Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00371 006878 11242716 na godz. na dobę w sumie
Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz - ebook/pdf
Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron:
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-8092-124-5 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> administracyjne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
Irena Kamińska - sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzeka w Izbie Ogólnoadministracyjnej; współautorka publikacji z zakresu prawa administracyjnego, m.in. zbioru orzecznictwa Dostęp do informacji publicznej (Warszawa 2007), Prawo geodezyjne i kartografi czne. Komentarz (Warszawa 2013), Komentarz do spraw administracyjnych. Wybrane zagadnienia (Warszawa 2015).

Mirosława Rozbicka-Ostrowska sędzia Naczelnego Sądu Administracyjnego, kieruje Wydziałem Informacji Sądowej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu; wykładowca, współautorka publikacji z zakresu prawa administracyjnego, m.in. zbioru orzecznictwa Dostęp do informacji publicznej (Warszawa 2007) oraz Komentarz do spraw administracyjnych. Wybrane zagadnienia (Warszawa 2015).

Publikacja stanowi wyczerpujący komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prezentuje kierunki wykładni jej norm oraz najbardziej aktualny przegląd orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Autorki zawarły w nim wiedzę wynikającą zarówno z praktycznych doświadczeń ze stosowaniem ustawy (związaną z pełnieniem funkcji przewodniczącego Wydziału Informacji Sądowej), jak i nabytą w trakcie orzekania.

Opracowanie uwzględnia większość orzeczeń sądów administracyjnych w sprawach dotyczących informacji publicznej, w wielu przypadkach wskazując rozstrzygnięcia w konkretnych stanach faktycznych. Czytelnicy odnajdą w nim praktyczne wskazówki dla podmiotów uprawnionych informacyjnie i podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Całość uzupełniają teksty aktów prawnych regulujących omawianą tematykę oraz wzory przykładowych czynności i pism procesowych.

Książka przeznaczona jest dla urzędników zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, radców prawnych, sędziów, a także do wszystkich zainteresowanych uzyskaniem informacji publicznej.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz Irena Kamińska Mirosława Rozbicka-Ostrowska KOMENTARZE PRAKTYCZNE 3. WYDANIE WARSZAWA 2016 Stan prawny na 1 listopada 2015 r. Wydawca Izabella Małecka Redaktor prowadzący Adam Choiński Opracowanie redakcyjne Dagmara Wachna Łamanie Andrzej Gudowski Ta książka jest wspólnym dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, byś przestrzegał przysługujących im praw. Książkę możesz udostępnić osobom bliskim lub osobiście znanym, ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A jeśli musisz skopiować część, rób to jedynie na użytek osobisty. SZANUJMY PRAWO I WŁASNOŚĆ Więcej na www.legalnakultura.pl POLSKA IZBA KSIĄŻKI © Copyright by Wolters Kluwer SA, 2016 ISBN: 978-83-264-9616-5 3. wydanie Wydane przez: Wolters Kluwer SA Dział Praw Autorskich 01-208 Warszawa, ul. Przyokopowa 33 tel. 22 535 82 19 e-mail: ksiazki@wolterskluwer.pl www.wolterskluwer.pl księgarnia internetowa www.profi nfo.pl Spis treści Wykaz skrótów............................................................................... Wprowadzenie............................................................................... Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej................................................................ Rozdział 1..Przepisy.ogólne....................................................... Rozdział 2..Dostęp do informacji publicznej............................. Rozdział 2a..Ponowne.wykorzystywanie.. 7 11 15 17 127 informacji publicznej............................................................ 343 Rozdział 3..Przepisy.o.zmianie przepisów obowiązujących, . przepisy przejściowe i.końcowe........................................... Aneks 1. Akty prawne.................................................................... 390 395 Rozporządzenie.Ministra Spraw Wewnętrznych . i.Administracji.z dnia 18 stycznia 2007.r... w sprawie Biuletynu Informacji Publicznej........................... Rozporządzenie (WE) Nr.1049/2001.Parlamentu . Europejskiego i.Rady.z dnia 30 maja 2001.r... w sprawie publicznego dostępu do dokumentów . Parlamentu Europejskiego, Rady i.Komisji............................ Dyrektywa 2003/98/WE.Parlamentu Europejskiego . i.Rady.z dnia 17 listopada 2003.r..w.sprawie.. ponownego wykorzystywania informacji . sektora publicznego............................................................. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i.Rady 2013/37/UE.. z dnia 26 czerwca 2013.r..zmieniająca dyrektywę . 2003/98/WE w.sprawie.ponownego.wykorzystywania.. informacji sektora publicznego............................................ www.wolterskluwer.pl 395 402 417 437  Spis treści Rozporządzenie.Ministra Administracji i.Cyfryzacji. z dnia 17 stycznia 2012.r..w sprawie wzoru wniosku . o.ponowne wykorzystywanie informacji publicznej............. Aneks 2. Wzory przykładowych czynności i pism procesowych....................................................................... Wzór nr 1. Wniosek o udostępnienie informacji . 459 463 publicznej ............................................................. 463 Wzór nr 2. Zawiadomienie o tym, że adresat wniosku . nie jest podmiotem zobowiązanym . do udostępniania informacji ................................. 465 Wzór nr 3. Zawiadomienie, że wnioskowana . informacja nie stanowi informacji publicznej......... 466 Wzór nr 4. Zawiadomienie o nieposiadaniu żądanej . informacji publicznej ............................................. 467 Wzór nr 5. Zawiadomienie wnioskodawcy o udostępnieniu informacji w innym trybie i zasadach . dostępu do informacji publicznej .......................... 468 Wzór nr 6. Zawiadomienie o rozpatrzeniu wniosku . w terminie późniejszym ........................................ 469 Wzór nr 7. Zawiadomienie o ustaleniu wysokości . opłaty za udostępnienie informacji publicznej ....... 470 Wzór nr 8. Decyzja o umorzeniu postępowania . w.sprawie udostępnienia informacji ...................... 472 Wzór nr 9. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji . publicznej ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy ........................................................ Wzór nr 10. Skarga do Wojewódzkiego Sądu . Administracyjnego na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej ...................... Wzór nr 11. Skarga do wojewódzkiego sądu . administracyjnego na bezczynność . w.udostępnieniu informacji publicznej .................. Wykaz orzeczeń.............................................................................. Bibliografia..................................................................................... 474 479 482 485 503  www.wolterskluwer.pl Wykaz skrótów BIP Biul. SN CBOSA. – Biuletyn Informacji Publicznej – Biuletyn Sądu Najwyższego – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyj- CRIP Dz.Urz. UE/WE − Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej / Wspólnot – centralne repozytorium informacji publicznych nych Europejskich EKPC k.c. k.k.. k.k.w.. k.p.a.. k.p.c. k.p.k.. – europejska Konwencja o ochronie praw człowie- ka i podstawowych wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) – ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wyko- nawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) – ustawa z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowa- nia administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – ustawa z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowa- nia cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 101 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) www.wolterskluwer.pl  Konstytucja RP – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i ze zm.) – „Kwartalnik Prawa Publicznego” – „Krakowskie Zeszyty Sądowe” – System Informacji Prawnej LEX – „Monitor Prawniczy” – Monitor Polski – Naczelny Sąd Administracyjny – Naczelny Sąd Administracyjny Oddział Zamiej- – ustawa z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjne- go i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych – Orzecznictwo Sądów w Sprawach Gospodarczych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Woj- scowy skowa nych Wykaz skrótów KPP. KZS LEX MoP. M.P.. NSA NSA OZ. ord.pod.. ONSA ONSAiWSA OSwSG OSNKW OSNwSK OSP OTK OTK-A p.p.s.a. PiP PPP Prok..i.Pr. Sam.Teryt. SN TFUE TK  – Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Kar- – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego; Zbiór Urzędowy, Seria A – ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowa- niu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – „Państwo i Prawo” – „Przegląd Prawa Publicznego” – „Prokuratura i Prawo” – „Samorząd Terytorialny” – Sąd Najwyższy – Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wer- sja skonsolidowana Dz.Urz. UE C 326 z 26.10.2012, s. 47, ze zm.) – Trybunał Konstytucyjny www.wolterskluwer.pl – Traktat o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowa- na Dz.Urz. UE C 326 z 26.10.2012, s. 13, ze zm.) – ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informa- cji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.) u.f.p. z.2009.r. – ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicz- TUE u.d.i.p. u.o.d.o. u.o.i.n. u.o.i.n. z.1999.r.. u.s.g. u.s.p. u.s.w. u.ś.o.z. WSA ZNSA Wykaz skrótów nych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) – ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych oso- bowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.) – ustawa z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 182, poz. 1228 ze zm.) – ustawa z 22 stycznia 1999 r. o ochronie informa- cji niejawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 ze zm.) – ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.) – ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiato- wym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1445 ze zm.) – ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie woje- wództwa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1392 ze zm.) – ustawa z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opie- ki zdrowotnej finansowanych ze środków publicz- nych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 581 ze zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny – Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego www.wolterskluwer.pl  10 www.wolterskluwer.pl Wprowadzenie Problematyka dostępu do informacji znajdujących się w posiadaniu organów i instytucji państwowych od dawna budzi w Polsce duże za- interesowanie. Konstytucja RP w art. 61 zagwarantowała obywatelowi podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Podstawowe kanony prawa do informacji zostały więc określone już w samej Konsty- tucji RP. Jednakże ustawowa konkretyzacja prawa dostępu do informacji nastąpiła z chwilą wejścia do obrotu prawnego z dniem 1 stycznia 2002 r. ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w któ- rej określono w sposób szczególny zarówno procedurę i formę prawną udzielania informacji publicznej oraz odmowy jej udzielenia, jak i orga- ny zobowiązane w tym zakresie. Niestety, wspomniana ustawa nie jest tzw. ustawą-matką, czyli ustawą organiczną, regulującą zasady i wyjątki od niej. Wprost przeciwnie – wyraźnie stwierdza, że jej przepisy nie na- ruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Dostęp do informacji publicznych w polskim porządku prawnym regulowany jest różnymi aktami normatywnymi, przy czym regulacje dotyczące tajem- nic prawnie chronionych zawarte są w ponad 250 aktach normatywnych. W związku z tym, mimo upływu ponad 14 lat od wejścia w życie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawarte w niej rozwiązania nadal budzą liczne kontrowersje i problemy interpretacyjne, wynikające głów- nie z faktu, że ustawa ta nie reguluje w sposób kompletny i wyczerpujący całości problematyki związanej z udostępnianiem informacji publicznej. www.wolterskluwer.pl 11 Wprowadzenie Nowelizacja wprowadzona ustawą z 16 września 2011 r. o zmianie usta- wy o dostępie do informacji publicznej i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 204, poz. 1195) stanowiła wprawdzie długo oczekiwaną implementa- cję dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 listo- pada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego – nie rozwiązała jednak istniejących problemów, a nawet dodała nowe. Kolejne nowelizacje ustawy miały charakter jedynie po- rządkujący i dostosowywały ją do zmieniających się przepisów. Pierw- sza nowelizacja przeprowadzona została ustawą z 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administra- cyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyj- nymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) i dotyczyła art. 21 u.d.i.p. Druga nowelizacja zmieniała treść art. 4 ust. 2 ustawy i wprowadzona została ustawą z 8 października 2004 r. o zmianie ustawy o Trójstron- nej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich ko- misjach dialogu społecznego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 240, poz. 2407). Kolejna zmiana dotyczyła podmiotu upoważnionego do tworzenia stro- ny głównej Biuletynu Informacji Publicznej (art. 9 u.d.i.p.) i zawarta została w ustawie z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności pod- miotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 565 ze zm.). Ustawą z 17 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 132, poz. 1110) dodano do ustawy o dostępie do informacji publicznej art. 6 ust. 1 pkt. 3 lit. g i h oraz roz- szerzono katalog informacji publicznej dotyczącej zasad funkcjonowa- nia podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1. Ustawą z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. Nr 182, poz. 1228 ze zm.) zmieniono art. 22 u.d.i.p. w celu dostosowa- nia jej przepisów do nowej ustawy o ochronie informacji niejawnych, w której odstąpiono od podziału informacji niejawnych na tajemnicę państwową i służbową. 12 www.wolterskluwer.pl Wprowadzenie Nowelizacja wprowadzona ustawą z 16 września 2011 r. o zmianie usta- wy o dostępie do informacji publicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 204, poz. 1195 ze zm.) miała na celu implementację dyrekty- wy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. UE L 345 z 31.12.2003, s. 90). Wprowadziła prawo ponowne- go wykorzystywania informacji i określiła sposób dostępu za pomocą Centralnego Repozytorium Informacji Publicznej. Ujednoliciła też pro- cedurę odwoławczą, obejmując wszystkie sprawy kognicją sądu admi- nistracyjnego. Na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2012 r., K 23/11 (Dz.U. poz. 473) w dniu 30 kwietnia 2012 r. utraciły moc prze- pisy dotyczące ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę ważnego interesu gospodarczego państwa. W wyniku zmian organizacyjnych na szczeblu administracji rządowej ustawą z 13 lipca 2012 r. o zmianie ustawy o działach administracji rzą- dowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 951) zmieniono art. 9a ust. 3 u.d.i.p. Ustawa z 8 listopada 2013 r. o zmianie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. poz. 1474) uzupełniła regulacje dotyczące prowadze- nia Centralnego Repozytorium Informacji Publicznej oraz utworzyła Scentralizowany System Dostępu do Informacji Publicznej. Ostatnia z nowelizacji wprowadzona została ustawą z 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu działalności gospodarczej (Dz.U. poz. 1662). Uzupełniła zawarty w art. 6 ustawy przykładowy katalog informacji publicznych, dodając do niego treść orzeczeń sądów. W ustawie o dostępie do informacji publicznej i w orzecznictwie są- dów administracyjnych przyjęto szeroki dostęp do informacji publicz- nej. Pozwala to na umożliwienie obywatelom realnego udziału w ży- ciu publicznym, sprzyja także przejrzystości działań władzy publicznej oraz osób wykonujących zadania publiczne. Przy stosowaniu przepisów www.wolterskluwer.pl 13 Wprowadzenie ustawy należy jednak pamiętać, że konstytucyjne prawo do informacji publicznej nie może w żadnym wypadku wywierać negatywnego wpły- wu na funkcjonowanie organów władzy publicznej i innych podmiotów wymienionych w art. 61 Konstytucji RP, ani też nie może stwarzać ja- kiejkolwiek formy nacisku na przejawy ich działalności. Trzeba też mieć na uwadze ograniczenia, o których mowa w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Ich wprowadzenie podyktowane zostało koniecznością ochrony praw i wolności innych osób, ochrony porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przedkładając niniejsze opracowanie, starałyśmy się omówić problemy, które pojawiają się lub mogą powstać w trakcie stosowania komento- wanej ustawy. Przy analizie poszczególnych zagadnień podjęłyśmy pró- bę przedstawienia własnego punktu widzenia, opartego z jednej stro- ny na dotychczasowej praktyce orzeczniczej w tego rodzaju sprawach, a z drugiej strony na doświadczeniu wynikającym z kierowania Wy- działami Informacji Sądowej w Wojewódzkich Sądach Administracyj- nych w Warszawie i we Wrocławiu, w ramach których udostępniana jest informacja publiczna. Naszą intencją było pragmatyczne przedstawie- nie regulacji zawartych w ustawie. Z tego też względu w opracowaniu w sposób szczególny skupiłyśmy się na zaprezentowaniu linii orzecz- niczej w sądach administracyjnych, natomiast wyjątkowo odwoływały- śmy się do poglądów nauki i unikałyśmy formułowania uwag de lege ferenda. Opracowanie adresowane jest nie tylko do prawników prakty- ków, wyrażamy nadzieję, że okaże się użyteczne również dla podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz osób ko- rzystających z podmiotowego prawa do takiej informacji. 14 www.wolterskluwer.pl Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej1 (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 782; zm.: Dz.U. z 2014 r. poz. 1662; z 2015 r. poz. 1240) 1 Niniejsza ustawa wdraża dyrektywę 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listo- pada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.Urz. UE L 345 z 31.12.2003, s. 90). www.wolterskluwer.pl 1 1 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. 1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. 2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określa- jących odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. b ust. 1, zwanym dalej „centralnym repozytorium”. 3. Przepisów ustawy w zakresie przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium oraz jej udostępniania w tym repozy- torium nie stosuje się do: 1) centralnej bazy danych ksiąg wieczystych, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia  lipca 12 r. o księgach wieczystych i hipo- tece (Dz.U. z 2013 r. poz. 0, ze zm.); 2) Krajowego Rejestru Karnego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz.U. z 2012 r. poz. 4 i 114); 3) Krajowego Rejestru Sądowego, o którym mowa w art. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. www.wolterskluwer.pl 1 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne z 2013 r. poz. 1203) oraz elektronicznego katalogu dokumentów spółek, o którym mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; 4) rejestru zastawów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia  grudnia 1 r. o zastawie rejestrowym i rejestrze zasta- wów (Dz.U. z 200 r. Nr , poz. , Nr , poz.  i Nr 21, poz. 13). Definicja pojęcia „informacja publiczna” Prawo do informacji publicznej ma charakter fundamentalny, zyskało w tej sytuacji ochronę zarówno prawa międzynarodowego, jak i prawa krajowego. 1. Artykuł 6 ust. 2 TUE stanowi, że „Unia przystępuje do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Przy- stąpienie do Konwencji nie ma wpływu na kompetencje Unii określone w Traktatach”. Prawo do informacji postrzegane jest jako jedno z pod- stawowych praw człowieka, ale postanowienia traktatowe realizujące tę zasadę znalazły się dopiero w Traktacie amsterdamskim podpisanym 2 października 1997 r. Artykuł 15 TFUE stanowi, że każdy obywatel Unii Europejskiej i każda osoba fizyczna lub prawna zamieszkała lub mająca swoją siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Wynikiem realizacji tego postanowienia jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1049/2001 z 30 maja 2001 r. w sprawie publicz- nego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komi- sji (Dz.Urz. WE L 145 z 31.05.2001, s. 43). W preambule rozporządzenia stwierdzono, że przejrzystość pozwala obywatelom na bliższe uczestni- ctwo w procesie podejmowania decyzji i gwarantuje, że administracja jest bardziej skuteczna i odpowiedzialna względem obywateli w syste- mie demokratycznym. Przejrzystość przyczynia się do umacniania za- sad demokracji i szacunku dla praw podstawowych określonych w art. 6 TUE oraz w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zasadniczo wszelkie dokumenty instytucji powinny być publicznie dostępne, w nie- których wypadkach jednak należy chronić interes prywatny i publiczny. 1 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Rozporządzenie nie narusza istniejących praw dostępu do dokumentów dla państw członkowskich, władz sądowniczych czy instytucji prawo- dawczych. Równocześnie jednak w preambule wyjaśniono, że na pod- stawie zasady lojalnej współpracy, jaką rządzą się stosunki między insty- tucjami a państwami członkowskimi, państwa członkowskie powinny zadbać o to, aby nie utrudniać właściwego wprowadzania tego rozpo- rządzenia, i powinny przestrzegać zasad bezpieczeństwa instytucji. 2. Artykuł 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże prawo do informacji publicz- nej z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informa- cji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komu- nalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej miała być ustawą ustrojo- wą, której celem było skonkretyzowanie prawa obywatela do informacji publicznej, zapisanego w Konstytucji RP. Miała ona określać systemowo ramy prawne obowiązku informacyjnego oraz zasady dostępu do in- formacji publicznej (E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej – uwagi krytyczne, „Kontrola Państwowa” 2002, nr 1, s. 24–25). Komentowany przepis określa zakres przedmiotowy ustawy i pozornie definiuje pojęcie informacji publicznej, stanowiąc, że jest nią „każda in- formacja o sprawach publicznych”. Definicja ta jest jednak bardzo ogólnikowa, w związku z czym wskazany wyżej przepis był wielokrotnie krytykowany, a jednym z podstawowych zarzutów było obarczenie go błędem ignotum per ignotum, tj. wyjaśnia- nie pojęcia nieznanego przez inne, również nieznane. Wątpliwości tych nie rozwiewa także treść art. 6 ustawy, który wymienia wiele rodzajów informacji publicznej. Zawarte w nim sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że jest to wyliczenie przykładowe, a za- mieszczony w tym przepisie katalog nie jest wyczerpujący. www.wolterskluwer.pl 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 W. Sokolewicz wskazuje na „[...] brak koherencji między ustawą i Kon- stytucją. W ustawie bowiem na plan pierwszy wysuwa się zdefiniowa- nie informacji publicznej poprzez kryterium przedmiotowe, w dodatku zdefiniowane nieprecyzyjnie, co prowadzi do wniosków odmiennych do tych, jakie przynosi wykładnia odpowiednich przepisów Konsty- tucji RP” (zob. W. Sokolewicz, Komentarz do art. 61 Konstytucji RP, w: L. Garlicki (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, t. IV, Warsza- wa 2005, s. 21). Pogląd ten wydaje się słuszny – warto jednak wskazać, że konstytucyjny zapis zawarty w art. 61 określa nie tylko zakres podmiotowy, lecz także przedmiotowy pojęcia „informacja publiczna”. Przedmiotem informacji publicznej w przypadku organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne jest ich działalność. Co do innych podmiotów wymie- nionych w tym przepisie – prawo uzyskiwania informacji dotyczy tylko ich działalności w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Definicja ta jest bardzo szeroka i może budzić wątpliwości, dlatego przy interpretacji przepisu art. 1 ust. 1 konieczne jest posiłkowanie się zarów- no sformułowaniami zawartymi w art. 61 Konstytucji RP, jak i interpre- tacją tego pojęcia w prawie wspólnotowym. Konieczne jest także uwzględnianie treści art. 6 komentowanej ustawy, który zawiera wprawdzie tylko przykładowy katalog informacji mają- cych walor informacji publicznej, wskazuje jednak kierunek, w którym zmierzały intencje ustawodawcy. Przepis ten wymienia najistotniejsze obszary tematyczne, które ze względu na swój charakter oraz wpływ na funkcjonowanie państwa i organów administracji publicznej wymagają szczególnego zapewnienia możliwie daleko idącej jawności i publicznego dostępu do informacji, które ich dotyczą (S. Szuster, Komentarz do art. 6 u.d.i.p., LEX). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i samo prawo do takiej informacji ma służyć obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Umożliwia to monitorowanie takich działań i ewentualną społeczną reakcję na powstające nieprawidłowości. Obywatele mają też 20 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 prawo do poznania mechanizmów podejmowania decyzji, które się do nich odnoszą, bo wiedza o otaczającej ich rzeczywistości jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania we współczesnym świecie. Trzeba też w tym miejscu przywołać preambułę do Konstytucji RP, która jest pewną dyrektywą interpretacyjną służącą właściwej wykładni norm konstytucyjnych. Z preambuły tej wynika, że ustanowione w Konsty- tucji RP prawa podstawowe winny zagwarantować na zawsze prawa obywatelskie, a działaniu instytucji publicznych zapewnić rzetelność i sprawność. Interpretując zatem przepisy ustawy o dostępie do informa- cji publicznej, trzeba mieć na uwadze zawarte we wskazanej części usta- wy ustrojowej przesłanie i pamiętać, że ustrojodawca na równi potrakto- wał wartości, jakimi są ochrona praw obywatelskich, rzetelność działania instytucji publicznych służąca tej ochronie oraz sprawność instytucji publicznych gwarantująca sprawne funkcjonowanie państwa. Prawo do informacji publicznej jest przyrodzonym, niezbywalnym i niezależnym od woli państwa prawem człowieka. Jednakże prawo to ma też na celu ochronę prawowitości demokratycznego systemu prawnego i systemu demokratycznego w ogóle. Tylko sprawnie funkcjonujące państwo, któ- rego organy wykonują przypisane im zadania, jest w stanie zagwaran- tować obywatelom bezpieczeństwo publiczne i ochronę należnych im praw. Maksymalnie szeroka interpretacja pojęcia dostępu do informacji publicznej mogłaby doprowadzić do częściowego lub całkowitego parali- żu funkcjonowania organów administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2008 r., II SA/Kr 1292/07, LEX nr 505369). Konstruując zatem definicję pojęcia „informacja publiczna”, trzeba po- służyć się łącznie kryteriami określanymi w literaturze jako kryterium podmiotowe i przedmiotowe. Kryterium podmiotowe wskazuje pod- mioty, o których informacja może być uznana za informację publiczną. Krąg tych podmiotów określony został w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Należą do nich organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Dotyczy to również organów samorządu gospodarczego i za- wodowego, a także innych osób i jednostek organizacyjnych, ale tylko w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospoda- rują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. www.wolterskluwer.pl 21 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Definicja przedmiotowa związana jest z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i za- wartym w nim pojęciu sprawy publicznej. Tak więc nie każde działanie organu władzy publicznej będzie przedmiotem informacji publicznej, lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci „sprawy publicznej”. Odnosi się zatem do funkcjonowania państwa i jego organów, dotyczącego interesów szerszej grupy obywateli lub gospoda- rowania mieniem publicznym. Posługiwanie się przy wykładni art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wyłącznie lub przede wszystkim kryterium podmiotowym jest niczym nieuprawnione, zwłaszcza jeśli zważyć, że ustawa traktuje prawo do informacji publicznej jeszcze szerzej niż normy konstytucyj- ne. Daje ona prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji bę- dącej w posiadaniu adresata wniosku. 3. Jak już była mowa, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W języku polskim poję- cie „informacja” to „powiadomienie o czymś, zakomunikowanie czegoś; wiadomość, wskazówka, pouczenie” (Uniwersalny słownik języka pol- skiego PWN, red. S. Dubisz, Warszawa 2003). Według T.R. Aleksandrowicza informacją jest każdy opis rzeczywistości – niezależnie od tego, czy jest on zgodny z prawdą, czy też nie. Prze- kazując informację, przekazujemy zatem opis jakiegoś stanu rzeczy lub procesu (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do infor- macji publicznej, Warszawa 2006, s. 95–96). M. Maciejewski w opracowaniu Prawo informacji – zagadnienia podstawo- we stwierdza, że informacja to utrwalony w dowolny sposób (także w pa- mięci człowieka) komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie (M. Ma- ciejewski, Prawo informacji – zagadnienia podstawowe, w: W. Góralczyk jr. (red.), Prawo informacji. Prawo do informacji, Warszawa 2006, s. 29–44). Wnioskiem o udzielenie informacji może być zatem objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może zmierzać do inicjowania działań ani dotyczyć przyszłych niesprecyzowanych zamierzeń. 22 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Nie mają więc charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie in- dywidualnej oraz polemiki z dokonanymi ustaleniami (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., I OSK 610/11, LEX nr 898000). Nie można też w tym trybie żądać interpretacji znanego stronie do- kumentu. Natomiast informacją w rozumieniu ustawy jest informacja o charakterze archiwalnym, niezależnie od daty jej wytworzenia. Informacją publiczną w takim rozumieniu nie będzie projekt uchwa- ły organów spółdzielni mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administra- cyjny w uzasadnieniu wyroku z 16 grudnia 2004 r., IV SA/Wr 241/04 (LEX nr 836583) wyjaśnił, że informacja tylko wtedy ma charakter in- formacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posia- daniu organu, od którego wnioskodawca żąda jej udostępnienia. Takich cech nie ma jednak projekt uchwały organu spółdzielni mieszkaniowej. Projekt uchwały do czasu jej uchwalenia nie jest bowiem aktem wiążą- cym kogokolwiek i nie wywiera żadnych skutków, ani prawnych, ani in- nych, w życiu publicznym. Nie można więc przyjąć, że projekt uchwały stanowi informację publiczną istniejącą i będącą w posiadaniu organu. Sprawa publiczna 4. Przy próbie definicji pojęcia „sprawa publiczna” nie można pominąć art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który prawo do informacji wiąże z działal- nością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje pub- liczne. Działalność organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych może być przed- miotem informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonują one zada- nia władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub mająt- kiem Skarbu Państwa. Sprawą publiczną jest zatem działalność zarówno organów władzy pub- licznej, jak i wskazanych wcześniej samorządów oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. www.wolterskluwer.pl 23 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Należy wskazać, że już w trakcie prac nad ustawą o dostępie do informa- cji publicznej pojęcie „sprawa publiczna” było rozumiane jako „każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu doty- czących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny cha- rakter działalności danego podmiotu” (Uzasadnienie do projektu ustawy, zob. K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). W potocznym rozumieniu słowo „publiczny” oznacza „dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszyst- kich, ogólny, społeczny, nieprywatny” (Uniwersalny słownik języka pol- skiego, D–Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843). M. Jabłoński trafnie uznał zatem, że z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmu- je sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, ży- cie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151). Orzecznictwo sądów administracyjnych wielokrotnie definiowało pojęcie informa- cji publicznej, korzystając z kryterium przedmiotowego i rozróżniając działania organów władzy, które mają charakter sprawy publicznej, oraz te, które takiego charakteru nie posiadają. Tak więc nie wszystkie dzia- łania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udo- stępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją pub- liczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne). Sprawą publiczną jest niewątpliwie sposób gospodarowania majątkiem publicznym, czyli majątkiem organów samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że gospodarowanie tymi zasobami powinno być poddane spo- łecznej kontroli, czemu służy prawo do uzyskania informacji o sposobie ich wydatkowania. 24 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja może dotyczyć sprawy publicznej nie tylko wtedy, gdy została wytworzo- na przez wskazane wyżej podmioty, ale również wtedy, gdy odnosi się do nich w zakresie, o jakim była wcześniej mowa. Dlatego informacją publiczną jest też treść umów cywilnoprawnych, dotyczących majątku publicznego czy też zasad przeprowadzania przetargu na pozbycie się nieruchomości stanowiących własność gminy (zob. wyroki WSA w Po- znaniu z 24 marca 2006 r., IV SA/Po 224/06, LEX nr 296485 oraz WSA w Warszawie z 16 listopada 2004 r., II SAB/Wa 238/04, „Rzeczpospolita” 2004, nr 273, s. C1, LEX nr 164677; wyrok NSA z 11 grudnia 2014 r., I OSK 213/14, LEX nr 1622184). Należy w tej sytuacji zgodzić się z poglądem, że sprawami publicznymi nie są konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o cha- rakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA OZ w Katowicach z 25 czerwca 2002 r., II SA/Ka 655/02, niepubl.). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 marca 2003 r. (II SA 4059/02, LEX nr 78063) stwierdził, że informacją publicz- ną w rozumieniu ustawy będzie każda wiadomość wytworzona lub od- noszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wyko- nywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Musi ona dotyczyć sfery istniejących już faktów, a nie niezmaterializo- wanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeń podejmowania określonych działań, i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli tylko dotyczy „sprawy publicznej” w rozumieniu art. 1 ust. 1 komentowanej ustawy. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub pod- miotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonują- cego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez www.wolterskluwer.pl 2 Art. 1 podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Dokumenty te muszą jednak dotyczyć „sprawy publicznej” (zo- bacz uwagi do pojęcia „dokumenty wewnętrzne”). Rozdział 1. Przepisy ogólne Informacją publiczną będzie więc treść petycji studentów o odebranie nauczycielowi akademickiemu prawa wykonywania zawodu. Stosow- nie do treści art. 132 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) wszyscy nauczyciele aka- demiccy podlegają okresowej ocenie, w szczególności w zakresie nale- żytego wykonywania obowiązków, o których mowa w art. 111 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, według zaś art. 132 ust. 3 tej usta- wy przy dokonywaniu oceny nauczyciela akademickiego dotyczącej wypełniania obowiązków dydaktycznych zasięga się opinii studentów. Petycja jest sposobem realizacji wskazanego powyżej celu, mieści się zatem w kategorii danych publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.: „wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie” (zob. wy- rok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 775/10, LEX nr 737508). Informacją publiczną będzie też opinia sporządzona w celu oceny pra- widłowości opracowanej dokumentacji projektowej dotyczącej budowy odcinka autostrady. Opinia ma wskazywać, czy zrealizowane w trybie zamówienia publicznego (a więc z funduszy publicznych) sporządze- nie dokumentacji projektowej fragmentu autostrady zostało wykona- ne w sposób właściwy. Tym samym odnosi się ona do istniejącego już stanu rzeczy i do czynności dokonanych przez organ (zob. wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r., I OSK 285/11, LEX nr 1082716). Mapy stanowiące załączniki graficzne do studium uwarunkowań i kie- runków zagospodarowania przestrzennego i będące jego integralną częścią są informacją publiczną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 9 ust. 1 i 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzen- nym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest dokumen- tem urzędowym i stanowi wewnętrzny akt kreacji polityki przestrzen- nej w gminie przez radę gminy. Mapy będące załącznikami do studium 2 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 wykonane zostały na potrzeby realizacji określonego zadania publiczne- go i na zlecenie organu administracji publicznej. Ich udostępnienie nie stanowi rozporządzania prawami autorskimi, lecz jest realizacją prawa dostępu do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1048/11, LEX nr 1068361). Nie stanowią natomiast informacji publicznej opinie, nawet te opracowa- ne na zlecenie organu administracji publicznej, jeżeli dotyczą nie faktów, lecz ewentualnych zamierzeń tego organu (zob. wyrok NSA z 16 czerw- ca 2009 r., I OSK 89/09, „Wspólnota” 2009, nr 37, s. 36, LEX nr 590773). Dokumenty dotyczące zamierzeń organu stanowią jednak informację publiczną, jeżeli odnoszą się do projektowania konkretnych aktów nor- matywnych, co wynika również z art. 6 ust. 1 lit. b u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2213/13, MoP 2014, nr 3, poz. 117). W wyroku z 27 stycznia 2012 r., I OSK 2130/11 (LEX nr 1126276) Naczel- ny Sąd Administracyjny uznał, że informacją publiczną są opinie eksper- tów wykonane na zlecenie Kancelarii Prezydenta RP, dotyczące konkret- nego projektu ustawy przesłanego Marszałkowi Sejmu celem wszczęcia postępowania legislacyjnego (zob. uwagi do art. 6). Natomiast orzeczenia wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Według art. 67i ust. 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 159 ze zm.) celem postępowania przed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych jest ustalenie, czy zdarzenie, którego następ- stwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa, stanowiło zdarzenie medyczne. W myśl zaś art. 67j ust. 1 tej ustawy wojewódzka komisja wydaje orzeczenie o zdarzeniu medycznym albo jego braku. Na mocy art. 67k ust. 1 ustawy o prawach pacjenta orzeczenie to wiąże ubezpie- czyciela, który na mocy ust. 2 tego przepisu przedstawia podmiotowi składającemu wniosek propozycję odszkodowania i zadośćuczynienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznał w tej sytuacji, że regulacje doty- czące działań wojewódzkich komisji ds. orzekania o zdarzeniach me- www.wolterskluwer.pl 2 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 dycznych wskazują na to, iż materią ich postępowania nie jest żadna sprawa publiczna, lecz rozstrzygnięcie tego, czy konkretne zdarzenie dotyczące indywidualnie oznaczonej osoby (którego następstwem była szkoda majątkowa lub niemajątkowa) stanowiło „zdarzenie medyczne”, co ma z kolei przełożenie na możliwość i wysokość dochodzonego przez tę osobę odszkodowania lub zadośćuczynienia. Zatem sprawa rozstrzy- gana w orzeczeniu komisji ma charakter indywidualny i prywatny. Tak więc orzeczenie nie dotyczy sprawy publicznej i nie zawiera informa- cji publicznej (zob. wyrok NSA z 5 września 2014 r., I OSK 3062/13, LEX nr 1532470). W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiły się też orzeczenia dotyczące korzystania ze służbowych telefonów komórkowych. Pytania kierowane w tej materii dotyczyły trzech kwestii: informacji o kosztach użytkowanego przez funkcjonariusza służbowego telefonu komórkowego, bilingów rozmów prowadzonych z takiego telefonu oraz udostępnienia nu- meru służbowego telefonu komórkowego funkcjonariusza publicznego. Niewątpliwie należy uznać, że informacja o kosztach ponoszonych przez daną jednostkę w związku z używaniem przez pracowników służ- bowych telefonów komórkowych jest informacją publiczną, dotyczy bo- wiem majątku publicznego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 13 czerw- ca 2013 r., IV SAB/Wr 51/13, LEX nr 1658377). Informacją publiczną nie są natomiast bilingi jako szczegółowy wykaz rozmów prowadzonych z określonego numeru służbowego telefonu komórkowego. Wykazy takie, zawierające informację o zrealizowanych płatnych połączeniach, z podaniem dla każdego połączenia numeru wywoływanego, daty i godziny rozpoczęcia połączenia, czasu jego trwa- nia oraz opłaty za połączenie, nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ dane te nie dotyczą spraw publicznych, w szczególności majątku Skarbu Państwa (wyroki: WSA w Poznaniu z 12 kwietnia 2012 r., IV SA/Po 123/12, LEX nr 1146104; WSA w War- szawie z 6 maja 2011 r., II SAB/Wa 345/10, LEX nr 994269 i II SAB 104/11, LEX nr 994263 oraz wyroki NSA z 19 grudnia 2011 r., I OSK 1629/11, LEX nr 1149206 i I OSK 1637/11, LEX nr 1149208). 2 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Osobną kwestią jest udostępnianie numeru służbowego telefonu ko- mórkowego funkcjonariusza publicznego. W orzecznictwie wojewódz- kich sądów administracyjnych wyrażany był pogląd, niezweryfikowa- ny przez Naczelny Sąd Administracyjny, że numer ten jest informacją publiczną, ponieważ wiąże się z wykonywaniem przez funkcjonariusza publicznego jego zadań, a sam służbowy telefon komórkowy stanowi majątek publiczny, nie ma zatem przeszkód do udostępnienia infor- macji o nim w pełnym zakresie (wyroki: WSA w Szczecinie z 9 sierp- nia 2012 r., II SAB/Sz 28/12, „Gazeta Prawna” 2012, nr 177, s. 12, LEX nr 1220589; WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2013 r., IV SAB/Wr 3/13, LEX nr 1711103; WSA w Warszawie z 9 lipca 2013 r., II SAB/Wa 186/13, LEX nr 1608283). Twierdzono też, że podanie informacji o nu- merze służbowego telefonu komórkowego wchodzi w zakres udzielania przez dany podmiot informacji publicznej dotyczącej sposobu i zakresu działania tego podmiotu. Poza tym numer służbowego telefonu komór- kowego odnosi się do działania funkcjonariusza w sferze publicznej, nie podlega zatem ochronie ze względu na prawo do prywatności (wyroki: WSA w Warszawie z 18 kwietnia 2012 r., II SAB/Wa 22/12; WSA we Wrocławiu z 30 maja 2012 r., IV SAB/Wr 36/12, LEX nr 1220618). Z poglądami tymi nie sposób się zgodzić. Informacja o numerze służbowego telefonu komórkowego, który to nu- mer jest zestawem określonych liczb, nie jest z pewnością jedną z infor- macji wymienionych w art. 6 ust. 2 i 3 u.d.i.p. Nie wiąże się z nią żaden zasób wiedzy o podmiotach zobowiązanych do udzielania informacji publicznej, ich strukturze organizacyjnej, sposobie działania czy też przyjmowania i załatwiania spraw. Informacje tego rodzaju, wymienio- ne w art. 6 ust. 1 pkt 1–3, powinny być, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy, udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej. Określony zestaw liczb nie zawiera informacji, o których mowa w wymienionym powyżej przepisie, nie ma więc obowiązku umieszczania go w BIP. Informacja o numerze telefonu nie jest też informacją o majątku publicznym. Ele- mentem tego majątku jest sam aparat telefoniczny, a nie obsługujący go numer. Informacją o majątku będzie zatem informacja o cenie za- kupu, marce i modelu aparatu telefonicznego, a nie przypisanym do www.wolterskluwer.pl 2 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 niego numerze. Prawdą jest, że telefon służbowy przeznaczony jest do wykonywania zadań publicznych przez funkcjonariusza publicznego. Z pewnością jednak nie służy on do swobodnego i nieograniczonego komunikowania się obywateli z każdym, dowolnie wybranym funkcjo- nariuszem publicznym. Każdy organ władzy publicznej ma ustalone i podane do publicznej wiadomości sposoby i tryby przyjmowania in- teresantów, załatwiania wniosków, skarg i spraw obywateli. Funkcjona- riusze upoważnieni do załatwiania takich spraw przyjmują interesan- tów i reprezentują w danej kwestii stanowisko organu. Umożliwienie np. każdemu, kto jest stroną postępowania, komunikowania się z funk- cjonariuszem prowadzącym jego sprawę, stwarzałoby chaos komunika- cyjny, rodziłoby pokusę wpływania na rozstrzygnięcie w danej sprawie, mogłoby rodzić podejrzenia o naruszenie zasady bezstronności. Nie służyłoby „załatwieniu sprawy”, bo to odbywa się przy pomocy określo- nych procedur, w których możliwość telefonicznego komunikowania się strony, uczestnika postępowania z konkretnym funkcjonariuszem publicznym nie została przewidziana. Nie można w tej sytuacji uznać zestawu liczb, jakim jest numer służ- bowego telefonu komórkowego, za informację publiczną (zob. wyrok NSA z 28 sierpnia 2015 r. I OSK 1700/14 i z 14 października 2015 r., I OSK 2056/14, CBOSA). Dokumenty wewnętrzne i dokumenty prywatne . Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera ograniczeń pra- wa do informacji, mających na celu ochronę integralności procesu decy- zyjnego przed zakłóceniami, które mogą spowodować utrudnienie jego przebiegu. W doktrynie wyrażono pogląd, że od dokumentów urzędo- wych odróżnić należy tzw. dokument wewnętrzny, tj. taki dokument, który został wytworzony w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane w ramach konsultacji. Doku- menty takie nie podlegają udostępnieniu, o ile nie zostały włączone do akt sprawy albo nie zostały wyekspediowane do innego podmiotu. Tym „innym podmiotem” nie jest przy tym komórka organizacyjna podmio- 30 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 tu zobowiązanego do udostępniania informacji (zob. E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej..., s. 29). W orzecznictwie sądów administracyjnych uznano, że organy władzy publicznej powinny móc podejmować decyzję dopiero po zebraniu za- sobu niezbędnych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowa- niu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Dlatego od dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy odróżnić „dokumenty wewnętrzne”, służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach dzia- łania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadze- niu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia spra- wy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (tak w wyroku NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 666/12, LEX nr 1264898; podobnie w wyrokach NSA z 14 wrześ- nia 2012 r., I OSK 1203/12, LEX nr 1242950 oraz z 17 października 2013 r., I OSK 1105/13, LEX nr 1556928). Do takich dokumentów należy wewnętrzna korespondencja podmio- tów wymienionych w art. 4, która ma charakter roboczy i odnosi się do spraw organizacyjnych i porządkowych (zob. wyroki NSA z 15 lip- ca 2010 r., I OSK 707/10, LEX nr 672928 i z 17 października 2013 r., I OSK 1105/13). W wyroku NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 (LEX nr 737513) podkreślono, że dokument wewnętrzny, który służy wyłącznie usprawnianiu działalności danego podmiotu, ochronie jego prawnie usprawiedliwionych interesów czy też ma zapobiegać sprzecz- nym z przepisami prawa działaniom innych osób, a ujawnienie treści którego mogłoby to zapobieganie czynić nieskutecznym, nie musi być ujawniony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do- kumentami wewnętrznymi, a więc niemającymi charakteru informacji publicznej, są też: − korespondencja mailowa osoby wykonującej zadania publiczne ze współpracownikami, nawet jeżeli w jakiejś części dotyczy wykony- wanych przez tę osobę zadań publicznych (wyroki NSA z 21 czerw- www.wolterskluwer.pl 31 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne ca 2012 r., I OSK 666/12, z 14 września 2012 r., I OSK 1203/12 i z 25 marca 2014 r., I OSK 2320/13, LEX nr 1487793); − treść wystąpienia Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów do wiceministra o przeprowadzenie rozmowy dyscyplinującej z Dy- rektorem Departamentu Administracji Podatkowej w zakresie doty- czącym jego działań (wyrok NSA z 5 marca 2013 r., I OSK 2888/12, LEX nr 1341839); − pismo Dyrektora Dystrybucji w przedsiębiorstwie energetycznym skierowane do podległych mu pracowników, dotyczące zapobie- gania nielegalnemu pobieraniu energii elektrycznej (wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10); − pisemne wyjaśnienia złożone przez pracowników organu, któ- re mają charakter porządkowy i dotyczą sposobu wykonywania obowiązków służbowych (wyrok NSA z 17 października 2013 r., I OSK 1105/13); − opinie prawne i ekspertyzy będące podstawą podjęcia przez Prezy- denta RP decyzji o podpisaniu ustawy o OFE – jeżeli nie dotyczą konkretnego aktu będącego już przedmiotem toczącego się proce- su legislacyjnego. Dokumenty takie są dokumentami wewnętrzny- mi, służącymi gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane w procesie decyzyjnym. Mają charakter po- znawczy i nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego, mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot (wyroki NSA z 29 lute- go 2012 r., I OSK 2196/11, LEX nr 1145090 i z 21 listopada 2013 r., I OSK 118/14, LEX nr 1463417); − materiały szkoleniowe i informacyjne wykorzystywane przez kon- sultantów Krajowej Informacji Podatkowej. Służą one wyłącznie celom wewnętrznym, tj. realizacji procesu edukacyjnego pracow- ników infolinii i mają wspomagać tych pracowników przy odpo- wiedziach na pytania podatników (wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., I OSK 502/14, LEX nr 1723894); − terminarz spotkań ministra. Jest to przedmiot służący realizacji zadań publicznych, ale ma charakter przedmiotu biurowego, jest dokumen- tem wewnętrznym (wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r., I OSK 2914/13, LEX nr 1518046); 32 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 − karty drogowe znajdujące się w posiadaniu organu. Stanowią one dokumenty o charakterze wewnętrznym, dotyczą wyłącznie kwestii organizacji pracy w zakresie rozliczania czasu pracy pracowników uprawnionych do używania pojazdów służbowych przy wykonywa- niu obowiązków pracowniczych związanych z wyjazdami służbowy- mi i delegowaniem do pracy poza siedzibę urzędu. Są więc podstawą do powierzenia pracownikowi samochodu służbowego i mogą mieć znaczenie w sprawie odpowiedzialności materialnej pracownika za po- wierzone mienie. Mają walor wyłącznie organizacyjny i porządkowy, są narzędziem pracy pracodawcy w zakresie kierowania wykonywania pracy przez pracownika, ściśle skorelowanym z poleceniem służbowym (zob. wyrok NSA z 21 sierpnia 2013 r., I OSK 681/13, LEX nr 1609599). Orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące dokumentu we- wnętrznego zaakceptował Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 13 listopada 2013 r., P 25/12 (Dz.U. poz. 1435, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122) stwierdził, że „z szerokiego zakresu przedmiotowego infor- macji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w doku- mentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze ro- boczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji”. Informacją publiczną nie są również dokumenty prywatne, nawet jeśli znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielania in- formacji publicznej i w jakimś stopniu dotyczą „sprawy publicznej” w rozumieniu art. 1 ust. 1, bo w związku z nią zostały zgromadzone (zob. wyrok NSA z 11 maja 2006 r., II OSK 812/05, LEX nr 236465 i wy- rok NSA z 11 maja 2011 r., I OSK 189/11, LEX nr 1080971) – zob. uwagi do art. 6 pkt 35. Stosownie do treści art. 245 k.p.c. dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w do- kumencie. Dokument taki różni się od dokumentu urzędowego tym, że nie pochodzi od organu państwowego i niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza. www.wolterskluwer.pl 33 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Wątpliwość, czy dokument prywatny złożony podmiotowi zobowiąza- nemu zgodnie z art. 4 u.d.i.p. do udzielania informacji publicznej, zwią- zany z realizowanym przez ten podmiot zadaniem publicznym może być informacją publiczną, powstała m.in. na gruncie art. 28 ust. 8 usta- wy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1649 ze zm.). Przepis ten stanowi, że wszelkie dokumenty przedstawiane przez wnio- skodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury kon- kursu, do czasu zawarcia umów o dofinansowanie lub zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego nie stanowią in- formacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Rozumując a contrario, należałoby uznać, że wskazane w tym przepisie dokumenty po zawarciu umów o dofinansowanie w przypadku kon- kursu zamkniętego i zakończeniu danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego stanowią informację publiczną, pomimo że są to dokumenty prywatne. Treść wskazanej wcześniej normy nie wyjaśnia również, czy dotyczy ona wszystkich wniosków, które aplikowały w danym konkursie, czy też je- dynie tych, które zostały zakwalifikowane do przyznania pomocy finan- sowej na realizację wskazanych w tych wnioskach projektów. Uważamy, że zarówno proces podziału środków publicznych, jak i ich wydatkowania powinien, w rozsądnych granicach, pozostawać pod kontrolą społeczną. Dlatego można uznać, że wnioski i załączone do nich dokumenty, co do których postępowanie zostało zakończone przy- znaniem pomocy finansowej po zawarciu umów o dofinansowanie w przypadku konkursu zamkniętego i zakończenia danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, zawierają informację publiczną, do- tyczą bowiem „sprawy publicznej”, jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie pomocy indywidualnym podmiotom przez dysponowanie tym mieniem. 34 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Nie ma przy tym żadnego powodu, aby uznawać, że informację pub- liczną zawierają również te dokumenty, które nie zostały ocenione po- zytywnie. Wniosek o dofinansowanie i załączone do niego dokumenty w przypadku odmowy dofinansowania są wyłącznie dokumentami pry- watnymi i zanika ich związek ze „sprawą publiczną”, jaką jest podział środków publicznych między indywidualne podmioty. Natomiast do- kumentacja dotycząca beneficjentów umów o dofinansowanie podle- ga udostępnieniu w oparciu o art. 28 ust. 8 wyłącznie wtedy gdy jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Każdy załącz- nik do wniosku o dofinansowanie czy też sam wniosek nie nabierają bez względu na ich treść waloru informacji publicznej tylko dlatego, że zostały złożone z okazji ubiegania się o fundusze publiczne. Wnioski i załączone do nich dokumenty są dokumentami prywatnymi, a usta- wa o dostępie do informacji publicznej obejmuje dostęp do informacji publicznej. Nie zapewnia jednak publicznego dostępu do wszelkich in- formacji (zob. wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r., I OSK 2799/13, „Gazeta Prawna” 2014, nr 153, s. 9). Nie przemawia za odmiennym rozumie- niem art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach polityki rozwoju także argument, że opinia publiczna powinna mieć możliwość porównania projektów zawartych we wnioskach uwzględnionych i odrzuconych, aby właści- wie ocenić prawidłowość przydzielania pomocy finansowej. Przy liczbie osób starających się o pomoc finansową i liczbie składanych przez nie dokumentów kontrola społeczna byłaby i tak iluzoryczna, mogłaby po- nadto służyć nadużywaniu prawa do informacji publicznej przez two- rzenie banku pomysłów biznesowych pochodzących od osób starają- cych się o przyznanie pomocy finansowej. Poza tym ustawodawca określił tryb odwoławczy oraz kontrolę są- dową w przypadku negatywnej oceny wniosku (art. 30b–30e ustawy o zasadach polityki rozwoju), co należycie chroni interesy tych wnio- skodawców, których wnioski nie zostały uwzględnione. Potrzebę ochro- ny interesów osób ubiegających się o przyznanie pomocy przewidział ustawodawca, stanowiąc w art. 6f ustawy z 9 listopada 2000 r. o utwo- rzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1804 ze zm.), że dane ich dotyczące, w tym dane zawar- te w składanych przez nie wnioskach o udzielenie pomocy finansowej, www.wolterskluwer.pl 3 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 w szczególności dotyczące opisu, koncepcji projektu, planowanych lub osiągniętych wskaźników lub rezultatów, potencjału finansowego i or- ganizacyjnego, w tym zaplecza technicznego wnioskodawcy, niepodle- gające, na podstawie odrębnych przepisów, ujawnieniu w odpowied- nich rejestrach, ewidencjach lub wykazach, mogą być przez Agencję udostępniane wyłącznie na wniosek organów administracji publicznej oraz organów ochrony prawnej na podstawie odrębnych przepisów albo podmiotom, którym Agencja powierzyła lub zleciła realizację zadań, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań. Jednak pomocy finansowej udziela poza Agencją Rozwoju Przedsię- biorczości wiele innych podmiotów i brak w tym zakresie tak wyraź- nych uregulowań. Rozróżniając zatem obowiązek udostępnienia nośnika przy dokumen- cie urzędowym i brak tego obowiązku przy dokumencie prywatnym, trzeba uznać, że osoba żądająca udostępnienia informacji publicznej, w przypadku wniosku ocenionego pozytywnie, nie może domagać się treści i postaci dokumentu prywatnego, jakim jest wniosek o przyzna- nie dofinansowania i załączone do niego dokumenty. Może domagać się zawartej w nich informacji publicznej, musi wobec tego sprecyzować żądanie wniosku, a informacja może być udostępniona po uwzględnie- niu ograniczeń przewidzianych w art. 5 u.d.i.p. Wnioskodawcy zwracający się o udzielenie pomocy finansowej na reali- zację swoich projektów do wniosków o udzielenie tej pomocy załączają dokumenty dotyczące metodyki, opisu i koncepcji projektu, planowanych rezultatów, potencjału organizacyjnego i finansowego. Są to dokumenty autorskie, często zawierające nowatorskie pomysły, a ich publiczne ujaw- nienie mogłoby zagrozić powodzeniu planowanego przedsięwzięcia. Dla- tego, szanując prawo do uzyskania informacji publicznej, należy również uwzględnić prawa podmiotów starających się o przyznanie pomocy fi- nansowej i, jak w każdej sprawie, wyważyć interes publiczny i prywatny. W wyroku z 9 czerwca 2011 r., I OSK 431/11 (LEX nr 990250) Na- czelny Sąd Administracyjny wskazał, że zwrot zawarty w art. 28 ust. 8 3 www.wolterskluwer.pl Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju „wszelkie dokumenty przedstawiane przez wnioskodawców” powinien być interpretowany w ramach art. 6 u.d.i.p., a to oznacza, że udostępnieniu w tym trybie podlegać będą jedynie dokumenty urzędowe mające walor informacji publicznej, a nie dokumenty prywatne. Z twierdzeniem tym można się zgodzić wyłącznie co do udostępniania zarówno formy, jak i postaci dokumentów prywatnych. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że katalog informacji podlegających udostępnieniu wy- mieniony w art. 6 u.d.i.p. ma charakter przykładowy i nie jest kompletny. Po drugie, z tego że dokument prywatny w postaci nośnika, na którym został sporządzony, musi nie podlegać udostępnieniu, nie zawsze wyni- ka, że z zakresu działania przepisów ustawy mają być wyłączone zawarte w nim informacje dotyczące sprawy publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że źródłem informacji publicznej mogą być nie tylko dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ale również dokumenty prywatne, o ile tylko dotyczą „sprawy publicznej” w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Środki przekazane na dofinansowanie projektów realizowanych w ra- mach ustawy o zasadach polityki rozwoju są środkami publicznymi, a sposób ich podziału i kontrola ich wydatkowania są niewątpliwie „sprawą publiczną” w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do in- formacji publicznej. Podobny pogląd przedstawili R. Poździk i K. Brysiewicz. Wskazali oni, że ustawodawca, uwzględniając to, że środki te mają charakter środków publicznych, zamieścił w ustawie o finansach publicznych stosowną re- gula
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: