiêŸ, ten nietuzinkowy poradnik pos³u¿y Ci nieocenion¹ pomoc¹. Poka¿emy Ci, jak sprawiæ, by Twój pies sta³ siê bardziej sk³onny do wspó³pracy, szybciej reagowa³ na polecenia, by³ lepiej u³o¿ony, a przy tym pozosta³ szczêœliwy. Poznaj niezawodne metody trenowania psa, a przy okazji naucz go kilku efektownych sztuczek. Jesteœ ciekawy œwiata, chcesz wiedzieæ wiêcej i wci¹¿ siê czegoœ uczyæ, a nie masz czasu na czytanie opas³ych poradników? Seriaporad.pl to niezwyk³e ksi¹¿eczki, które szybko, sensownie i bez owijania w bawe³nê wprowadz¹ ka¿dego w interesuj¹cy go temat. Koniecznie sprawdŸ te¿ pozosta³e tytu³y! SPIS TREŚCI O autorce Wstęp Rozdział 1. Wybór psa Nowy szczeniak Jaka rasa jest odpowiednia dla Ciebie? Odpowiedni pies dla Ciebie Wychowywanie szczeniaka Szkolenie starszego psa Rozdział 2. Komunikowanie się z psem Fizyczny świat psów Psie zmysły Język ciała Komunikacja wokalna Komunikacja wzrokowa Zachowania zastępcze Rozdział 3. Wzmacnianie dobrego zachowania Spraw, by pies pragnął sprawiać Ci przyjemność Zapobiegaj niewłaściwym zachowaniom Bądź dobrym przywódcą stada Rozdział 4. Grzeczny pies Podstawowe potrzeby Rozdział 5. Podstawowe szkolenie Dlaczego warto wykorzystywać nagrody? Motywowanie psa Krótkie sesje szkoleniowe Nauka komend optycznych i głosowych Przychodzenie na wołanie Chodzenie na smyczy Siad Waruj Stój Turlaj się Zostań Połóż się Nastawienie na sukces 5 6 7 7 10 12 13 17 18 18 19 23 26 27 28 29 29 31 34 40 40 46 46 47 50 51 53 54 56 57 58 59 60 61 61 4 Tresura psa Rozdział 6. W co się bawić? Zabawy umysłowe Rodzaje zabaw Pogoń za zabawką Aportowanie Inne zabawy Jak poradzić sobie z podgryzaniem w zabawie? Rozdział 7. Nauka sztuczek Nauka prostych sztuczek 62 63 64 65 66 71 72 73 73 76 Rozdział 8. Rozwiązywanie typowych problemów 76 Złe maniery i nieopanowane zachowanie 77 Zapobieganie agresji 82 Zapobieganie szczekaniu 83 Zapobieganie gonieniu za poruszającymi się obiektami 84 Zapobieganie problemom w samotności 86 Zapobieganie lękliwości 88 Zapobieganie domaganiu się uwagi 89 Zapobieganie skakaniu Nauka czystości 90 Zapobieganie problemom z podróżowaniem samochodem 92 Zapobieganie problemom przy wizycie u weterynarza 94 Rozdział 9. Przydatne informacje 96 ROZDZIAŁ 2. KOMUNIKOWANIE SIĘ Z PSEM Powodem, dla którego psy są tak popularne jako zwie- rzęta domowe, jest to, że pod wieloma względa- mi nas przypominają. Łatwo jednak może nas to doprowadzić do błędnego przekonania, że są takie same jak my pod każdym wzglę- dem — ot, po prostu mniejsze, ofutrzone, mniej skomplikowane wersje nas samych lub naszych dzieci. Możemy zacząć oczekiwać, że psy będą myśleć i za- chowywać się jak ludzie. Jednak psy nie są w stanie tego zrobić, nie mogą bowiem być niczym innym, jak tylko psami. Powyżej: psy to nie mali ludzie w futerkach, lecz przedstawiciele zupełnie odmiennego gatunku. Często zapominamy o tym, że psy są przedstawicielami zupełnie odmiennego niż my gatunku, który często się od nas znacznie różni, co może powodować problemy w naszych wzajemnych relacjach. Zrozumienie, co psy mogą, a czego nie mogą zrobić, jak również poznanie ich fizycznych i umysłowych ograniczeń jest konieczne, by móc wykształcić w sobie realistyczne oczekiwania co do ich umiejętności. FIZYCZNY ŚWIAT PSÓW Powiedzenie, że psy patrzą na świat z innego poziomu niż my, może się wydawać oczywiste, jednak spróbuj sobie wyobrazić, jak wyglądałoby życie, gdybyś nie mógł do- strzec twarzy tych, z którymi mieszkasz, gdy poruszają się wokół siebie, i gdyby większość interesujących robionych Po lewej: psy muszą przystosować się do życia w świecie zaprojektowanym z myślą o ludziach. Fakt, że często są zbyt małe, by zobaczyć, co się dzieje, musi być dla nich naprawdę frustrujący. 19 przez nich rzeczy, takich jak jedzenie, odbywałoby się ponad Twoją głową. Zniżenie się do poziomu psa i spojrzenie na świat z jego perspektywy pozwoli Ci spojrzeć na nasze wspólne życie w zupełnie nowy sposób. PSIE ZMYSŁY Psie zmysły różnią się od naszych. Psy mają nie- prawdopodobny zmysł węchu i żyją przede wszystkim w świecie zapachów. Ich słuch jest również bardziej wyostrzony od naszego i psy są w stanie lepiej zlokalizować dźwięki. Pysk i łapy Psy nie mają przeciwstawnego kciuka, co może nie dla wszystkich jest oczywiste. Oznacza to, że nie są w stanie podnosić tak łatwo przedmiotów łapami i używają swoich pysków w sytuacji, gdy my użylibyśmy swoich rąk. Psy nie biją ludzi, kiedy się rozłoszczą, tylko ich gryzą. Uczą się bardzo precyzyjnie posługiwać swoim pyskiem. Sytuacje, gdy doświadczony pies przypadkowo dotyka zębami ludzkiej skóry, są bardzo rzadkie. Innymi słowy, jeśli pies kłapie zębami, lecz nie dotyka przy tym człowieka, to prawdopodobnie taki właśnie miał zamiar. Psy wykorzystują też swoje pyski do poznawania nowych przedmiotów w podobny sposób, jak my wykorzystujemy dłonie. Inną różnicą pomiędzy naszymi gatunkami jest to, że jako na- czelne lubimy dotykać, obejmo- wać i przytulać się, by dać wyraz naszym uczuciom. Psy jednak rzadko zachowują się wobec sie- bie w ten sposób, pomijając sy- tuacje walki lub kopulacji. Może to tłumaczyć przypadki ugryzie- nia przez psy przy próbie pogła- skania ich lub objęcia, szczegól- nie przez dzieci. Aby pies potrafił zaakceptować takie nasze zacho- wanie, musi zostać do tego stop- niowo przyzwyczajony, najlepiej w szczenięctwie. Powyżej: zapachy wymagają dokładnego zba- dania. 20 Tresura psa Superwęch Pierwszą rzeczą, jaką robi pies w no- wym otoczeniu, jest przyłożenie nosa do podłoża i węszenie. Człowiek w analogicznej sytuacji najpierw by się rozejrzał. Spotykając innego psa lub człowieka, pies najpierw zechce go ob- wąchać, często wybierając najbardziej wstydliwe miejsca, które jednak pach- ną najbardziej intensywnie. Człowiek na miejscu psa po prostu przygląda się. Powyżej: psy uzyskają wiele informacji, obwąchując dokładnie miejsca zaznaczone przez inne psy. Jeden i drugi zbiera informacje na temat otoczenia, jednak sposób, w jaki się to robi, najlepiej ilustruje ważne różnice pomiędzy psem a człowiekiem. My żyjemy w świe- cie obrazów, psy w świecie zapachów. Bardziej rozwinięty węch Psi węch według naszych standardów jest wręcz nieprawdopodobny. Nie tylko ich nos zawiera wielokrotnie więcej komórek odpowiedzialnych za rozróżnianie różnych zapachów (obszar odpowiedzialny za wykrywanie zapachów jest czterna- stokrotnie większy od ludzkiego), ale też te komórki są bardziej wyspecjalizowane, a część mózgu odpowiedzialna za przetwarzanie tych informacji bardziej rozwinięta. Pozwala to psu na identyfikację znacznie większej liczby zapachów przy mniejszej potrzebie koncentracji. Dzięki temu pies jest w stanie jednym niuchnięciem zdobyć więcej informacji, niż je- steśmy to sobie w stanie wyobrazić. Informacje dotyczące płci, statusu społecznego i zdrowia mogą być przekazywane przez psy i suki poprzez pozostawianie moczu i odchodów na kępach traw lub w przypadku psów — słupach od latarni. Nawet jeśli nie jesteśmy sobie w stanie wyobrazić, czym jest psie odbieranie za- pachów, wiedza o ich umiejętnościach węchowych może nam pomóc zrozumieć ich zachowanie i wyjaśnić takie zwyczaje jak obwąchiwanie wszystkiego, z czym mają kontakt, drapanie ziemi tylnymi łapami po załatwieniu się (pomiędzy poduszkami łap znajdują się gruczoły zapachowe) czy tar- zanie się w śmierdzących substancjach. Po lewej: większość dorosłych psów spędza znaczną część życia na węszeniu i znakowaniu terytorium. Wzrok Psy widzą gorzej niż ludzie. Potrafią postrze- gać kolory, jednak nie tak dobrze, jak ludzie, mogą mieć też trudności z rozróżnianiem niektórych barw, jak na przykład czerwonej i zielonej. Pies szukający w trawie czerwonej piłki prawdopodobnie będzie się posługiwał raczej węchem niż wzrokiem. Psy widzą jednak lepiej przy mniejszej ilości światła. Błona odbijająca światło, znajdująca się na tylnej części gałki ocznej, pozwala im zatrzymać i wykorzystać więcej światła. To z powodu tej błony oczy psów świecą w świetle reflektorów lub latarki. 21 Po lewej: rasy psów, które mają grzywkę prze- słaniającą oczy, mają znacznie ograniczone pole widzenia. Włosy należy więc przystrzyc lub podwiązać, tak by nie zasła- niały psu oczu. Ludzie są w stanie lepiej rozróżniać nieruchome przedmioty. Psy lepiej widzą po- ruszające się obiekty, co pozwala im być skutecznymi myśliwymi. Potrafią dostrzec nawet niewielkie ruchy ciała i są w stanie domyślić się na ułamek sekundy przed tym, nim coś do nich powiemy, że zamierzamy zabrać je na spacer. Psy mają większe pole widzenia niż ludzie. Pozwala im to dostrzegać rzeczy, które znajdują się za nimi lub z boku. To, w jakim stopniu pole widzenia obojga oczu na- kłada się (szare pole na rysunku), przesądza o umiejętności oceny odległości. Poniżej: rasy, które ukształtowano tak, by wyglądem przypominały człowieka, jak cavalier king charles spaniel, mają mniejszy kąt widzenia. Powyżej: kąt widzenia whippeta wynosi 200 stopni. 22 Tresura psa Po lewej: psy o długich, obficie owłosionych uszach, jak na przykład cocker spaniele, prawdo- podobnie będą gorzej radziły sobie z lokalizacją i rozróżnianiem dźwięków. Znakomity słuch Psy mają lepszy słuch od nas. Dźwięk, który człowiek jest w stanie usłyszeć z odległości 100 metrów, pies potrafi usłyszeć nawet z odległo- ści 450 metrów. Psy słyszą też dźwięki o wyż- szej częstotliwości. Zakres ludzkiego słuchu zamyka się wartością 20 kHz, podczas gdy psy potrafią słyszeć dźwięki do co najmniej 35 kHz, dzięki czemu są w stanie słyszeć ultradźwięki. Psy są też w stanie rozróżnić dźwięki, które nam wydają się takie same. Szósty zmysł Prawdopodobnie to właśnie słuch odpowiada za to, że niektórzy lu- dzie są przekonani, iż psy mają „szó- sty zmysł”. Z uwagi na wyczulony słuch pies wie o powrocie swojego właściciela na długo przed tym, niż zorientuje się o tym osoba siedząca w tym samym pokoju, co pies. Pies jest w stanie usłyszeć dźwięki, któ- rych my nie słyszymy, jak na przy- kład „cichy” gwizdek, i są w stanie zawiadomić nas o obecności intruza lub innych dźwiękach w otoczeniu na długo przed tym, nim coś usły- szymy. Powyżej: psy są w stanie znacznie lepiej od nas zlokalizować źródło dźwięku, ponieważ mogą ustawić uszy w pozycji, która pozwala im lepiej wyławiać dźwięki. WRAŻLIWOŚĆ NA DŹWIĘKI Psy pasterskie, takie jak owczarki collie, mają bardzo wyczulony słuch i często sprawia im trudność życie w hałaśliwym otoczeniu. Częściej niż u innych ras występują też u nich fobie dźwiękowe. 23 JĘZYK CIAŁA Porozumiewanie się dorosłych psów opiera się głównie na postawie ciała i zapachu, z niewielkim wykorzystaniem wokalizacji. Dla porównania ludzie komunikują się głównie za pomocą słowa mówionego (lub ewentualnie pisanego), a postawa ciała i zapach mają jedynie drugorzędne znaczenie. Język ciała a język mówiony Psy zakładają, że ludzie porozumiewają się w podobny sposób jak one same, i sta- rają się komunikować z nami za pośrednictwem postawy i sygnałów mowy ciała. Właściciel psa musi więc wiedzieć, na co zwracać uwagę, tak by nie przegapić istot- nych sygnałów. Psy obserwują naszą mowę ciała, by dowiedzieć się, czego od nich oczekujemy. Dlatego na ogół szybciej uczą się sygnałów optycznych niż komend głosowych. Wskazanie psu kierunku za pomocą wyraźnego gestu ręki i dłoni jest zadziwiająco skuteczne, zwłaszcza gdy pies nauczy się już znaczenia danego gestu. Jeśli na przy- kład pies przyniesie świeżo wykopaną z ogródka kość i przymierza się do rzucenia jej na dywan, krzyczenie na niego, by wyszedł na zewnątrz, może nie być skuteczne. Bardziej czytelne dla niego będzie, jeśli poprowadzimy go na zewnątrz, wskażemy kierunek wyraźnym sygnałem ręki i powiemy, by tam poszedł. Ukłon Uniwersalne zaproszenie do zabawy. Nagłe przy- jęcie tej pozycji na ogół owocuje dziką zabawą w berka dwóch psów. Jeśli pies kieruje ten gest do człowieka, pyta tym samym, czy ma on ochotę się z nim pobawić. Przestraszony pies Przestraszony pies przenosi ciężar ciała na tylne łapy, szy- kując się do ucieczki. Głowę trzyma wysoko, gotując się do ugryzienia w samoobronie, gdyby miało się to okazać ko- nieczne. Ogon trzymany jest nisko lub podkulony pod siebie, uszy położone są do tyłu, jednak nie są przylepione płasko do czaszki. Pies może mieć szybki, urywany oddech lub często ziewać. Powyżej: ukłon jest oczywistym zaprosze- niem do zabawy. 24 Tresura psa W ekstremalnych sytuacjach, gdy pies odczuwa lęk przez dłuższy czas, może zacząć drżeć. Białka oczu mogą być widoczne, gdyż pies stara się otworzyć oczy jak najsze- rzej. Źrenice są rozszerzone i mogą mieć przez to czerwonawy odcień. Jeśli oczy są czerwone i szkliste, oznacza to, że pies odczuwa ekstremalny strach i należy zacho- wać wobec niego ostrożność, ponieważ może ugryźć w samoobronie. Włosy na karku i wzdłuż kręgosłupa mogą być zje- żone, zwłaszcza jeśli pies boi się innych psów. Ma to na celu sprawienie, by pies optycznie wyglądał na większego niż w rzeczywistości, i uniknięcie ataku. Po lewej: przestraszony pies podkulający ogon pod siebie. Psy, które są niespokojne, jednak jeszcze nie są przestraszone, mogą używać powyż- szych sygnałów w różnym natężeniu. Obserwowanie subtelnych oznak, które mogą wskazywać na to, że pies czuje się nieswojo, mogą pozwolić Ci podjąć odpowiednie działania, zanim pies zareaguje lękiem lub agresją. Pies pewny siebie Pies, który odczuwa pewność siebie, będzie trzymał głowę i ogon wysoko, stojąc w wyprostowanej pozycji i dumnie prezentując siłę i poczucie celu. Tego typu posta- wa często przyciąga uwagę i powoduje, że pies sprawia wrażenie ufnego we własne siły. Bardzo pewne siebie psy rzadko używają agresji, by osiągnąć swój cel, ponie- waż są pewne, że mogą to zrobić bez użycia siły. Pies, który jest mniej pewny siebie, może się uciec do bezpośredniej kon- frontacji, kiedy zacznie się obawiać, że może przegrać. Psy, które są pewne siebie, mają wiele pozytywnych do- świadczeń z innymi i potrafią się prawidło- wo komunikować. Po prawej: ten pewny siebie pies stoi wyprosto- wany, trzymając głowę i ogon wysoko. Pies podporządkowujący się Pies silnie podporządkowany może starać się wyglądać na jak najbardziej bezbron- nego, by uniknąć ataku ze strony silniejszego członka stada. Dzięki uspokajającym gestom, takim jak oblizywanie warg, pies ma większą szansę na to, że inni członkowie stada będą go tolerować. 25 Uśmiech podporządkowania Tego typu przywitanie może na pierwszy rzut oka wyglądać groźnie, jednak tak naprawdę jest zupełnie nieszkodliwe. Uśmiech podporządkowania pojawia się częściej u niektórych ras, na przykład u dalmatyńczyków, i wydaje się sposobem na powitanie ważnych osób. Takie psy przyjmują taki wyraz pyska również wtedy, gdy zostaną skarcone, co jest wskazówką, by klasyfikować go jako jeden z sygnałów uspokajających. Powyżej: przyjęcie podporządko- wanej postawy oznacza chęć przy- podobania się i służy jako zachęta do rezygnacji z ataku. Szczęśliwy pies Pies, który cieszy się, że Cię widzi, będzie machał ogonem. Czasem będzie się przy tym poruszała cała tylna połowa jego ciała. Pies może położyć uszy płasko przy głowie i odciągnąć kąciki warg do tyłu w powitalnym geście. Szczęśliwy pies wy- gląda na zrelaksowanego, jego ciało jest odprężone, nie napięte. Taki pies będzie jadł z apetytem i chętnie się bawił. Pies domowy powinien być szczęśliwy, spokojny i zrelaksowany przez większość czasu. Merdanie ogonem Machanie ogonem nie zawsze jest oznaką przy- jaznych zamiarów. Oznacza pobudzenie i ekscyta- cję. Zadowolony pies będzie machał ogonem szeroko i zamaszyście. Przestraszony pies może trzymać ogon ni- sko i merdać jedynie końcówką ogona. Pies pewny siebie może trzymać ogon wysoko nad grzbietem, wykonując nim szybkie, sztywne ruchy. Po prawej: machanie ogonem może wywołać u ludzi mylne przekonanie, że pies się cieszy na ich widok, podczas gdy tak naprawdę jest tylko podekscytowany. 26 Tresura psa Zły pies Zdenerwowany pies może znieruchomieć i zesztywnieć na chwilę przed tym, nim ugryzie. Pozwala mu to na ocenienie przeciwnika, a temu ostatniemu daje szansę, by się wycofać lub poddać. Jeśli znajdziesz się w sytuacji, w której sprowokujesz psa do takiej reakcji, na przykład pogłaszczesz psa, który wcale nie miał ochoty być gła- skany, uważaj na swój kolejny gest. Znieruchomiej, popatrz w inną stronę i spróbuj się wycofać bardzo powoli. Oto sygnały, na które musisz zwracać uwagę: • Znieruchomienie i sztywna postawa. • Nieruchome, intensywne spojrzenie. • Sprzeczne sygnały lęku i pewności siebie: na przykład uniesiony ogon i głowa, szeroko otwarte oczy o rozszerzonych źrenicach, zjeżona sierść na grzbiecie. Kiedy pies się złości, następuje uwolnienie adrenaliny, jak również następują inne reakcje w organizmie, mające na celu umożliwienie kolejnego działania. PATRZ I UCZ SIĘ Obserwacja jest czymś, czego można się na- uczyć. Uważnie obserwuj swojego psa podczas powitania z nieznajomymi lub innymi psami; staraj się odczytać znaczenie nawet najdrobniej- szych sygnałów. Wszystko ma swoją przyczynę i z czasem będziesz w stanie odczytać, dlaczego Twój pies zachowuje się w określony sposób w określonej sytuacji. Z tego względu dobrze jest odizolo- wać agresywnego psa na co najmniej pół godziny i pozwolić mu się uspoko- ić, nim znowu spróbujesz do niego po- dejść. Jeśli Twój pies ma za sobą jakieś złe doświadczenie, to przez kilka kolej- nych dni może reagować w przesad- ny sposób, dlatego warto traktować go ze szczególną ostrożnością. KOMUNIKACJA WOKALNA Psom stosunkowo trudno jest nauczyć się słów. Mogą nauczyć się kojarzyć słowo z określonym działaniem, jed- nak wymaga to dużej ilości powtórek, nim pies zrozumie, czego się od niego oczekuje. Nie jest to dla psów naturalny Po lewej: agresja terytorialna opiera się na lęku przez obcymi wchodzącymi na teren posiadłości. Groźby wyraża- ne na granicy terytorium sprawiają, że wtargnięcie intruza jest mniej praw- dopodobne, dzięki czemu pies pozostaje bezpieczny wewnątrz. sposób komunikacji, dlatego też właściciele psów używający wyłącznie komend gło- sowych mają na ogół większe problemy z komunikowaniem się ze swoim pupilem. 27 Wykorzystanie tonu głosu Na podstawie tonu głosu psy są w stanie określić nasz nastrój. Liczy się nie tyle to, co mówimy, ale jak to mówimy. Postaraj się modulować głos, tak by wyraźniej przekazywać swój nastrój. Na przykład zmieniaj ton głosu w zależności od tego, jak pilna jest Twoja prośba, lub jeśli jesteś zły albo zadowolo- ny. Psy są stworzeniami emocjonalnymi i czytelne przekazywanie im naszych emocji ułatwi im zro- zumienie, czego od nich oczekujemy. Po lewej: nauczenie psów najpierw sy- gnałów optycznych, a potem głosowych pozwoli przyspieszyć proces nauki i uniknąć nieporozumień. KOMUNIKACJA WZROKOWA Bezpośrednie spojrzenie w psim świecie często oznacza dążenie do konfrontacji lub próbę onieśmielenia przeciwnika. Ponieważ ludzie mają tendencję, by z miłością pa- trzeć psom w oczy, pies musi się do tego przyzwyczaić. Większość psów poczuje się niepewnie i odwróci głowę, jeśli będziesz się w nie wpatrywać. Lękliwy pies w takiej sytuacji może zacząć warczeć lub wycofywać się. Dobrze zsocjalizowa- ny pies, zaznajomiony z kontaktem wzrokowym, może odwzajem- nić spojrzenie i pomachać radośnie ogonem. Kontakt wzrokowy Jeśli nie znasz jakiegoś psa, unikaj przedłużającego się kontaktu wzrokowego. Intensywne wpatrywanie się nawet we własne- go psa może wywołać u niego dyskomfort, więc postaraj się tego unikać. Przyzwyczajaj psa do kontaktu wzrokowego, po- kazując mu smakołyk i trzymając go pod swoim podbród- kiem. Poczekaj, aż pies spojrzy Ci w oczy, i daj mu sma- kołyk. Pies nauczy się patrzeć Ci w oczy, by otrzymać smakołyk. Stopniowo możesz przedłużać czas, przez jaki będzie utrzymywał kontakt wzrokowy. Po prawej: nawet pełne miłości spojrzenie właścicie- la może sprawić, że pies poczuje się nieswojo. 28 Tresura psa ZACHOWANIA ZASTĘPCZE Kiedy pies odczuwa presję lub z jakiegoś powodu czuje się niepewnie, może przeja- wiać zachowania, które wydają się zupełnie nie mieć uzasadnienia w danej sytuacji, na przykład ziewać, drapać się lub węszyć. Pomaga to psu uporać się ze stresem i chwilowo uwolnić się od napięcia. Jeśli Twój pies często zachowuje się w ten sposób, postaraj się ustalić, co jest przyczyną takiego zachowania. Jeśli przyczyna leży po Twojej stronie, musisz albo zmienić swoje postępowanie, albo postarać się przyzwyczaić do niego psa, tak by w przyszłości nie czuł się w podobnej sytuacji niekomfortowo. Sygnały uspokajające Psy będą używały wielu sygnałów uspokajających, ma- jących na celu przypodobanie się jednostkom, które po- strzegają jako wyższe od siebie, jeśli chodzi o status spo- łeczny. Sygnały te mogą przyjmować formę oblizywania się, lizania skóry człowieka (zwłaszcza w okolicach twarzy, szczególnie ust), przewracania się na grzbiet i odsłaniania wrażliwych miejsc, odwracania głowy i unikania kontaktu wzrokowego oraz oddawania moczu. Po lewej: ziewanie pozwala psu częściowo uwolnić się od odczuwanego napięcia. Zrozumienie psich gestów Pokojowe gesty mają na celu przypodobanie się dominującym członkom stada i po- twierdzenie ich wyższego statusu, dzięki czemu osobnik niższy w hierarchii jest mniej narażony na atak. Szczenięta, młode psy i osobniki o niskim statusie w hierarchii stada częściej używają tego typu gestów. Kary uży- wane przez ludzi, by oduczyć psy stosowania tych sygnałów, mogą wywrzeć skutek przeciw- ny do oczekiwanego, ponieważ pies jeszcze bardziej będzie się starał ułagodzić osobnika wyższego w hierarchii. Lepszy skutek przy- niesie zrozumienie tych gestów i próba od- budowania pewności siebie i zaufania psa. Po prawej: połączenie słów i sygnałów optycznych pozwoli psu łatwiej przyswoić komendy.
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Tresura psa. Seriaporad.pl
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: