Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00207 005996 14079355 na godz. na dobę w sumie
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydanie 1 - ebook/pdf
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydanie 1 - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron: 440
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-278-0370-2 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> administracyjne
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz to oparte na orzecznictwie sądowym opracowanie dotyczące zagadnień związanych z podstawowymi pojęciami w zakresie planowania przestrzennego, treścią aktów planowania przestrzennego, procedurami ich sporządzania i uchwalania oraz wydawaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji o warunkach zabudowy. Komentarz zawiera wiele uwag i odniesień do praktyki.

Atutem publikacji jest zilustrowanie poszczególnych zagadnień aktualnym, choć często rozbieżnym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego, a także poglądami przedstawicieli doktryny prawniczej. W komentarzu zamieszczono również wzory uchwał i zarządzeń podejmowanych w procesie stanowienia aktów planistycznych.

Komentarz adresowany jest przede wszystkim do pracowników administracji samorządowej zajmujących się tworzeniem planowania przestrzennego, wydawaniem decyzji administracyjnych (architektów, urbanistów), sędziów sądów administracyjnych, adwokatów i radców prawnych stykających się z materią planowania i zagospodarowania przestrzennego

Paweł Sosnowski – doktor nauk prawnych, radca prawny specjalizujący się w szeroko rozumianym procesie inwestycyjno-budowlanym, zagospodarowaniu przestrzennym oraz legislacji. Autor licznych opinii prawnych do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Adiunkt w Zakładzie Prawa i Administracji na Wydziale Administracji i Nauk Społecznych Politechniki Warszawskiej, pracownik Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Autor monografii i artykułów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz ustroju samorządu terytorialnego.

Krzysztof Buczyński – doktor nauk prawnych, radca prawny, starszy radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. Specjalizuje się w problematyce legislacji, gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa oraz prawa gospodarczego.

Joanna Dziedzic-Bukowska – doktor nauk prawnych, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w wydziale zajmującym się sprawami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Autorka glosy i artykułów związanych z tematyką planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Jacek Jaworskidoktor nauk prawnych, radca prawny specjalizujący się w procesie inwestycyjnym, postępowaniu administracyjnym, zagospodarowaniu przestrzennym, komercjalizacji oraz szeroko rozumianym prawie nieruchomości. Trener, szkoleniowiec, adiunkt na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Współautor komentarza do ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz monografii z zakresu aktualizacji opłat za użytkowanie wieczyste oraz zarządzania nieruchomościami.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Spis treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Przedmowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. 2012, poz. 647 ze zm.) . . . 11 Rozdział 1. Przepisy ogólne (art. 1–8) . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11 Rozdział 2. Planowanie przestrzenne w gminie (art. 9–37) . . . . . 66 Rozdział 3. Planowanie przestrzenne w województwie (art. 38–45) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 283 Rozdział 4. Planowanie przestrzenne na szczeblu krajowym (art. 46–49) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 302 Rozdział 5. Lokalizacja inwestycji celu publicznego i ustalanie warunków zabudowy w odniesieniu do innych inwestycji (art. 50–67) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 314 Rozdział 6. Zmiany w przepisach obowiązujących (art. 68–82) . . . 434 Rozdział 7. Przepisy przejściowe i końcowe (art. 83–89) . . . . . . . 435 Bibliografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 441 5 Wykaz skrótów Akty prawne k.c. k.p.a. Koncepcja 2030 Konstytucja RP p.p.s.a. pr.bud. – ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 121) – ustawa z  14  czerw ca 1960  r. – Kodeks postępowania admini- stracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – załącznik do uchwały Rady Ministrów nr  239 z  13  grudnia 2011 r. w sprawie przyjęcia Koncepcji Przestrzennego Zagospo- darowania Kraju 2030 (M.P. z 2012 r., poz. 252) – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z  2  kwiet nia 1997  r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) – ustawa z 30 sierp nia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed są- dami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z  2012  r., poz.  270 ze zm.) – ustawa z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) pr.geod. i kart. – ustawa z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne pr.geol. i górn. – ustawa z  9  czerw ca 2011  r. – Prawo geologiczne i  górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) pr.o.ś. pr.wod. rozporządzenie z 26 sierp nia 2003 r. rozporządzenie w sprawie wyma- ganego zakresu projektu m.p.z.p. u.d.p. (Dz.U. Nr 163, poz. 981 ze zm.) – ustawa z  27  kwiet nia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) – ustawa z  18  lipca 2001  r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z  26  sierp nia 2003  r. w  sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i  zagospodarowania terenu w  przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z  26  sierp nia 2003  r. w  sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr  164, poz.  1587) – ustawa z  21  marca 1985  r. o  drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) u.g.n. – ustawa z  21  sierp nia 1997  r. o  gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) 7 Wykaz skrótów u.o.p. u.p.z.p. u.s.g. u.w.r. – ustawa z 16 kwiet nia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) – ustawa z 27 marca 2003 r. o  planowaniu i  zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) – ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) – ustawa z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci tele- komunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.) – ustawa z  3  października 2008  r. o  udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku ustawa o zagospo- – ustawa z  7  lipca 1994  r. o  zagospodarowaniu przestrzennym darowaniu (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. – nie obowią- przestrzennym Czasopisma i elektroniczny system informacji prawnej CBOSA zuje) – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http:// Lexis Nexis MoP M.P. ONSA ONSAiWSA orzeczenia.nsa.gov.pl) – Lexis.pl – Serwis Prawniczy Lexis Nexis Polska – „Monitor Prawniczy” – Monitor Polski – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i  woje- wódzkich sądów administracyjnych OSNAPiUS – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych OSNC OSNP – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Pracy, Ubezpieczeń Spo- OSP OTK RPEiS ST Organy i instytucje NSA SKO SN TK WSA łecznych i Spraw Publicznych – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny” – „Samorząd Terytorialny” – Naczelny Sąd Administracyjny – Samorządowe Kolegium Odwoławcze – Sąd Najwyższy – Trybunał Konstytucyjny – wojewódzki sąd administracyjny Uwaga: Powołane w książce artykuły bez bliższego oznaczenia są artykułami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Przepis, który wejdzie w życie 1 lipca 2014 r., oznaczono mniejszą czcionką. 8 Przedmowa Przemiany polityczno-społeczne zapoczątkowane w 1989 r. doprowadziły do demokratyzacji życia politycznego, społecznego oraz gospodarczego w  naszym kraju. Dzisiejsza Polska jest krajem w  pełni demokratycznym, jest krajem, w którym właś cicielom i użytkownikom wieczystym przyznano szerokie uprawnia w odniesieniu do nieruchomości, a organy administracji publicznej mogą swobodnie decydować o  wszelkich aspektach życia spo- łecznego. Swoboda regulacji przez organy publiczne musi jednak respek- tować granice wyznaczone przez normy prawa powszechnie obowiązują- cego, które powinny chronić wartości i dobra ważne społecznie. Jednym z  takich dóbr jest przestrzeń, która stanowi szczególne dobro. Wyjątkowość przestrzeni wynika z faktu, że jest to dobro, które łatwo jest utracić, a  bardzo trudno je odzyskać. Jest dobrem, które raz wykorzy- stane, zarówno przez człowieka, jak i przez administrację publiczną, po- zostaje przez wiele lat zamrożone, a jego ponowne wykorzystanie polega- jące na nowym zagospodarowaniu może nastąpić dopiero po wielu latach, a  w  wielu przypadkach ponowne korzystanie z  przestrzeni nie będzie możliwe ze względu na trwałe, można by rzec nieodwracalne, jej zago- spodarowanie, a także dlatego, że taka zmiana wymagałaby dużych na- kładów finansowych. Przestrzeń może też zostać uznana przez społe- czeństwo za dobro, które musi być chronione, jak np.  przyroda czy też zabytki pozostające pod ochroną właś ciwych organów administracji pu- blicznej. Społeczeństwa, rozwijając się, korzystają z  otaczającej prze- strzeni przez ciągłe jej zagospodarowywanie. Wyrazem wykorzystania przestrzeni jest jej jakość po dokonanym zagospodarowaniu, a  jej upo- rządkowaniu służyć ma przede wszystkim regulacja ustawowa oraz uchwalane na jej podstawie akty planistyczne. 9 Przedmowa Skutkiem takich przemian, w  szczególności w  zakresie ochrony prawa włas ności, a  także uznania przestrzeni za dobro warte ochrony była ko- nieczność dostosowania regulacji prawnych do nowej rzeczywistości. Polski ustawodawca 7  lipca 1994  r. uchwalił ustawę o  zagospodarowaniu prze- strzennym. Powszechnie krytykowana regulacja została uchylona dopiero w  2003  r., kiedy to 27  marca 2003  r. Sejm  RP uchwalił ustawę o  plano- waniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obecnie obowiązująca ustawa również nie jest wolna od wad i była już wielokrotnie nowelizowana. Zmiany ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także innych ustaw bezpośrednio związanych z planowaniem i zagospodarowa- niem przestrzennym i  przede wszystkim rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych w  wielu kwestiach merytorycznych powodujące trud- ności w stosowaniu ustawy skłoniły nas do napisania niniejszego komen- tarza. Mamy nadzieję, że przedstawiona publikacja będzie pomocna dla wszystkich osób zajmujących się na co dzień problematyką planowania i  zagos podarowania przestrzennego – pracowników administracji pu- blicznej, w  szczególności administracji samorządowej, urbanistów, archi- tektów, sędziów sądów administracyjnych, adwokatów, radców prawnych i  inwestorów. Wyrażamy również przekonanie, że stanowić może cenne źródło wiedzy dla studentów różnych kierunków, w szczególności prawa, administracji, gospodarki przestrzennej oraz geodezji. Komentarz uwzględnia stan prawny na luty 2014 r. *** Powstanie niniejszej publikacji nie byłoby możliwe, gdyby nie życzliwość wielu osób. Szczególne słowa podziękowania kierujemy do Pana Profe- sora Zygmunta Niewiadomskiego. Rozległa wiedza i doświadczenie Pana Profesora jako sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekają- cego w  sprawach z  zakresu planowania przestrzennego oraz możliwość wieloletniej współpracy z Panem Profesorem stanowiło dla nas inspirację i cenne źródło wiedzy w przedmiotowym zakresie. Serdeczne podziękowania składamy również Pani Profesor Małgorzacie Jaśkowskiej oraz Pani Profesor Helenie Kisilowskiej za wieloletnią opiekę naukową. 10 Autorzy USTAWA z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 12 czerwca 2012 r., poz. 647; zm.: Dz.U. z 2012 r., poz. 951, 1445; Dz.U. z 2013 r. poz. 21, 405, 1238, 1446) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. ZAKRES PRZEDMIOTOWY USTAWY Art. 1. 1. Ustawa okreś la: 1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2) zakres i  sposoby postępowania w  sprawach przeznaczania terenów na okreś lone cele oraz ustalania zasad ich zagospo- darowania i zabudowy – przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podsta- wę tych działań. 2. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i archi- tektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe; Krzysztof Buczyński 11 Art. 1 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wo- dami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i  zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6) walory ekonomiczne przestrzeni; 7) prawo włas ności; 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9) potrzeby interesu publicznego; 10) potrzeby w  zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. 1. Komentowana ustawa reguluje zasady kształtowania polityki prze- strzennej. Instytucja planowania przestrzennego nie jest wprost prze- widziana w Konstytucji RP, lecz zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, jej ustawowe powołanie i  ukształtowanie „odpowiada jednak stan- dardom demokratycznego państwa prawa” (zob. wyrok TK z 6 czerw ca 2006 r., K 23/05, OTK-A 2006, nr 6, poz. 62). Drugim obszarem regulacji komentowanej ustawy jest postępo- wanie w  sprawach przeznaczenia terenów na okreś lone cele oraz ustalanie zasad gospodarowania nimi i  ich zabudowy. W  porów- naniu z  poprzednią regulacją prawną, tj.  ustawą o  zagospodaro- waniu przestrzennym, ustawodawca nie uwypukla jednak kwestii rozwiązywania konfliktów między interesami obywateli, wspólnot samorządowych i państwa w sprawach dotyczących przeznaczania terenów na okreś lone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Z  dalszych przepisów komentowanej ustawy wynika, że ważenie interesu indywidualnego jednostki, a  szerzej ujmując, podmiotów niepublicznych, jest dokonywane w zestawieniu z interesem wspól- noty samorządowej lub interesem państwa albo interesu wspólnoty samorządowej wobec interesu państwa. Zdaniem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, znaczna ilość ko- niecznych do uwzględnienia dóbr, zgodnie z  art.  1 ust.  2 komento- wanej ustawy, zawsze powodować będzie kolizję, czy to interesów 12 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 indywidualnych, czy to interesu publicznego i  indywidualnego. W procesie planowania i zagospodarowania przestrzennego kolizje te należy zminimalizować, a  dobra te wyważyć. W  tym celu ustawa przewiduje sformalizowaną procedurę przygotowania projektu planu, reguluje zasady udziału zainteresowanych osób w  jego uchwalaniu i  wreszcie dopuszcza jego zaskarżenie do sądu administracyjnego (wyrok WSA w Krakowie z 9 października 2012 r., II SA/Kr 1061/12, CBOSA). RELACJA DO PRZEPISÓW ODRĘBNYCH 2. Należy zauważyć, że oprócz komentowanej ustawy zasady kształto- wania polityki przestrzennej, a  także zakres i  sposoby postępowania w  sprawach przeznaczania terenów na okreś lone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy okreś lają przepisy odrębnych ustaw. Do aktów tych należy zaliczyć: 1) ustawę z 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i  administracji morskiej (tekst jedn. Dz.U. z  2013  r., poz. 934 ze zm.); 2) ustawę z 10 czerw ca 1994 r. o zagospodarowaniu nieruchomości Skarbu Państwa przejętych od wojsk Federacji Rosyjskiej (Dz.U. Nr 79, poz. 363 ze zm.); 3) ustawę z  27  października 1994  r. o  autostradach płatnych oraz o  Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jedn. Dz.U. z  2012  r., poz. 931 ze zm.); 4) ustawę z 29 lis topada 2000 r. – Prawo atomowe (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 264 ze zm.); 5) ustawę z 11 sierp nia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i  rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz.U. Nr 84, poz. 906 ze zm.); 6) ustawę z  28  marca 2003  r. o  transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.), 7) ustawę z  10  kwiet nia 2003  r. o  szczególnych zasadach przygoto- wania i  realizacji inwestycji w  zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 687); Krzysztof Buczyński 13 Art. 1 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym 8) ustawę z 7 wrześ nia 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.); 9) ustawę z  12  lutego 2009  r. o  szczególnych zasadach przygoto- wania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego (Dz.U. Nr 42, poz. 340 ze zm.); 10) ustawę z 24 kwiet nia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w  Świnoujściu (Dz.U. Nr 84, poz. 700 ze zm.); 11) ustawę z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci teleko- munikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), 12) ustawę z  8  lipca 2010  r. o  szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz.U. Nr 143, poz. 963 ze zm.); 13) ustawę z  29  czerw ca 2011  r. o  przygotowaniu i  realizacji inwe- stycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji to- warzyszących (Dz.U. Nr 135, poz. 789 ze zm.). Wyłączenie stosowania przepisów komentowanej ustawy oznacza zatem, że wszelkie zasady wynikające z tej ustawy nie mają zastoso- wania do spraw z zakresu dotyczącego lokalizacji inwestycji, których dotyczą przepisy wymienionych wyżej ustaw. W wyroku z 6 czerw ca 2006 r., K 23/05 (OTK-A 2006, nr 6, poz. 62), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawodawca, w granicach przysługującej mu swobody ustawodawczej, wyłączył spod ogólnego zakresu podstawowej ustawy kształtującej ład przestrzenny sprawy dotyczące lokalizacji dróg. W ocenie Trybunału takie wyłączenie nie jest sprzeczne z art. 16 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3 i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP. Należy jednak zwrócić uwagę na to, że przepisy niektórych z wymie- nionych wyżej tzw. specustaw dopuszczają możliwość zastosowania regulacji prawnych komentowanej ustawy w  stosunku do inwestycji celu publicznego. I  tak, np.  zgodnie z  art.  9n ust.  2 ustawy o  trans- porcie kolejowym, jeżeli roboty budowlane realizowane w ramach in- westycji dotyczącej linii kolejowej zlokalizowane są na terenach za- mkniętych, o których mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z 17 maja 1989 r. 14 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz.  1287 ze  zm.) i  nie wykraczają poza te tereny, inwestor może złożyć wniosek o  uzys kanie decyzji o  ustaleniu lokalizacji linii kole- jowej w trybie rozdziału 2b ustawy o transporcie kolejowym („Szcze- gólne zasady i  warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych”) albo o uzys kanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu pu- blicznego w trybie okreś lonym w komentowanej ustawie. 3. Zgodnie z  art.  1 ust.  1 komentowanej ustawodawca przyjmuje ład przestrzenny i zrównoważony rozwój jako wartości, które muszą być uwzględnione przy kształtowaniu polityki przestrzennej oraz w postę- powaniu w sprawach przeznaczenia terenów na okreś lone cele, a także ustalaniu zasad zagospodarowania tych terenów i ich zabudowy (sze- rzej na temat pojęć: „ład przestrzenny” i  „zrównoważony rozwój” patrz komentarz do art. 2). Chociaż więc w art. 1 ust. 2 komentowanej ustawy ustawodawca wskazał na konieczność uwzględniania w plano- waniu przestrzennych różnorakich elementów, w  tym prawa włas- ności, to jednak równoważnym elementem koniecznym do uwzględ- nienia w  planowaniu przestrzennym jest także ochrona środowiska i zachowanie równowagi przyrodniczej w celu zagwarantowania moż- liwości zaspokajania podstawowych potrzeb również po szczególnych społeczności, a  nie tylko osób mających prawa do nieruchomości (wyrok WSA w Warszawie z 15 wrześ nia 2011 r., IV SA/Wa 884/11, CBOSA). Ze względu na przyjęcie przez ustawodawcę „ładu przestrzennego” i „zrównoważonego rozwoju” jako podstawy działań planistycznych stały się one głównymi miernikami prawidłowości i legalności reali- zacji przepisów komentowanej ustawy. Zgodność danego przed- sięwzięcia planistycznego z  obowiązującym porządkiem prawnym będzie ustalana po jego skonfrontowaniu z  wymogami ładu prze- strzennego i zrównoważonego rozwoju. Tym samym treść tych pojęć należy uznać za dyrektywy interpretacyjne przy realizacji przepisów komentowanej ustawy oraz przy kontroli aktów planistycznych (wyrok WSA w  Bydgoszczy z  20  grudnia 2006  r., II  SA/Bd 341/06, Lexis Nexis nr 2320723). Krzysztof Buczyński 15 Art. 1 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wymagania ładu przestrzennego obejmują wymagania urbanistyki i architektury. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administra- cyjnego w Krakowie z 8 wrześ nia 2011 r., SA/Kr 830/11, CBOSA, do wymagań architektury zaliczyć należy normy techniczno-budowlane przewidziane w  art.  5 pr.bud. i  znajdujące się w  wydanych na pod- stawie art. 7 tej ustawy rozporządzeniach wykonawczych. W przyto- czonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w  Krakowie wskazał, że wymagania te można również zaliczyć do wymagań urba- nistyki, np. art. 6 pr.bud. przewidujący m.in. wymóg odpowiedniego zagospodarowania działki budowlanej, a  normy dotyczące usytu- owania budynków, stanowiące część norm techniczno-budowlanych, zaliczyć można również do wymagań urbanistyki w zakresie ochrony ładu przestrzennego. Wymagania te wywodzone są z  zasad i  ocen o pozaprawnym pochodzeniu. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Admini- stracyjnego w  Krakowie, przepis art.  1 ust.  2 pkt  1 komentowanej ustawy, nakazując uwzględnianie wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, nakłada w tym zakresie obowiązek przestrzegania także norm technicznych i  np.  estetycznych. Zwa- żywszy, że zakresem pojęcia ład przestrzenny objęte są również po- jęcia urbanistyka i  architektura, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyraził pogląd, iż oprócz przepisów Prawa budowlanego uwzględnianie szczegółowych wymagań urbanistyki i  architektury dotyczy fachowych opracowań autorskich i  wiedzy zawodowej. Tym samym autorzy opracowań planistycznych, posługując się zasadami wiedzy technicznej lub innej wiedzy zawodowej, powinni kształtować i  zapewniać na podstawie wyżej wskazanych przepisów wymagany ład przestrzenny, wdrażając tworzące ten ład wymagania urbanistyki i  architektury. Obowiązki te zostały okreś lone ustawowo w  ustawie z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inży- nierów budownictwa oraz urbanistów (tekst jedn. Dz.U. z  2013  r. poz. 932). 4. Kształtowanie polityki przestrzennej jest pojęciem mającym najszerszy zakres, które odnosi się do wszelkich działań, których celem jest pla- nowanie i  zagospodarowanie przestrzeni przez organy władzy pu- blicznej, w szczególności przez organy administracji publicznej (wyrok 16 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 WSA w Szczecinie z 18 lipca 2013 r., II SA/Sz 447/13, CBOSA). Aktem polityki przestrzennej jest m.in. studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (wyrok NSA z  18  grudnia 2012  r., II  OSK 1515/11, Lexis Nexis nr  6808224). Natomiast pojęcie „planowanie przestrzenne” nie polega na ewidencjonowaniu stanu ak- tualnego, lecz na przewidywaniu przyszłych potrzeb, np. związanych z  rozwojem sieci dróg (wyrok WSA w  Łodzi z  11  stycznia 2012  r., II SA/Łd 1129/11, Lexis Nexis nr 5019298). TEREN 5. Pojęcie „teren” obejmuje zarówno tereny będące przedmiotem prawa włas ności, jak i tereny będące przedmiotem użytkowania wieczystego. Wynika to wprost z przepisów komentowanej ustawy, która posługuje się pojęciami „obszar” lub „teren”, nie różnicując ich ze względu na formę prawną władania obszarami i terenami (wyrok NSA z 22 lutego 2011 r., I FSK 50/10, Lexis Nexis nr 2561119). ZASADY ZABUDOWY 6. Użyte w art. 1 ust. 1 pkt 2 pojęcie „zasady zabudowy” należy odnieść do okreś lenia „szczegółowe zasady zabudowy”, o  którym mowa w art. 54 pkt 2. Szczegółowe zasady zabudowy, zgodnie z postanowie- niem wymienionego przepisu, wynikają z przepisów odrębnych. Nato- miast znaczenie pojęcia „zasady zabudowy” nie jest okreś lone precy- zyjnie i występują kontrowersje w tym zakresie. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w  Warszawie z  19  maja 2010 r., IV SA/Wa 1140/09 (CBOSA), zasady zabudowy, zawarte w de- cyzji o warunkach zabudowy, mają charakter bardziej ogólny i nie do- tyczą szczegółowego i  dokładnego usytuowania budynku na kon- kretnej nieruchomości. Z  kolei w  uzasadnieniu wyroku z  20  marca 2008 r., II SA/Gd 744/07 (CBOSA), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, iż zasady zabudowy nieruchomości mogą ograni- czać możliwość zabudowy z uwagi na wielkość nieruchomości. Zasady zabudowy są okreś lane w  miejscowym planie, który stanowi instru- ment kształtujący zasady zabudowy (wyrok WSA w Krakowie z 24 paź- dziernika 2011 r., II SA/Kr 1185/11, CBOSA). Organem kształtującym Krzysztof Buczyński 17 Art. 1 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady zabudowy jest rada gminy, która posiada władztwo plani- styczne (wyrok NSA z 6 kwiet nia 2011 r., II OSK 124/11, Lexis Nexis nr 5801926). WALORY ARCHITEKTONICZNE I KRAJOBRAZOWE 7. Zgodnie z  art.  1 ust.  2 komentowanej ustawy w  planowaniu i  zago- spodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego (szerzej na ten temat patrz komentarz do art. 2), a  także m.in. walory architektoniczne i  krajobrazowe. Walory archi- tektoniczne i krajobrazowe są wartościami odwołującymi się do ocen pozaprawnych, tj. technicznych i estetycznych. Rozwiązania architek- toniczne, a także walory krajobrazowe, będące zjawiskami ściśle este- tycznymi, są dobrami wspólnymi, które stanowią wartości o  charak- terze publicznym, które są przez prawo publiczne szczególnie chronione (wyrok WSA w Bydgoszczy z 20 grudnia 2006 r., II SA/Bd 341/06, Lexis Nexis nr 2320723). W wyroku z 8 lipca 2008 r., K 46/07 (OTK-A  2008, nr  6, poz.  104), Trybunał Konstytucyjny wskazał, że wartości, o  których mowa w  art.  1 ust.  2, w  tym walory architekto- niczne, stanowią odzwierciedlenie wartości wymienionych w  art.  31 ust.  3 Konstytucji  RP. Tym samym konieczność uwzględnienia wa- lorów architektonicznych i  krajobrazowych może stanowić podstawę ograniczenia prawa włas ności, jednakże istnieje każdorazowy obo- wiązek wyważenia interesu inwestora i  interesu publicznego (wyrok NSA z 16 kwiet nia 2013 r., II OSK 2444/11, CBOSA). Nakaz uwzględ- nienia tych wartości powoduje konieczność wzięcia pod uwagę w ana- lizie zabudowy większego obszaru niż tylko obejmującego działki bez- pośrednio graniczącej z działką, na której jest planowana inwestycja. Analiza tego obszaru ma obejmować teren wyznaczony według kryte- riów funkcji oraz cech zabudowy i  zagospodarowania mających na celu ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i  zagospodarowania (wyrok WSA w  Poznaniu z  6  lutego 2013  r., IV  SA/Po 1036/12, CBOSA). Walory architektoniczne i krajobrazowe terenu podlegają ochronie po- przez zastosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, zgodnie z  którą nowa 18 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 zabudowa powinna być dostosowana do istniejącej już na danym te- renie zabudowy, a  także do cech i  parametrów o  charakterze urbani- stycznym, dotyczących ukształtowania istniejących obiektów budowla- nych (wyrok NSA z 16 kwiet nia 2013 r., II OSK 2444/11, CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z 22 wrześ nia 2011 r., IV SA/Po 131/11, CBOSA). WYMAGANIA OCHRONY ŚRODOWISKA UWZGLĘDNIANE W PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM 8. Grupę wartości podlegających uwzględnieniu w  planowaniu i  zago- spodarowaniu przestrzennym stanowią wymagania ochrony środo- wiska, w  tym gospodarowania wodami i  ochrony gruntów rolnych i  leś nych. Wymagania te zostały wyrażone w  przepisach ustaw: z  27  kwiet nia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska, z  16  kwiet nia 2004 r. o ochronie przyrody, z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne, z 3 lu- tego 1995  r. o  ochronie gruntów rolnych i  leśnych (tekst jedn. Dz.U. z  2013  r., poz.  1205), ustawy z  28  wrześ nia 1991  r. o  lasach (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59 ze zm.), ustawy z 9 czerw ca 2011 r. – Prawo geologiczne i  górnicze, a  także w  aktach wykonawczych do tych ustaw. Konsekwencją zaliczenia środowiska naturalnego do kate- gorii dóbr o  charakterze powszechnym jest nakaz uwzględniania w procesach planistyczno-przestrzennych wymagań jego ochrony. Ko- mentowany przepis stanowi również wprowadzenie konkretnych gwarancji wymienionych w  powołanych wyżej ustawach szczegól- nych (wyrok WSA w  Bydgoszczy z  20  grudnia 2006  r., II  SA/Bd 341/06, Lexis Nexis nr 2320723). 9. Komentowana ustawa w art. 1 ust. 2 wskazuje, że w planowaniu i za- gospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wyma- gania ochrony dziedzictwa kulturowego i  zabytków. Oznacza to, że w  sytuacji gdy nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania, na etapie indywidualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu niezbędne jest rozważenie także problemu sąsiedztwa obiektu o cha- rakterze zabytkowym. Organ, podejmując postępowanie w  tym za- kresie, powinien rozważyć również charakter obiektu, w  szczegól- ności, czy obiekt wpisany do ewidencji zabytków podlega takiej samej Krzysztof Buczyński 19 Art. 1 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ochronie jak obiekt wpisany do rejestru zabytków (wyrok WSA w Łodzi z 14 października 2005 r., II SA/Łd 552/05, CBOSA). 10. Walory ekonomiczne przestrzeni i prawo włas ności (art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7) są jedną z wielu wartości uwzględnianych w planowaniu i zago- spodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z  poglądami judykatury plan miejscowy w każdym wypadku ogranicza prawo właś ciciela, a także użytkownika wieczystego w  sposobie zagospodarowania nierucho- mości, do której przysługuje mu tytuł prawny. Choć właś ciciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości może ją potencjalnie zabudować obiektami budowlanymi, przeznaczonymi np.  na cele działalności hand lowej, to wprowadzone aktem prawa miejscowego ograniczenia wynikające z konieczności uwzględnienia m.in. wymagań społeczno- -gospodarczych oraz kompozycyjno-estetycznych i potrzeb lokalnych społeczności w praktyce mogą mu to uniemożliwić (wyrok WSA w Gli- wicach z 25 lutego 2011 r., II SA/Gl 948/10, CBOSA). Zgodnie z  orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego naruszenie istoty prawa włas ności może mieć miejsce w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składają- cych się na możliwość rozporządzania rzeczą, albo wszystkich upraw- nień składających się na możliwość korzystania z  rzeczy i  rozporzą- dzania nią (wyroki: z  25  maja 1999  r., SK 9/98, OTK 1999, nr  4, poz.  78; z  12  stycznia 1999  r., P 2/98, OTK 1999, nr  1, poz.  2). Sąd Najwyższy w wyroku z 18 stycznia 2002 r., III RN 192/00 (OSNAPiUS 2002, nr  15, poz.  346) wskazał, że w  ramach oceny uchwały rady gminy w  sprawie planu miejscowego pod kątem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia właś ciciela nieruchomości gruntowej na- leży odróżniać zgodne z prawem i zasadą proporcjonalności postano- wienia ograniczające prawo włas ności tej nieruchomości od sprzecz- nych z prawem postanowień planu miejscowego, które nie ograniczają prawa włas ności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz naruszają istotę tego prawa. Przewidywane zwiększenie natężenia ruchu na ulicach objętych planem nie może być uznane za niezgodne z  prawem naruszenie prawa włas ności lub innych uprawnień skarżącego, którego nierucho- 20 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 mości nie przylegają bezpośrednio do tych ulic. Orzeczenie to należy uznać jako aktualne na gruncie przepisów ustawy o planowaniu i za- gospodarowaniu przestrzennym. Wynikający z  art.  1 ust.  2 pkt  6 komentowanej ustawy wymóg uwzględniania w  planowaniu przestrzennym walorów ekonomicz- nych przestrzeni oznacza obowiązek oceny terenów pod względem ich przydatności do różnych przeznaczeń i  uwzględnienia wszystkich uwarunkowań danego terenu, które mają wpływ na możliwości inwe- stowania na danym terenie (wyrok NSA z 12 stycznia 2009 r., II OSK 746/08, Lexis Nexis nr 2321394). 11. Uwzględnienie w  zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obron- ności i  bezpieczeństwa państwa ma na celu zapewnienie warunków do obrony terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed agresją mili- tarną oraz przygotowanie i  przeciwdziałanie zagrożeniom we- wnętrznym, a zwłaszcza zagrożeniom bezpieczeństwa i porządku pu- blicznego, katastrofom i  klęskom żywiołowym oraz zagrożeniom gospodarczym i ekonomicznym, następuje w sposób okreś lony w roz- porządzeniu Ministra Infrastruktury z 7 maja 2004 r. w sprawie spo- sobu uwzględniania w  zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz.U. Nr 125, poz. 1309), wy- danym na podstawie art. 16 ust. 3 komentowanej ustawy. 12. Odnośnie do znaczenia pojęcia interesu publicznego patrz komentarz do art. 2 ustawy. 13. W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględnić potrzeby w  zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w  szczegól- ności sieci szerokopasmowych. Przepis ten został dodany do komento- wanej ustawy przez ustawę z  7  maja 2010  r. o  wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.w.r. siecią szerokopasmową jest sieć telekomunikacyjna służąca do zapew- nienia szerokopasmowego dostępu do Internetu. Natomiast dostęp okreś la się jako szerokopasmowy, jeżeli wydajność łącza nie jest czyn- nikiem ograniczającym możliwość uruchomienia aplikacji dostępnych w  sieci. Uwzględnienie w  planowaniu przestrzennym potrzeb w  za- kresie rozwoju infrastruktury technicznej następuje przez zastoso- Krzysztof Buczyński 21 Art. 2 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wanie przepisów rozdziału 5 u.w.r., odnoszących się do szczególnych zasad lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych, a  także roz- działu 6 dotyczącego szczególnych zasad lokalizowania regionalnych sieci szerokopasmowych. Przepis art. 46 ust. 1 u.w.r. formułuje zasadę, zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a  przyjmowane w  nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z  za- kresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospo- darce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z  przepi- sami odrębnymi. W  przypadku gdy w  planie miejscowym nie jest umieszczona lokalizacja inwestycji celu publicznego z  zakresu łącz- ności publicznej, zgodnie z ust. 2 art. 46 u.w.r., dopuszcza się lokalizo- wanie tej inwestycji, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne z  prze- znaczeniem terenu okreś lonym w planie ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabu- dowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łącz- ności publicznej. Natomiast przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z  lokalizacją infrastruktury teleko- munikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Co istotne, zgodnie z art. 48 u.w.r. przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej mogą zaskarżyć, w za- kresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejsco- wego. Art. 2. DEFINICJE Art. 2. Ilekroć w ustawie jest mowa o: 1) „ładzie przestrzennym” – należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwa- runkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodar- cze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne; 2) „zrównoważonym rozwoju” – należy przez to rozumieć roz- wój, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwiet- 22 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 nia 2001  r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z  2008  r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.); 3) „środowisku” – należy przez to rozumieć środowisko, o któ- rym mowa w art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwiet nia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska; 4) „interesie publicznym” – należy przez to rozumieć uogólnio- ny cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym; 5) „inwestycji celu publicznego” – należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i  po- nadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmują- cego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o  których mowa w  art.  6 ustawy z  dnia 21  sierp nia 1997  r. o  gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.); 6) „obszarze przestrzeni publicznej” – należy przez to rozumieć obszar o  szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i  sprzyjający nawią- zywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, okreś lony w  studium uwarunkowań i  kierunków zagospodarowania przestrzenne- go gminy; 7) „obszarze problemowym” – należy przez to rozumieć obszar szczególnego zjawiska z  zakresu gospodarki przestrzennej lub występowania konfliktów przestrzennych wskazany w  planie zagospodarowania przestrzennego województwa lub okreś lony w  studium uwarunkowań i  kierunków zago- spodarowania przestrzennego gminy; 8) „obszarze wsparcia” – należy przez to rozumieć obszar okreś- lony w ustawie z dnia 12 maja 2000 r. o zasadach wspierania rozwoju regionalnego (Dz.U. Nr 48, poz. 550, z późn. zm.); 9) „obszarze metropolitalnym” – należy przez to rozumieć ob- szar wielkiego miasta oraz powiązanego z nim funkcjonalnie Krzysztof Buczyński 23 Art. 2 Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym bezpośredniego otoczenia, ustalony w koncepcji przestrzen- nego zagospodarowania kraju; 10) „dobrach kultury współczesnej” – należy przez to rozumieć niebędące zabytkami dobra kultury, takie jak pomniki, miej- sca pamięci, budynki, ich wnętrza i  detale, zespoły budyn- ków, założenia urbanistyczne i  krajobrazowe, będące uzna- nym dorobkiem współcześnie żyjących pokoleń, jeżeli cechuje je wysoka wartość artystyczna lub historyczna; 11) „terenie zamkniętym” – należy przez to rozumieć teren za- mknięty, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287); 12) „działce budowlanej” – należy przez to rozumieć nierucho- mość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w  urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z  odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego; 13) „uzbrojeniu terenu” – należy przez to rozumieć drogi, obiek- ty budowlane, urządzenia i  przewody, o  których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierp nia 1997 r. o gospo- darce nieruchomościami; 14) „dostępie do drogi publicznej” – należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej słu- żebności drogowej; 15) „standardach” – należy przez to rozumieć zbiory i  zakresy wymagań dotyczących opracowań i dokumentów planistycz- nych oraz zasady stosowania w  nich parametrów dotyczą- cych zagospodarowania przestrzennego; 16) „parametrach i wskaźnikach urbanistycznych” – należy przez to rozumieć parametry i wskaźniki ustanawiane w dokumen- tach planistycznych, zgodnie z przepisami wydanymi na pod- stawie art. 10 ust. 4, art. 16 ust. 2 i art. 40; 24 Krzysztof Buczyński Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 17) „walorach ekonomicznych przestrzeni” – należy przez to ro- zumieć te cechy przestrzeni, które można okreś lić w katego- riach ekonomicznych; 18) „wartości nieruchomości” – należy przez to rozumieć war- tość rynkową nieruchomości; 19) „powierzchni sprzedaży” – należy przez to rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu hand lowego stanowią- cego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprze- daży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i  gastro- nomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wy- stawowej itp.). 1. Komentowana ustawa zawiera słowniczek pojęć używanych w  jej przepisach. Należy zauważyć, że znaczenie tych pojęć zostało zdefi- niowane na potrzeby tej ustawy i  jej aktów wykonawczych, stąd też czasem odbiega ono od znaczenia, w jakim jest używane w innych ak- tach normatywnych. 2. Pojęcie „ład przestrzenny” jest jedną z ważniejszych determinant pla- nowania i  zagospodarowania przestrzennego. Ładem przestrzennym jest ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość oraz uwzględniające w  przyporządkowanych relacjach uwarunkowania i  wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Powstająca nowa zabu- dowa powinna odpowiadać istniejącej zabudowie pod względem cha- rakterystyki urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i  wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania te- renu, linii zabudowy i  intensywności wykorzystania terenu) i  archi- tektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowla- nych). Okreś lenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzyg nięcia znajdującego się w treści de- cyzji (wyrok NSA z  17  kwiet nia 2007  r., II  OSK 646/06, Lexis Nexis nr 2118199). Krzysztof Buczyński 25
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Wydanie 1
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: