Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00097 005157 13076169 na godz. na dobę w sumie
U podnóża szczytów - ebook/pdf
U podnóża szczytów - ebook/pdf
Autor: Liczba stron:
Wydawca: E-bookowo Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-950224-3-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> obyczajowe
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

„Miała teraz urwanie głowy. Goniły ją terminy. W szaleńczym pędzie, w ściganiu się z czasem, straciła… cnotę. Na rozgrzanym bloku skalnym przylgnęli do siebie i się zespolili. Nawet się zdziwiła, że poszło tak łatwo. Po miłosnym akcie przylgnęła do mężczyzny i się rozpłakała. Miejsce, gdzie to się wydarzyło nazwała Grotą Rozkoszy, a kamień, na którym to zrobili – Gorącym Głazem”.

Fragment książki.

 

Angelikę kusi bogactwo i kariera bizneswoman. Dziewczyna dorasta i konsekwentnie dąży do realizacji marzeń. Kształci się i podejmuje dobrze płatną pracę. Wrota kariery stają przed nią otworem. Wydawałoby się, że nic jej nie brakuje do szczęścia. Jednak w jej życiu widnieje wyrwa. Mężczyzna! Życiowy partner! Tylko on może wypełnić pustkę.

Czy Julek okaże się odpowiednim kandydatem na męża?

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ZBIGNIEW BRESSA U PODNÓŻA SZCZYTÓW Paczków 2018 1 Korekta i redakcja Monika Mielcarek Skład i łamanie i-Press «www.i-press.pl» Projekt okładki: i-Press «www.i-press.pl» Wydanie I U podnóża szczytów Copyright © Zbigniew Bressa 2018 Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowa- nie całości lub części publikacji zabronione bez pisemnej zgody autora. ISBN: 978-83-950224-3-2 Zbigniew Bressa│Self Publishing zbigniewbressa.com Paczków 2018 2 I. NIEWIDOCZNE SKAZY Matka Angeliki nie miała szczęścia do mężczyzn. Dwa lata po śmierci rodziców trzydziestoośmioletnia Adela powiedziała: „Dosyć!”. Pozostawiła dom pod opieką brata i udała się w podróż, mając nadzieję na znalezienie życiowego partnera. W ciągu kilku dni przemierzyła wzdłuż i wszerz Polskę, do- cierając aż do Świnoujścia. Przespacerowała się po promena- dzie, przeszła na bosaka po morskim piachu, zamoczyła stopy w Bałtyku i nawdychała się jodu. W drodze powrotnej zahaczy- ła o Zakopane, wynajęła pokoik z widokiem na Tatry i udała się na rekonesans. Poszwędała się po Krupówkach, porozmawiała z juhasem, spróbowała bryndzy, zjadła oscypka, zaglądnęła do straganów, kupiła dla siebie kierpce, a dla brata – ciupagę. Wie- czorem skierowała się do gospody, w której przy kuflu piwa poznała Lucjana. „To moja ostatnia szansa, aby się wyszumieć. Czas nagli, w portfelu pustki, a w domu czekają na mnie wy- kopki” – pomyślała. Nie upłynęła godzina, a oni już tarzali się w pościeli. Ko- chankowie zaciągnęli zasłony i przez cztery dni nie wychodzili z łóżka. Gwoli ścisłości należałoby dodać, że czasami kochali się też pod prysznicem i na dywanie. Lucjan był krzepkim męż- czyzną. Z wyliczeń Adeli wynikało, że co najmniej cztery razy dziennie uprawiali seks. Wyprawiali przy tym takie akrobacje i wygibasy, o jakie nikt nigdy by ich nie posądzał. Jeszcze teraz, gdy to wspomina, przechodzą ją przyjemne dreszcze. Ależ to była jazda! Mózg się lasował. Takich rzeczy się nie zapomina. Taką rozkosz pamięta się do końca życia. 3 Koniec końców trzeba się było rozstać. Adela zapisała na karteczce namiary: imię, nazwisko, adres, numer telefonu, a jurny mężczyzna obiecał, że się z nią skontaktuje. Podsumowując: po dwóch tygodniach wojaży Adela wróciła do domu sama, bez grosza przy duszy, bolał ją krzyż i na doda- tek… była w ciąży. Swoją eskapadę nazwała: „wyprawą w nie- znane”, „burzą hormonów” oraz enigmatycznie „cztery razy cztery”. Czasami wplatała w kontekst rozmowy sentencję: „nie ma to jak cztery razy cztery” lub „cztery razy cztery jest najlep- sze”. Rozmówcy patrzyli na nią zakłopotani, nie mając pojęcia, o co jej chodzi. W końcu ktoś poszedł po rozum do głowy i doszedł do wniosku, że najprawdopodobniej ma na myśli samo- chód z napędem na cztery koła, czyli 4×4. Dziewięć miesięcy po tych wydarzeniach na świecie pojawi- ła się Angelika. Tajemniczy kochanek nie dał znaku życia. Wi- docznie mężczyźni myślą wyłącznie o jednym. *** Angelika wychowywała się w niebieskim domku. Zewsząd otaczały ją góry i porośnięte lasami zbocza. Dziewczyna od dziecka była marzycielką i wyobrażała sobie, że mieszka w pałacu, jeździ złotą karocą i ubiera się w wytworne stroje. Gdy nieco podrosła, postanowiła zostać milionerką. Rodzima waluta była jednak dla niej zbyt pospolita – marzyły jej się dolary. Angelika nie była na tyle naiwna i oderwana od rzeczywisto- ści, aby wyłącznie żyć marzeniami. Szybko zorientowała się, że jednym ze sposobów poprawy egzystencji jest gruntowna edu- kacja. Ostro wzięła się za naukę. W odległej perspektywie – prawie niewidoczny – pojawił się cel strategiczny, do którego zadeklarowała się dążyć za wszelką cenę. 4 Nie miała łatwego startu – żadnej taryfy ulgowej. Zaczynała od zera. Nikt jej nie wspierał, nikt się o nią nie troszczył, nikt jej czule nie głaskał po główce. Życie jej nie rozpieszczało. Nic nie przychodziło łatwo, a każde osiągnięcie poprzedzone było katorżniczą pracą. Jej matka także harowała od świtu do nocy, a osiągany przez nią dochód zaledwie starczał na wiązanie końca z końcem. Kogo w takim rozgardiaszu, w szaleńczym pędzie, w walce o każdy grosz obchodziły ambicje wiejskiej dziewczynki? Mijały lata. Angelika wbrew temu co o niej sądzono, ukoń- czyła podstawówkę, liceum i studia magisterskie. Obecnie robi- ła doktorat. Była typem kujona. Napotykane przeszkody trak- towała jak wyzwania. Jej dzień zazwyczaj kończył się po pół- nocy. Czasami nad ranem. Często uczyła się w pociągu lub au- tobusie, wytężając wzrok do granic wytrzymałości. Aby zarobić na czynsz i czesne, podejmowała się przeróż- nych zajęć. Zmywała gary, ścierała kurze, prasowała pościel, zmieniała prześcieradła, udzielała korepetycji, a po powrocie do domu pomagała matce. Ściskała każdy zaoszczędzony grosz tak mocno, że aż orzełkowi na wierzch wychodziły oczy. Zarobio- ne złotówki zamieniała na dolary i odkładała na walutowym koncie. Zaciskała zęby i parła do przodu. Wierzyła, że wkrótce na- dejdzie jej chwila. Malutkie tryby zazębią się i wprawią w ruch potężną machinę. Wtedy wreszcie szeroką strugą na jej konto popłyną „zielone”. Wrota kariery stanęły przed nią otworem. Powierzano jej co- raz bardziej odpowiedzialne zadania. Robiła sprawozdania, kalkulacje, bilanse, zawierała kontrakty i zbierała zamówienia. Poznała prawo handlowe, księgowość oraz marketing i zarzą- 5 dzanie. Była dyspozycyjna i rzetelna. Wymagająca wobec sie- bie i innych. Nie spóźniała się do pracy; nie szukała wymówek. Szybko adaptowała się do nowych warunków. Zaszła już dale- ko, ale uważała, że to dopiero początek. Wydawałoby się, że nic jej nie brakuje do szczęścia. Angelika ciągle była panienką. Może z tą panienką to lekka przesada i nieadekwatne określenie, zwłaszcza że w maju koń- czyła dwadzieścia sześć lat. Uczciwie zatem należałoby okre- ślić ją jako podstarzałą pannę. Po prostu, realizując ambitne cele, zupełnie zapomniała o sobie. Umykały jej najlepsze lata. Inni w tym czasie używali życia, zakładali rodziny, a ona była uwikłana w ciąg niekończących się zadań i obowiązków. W jej przypadku życie towarzyskie nie istniało. Nie chodziła na dys- koteki, zabawy, przyjęcia, czy imprezy. Nie miała czasu na przelotne miłostki, a co dopiero mówić o znalezieniu życiowe- go partnera. Niebieski domek podzielony był na segmenty z osobnymi wejściami. W budynku królowały kaflowe piece. W pobliżu domu znajdowała się miniaturowa chałupka, obora, chlewik, stodoła i kurnik. Za stodołą rosły jabłonie, grusze, śliwy i wiśnie. W rogu sa- du górowała czereśnia, która co roku rodziła soczyste owoce. Trudno je było zerwać – wisiały za wysoko. Zjadały ich tylko odrobinę. Większość robaczywiała i spadała na ziemię. Resztą zajmowały się szpaki. Czarne obwiesie nadlatywały chmarą, siadały na gałęziach i wzniecały jazgot, od którego aż puchły uszy. Waliły dziobami w soczysty miąższ, wydziobywały dziurkę, a resztę owocu strącały pod drzewo. 6 Matka, zwana przez najbliższych „babką”, rzadko pomagała córce, uważając, że w ten sposób uczy ją samodzielności. Na- zywała to „zimnym wychowem”. Częstym gościem w ich domu był wujek Jakub. Obowiąz- kowo zjawiał się na święta i sianokosy. Czasami zostawał z nimi na dłużej. Wujek tradycjonalista kosił trawę, przewracał, a kiedy już wyschła, grabił, składał w kopy i zwoził do domu. Po co? A po to, żeby Adela mogła nim nakarmić króliki, cielaka i kozy. Warto także wspomnieć o wieprzku w chlewiku i stad- kach kur, kaczek, gęsi i perliczek kręcących się w obejściu. Wujek Jakub z zawodu był murarzem, ale potrafił zrobić do- słownie wszystko. Jednym słowem – złota rączka. W wieku czterdziestu lat ożenił się z bezdzietną wdówką i zamieszkał z nią w okolicy Kamesznicy. Jego szczęście nie trwało jednak długo, gdyż po dwunastu latach jego żona zmarła. Niestety nie dorobili się dzieci. Kiedy wujek przyjeżdżał, mieszkał w minia- turowej chałupce. Zapewne któryś z poprzednich gospodarzy wybudował ją dla parobków. W domku znajdowały się malutkie pomieszczenia: przedpo- kój, kuchnia, pokoik, a na górze stryszek. Adela przechowywa- ła w nim fasolę i suszyła zioła. W środku pachniało miętą, ty- miankiem, szałwią i lawendą. Angelika, będąc dzieckiem, lubiła się tam chować. Zwłaszcza gdy padał deszcz. Spadające krople dudniły o daszek, wiatr gwizdał pod strzechą, a ona siedziała w kąciku i wsłuchiwała się w odgłosy szalejącej na zewnątrz natu- ry. *** Wiła się w pościeli jak węgorz i przewracała z boku na bok. Dręczyły ją koszmary. Na dodatek bolał ją krzyż, mrowiło w 7 stopach i rwało w kolanie. Robiła, co mogła: piła napar z melisy i krople walerianowe, szeptała pacierze i naciągała kołdrę na głowę. Nic nie pomagało. Rozregulowała się emocjonalnie? Co się z nią dzieje? Czego jej brakuje? Była przecież kobietą suk- cesu. Panią magister w trakcie robienia doktoratu. Znała trzy języki obce. Miała pracę z perspektywą awansu. Na jej koncie przybywało dolarów. Postanowiła uporządkować fakty. Od początku. Po kolei. Życie jawiło się jej niczym rozrzucone puzzle. Wydawałoby się, bezkształtna masa. Jednak każdy z tekturowych kawałecz- ków miał przypisane miejsce w całości. Puzzle zazębiały się ze sobą, spajały i tworzyły wymyślne wzory. Angelika zdawała sobie sprawę, że jej układanka nie jest kompletna. Widniała w niej wyrwa. Mężczyzna! Życiowy partner! Tylko on mógł wy- pełnić tę pustkę. Jego brak rozpraszał ją i wprowadzał nerwo- wość w jej poczynania. Nie do wiary, żeby dwudziestosześcioletnia kobieta jeszcze nie zespoliła się z mężczyzną! Na wszystkich polach odnosiła sukcesy, na tym – klęskę. To było dawno. Ileż mogła mieć wtedy lat? Pięć, sześć? W każdym razie nie chodziła jeszcze do szkoły. Niedaleko ich domu znajdował się porośnięty szuwarami staw. Częściowo zasypany popiołem, gruzem i śmieciami. W mętnej wodzie ta- plały się kaczki – pływały, nurkowały i wyłapywały owady. Na skarpie za bajorkiem rosły trzy kasztany. Obok sadzawki znaj- dowało się poletko kukurydzy. Liście roślin przybrały już brą- zowy kolor, a żółte kolby wystawały z okryć. Angelika bawiła się z chłopczykiem z sąsiedztwa. Jej rówie- śnikiem. Jedno z nich zamykało oczy, a drugie się chowało. I tak na zmianę. Kryli się gdzie popadło: w zagonach, za drze- 8 wami, za skarpą. Dla uatrakcyjnienia zabawy założyli na głowy opaski i powtykali za nie gęsie pióra. Co ich napadło? Przecież byli dziećmi. Schowali się w kuku- rydzy, rozebrali do naga, wyciągnęli piórka i łaskotali się nimi po intymnych miejscach. On z zainteresowaniem oglądał jej „bułeczkę”, a ona – jego „sisiorka”. Potem bawili się „w leka- rza”. Angelika nawet zrobiła mu „zastrzyk”. Wtedy po raz pierwszy zauważyła różnicę w anatomii chłopca i dziewczynki. Po chwili do głowy przyszedł im niedorzeczny pomysł. Wybie- gli z gąszczu kompletnie nadzy. Z gołymi pupami, na bosaka okrążyli zagon i z powrotem zaszyli się w szeleszczących łody- gach. Lata mijały. Nadszedł okres dojrzewania i pierwsze mie- siączki. W liceum poznała miłego młodzieńca – Jacka. Spokoj- nego, cichego – podobnego do niej. Często uśmiechali się do siebie; czasami prosiła go o ołówek, pióro i drobne przysługi. Jacek był wysoki, miał niebieskie oczy i przyjemną twarz. Zaproponowała mu rowerową wycieczkę. Był maj – miesiąc zakochanych. Wiosna – piękna pora roku. W powietrzu rozcho- dziły się zapachy kwitnącego bzu i wiosennych kwiatów; ćwierkały ptaszki. W łanach żółtego rzepaku brzęczały pszczo- ły. Znaleźli się w brzozowym gaiku. Angelika dobrze znała to miejsce. Jesienią zbierała tutaj dorodne kozaki. Schowali się za skałą, przy płynącym strumyku. Zaciszny i skryty przed wścib- skimi oczami zaułek. Usiedli na powalonym drzewie. Nie wiedziała, jak się za- chować. W jej głowie panował zamęt. Z chłopakiem było jesz- cze gorzej. Pobladł i trząsł się ze strachu. Widząc jego niezde- cydowanie, złapała go za rękę i położyła ją na swoim kolanie. 9 Pragnęła, aby przyciągnął ją do siebie i pocałował. Nic więcej. Była tuż-tuż, a zarazem daleko. Chłopak zareagował zupełnie inaczej, niż się spodziewała. Wyrwał z uścisku dłoń i płaczli- wym głosem tłumaczył jej, że się boi i że musi wracać do do- mu. W ułamku sekundy przyjemna chwila prysła jak bańka my- dlana. Od tego wydarzenia chłopak stronił od niej. Przesiadł się do innej ławki, unikał jej wzroku i odpowiadał półsłówkami. An- gelika nie miała pojęcia, że matka Jacka to kobieta mająca o sobie wysokie mniemanie. Zaborcza i zazdrosna o synka. Ona najlepiej wiedziała, co jest dla niego dobre, i już wybrała mu kandydatkę na żonę. Ponoć była to córka lekarza. Matka do tego stopnia zdominowała syna, że ten był od niej zupełnie za- leżny. Całkowicie go kontrolowała. Wiedziała o każdym jego kroku. Dlatego, kiedy wybrał się z Angeliką na spacer, i to bez jej zgody, wpadła w szał. Potraktowała ten występek jako akt samowoli i niesubordynacji. Zagroziła mu, że wyrzuci go z do- mu, i zmusiła, aby jej wszystko opowiedział. Postawiła na nogi pół szkoły, twierdząc, że w placówce sze- rzy się rozpusta. Zagroziła, że powiadomi media. Kto to wi- dział, żeby jakaś wiejska dziewczyna; jakiś niedomyty kocmo- łuch próbował uwieść jej synka? Twierdziła, że Angelika zacią- gnęła go w krzaki i miała niecne zamiary. Rozpustnica. Widać, że to dla niej nie pierwszyzna; zapewne szuka sponsora albo być może w ten sposób sobie dorabia. Wezwana do gabinetu dyrektora Angelika wbiła wzrok w podłogę. Wyglądała jak skazaniec przed pójściem na szafot. Rozwścieczona kobieta pastwiła się nad nią. Nazwała ją dziwką i wywłoką. Na koniec pogroziła jej palcem i ostrzegła, że jeśli 10 to się powtórzy, powiadomi policję i sąd dla nieletnich. Angeli- kę zabolały niesprawiedliwe słowa. Spotkała ją przykrość, na którą sobie nie zasłużyła. Od tego epizodu postanowiła być ostrożniejsza w kontaktach z mężczyznami. Nadeszła studniówka. Angelika nie miała chłopaka. Porato- wała ją jedna z koleżanek, namawiając brata, aby jej towarzy- szył. Był to miły młodzieniec. Towarzystwo bawiło się w naj- lepsze. Angelika wyhulała się za wszystkie czasy. Uwielbiała tańczyć, a Antek okazał się doskonałym partnerem. Miał wy- czucie rytmu i dobrze prowadził. Po balu zadzwonił po kolegę i odwiózł ją do domy. Samo- chód zatrzymał się pod stromym podjazdem, a Antek odprowa- dził ją pod bramę. I zapewne wszystko byłoby w porządku, gdyby na pożegnanie nie zechciał jej pocałować. Angelika ze- sztywniała, wystraszyła i… rozpłakała. Zmieszany młodzieniec tłumaczył się, że nic złego nie miał na myśli. Od tego epizodu przestała spotykać się z koleżanką i unikała Antka. Angelika dorabiała w okresie wakacji. Miała dwadzieścia dwa lata, kiedy zatrudniła się w ośrodku wczasowym. Prowa- dziła księgi rachunkowe, wysyłała zamówienia, przyjmowała zlecenia, odbierała dostawy, robiła przelewy, a wolnych chwi- lach przesiadywała w recepcji. Była pełnia sezonu. Pogoda do- pisywała. Przybywało wczasowiczów. Ze względu na to, że wszystkie pokoje i domki kempingowe zostały wynajęte, Ange- lika przeniosła się do ciasnego magazynku, w którym spała na polowym łóżku. W pomieszczeniu były ustawione regały, a na nich znajdowały się prześcieradła, poszewki, ręczniki, obrusy i serwetki. Pachniało krochmalem. 11 Pewnego dnia na obozowisku pojawili się Łukasz z Magdą. Przyjechali z grupą zuchów. Opiekun skautów od razu wpadł jej w oko. Codziennie rano uprawiał jogging i gimnastykę. Jego smukłe, opalone ciało przypominało rzeźbę greckiego boga. Angelika pomyślała, że tak właśnie wygląda stuprocentowy facet i że przyjemnie byłoby się przytulić do muskularnego tor- su. Mężczyzna często odwiedzał ją w recepcji i wdawał się z nią w pogawędki. Traktowała to jako niewinny flirt. Pomna przykrych doświadczeń z przeszłości, postanowiła być ostroż- na. Dobrze wiedziała, że ludzie wszystko obserwują. A jeśli znajdzie się jakaś życzliwa dusza i powiadomi jego żonę? Ta z pewnością pojawi się tutaj i urządzi jej karczemną awanturę. – Ludzie o nas plotkują. Nic się nie wydarzyło, a już wzięli nas na języki. Musisz dbać o reputację. Masz rodzinę – zaczęła nieśmiało, gdy Łukasz pojawił się u niej. – Przestań – przerwał jej obcesowo. – Jestem w separacji – kłamał jak najęty. – Na pewno Magda nagadała ci głupot. Za- zdrośnica. Wielka cnotka. Chodzi do kościoła, a w rzeczywisto- ści to cichodajka. Znam ją dobrze. Nieraz byłem z nią na obo- zie. Adoruje chłopaków i wpycha się im do śpiworów. Mści się na mnie za to, że nie zwracam na nią uwagi. Angelika popatrzyła na niego zdziwiona. – Nikt mi niczego nie mówił. Znam życie. – Przepraszam za emocje. Mam kłopoty. Żona nie pozwala mi widywać się z synami. Jesteś jedyną osobą, z którą mogę szczerze porozmawiać. Zmienił taktykę. Brał ją na litość. Podziałało. Angelika pra- gnęła poczuć się kobietą, jej ciało potrzebowało pieszczot i straciła czujność. „Przystojny mężczyzna. Wysoki. Postawny. Dba o siebie. Widać, że jest zaradny. Zamiast wypoczywać, 12 dorabia w wakacje. Wydawałoby się, że z niego twardziel, ale gołym okiem widać, że w jego duszy toczy się walka” – pomy- ślała. Chciała nawet podejść i pogłaskać go po głowie. Nie zna- lazła jednak w sobie odwagi. Za to on ujął jej dłoń i pocałował. – Nie masz pojęcia, jak bardzo jesteś mi bliska. Szaleję za tobą. Przyjdź wieczorem na ognisko. Będziemy piekli kiełbaski, a potem chciałbym z tobą porozmawiać. Pogłaskał ją po ręce i błagalnie spojrzał w oczy. Angelika potakująco kiwnęła głową. W jej duszy zagrało. Czuła, że wreszcie zespoli się z mężczyzną. Była zdenerwowana i roztrzęsiona. Nie wiedziała, w co się ubrać. Siedziała przed lustrem, trzy razy się czesała i poprawia- ła makijaż. Po skończonej biesiadzie w obozie skautów ogłoszono cap- strzyk. Magda patrzyła na nią podejrzliwym wzrokiem. „Za- zdrośnica. Ma chłopaka, a innym żałuje” – pomyślała Angelika. Zapadły ciemności; na kempingu żarzyły się latarnie; w po- wietrzu krążyły komary. Mężczyzna ujął ją pod ramię i popro- wadził w kierunku namiotu. W środku brezentowego schronie- nia paliła się czerwona lampka. Łukasz był niecierpliwy. Poca- łował ją w usta. Potem pieścił jej szyję. Angelika uważała, że wszystko dzieje się za szybko, że traci kontrolę, że nie jest go- towa, że wchodzi w nieznane obszary. – Boję się – wyszeptała. – Jeszcze nigdy… tego… no wiesz… z mężczyzną. – Za chwilę uczynię z ciebie kobietę. Wprowadzę cię w ar- kany ars amandi. O nic się nie martw – szeptał drżącym gło- sem. Trzęsącymi się dłońmi rozpiął jej bluzkę, zdjął biustonosz i ściągnął majtki. Wstydziła się. Palce instruktora wędrowały po jej ciele. Głaskały brzuch, piersi i uda. Gdy dotarły do łona, 13 zesztywniała. Czekała. Postanowiła, że zaciśnie zęby, kiedy to się stanie. „Dlaczego to tak długo trwa?! Na co on czeka?! Chcę to już mieć za sobą!” – niecierpliwiła się. Niestety nastąpiły komplikacje. Mężczyzna nie stanął na wy- sokości zadania. Z tego, co zrozumiała – miał niepełny wzwód. Poczuła się głupio. Najwidoczniej prześladował ją pech. Łukasz zazgrzytał zębami, tłumacząc się przemęczeniem, nerwicą i stresem. Potem złorzeczył, klął i winił ją za swoje niepowodzenie. Zarzucał jej, że jest oziębła, że leży jak kłoda, że mu nie pomaga, że jest drętwa, że, że, że… Był wściekły i po prostu wyprosił ją z namiotu. Teraz już do niczego nie była mu potrzebna. Angelika zebrała odzież i jak spłoszone zwierzę pomknęła do swojej klitki. Na zewnątrz wył wiatr, kołysały się drzewa, a jej dudniło w uszach. Zwaliła się na posłanie i przepłakała pół nocy. Czuła się winna, nie będąc wcale winną. Czuła się gorsza od innych, chociaż nie była od nikogo gorsza. Wyrzucała sobie, że jej życie jest nic nie warte. Atmosfera stała się nie do zniesienia. Unikali się nawzajem. Angelika większość czasu chowała się po kątach. Ostatniego dnia turnusu zjawiła się u niej Magda i z uśmieszkiem na ustach powiedziała: – Widzę, że z Łukaszem ci nie wyszło. Nie żałuj. To dziw- karz. W domu czeka na niego żona, a on szuka naiwnych pa- nienek. Dobrze go znam i wiem, że zaliczył już dziesiątki ko- biet. Angelika wbiła wzrok w odległy punkt. „Stuprocentowy mężczyzna. Ogier. Zaliczył wiele kobiet. Nie wyszło mu tylko z jedną – ze mną” – huczało jej w głowie. 14 „To moje wszystkie damsko-męskie przygody” – podsumo- wała w myślach. Leżała w łóżku i gapiła się w sufit. Rozmyśla- ła. Co za pech! To klątwa! Czyżby z nią coś było nie tak? Czyżby to dlatego, że urodziła się 13 maja w piątek? Ogarnął ją strach – zostanie starą panną. Nikt jej nie pożąda; nikt się z nią nie umawia i nikt jej nie podrywa. Mężczyźni omijają ją szero- kim łukiem. Czyżby nie była sexy? Czyżby nie emanowała ko- biecością? Nieraz stawała nago przed lustrem. Niczego jej nie brakowa- ło. W lustrzanym odbiciu widziała szczupłą sylwetkę, długie nogi, kruczoczarne włosy, cerę jak płatek róży, rumiane policz- ki, ciemne oczy, delikatną skórę, płaski brzuch, zaokrąglone pośladki i dorodne piersi. Efekt spacerów, jazdy na rowerze i zdrowego odżywiania. Dlaczego nikt tego nie zauważa?! Wraz z upływem czasu traciła cierpliwość. Czuła się nie- szczęśliwa, wyobcowana, gorsza od innych i popadała w kom- pleksy. Większość koleżanek założyła już rodziny i dorobiła się dzieci. Ona tymczasem zatracała się w pracy, wiodąc monoton- ne i jałowe życie. Koniec! To już postanowione! Daje sobie spokój z mężczy- znami i zostaje przy dotychczasowych priorytetach. Skupi się na wyznaczonych celach. Rzuca się w wir interesów. Według Angeliki sukces był pochodną dyscypliny. Naj- mniejsze niedbalstwo, zaniedbanie i rozpoczynały się kłopoty. Burzył się ład i porządek; świat wywracał się do góry nogami; następował zamęt i chaos. Obecnie pracowała dla innych. Tak było prościej i wygod- niej. Jednak zdawała sobie sprawę, że jeżeli chce, aby jej ma- 15 rzenia się spełniły, musi iść „na swoje”. Inaczej tęsknoty za pałacem, limuzynami i przepychem nigdy się nie ziszczą. Czuła, że coś się w niej tli i że niewiele jej brakuje. Ciut, ciut – odrobinkę. Że w końcu się przełamie. Potrzebowała impulsu. Kopa. Wstrząsu. Małej iskierki, która roznieciłaby potężny po- żar. Musiała się otworzyć nie tylko przed sobą, ale przed całym światem. Odważyć się na szaleństwo. Rzuć się w wir pragnień. Poruszyć z posad ziemię. Nie słuchać innych! Robić to, na co ma ochotę! Być panią własnego losu. Krzyczeć, wrzeszczeć, wypłakać się… oszaleć. Niech ją poznają taką, jaka jest na- prawdę. Taką, która kiedyś pognała przed siebie na bosaka, z rozpuszczonymi włosami, nie zastanawiając się nad konse- kwencjami swojego czynu. Okrążyła nago zagon kukurydzy i nic się nie stało. Niestety z biegiem czasu stała się pozbawioną fantazji re- alistką. Kobietą wierzącą tylko w niezaprzeczalne fakty i ko- lumny cyfr. U niej bilans zawsze musiał wychodzić na zero. Nie była z tych, które płyną pod prąd. Brakowało jej odwagi. Jej dewizą stało się zdanie: „Jeszcze nie teraz. Poczekam”. A więc czekała i czekała. Sama nie wiedząc na co. Czasami przeżywała chwilę uniesienia i złudnego triumfu nad słabościami. W jej serce wlewała się otucha, a nadzieja dominowała nad wątpliwościami. Wydawało jej się, że może przenosić góry i zdobywać szczyty. Ponosiła ją fala optymizmu. Traciła poczucie rzeczywistości i dała się zdominować niedo- rzecznym fantazjom. Po chwili wracała do szarej rzeczywisto- ści. Do utartego porządku; do realnego świata. Ocknęła się, z powrotem stając się zagubioną, niepewną i zależną od innych istotą. Małym trybikiem; mikroskopijną cząstką; niezauważal- nym elementem. Kobietą niepotrafiącą postawić na swoim; 16 kobietą niepotrafiącą przełamywać barier. Szarą myszką. Żyją- cą w cieniu innych. Niewychylającą się i niewychodzącą przed szereg. Zaplątała się we własnoręcznie zastawione sidła i nie miała pojęcia, jak się z nich wyplątać. Budził się nowy dzień. Pojawiły się pierwsze oznaki ju- trzenki. Ze snu wyrwał ją ćwierkot ptaków. Przetarła dłonią zaspane oczy, podniosła się z łóżka, wsunęła na stopy bambo- sze, podeszła do okna i uchyliła firankę. Do pokoiku przeniknę- ły promienie słońca, układając na meblach wymyślne wzorki. Na wschodzie piętrzyły się Góry Złote, od południa wyłaniał się Masyw Śnieżnika, od zachodu Pasmo Krowiarki. Skaliste zbocza porastały świerkowe lasy i kosodrzewina. Gdzieniegdzie widać było połacie zalegającego śniegu. Rączy Strumień wił się jak węgorz po stoku, by w końcu umknąć do rzeki Bystra. Przed nią znajdowały się rabaty kwiatowe. Pojawiły się na nich pierwsze zwiastuny wiosny: przebiśniegi, śnieżynki i ró- żowe, filcowo owłosione sasanki. Obok nich wyrastały złociste pierwiosnki, zawilce, ciemnoniebieskie szafirki i storczyki. Wzdłuż płotu żółciły się rzędy żonkili. W rozłożystych gałęziach magnolii świergotały ptaki. Przy- roda budziła się do życia. Wkrótce zielonym całunem przykryją się łąki i pojawią się na nich owce; zakwitną owocowe drzew- ka. Potem w miniaturowym ogródku pojawią się krokusy, nar- cyzy i tulipany. Latem zakwitną irysy, lilie, mieczyki, konwalie i niezapominajki. Jesienią – astry, aksamitki i chryzantemy. W ziołowym kąciku wyrośnie mięta, bazylia, tymianek i szałwia. Przez cały rok będzie kolorowo i pachnąco. Tylko czy to poprawi jej humor? Czy wiosenny wietrzyk rozwieje jej wątpliwości? Zacisnęła usta i podniosła do góry 17 ręce. „Jeżeli nie mam szczęścia do mężczyzn, to będę żyła chwilą” – pomyślała. *** Jodłów leży obok głównej drogi z Kłodzka do Stronia Ślą- skiego. Wioska położona jest przy starym szlaku handlowym z Javornika do Rudawy, powszechnie zwanym Solną Drogą. We- dług ostatniego spisu ludności miejscowość liczyła sześciuset dwudziestu czterech mieszkańców. Dominującymi gałęziami gospodarki było rolnictwo i turystyka. Osada stanowiła znakomitą bazę wypadową dla wycieczek udających się w Góry Złote i Masyw Śnieżnika. W niedalekiej odległości umiejscowione były także wyciągi narciarskie, uzdrowiska i szlaki turystyczne. W wiosce znajdował sklep spożywczy i mięsny, piekarnia, szkoła, kościół, rolnicza spółdzielnia produkcyjna i stacja kole- jowa. Kiedyś funkcjonowała tutaj gorzelnia, kamieniołom, ce- gielnia, zakład betoniarski i zlewnia mleka. Obecnie pozostały po nich tylko walące się budynki, rozsypujące murki, zapadnię- te dachy, zarośnięte chwastami place i… nostalgiczne wspo- mnienia. Kiedy nadeszło „nowe” – upadły wszystkie przedsię- biorstwa. Ponadto po otwarciu rynków pracy Unii wielu mło- dych wyemigrowało za zarobkiem do Irlandii, Anglii, Holandii i Niemiec. Miejscowość wymierała. W wiosce pozostali nie- liczni. Wśród nich była Angelika. 18 II. ROZMIECIONY PŁOMIEŃ W piątek Angelika przyjechała do domu samochodem. Nie swoim. Służbowym. Miała wprawdzie prawo jazdy, ale nie za- mierzała uszczuplać oszczędności na zakup własnego środka transportu. Szef polecił jej, że ma być „pod telefonem”, twier- dząc, że i tak nic innego nie ma do roboty. W niedzielę z same- go rana miała towarzyszyć grupie inwestorów poszukujących lokum na dom opieki. Jej firma pośredniczyła w sfinalizowaniu transakcji. Jednym z budynków wytypowanych do inspekcji był renesansowy pałac w Jodłowie. Angelika przygotowywała się do spotkania niezwykle sta- rannie, ślęcząc nad dokumentami do północy. Jakby miała mało obowiązków, to jak na złość w sobotę przypadała jej kolej sprzątania kościoła. Nie było szans, aby się wymigać. Tak ustalony był harmonogram i basta. Zadzwoniła do Zdzichy – koleżanki jeszcze ze szkoły podstawowej – pro- sząc ją o pomoc. Chwilę później zjechała rowerem z górki, minęła kapliczkę, przejechała przez mostek i skręciła w stronę wioski. Przystanęła na moment przy zamkniętej bramie pałacu. Metalowe elementy ogrodzenia pożerała rdza. Z przymocowanej tabliczki wynikało, że obiekt był chroniony przez firmę Securitas. W budynku przez wiele lat mieściły się biura spółdzielni, a obecnie zarzą- dzał nim Skarb Państwa. Dach był pokryty gontem. Na parterze znajdował się portal renesansowy, a kamienne opaski stanowiły obramowania okien. Na elewacji widać było ślady dekoracji. 19 Obok pałacu wznosiła się baszta, a za nią znajdowały się zabu- dowania gospodarcze. W parku rosły rzadkie drzewa. Z tego, co zapamiętała, wśród nich pięła się sekwoja i dwa platany. Całość posesji ograniczał kamienny murek. Po drugiej stronie, za rzeczką, widniała figura świętego Nepomucena na gruszkowa- tym cokole. Widać było, że zrobiono tutaj porządki: wygrabiono liście i suchą trawę, wywieziono śmieci, a nawet pomalowano krawęż- niki. Z pewnością w ten sposób próbowano poprawić wygląd tego miejsca i ukryć niedoskonałości. Popedałowała dalej. Przejechała pod łukowatym wiaduktem kolejowym i wyjechała naprzeciw zabudowań starej gorzelni. Górował nad nimi pochylony komin. Skręciła w boczną drogę i znalazła się na kościelnym dziedzińcu. Tam już czekała na nią Kubasowa. Staruszka trzymała w dłoniach kopaczkę, gdyż wła- śnie porządkowała kwiatową rabatę. Angelika pozdrowiła ją i rozejrzała się dokoła. Kościół para- fialny zbudowany był z czerwonej cegły. Przed głównym wej- ściem do przybytku bożego wznosił się drewniany krzyż z ukrzyżowanym Chrystusem. Podeszła do staruszki, pochyliła się i przez chwilę w milcze- niu wspólnie wyrywały chwasty. Po kilku minutach pojawiła się Zdzicha. Angelika wyczuła od niej alkohol. – Zaraz wam dam miotłę, szufelkę, środki czystości i ścierki – wyprostowała się przewodnicząca rady parafialnej, trzymając się za plecy. – Boli mnie krzyż… Ale co wy tam wiecie? Jeste- ście młode siksy. Przekonacie się, jak będziecie po siedemdzie- siątce. 20 – Trzyma się pani dobrze. Niedawno widziałam panią na weselu. Niejedna młódka nie tańczy oberka tak jak pani – pra- wiła jej komplementy Zdzicha. Angelika uważnie zlustrowała przyjaciółkę. Policzki Zdzi- chy czerwieniły się, a oczy świeciły radosnym blaskiem. Może spowodował to alkohol? Zdzicha była chuda jak patyk, ryża, piegowata, a kolor jej oczu przypominał rozpuszczoną w mleku ultramarynę. Kopciła papierochy i „dawała w szyję”. Angelika nie mogła nadziwić się, że koleżanka zmieniała kochanków jak rękawiczki. Pewnego dnia przy lampce wina Zdzicha oznajmi- ła, że to wina hormonów. Jak sobie wypije, to na widok chłopa dostaje obłędu. – Nie macie pojęcia, jakie ja miałam pukle. Ładna byłam. Chłopaki nie dawali mi spokoju. Przyjdźcie do mnie, to wam pokażę zdjęcia – pogłaskała się po chustce Kubasowa, jakby poprawiała włosy. – My tu gadu-gadu, a praca czeka. Do robo- ty! Zamiećcie podłogę, zetrzyjcie kurze, przetrzyjcie posadzkę i pamiętajcie – pogroziła palcem – żadnych wygłupów. Przy ołta- rzu pracuje konserwator zabytków i o wszystkim mi doniesie. We wnętrzu świątyni panował półmrok. Widocznie ze względu na oszczędności nie zapalano świateł. Ołtarz nakryty był folią. Przy nim stała drabinka i rusztowanie, ale nikogo nie było widać w pobliżu. Zdzicha wsadziła miotłę między nogi, tak że wystający kij wyglądał sugestywnie. – Długi, ale cienki. Wolę takiego, co się nie mieści w dłoni. – Przestań! Co ty wygadujesz?! – przywoływała ją do po- rządku zniesmaczona Angelika. – Jeszcze nas ktoś usłyszy. Koleżanka chichotała. 21 – Myślisz, że Kubasowa nas szpieguje? Widziałaś, jakie ona ma wary. Na pewno robi proboszczowi loda. Inaczej nie utrzy- małaby się na stanowisku. – Cicho! Głupia! Jesteśmy w kościele! Tobie tylko jedno w głowie. Co to, znowu buzują ci hormony? Zdzicha zanosiła się śmiechem. Prawie się dusiła. Położyła się na posadzce i zatkała dłonią usta. – Dobrze, już dobrze. Koniec. Basta. Co to, nie można po- żartować? – Przecież Kubasowa to stara panna i brakuje jej zębów – dodała Angelika. – Już ja ją znam! To stara wywłoka, która spogląda chłopom na rozporki. U mnie w domu nie lepiej. Teściowa ściga się jak suka. – Teściowa?! Co ty wygadujesz?! – Wiem swoje – kontynuowała podniesionym głosem. – Ciągle gdzieś jeździ, wisi na telefonie i te jej zielone, rozpro- mienione oczy. To się wyczuwa. A niech tam, powiem ci praw- dę. Przyłapałam ją, jak siedziała na kolanach sołtysowi. Co tak wybałuszasz gały?! Tak, temu łysemu Kojakowi. Nie masz po- jęcia, jak się speszyła. Myśli, że doniosę teściowi. Od tego cza- su trochę się uspokoiła. – Nie rób zamieszania. Zresztą nie dziwię się jej. – Nie dziwisz się?! Ekspertka się znalazła. – Uspokój się. Zawsze byłaś popędliwa. Nie tylko tobie gra- ją hormony. Ona także ma potrzeby. Jest spragniona czułości. Chce poczuć się kobietą. Energia z niej tryska, a teść to stojący nad grobem wymoczek. Położyłabyś się z takim do łóżka?! Pewnie ich pożycie… a zresztą – machnęła ręką – to nie moja sprawa. 22 – Angelika! Co ty pleciesz?! Nie poznaję cię. Ale wykład, ale jazda. – Skupmy się lepiej na pracy. Zobacz, ile nam jeszcze zosta- ło. Przez chwilę sprzątały w milczeniu. Zbliżyły się do prezbite- rium. Nagle Angelika drgnęła. Przed ołtarzem stał ubrany w fartuch mężczyzna. W dłoniach trzymał puszkę z farbą i pędzel. Wpatrywał się w nią błyszczącymi oczami. „Mój Boże! Kon- serwator! Zupełnie zapomniałam! Wszystko słyszał. Może na- wet nagrał. Doniesie Kubasowej – są w dobrej komitywie. Ta z kolei wszystko wyśpiewa proboszczowi. Będzie afera; będzie chryja. Znowu się wkopałam. Za takie żarty grozi nam kole- gium”. – Widzę, że dobrze się bawicie. – To ty, Julo?! Nie poznajesz go?! To Julek Gruca. Nasz ar- tysta. Schowałeś się i podsłuchujesz. Nie obawiaj się, Andzia! Z nim można konie kraść. Najporządniejszy chłopak, jakiego znam. Żebyś widziała, jakie on ma pośladki – skomentowała z uśmiechem Zdzicha. „Ją chyba wszyscy przelecieli. Nawet taki przystojniak” – z zazdrością pomyślała Angelika. – Chodź tu do mnie, niech cię uściskam – rozłożyła ramiona Zdzicha. „Chłopy lgną do niej jak pszczoły do miodu. Jak ona to ro- bi?” – Byłem za ołtarzem, kiedy weszłyście – tłumaczył się za- kłopotany. – Proboszcz poprosił mnie o przysługę. Odnawiam obramowania obrazu. Na majówkę będzie gotowe. Muszę być ostrożny. Jedna plamka na malowidle i nie wypłacę się do koń- ca życia. 23 Angelika patrzyła na niego jak urzeczona. Kiedy ich oczy się spotkały, przeszły ją przyjemne dreszcze. „Wysoki. Wysporto- wany. Szatyn. Kręcone włosy. Łagodny wyraz twarzy. Gładko ogolony. Gdzie on się uchował? Ledwie na niego spojrzałam, od razu mnie wzięło”. Obserwowała, jak Julek z pędzlem w zębach wspina się na rusztowanie. Do końca sprzątania nie mogła dojść do siebie. Przez cały czas myślała o spotkanym mężczyźnie. Zostawiła nawet na ławce klucze, żeby mieć pretekst, by wrócić i jeszcze raz na niego spojrzeć. – Złoty chłop – chwaliła go Kubasowa, kiedy skończyły. – Pewnie, że złoty, bo używa złotej farby – żartowała Zdzi- cha. – Siksa jesteś. Zaraz sprawdzę kurze w białych rękawicz- kach. Rozmawiały jeszcze przez chwilę, ale myśli Angeliki błądzi- ły daleko. Ciągle myślała o roziskrzonych oczach i przyjem- nych licach. Wahała się i wahała. Czuła się jak konspiratorka. W końcu się zdecydowała, przeprosiła kobiety i udała się do środka po pozostawione klucze. – Uważaj na niego. On zalicza kobiety w biegu. Wystarczy minutka i jest po sprawie – krzyknęła za nią Zdzicha. – Gdybym była młodsza, to też bym na niego poleciała. Ja- kie ja miałam loki – wspominała prawa ręka proboszcza. Angelika weszła do wnętrza z duszą na ramieniu. „Głupia i naiwna. Co ja robię? Ale i tak muszę zabrać klucze” – uspra- wiedliwiała się w myślach. Julian stał na rusztowaniu. Kojarzył jej się z rzymskim cesarzem. Cezarem, Oktawianem, Wespa- zjanem. Kiedy ją ujrzał, położył pędzel i puszkę na podeście, zeskoczył z rusztowania i w mgnieniu oka znalazł się przy niej. 24 – Będę na ciebie czekał w środę na drodze do Dębowca. Za- czaję się w zaroślach o ósmej godzinie. Ubierz długie spodnie. Nie bój się. Nawet cię nie dotknę. Urzekłaś mnie. Muszę lecieć – wyrzucił z siebie jak z automatu i już go nie było. Zanim się zorientowała, był z powrotem na górze. W dłoni trzymał pędzel i puszkę z farbą. Znowu wyglądał jak wódz. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Istna maska. „Rze- czywiście szybki. Ile to trwało? Kilka sekund, pół minuty? Ale to wystarczyło, aby ten chłopak wprowadził zamęt, wzburzył fale i rozniecił pożar w mojej duszy”. Wracała do domu. Jechała z rozpuszczonymi włosami, po- chyliła się nisko nad kierownicą i mocniej nacisnęła na pedał. Na pokrytym popękanym eternitem przystanku siedzieli chłop- cy i dziewczyny. One w miniówach; oni w dresach. W dłoniach trzymali telefony i walili palcami w klawisze. Palili papierosy. Może nawet marychę. O murek oparte były dwa motory. Wy- blakła wuefemka i oblepiony naklejkami junak. Wzdrygnęła się, pragnąc jak najszybciej ominąć to miejsce. Wujek Jakub wspominał, że kiedyś było inaczej. Co sobotę we wsi odbywała się zabawa. Majówki, festyny, potańcówki, do- żynki były częścią folkloru. Grała kapela. Perkusja, akordeon, saksofon, gitara. Nogi same rwały się do tańca. Wszyscy wywi- jali. Ludzie krzyczeli, wrzeszczeli i piszczeli. A teraz co? Mło- dzież nie ma co robić. Jadą na dyskotekę, popodrygują trochę, przestąpią z nogi na nogę, napiją się, naćpają, a później ich po- wrotną drogę do domu poznaczą ustawiane przy drodze krzyże. Na jednym z nich zauważyła kask i napis: „Tu zginął Czarny”. Ostry podjazd pod bramę nazywała „górską premią”. Zmie- niła przerzutkę, podniosła się z siodełka i podjechała pod bra- 25 mę. Chwila wytchnienia? Gdzie tam? Na wzniesieniu czekała już na nią podekscytowana matka. – Gdzieś była tyle czasu?! – powiedziała do niej z wyrzutem. – Bierz ze sobą komórkę, bo szef dostaje bzika. Dobija się jak szalony. Dzwonił nawet do mnie! Klął i narzekał, prosząc, że- bym postawiła cię do pionu i przywołała do porządku. Co się z tobą dzieje? Niby jesteś dorosła, wykształcona, a głupia. Ja w twoim wieku… zresztą, dobra. Jutro czeka cię ważne spotkanie, a ty szlajasz się ze Zdzichą. Masz dobrze płatną pracę, to ją szanuj! Zobaczysz, wyrzucą cię na zbity pysk i wylądujesz w pośredniaku. Znowu poczuła sie winna, chociaż nie była winna. Zapo- mniała telefonu, to prawda, ale czy od tego zawalił się świat? Czy nie ma prawa do odrobiny prywatności? Tyra od świtu do nocy. Dyspozycyjność? Dobre sobie. Traktują ją gorzej jak niewolnicę. Dziewczynę na każde skinienie. Musi wreszcie zerwać więzy uzależnienia i pomyśleć o sobie. Dzisiaj spotkała interesującego mężczyznę i chciałaby o nim pomarzyć. Na ekranie nokii widniało sześć nieodebranych połączeń i trzy SMS-y. Wszystkie od szefa. – Gdzie się podziewasz?! To niedopuszczalne! Przecież mówiłem: „być pod telefonem”. Ten inwestor to szansa na spo- rą prowizję. Przyłóż się. Wiążę z tobą nadzieję. Powierzyłem ci samochód córki. Uważaj! U was są wąskie drogi. Mam nadzie- ję, że go nie porysowałaś – wrzeszczał jej do ucha. Tłumaczyła się brakiem zasięgu. Nie mogła mu przecież powiedzieć, że ścierała kurze i omiatała pajęczyny w parafial- nym kościele. Jeszcze by ją wyśmiał. Dobrze wiedziała, że lu- dzie z powiatowego miasta o Jodłowie nie myślą inaczej, jak tylko: „wymarłe miejsce”, „tam, gdzie psy dupami szczekają”, 26 „koniec świata”, „zapadła dziura” i tak dalej. Takie określenia wbijały się w jej wrażliwą duszę jak ostre kolce. Raniły i spra- wiały ból. Szef wyznaczył jej nowe zadanie. Miała sprawdzić, czy każ- dy z obiektów ma dostęp do bieżącej wody, gazu i kanalizacji. Te informacje mogą okazać się kluczowe. A więc do roboty. Nie ma na co czekać. Do rana daleko. Niech to szlag trafi! Tupnęła noga. Wychodziła w siebie. Opadły jej ręce. Wszystko wzięło w łeb. Jeszcze kilka minut temu miała nadzieję na spokojny wieczór, a teraz czekały na nią dodatkowe zadania. Znowu wleje w siebie kilka kaw lub wspomoże się energetycznym napojem. Musi posurfować po sieci, przeglądnąć plany zagospodarowania przestrzennego, zadzwonić do wodociągów, znaleźć schemat kanalizacji i nitki gazociągu. Zrobi to wszystko „po łebkach”, bo inaczej nie zdą- ży. I tak skończy nad ranem. A co z nauką? Zbliża się sesja. Ma zaliczenia, egzaminy i musi zrobić projekt. Na dłuższą metę tak nie można. Kiedyś wreszcie powie „koniec”, zerwie się z uwięzi i pogna przed siebie jak mustang na prerii. Ale jeszcze nie teraz. Pocze- ka. Ślęczała nad papierami do drugiej. Aby nie zasnąć, przemy- wała twarz zimną wodą i wypiła kilka filiżanek kawy. Pękała jej głowa i piekły ją oczy. Wreszcie skończyła, nastawiła bu- dzik i zwaliła się do łóżka. Ogromne zmęczenie dało znać o sobie. Gdy tylko jej głowa dotknęła poduszki, momentalnie zasnęła. Nad ranem miała sen. Na podwyższeniu stał mężczy- zna mówiący do niej cichym głosem: „Urzekłaś mnie, środa, godzina ósma. Pamiętaj!” 27 *** Zimny prysznic, mocna kawa, śniadanie. Pochłonęła mi- seczkę zalanych mlekiem płatków owsianych, zabrała ze sobą kilka tekturowych teczek i już jej nie było. Skierowała się w stronę Mielnika. Zjawili się punktualnie. Przyjechali czarnym mercedesem. Główny inwestor, z córką i synem. Za nimi pojawił się przed- stawiciel Skarbu Państwa. Zasypali Angelikę gradem pytań. Na prawie wszystkie znała odpowiedzi. Była rzeczowa. Starszy pan z zadowoleniem kiwał głową. Pytali o detale. Zaglądali w każ- dy kąt, robili notatki. Córka zajmowała się sprawami finanso- wymi, syn – prawnymi. Ostatni obiekt, który ich interesował znajdował się w Jodło- wie. Znowu oglądali, robili szkice, notowali i obliczali. Skoń- czyli około drugiej. – Z tego, co mi wiadomo, mieszka pani niedaleko. Miałbym zatem prośbę – powiedział do niej cichym głosem inwestor. – Przycisnęło mnie. Nie wytrzymam. Muszę do ubikacji. Do tej pory zaskoczyło ją tylko pytanie o skutki ewentualnej powodzi na tym terenie i ta nietypowa prośba. Z pierwszym poradziła sobie, wspominając o zbiorniku retencyjnym. To dru- gie na chwilę ją poraziło. Wstydziła się. Chciała odmówić, ale widząc przed sobą cierpiącego człowieka, powiedziała: – Proszę za mną. Pojechała przodem fordem, oni za nią mercedesem. Szeroki samochód ledwie zmieścił się w zagłębionym podjeździe. Przed bramą posesji stała matka, patrząc na gości zdziwiona. Angeli- ka zaprowadziła eleganckiego pana do łazienki. Na rozciągnię- tym sznurku wisiała bielizna. Zmieszana przeprosiła za bałagan. 28 „Co on sobie o mnie pomyśli, widząc moje majtki? A co bę- dzie, jak pojawi się mysz?” – pomyślała z trwogą. Gdy wyszła na zewnątrz, czekała na nią niespodzianka. Mat- ka zaprosiła gości do ogrodowej altany. Zbudował ją niedawno wujek. Drewniana konstrukcja była przymocowanych do gruntu solidnymi kotwami. Na każdym z boków budowli znajdowała się kratownica, a dach pokryty był papą. W środku postawiono dwie ławki z oparciami, stół i ratanowy fotel na biegunach. Na stole stał talerz z pokrojoną szarlotką, w kuchni na roz- grzanym blacie gotowała się woda. Goście zaakceptowali pro- pozycję wypicia filiżanki kawy w ogrodzie. W powietrzu krąży- ły muszki i brzęczały owady. – Żyjecie jak u Pana Boga za piecem. Zdrowe powietrze, w zasięgu wzroku rozciągają się góry, do życia budzi się przyro- da, hodujecie zdrowe warzywa – odezwał się syn. „O czym on mówi? Pomieszkałby tutaj, to szybko zmieniłby zdanie. Niedogrzany dom, zimne posadzki i kaflowe piece. Kopci się bez przerwy, czad osiada na płucach, a na ścianach gromadzi się sadza. W zimie zasypane drogi, zaspy po kolana i trudno wyjechać pod górkę” – pomyślała Angelika. – Może coś przekąsicie? – zapytała „babka”. – Przyniosę wam chleba i smalcu ze skwarkami. Ugotowałam ziemniaki i kwaśnicę na świńskich ogonach. Momencik, zaraz wracam. „Co ona wyprawia?” – przeraziła się córka. Wiedziała, że matka jest chytra i zażąda od niej zwrotu kosztów, twierdząc, że to byli jej goście. Wkrótce na stole pojawił się garnek z zupą, smalec, chleb i kompot. Obok leżała chochelka i drewniana warzecha. – Dobre, smaczne, kwaskowate. Czujecie aromat? Majera- nek, ziele angielskie, rozpływające się w ustach mięso. Smalec 29 ze skwarkami, pachnie cebulką i czosnkiem. Cymes. Do tego chlebek z chrupiącą skórką – wychwalali pod niebiosa goście, mlaskając. – Swojskie i zdrowe. Chleb na zakwasie – sama upiekłam. Kapustę z marchewką własnoręcznie zakisiłam w drewnianej beczce. Chowam także kury, kaczki, gęsi, perliczki, a nawet wieprzka – Adela chwaliła się jak najęta. – Brawo, brawo! Tacy ludzie nie zginą i poradzą sobie w największym kryzysie – chwalił ją biznesman. – Matka pochodziła z Kamesznicy. To wioska koło Milówki. U nas w domu nic się nie marnowało. Jak brat przyjeżdża z gór, to mu bez przerwy gotuję kwaśnicę, prażuchy i kulasę… – Mamo, proszę. Nie zanudzaj gości – próbowała powstrzy- mać jej wywody Angelika. – Kulasa? Prażuchy? Pierwsze słyszę – zdziwiła się młoda dama. – Już wyjaśniam. Prażuchy to uprażona na rozgrzanej patelni mąka. Najlepiej nadaje się do tego żytnia – grubo mielona. Ta- ka jak śrut dla prosiaków. Natomiast kulasa to drobno mielona pszenna mąka gotowana na wodzie. Szybkie, tanie i zdrowe dania. Dodaję do tego smażonego bekonu lub brunatnych skwa- rek. Do popicia najlepszy jest kefir. Robiłam takie kwaśne mle- ko, że można je było nożem kroić. – Mamo, przestań. Kogo to obchodzi? – niecierpliwiła się Angelika. Goście jedli z apetytem placek i siorbali kawę. Okruszki cia- sta sypały się na stół i ziemię. Najwidoczniej wszyscy – bez względu na status społeczny – mają takie same żołądki i kubki smakowe. 30 – Wspaniała szarlotka. Odwiedzimy was jeszcze kiedyś, kumo – mówił żartobliwie, naśladując góralską gwarę starszy pan. – Bądźcie tak uprzejmi i pokażcie nam swoje królestwo. Podziwiali kozy i capa, kaczki „francuzki”, kury „czubatki”, liliputki, skrzeczące perliczki, gulgoczące indyczki i gęsi z dłu- gimi jak u łabędzi szyjami. – To farma hodowlana, a nie dom emerytki – dziwili się go- ście. Kiedy weszli do kuchni, odnieśli wrażenie, jakby znaleźli się w muzeum. W pomieszczeniu zgromadzone zostały krosna, maślnica, gliniane garnki, drewniana warzecha, kuty pogrze- bacz, a nawet żelazko z „duszą”. Na widok kaflowego pieca aż im oczy zbielały. Znajdował się w nim piekarnik, piec chlebo- wy i miedziany kocioł na wodę. – Tam jest komórka. Wchodźcie – zapraszała. Otwarła ma- sywne drzwi prowadzące do piwnicy. Schodziło się do niej po kilku stopniach. Pod półkolistym sufitem paliła się upstrzona przez muchy żarówka. W rogach wisiały pajęczyny, w których czaiły się długonogie pająki. Pod sufitem spiżarni wisiały pęta swojskiej kiełbasy, wędzo- ny boczek, słonina, baleron i szynka. Na drewnianych półkach leżały jabłka i gruszki, stały tam też w równych rzędach słoiki z sałatkami, kompotami, dżemami i powidłami. Z pojemników z suszonymi śliwkami rozchodził się aromatyczny zapach. Płó- cienny worek był pełen mąki. Pod ścianą stała drewniana becz- ka kiszonej kapusty i gliniany garnek kwaszonych ogórków. W pokaźnej drewnianej skrzyni znajdowała się zasypana w piasku marchewka, pietruszka, seler i czerwone buraczki. Na stole w słomianych kobiałkach spoczywały różnej wielkości jaja: gęsie, 31 kacze, nakrapiane indycze, chropowate perlicze i miniaturowe lilipucie. Goście ponownie ją pochwalili. – Prawdziwy spichlerz. Możecie się tutaj schować podczas wojny i przeżyjecie. Nie trzymajcie tego wszystkiego dla siebie. Sprzedajcie nam po kawałeczku wędzonki, pęto kiełbasy i kilka jajek. Dobrze zapłacimy. Adela słysząc o pieniądzach, nastawiła uszu. Jej oczy za- błyszczały. „Takie towarzystwo ma forsy jak lodu” – pomyśla- ła. – Niech wam będzie – machnęła ręką. – Napijmy się na po- żegnanie – zaproponowała, wyciągając z szafy zakurzoną bu- telkę. Nałożyła na nos okulary i sprawdziła datę. – Pięcioletnia, wiśniówka. – Niestety, prowadzę – podniósł do góry ręce młody męż- czyzna. – Nie będzie pan poszkodowany. Ja szanuję gości. Podaruję panu na odchodnym buteleczkę malinówki. – Dobre – chwalili. Unieśli do góry podłużne kieliszki i spoj- rzeli pod światło. – Klarowna. Upijemy się, a jutro będziemy mieli kaca. – Nie przesadzajcie! Kieliszek alkoholu jeszcze nikomu nie zaszkodził. Trzeba jednak uważać, bo ta mikstura idzie w nogi – pouczała Adela. Goście odjeżdżali ukontentowani. W dłoniach trzymali torbę z podarunkami. Musieli uważać, żeby nie rozbić jajek. Żegnali się czule. Szkliły im się oczy. Policzki młodej kobie- ty rozpaliły się do czerwoności i opuszczała gościnne progi lekko chwiejnym krokiem. Na podarowanej młodemu męż- 32 czyźnie buteleczce była przyklejona etykietka z następującą treścią: Nalewka z malin Prywatna wytwórnia alkoholi Babki Adeli 2002 rok Kiedy „babka” wróciła do altanki, znalazła pod jedną z fili- żanek stueurowy banknot. Wzięła go do ręki, chuchnęła i scho- wała do kieszeni fartucha, zwracając się do córki: – Ucz się od matki. Tak się trzepie kapuchę. Sprowadzaj tu- taj więcej dzianych gości. *** Zazgrzytało na linii przełożony – podwładny. Zaiskrzyło i to mocno. Angelika zagotowała się i wybuchła. Takiej jej nikt nie znał. Zadziornej, pyskatej – potrafiącej walczyć o swoje. Rankiem następnego dnia zdała relację szefowi z niedzielnej wizyty. Ten nie wiadomo dlaczego był rozdrażniony i czepiał się o byle co. Dogadywał jej i był uszczypliwy. Miał pretensje o to, że zaprosiła gości do domu. Twierdził, że zrobiła to celowo, gdyż widzi w tym swój interes. Nazwał Jodłów dziurą i za- ściankiem, a jej dom wiejską zagrodą. Bolało, zakuło, ale po- wstrzymała się od komentarzy. Potem sprawdził samochód i znalazłszy na nim ryskę, stwierdził, że wcześniej jej tam nie było. Stała przed nim z opuszczoną głową. Czuła się winna, nie będąc wcale winną. Kiedy mu trochę przeszło, powiedział do niej władczym gło- sem, że za to zadrapanie napisze dla jego latorośli esej i będą kwita. 33 – Nie mogę. Mam sesję i zaliczenia – wyjąkała słabym gło- sem. Nie lubiła odmawiać, pragnęła wszystkim dogodzić, ale miała zaległości. – Gówno mnie to obchodzi! Dobrze szpanować po zabitej dechami wiosce czyimś samochodem! – warknął. – Mogłabyś zrobić wyjątek. Daję ci pracę, idę na rękę. Na czas płacę. Co innego masz do roboty? Tego już było za wiele. Przebrała się miarka. Potrafiła znieść wiele, ale tym razem przesadził. Poczuła się jak niewolnica, jak prowadzone na smyczy zwierzę, jak kukiełka w teatrzyku dla dzieci. Przypomniała sobie, jak jest wykorzystywana, i wspo- mniała wszystkie krzywdy, jakich doznała. Niezapłacone nad- godziny, branie pracy do domu, niewykorzystany urlop, zarwa- ne soboty, niedziele i święta. Kilka miesięcy temu napisała jego córce pracę. Przyłożyła się solidnie. Było tego kilka kartek. A on co?! Jeszcze ją zbeształ i miał pretensje, że latorośl dostała tylko „czwórę”. Zarzucił jej, że odwaliła pańszczyznę. Gdy się upomniała o zapłatę, rzucił jej wymięte pięćdziesiąt złotych. Poczuła się poniżona i o mało się nie rozpłakała. Tym razem także nic nie wspomniał o wynagrodzeniu za ostatni weekend. Głupia i naiwna – pracuje za „friko”. Widocz- nie jej pan i władca doszedł do wniosku, że tak ma być i basta. Uznał, że jest potulna jak trusia, przytuli uszy, podwinie ogon i nie ośmieli się upomnieć o swoje. O nie, mój panie! Tym razem będzie inaczej. Znalazła się na skraju rozpaczy; walczyła o swoje prawa i dobre imię. Nie mogła dać się zgnoić i pomiatać sobą. Inaczej zrobi z nią, co tylko zechce. Obedrze ją z szacun- ku i resztek godności. Już i tak na wiele pozwoliła. W jej upo- rządkowanym świecie, w którym każdy element miał przypisa- 34 ne miejsce, nie było najmniejszej szczelinki, w którą mogłaby wcisnąć dodatkowe obowiązki. – Nie! – wykrzyknęła. – Czy mnie pan zrozumiał? Powie- działam: nie! – wyrzuciła z siebie, nie poznając własnego głosu. Nigdy nie posądzałaby siebie o taki akt odwagi. Straciła nad sobą kontrolę. To nie była ona, tylko wściekłe zwierzę. Klęła na szefa w myślach. Popatrzył na nią zdziwiony. – Traktuję mnie pan gorzej niż niewolnicę – wyrzucała z fu- rią. – Nie dość, że poświęciłam wolny czas na pracę, tyrałam dla idei od rana do nocy, to pan, zamiast mi podziękować, robi mi wymówki i narzuca dodatkowe obowiązki. Wbrew temu, co pan sądzi, mam osobiste życie, zainteresowania i obowiązki. Znam swoje prawa. Proszę o zaległy urlop, bo inaczej spotkamy się w sądzie. Pomału schodziło z niej powietrze; o mało się nie rozpłakała. Zdawała sobie sprawę, że przesadziła i się zagalopowała. Szef był arogantem i potraktował jej wybuch jako akt nie- subordynacji. Zdawał sobie sprawę, że świadkami zajścia były inne osoby. Obawiał się, że straci reputację. Teraz wszyscy czekali na jego reakcję. – Jak ci się nie podoba, to złóż wymówienie! Myślisz, że je- steś niezastąpiona?! – krzyknął za wychodzącą w pośpiechu z jego biura Angeliką. Następnie zwrócił się do sekretarki: – Co ją napadło? Zanieś jej kubek wody. Niech się uspokoi. Wiejska zdzira. Szaleje, bo potrzebuje faceta – wyszeptał do siebie. W jego mniemaniu dobrze to rozegrał. W ten sposób zacho- wał twarz i jednocześnie okazał miłosierdzie. Sprawa nie była jednak prosta. Pomimo urazu, jaki odczuł, musiał przyznać, że Angelika to wartościowa pracownica. Oczywiście nikt nie jest 35 niezastąpiony, ale w rękach tej dziewczyny skupiało się wiele spraw. To ona była kołem zamachowym firmy. Taka alfa i omega. O wszystkim wiedziała i wszystko miała w małym pa- luszku. Gdyby ją zwolnił, wiele spraw by się zawaliło. Jeszcze nie teraz – za szybko. Poczeka, wyuczy innych, może nawet córkę. Tymczasem trzeba ją udobruchać. Na początek wypłaci jej trzy, nie to za dużo, dwie stówy premii (chytrus!), da jej kil- ka dni wolnego, zasiewając w ten sposób ziarno niepewności. Potem udowodni, kto tutaj rządzi. Angelika chodziła jak struta. Zdawała sobie sprawę, że prze- sadziła. Żałowała zapalczywości i obawiała się najgorszego. Uznała, że zachowała się prymitywnie – tak nie załatwia się spornych spraw. W ten sposób skazywała się na izolację – nikt bowiem nie zamierzał zadzierać z szefem. W takich sytuacjach potrzebna była dyplomacja, mydlenie oczu i robienie dobrej miny do złej gry. Tak jak to robią inni: uśmiechają się jak fary- zeusze, co innego mówią, a co innego myślą, podlizują się, plotkują, wykorzystują okazję, dają się poklepać po pośladkach, a jeśli trzeba, wskakują komu trzeba do łóżka. Teraz tak robi się kariery. Tylko, że ona była inna – odmienna. Nie z tego świata. Niedzisiejsza. Ona tak nie potrafiła. Milczała, dusiła w sobie krzywdy, a potem w akcie rozpaczy wyrzucała je z siebie w niekontrolowany sposób. Po niedługim czasie przy filiżance kawy – w zaciszu gabine- tu szefa – doszło do szczerej rozmowy. Pogadali o tym i tam- tym. Wyjaśnili sporne kwestie. Ona przeprosiła go za wybuch. Puściły jej nerwy, jest prze- męczona, ma za dużo na głowie, w końcu przyznała, że nie na- dąża. On z kolei tłumaczył, że prowadzenie firmy to niełatwa sprawa. Na rynku panuje zastój; spadają dochody. Sprawdza go 36 skarbówka, urząd wojewódzki, a nawet CBA. Przeglądają kon- trakty i czepiają się byle czego. A to o zaniżone ceny, a to o zbyt wysokie marże i tak dalej, i tak dalej. Tego wszystkiego nie widać, ale to się dzieje. Do tego rodzina. Szkoda gadać. Był wspaniałomyślny. Stanęło na tym, że udzieli jej kilku- dniowego urlopu, aby nadrobiła zaległości w nauce i zregene- rowała siły. Miałby tylko małą prośbę, aby w wolnym czasie napisałaby dla jego córki esej. Nie musi być najwyższej klasy. Aby tylko latorośl zaliczyła historię. Na odchodnym sięgnął do kieszeni i podał jej dwa zmięte banknoty: sto pięćdziesiąt złotych (chytrus!) i powiedział, żeby nikomu o tym nie wspominała. Zawarty został rozejm. Rany się goiły. Jednak już nazajutrz zadzwonił telefon, że potrzebują jej w firmie. Wszystko wracało do normy. *** Nadeszła środa. Znowu pędem; znowu szybko. W nocy źle spała – za dużo emocji. Targały nią wątpliwości. Zadawała so- bie pytania: czy jeszcze raz spróbować? Czy zaufać losowi? Czy Julek z Wojtówki jest jej przeznaczony? A jeśli nic z tego nie wyjdzie? Poprzednie niepowodzenia poszły w zapomnienie. Tamci mężczyźni wyjechali, nie było świadków, sprawy rozeszły się po kościach. Jednak teraz to co innego. To miejscowy chłopak. Może plotkarz albo papla. Potem będą się z niej śmiali, że cho- wa się po krzakach z wiejskim Don Juanem. Ludzie wszystko widzą, a jeśli nie wszystko, to reszty się domyślą. W sołectwie nic się nie ukryje. Zszarga sobie opinię. A jeśli zrobi jej dzie- ciaka i ją porzuci? Stara panna z brzuchem?! Wstyd! Wytykali- by ją palcami i śmiali się z niej za jej plecami. 37 Wróciła z pracy wcześniej. Żeby być w porządku, wzięła do domu sprawozdania. Nie miała pojęcia, jak potraktować to spo- tkanie. Przecież to nie randka, co najwyżej zapoznanie. Powie- dział, żeby ubrała spodnie. Co to miało oznaczać? Ogarnęła się nieco. Na wszelki wypadek włożyła do majtek podpaskę. Jak się będzie dobierał, to mu powie, że
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

U podnóża szczytów
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: