Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00258 004818 14835038 na godz. na dobę w sumie
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz - ebook/pdf
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz - ebook/pdf
Autor: , Liczba stron: 510
Wydawca: Lexis Nexis Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-7806-838-9 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> komentarze prawnicze
Porównaj ceny (książka, ebook (-8%), audiobook).
Komentarz do ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zawiera obszerne omówienie wszystkich jej przepisów – przede wszystkim tych, które odnoszą się do administracyjnoprawnej reglamentacji dostępu do środków odurzających i substancji oraz odpowiedzialności karnej i administracyjnej za złamanie obowiązujących zakazów. Wiele miejsca zajmuje aktualne orzecznictwo sądowe, a także nawiązanie do prawa Unii Europejskiej oraz konwencji międzynarodowych dotyczących zwalczania narkomanii.
Książka jest adresowana do sędziów, prokuratorów, adwokatów, radców prawnych, policjantów, strażników granicznych, strażników miejskich, wszelkich innych organów ochrony prawnej, służby zdrowia, jak również pracowników socjalnych i nauczycieli.
Wojciech Kotowski – mgr nauk administracyjnych, zawodowo związany z organami prokuratury. Pełni funkcje sekretarza redakcji miesięcznika „Prokuratura i Prawo” wydawanego przez Prokuraturę Generalną i redaktora naczelnego miesięcznika „Paragraf na Drodze” wydawanego przez Instytut Ekspertyz Sądowych im. Prof. dra Jana Sehna w Krakowie. Autor kilkudziesięciu publikacji książkowych.
Bolesław Kurzępa – doktor nauk prawnych, adiunkt na Wydziale Zarządzania Politechniki Rzeszowskiej. Autor kilkuset artykułów, glos i recenzji z zakresu prawa karnego i innych dziedzin prawa oraz kilkunastu komentarzy do kodeksów i ustaw. Redaktor naczelny miesięcznika „Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych” i redaktor „Orzecznictwa Sądów w Sprawach Gospodarczych”. Wykonuje też zawód adwokata.
Andrzej Ważny – doktor nauk prawnych, pracownik naukowo-dydaktyczny w Instytucie Wymiaru Sprawiedliwości i Europejskiej Wyższej Szkole Prawa i Administracji w Warszawie, wykładowca w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, członek rady programowej pism „Prokuratura i Prawo”, „Paragraf na Drodze” i „Edukacja Prawnicza”. Autor kilkudziesięciu publikacji, w tym komentarzy, zwłaszcza z zakresu postępowania karnego.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii Komentarz Wojciech Kotowski • Bolesław Kurzępa • Andrzej Ważny pod redakcją Andrzeja Ważnego Wydanie 1 Stan prawny na 1 listopada 2012 roku Warszawa 2013 Komentarze do poszczególnych rozdziałów ustawy opracowali: Wojciech Kotowski – rozdziały 3, 4 i 8 Bolesław Kurzępa – rozdziały 5, 6, 6a i 7 Andrzej Ważny – rozdziały 1 i 2 Redaktor prowadzący: Grażyna Polkowska-Nowak Opracowanie redakcyjne: Katarzyna Gierłowska, Joanna Ołówek, Grażyna Polkowska-Nowak Redakcja techniczna: Małgorzata Duda Projekt okładki i stron tytułowych: Michał Piotrowski © Copyright by LexisNexis Polska Sp. z o.o. 2012 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych – bez pisemnej zgody Autorów i wydawcy. ISBN 978-83-7806-838-9 LexisNexis Polska Sp. z o.o. Ochota Offi ce Park 1, Al. Jerozolimskie 181, 02-222 Warszawa tel. 22 572 95 00, faks 22 572 95 68 Infolinia: 22 572 99 99 Redakcja: tel. 22 572 83 26, 22 572 83 28, 22 572 83 11, faks 22 572 83 92 www.lexisnexis.pl, e-mail: biuro@lexisnexis.pl Księgarnia Internetowa: dostępna ze strony www.lexisnexis.pl Spis treści Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . USTAWA z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 124) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ROZDZIAŁ 1. Przepisy ogólne (art. 1–4) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ROZDZIAŁ 2. Podmioty realizujące zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii (art. 5–18) . . . . . . . . . . . 7 9 13 13 62 ROZDZIAŁ 3. Działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i zapobiegawcza (art. 19–24b) . . . . . . . . 112 ROZDZIAŁ 4. Postępowanie z osobami uzależnionymi (art. 25–30) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 173 ROZDZIAŁ 5. Prekursory, środki odurzające, substancje psychotropowe i środki zastępcze (art. 31–44c) . . . . . 199 ROZDZIAŁ 6. Uprawa maku i konopi (art. 45–52) . . . . . . . . . . . . . . . . 319 ROZDZIAŁ 6a. Kara pieniężna (art. 52a) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 336 ROZDZIAŁ 7. Przepisy karne (art. 53–74) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 338 ROZDZIAŁ 8. Zmiany w przepisach obowiązujących oraz przepisy przejściowe i końcowe (art. 75–91) . . . . . . . . . . . . . . . . 476 Załącznik nr 1. Wykaz środków odurzających . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 491 Załącznik nr 2. Wykaz substancji psychotropowych . . . . . . . . . . . . . . 503 Literatura . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 511 5 Wykaz skrótów Źródła prawa k.c. k.k. k.k.s. k.k.w. – ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 19, poz. 93 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) – ustawa z 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) Konstytucja RP – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. k.p.a. k.p.k. k.p.w. k.w. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i zm.) – ustawa z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyj- nego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – ustawa z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) – ustawa z 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) – ustawa z 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.) p.p.s.a. – ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Czasopisma i inne publikatory Biul. PK Biul. SN GSP KZS Lex LexPolonica NKPK OSA OSN OSNKW – Biuletyn Prawa Karnego – Biuletyn Sądu Najwyższego – „Gdańskie Studia Prawnicze” – „Krakowskie Zeszyty Sądowe” – serwis informacji prawnej Lex – Serwis Prawniczy LexPolonica Polska sp. z o.o. – Nowa Kodyfi kacja Prawa Karnego – Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Wojskowa 7 Wykaz skrótów OSNPG – Orzecznictwo Sądu Najwyższego, wydawnictwo Prokuratury OSNwSK OSP OTK-A Pal. PiP PPiA Prok. i Pr. PS WPP Inne skróty ETPC PIS SA SN SO tekst jedn. UE Generalnej – Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego. Zbiór Urzędowy, Seria A – „Palestra” – „Państwo i Prawo” – „Problemy Prawa i Administracji” – „Prokuratura i Prawo” – „Przegląd Sądowy” – „Wojskowy Przegląd Prawniczy” – Europejski Trybunał Praw Człowieka – Państwowa Inspekcja Sanitarna – Sąd Apelacyjny – Sąd Najwyższy – Sąd Okręgowy – tekst jednolity – Unia Europejska 8 Wstęp Narkomania jest zjawiskiem powszechnie znanym i niemal na trwałe wpi- sała się w krajobraz życia ludzkiego. Podobno jest prawie tak stara jak czło- wiek, co oznacza, że istniała niemal od początków ludzkości. Dopiero jednak w XX w. problem ten rozwinął się tak dalece, że zaczęto się go naprawdę obawiać. Według encyklopedii Gutenberga narkomania to: „używanie nie- legalnie zdobytych narkotyków lub legalnie przepisanych leków w sposób odbiegający od dopuszczalnej praktyki medycznej w celu odurzenia się. Uzależnienia tego cechami są: niepohamowana chęć lub przymus dalszego przyjmowania środka i zdobycia go za wszelką cenę; tendencja do zwięk- szania dawek; psychiczne i na ogół fi zyczne uzależnienie od jego działania; upośledzający wpływ na jednostkę i społeczeństwo. Z zaburzeń psychicz- nych występujących u osób narkotyzujących się wymienia się: degradację osobowości, stany depresyjne, próby samobójcze, zaburzenia seksualne, ha- lucynozy”. Trudno odmówić racji i precyzji zaprezentowanej defi nicji. Nie może rodzić jakichkolwiek wątpliwości fakt, że narkomania jest zagro- żeniem nie tylko dla narkomanów, lecz także dla ich najbliższego, a nawet dalszego środowiska. Jednym ze sposobów przeciwdziałania narkomanii jest zakładanie ośrodków profi laktyki uzależnień. Osoby pracujące w ta- kich instytucjach powinny często odwiedzać szkoły, zaczynając od naj- młodszych klas, i prowadzić zajęcia ukierunkowane na metody obronienia się przed zgubnym nałogiem związanym z używaniem narkotyków. Osoby prowadzące określone zajęcia muszą być profesjonalistami – nie ma tu wszakże miejsca na improwizację. W toku zajęć powinno się mówić nie tylko o zagrożeniach, jakie niosą ze sobą narkotyki, lecz także – a może przede wszystkim – należy wskazywać drogę właściwego rozwoju psy- chofi zycznego oraz korzyści z tym związane. Jakie są to korzyści? Takie, że umysł rozwija się prawidłowo, człowiek rozwija się intelektualnie, nie ma problemów z nauką, osiąga sukcesy, a wreszcie uszczęśliwia najbliższe 9 Wstęp osoby i ma zdrowe potomstwo. Są to niewymierne korzyści rodzące się tylko w warunkach akceptacji zdrowego stylu życia. Wówczas pokonamy stres i rozwiniemy samokrytycyzm, który prowadzi do wyboru właściwej drogi i jedynej, a więc bez środków odurzających. Z narkomanią spotykamy się, niestety, wszędzie: w szkole, na ulicy, w domu. Niektórzy z nas boją się jej, dla innych stanowi ona nieodparty smak „zaka- zanego owocu”. W wielu domach – wiadomo z kontaktów międzyludzkich – narkomania jest stale tematem, którego nie należy poruszać z prostego powodu, aby nie rozbudzać w dziecku zainteresowania, które będzie pro- wadziło do nadmiernej ciekawości, skutkującej próbą zetknięcia się z nar- kotykiem. Nie zawsze jest to słuszna metoda działania rodziców. Chodzi o to, że niewiedza ta służy najlepiej producentom i handlarzom narkotyków. Z łatwością udaje się im przekonać nieświadomego nastolatka do kupna środka odurzającego. Wystarczy roztoczyć przed nim wizję ogromnych ko- rzyści, jaką jest m.in. poprawa samopoczucia występująca po zażyciu danej substancji oraz nabranie pewności siebie. Handlarze nie wspominają jednak o kosztach, nie mówią o uzależnieniu i o złudzeniach, które tylko zabijają. Ich rola sprowadza się do uzyskania możliwie największych pieniędzy. Są przy tym wyzuci z jakichkolwiek wyrzutów sumienia, a więc nie dbają o konsekwencje wynikające ze szkód, jakie wyrządzili. Za słuszną należy uznać decyzję o ustanowieniu 26 czerwca Międzynaro- dowym Dniem Zapobiegania Narkomanii. W tym dniu, w wielu miejsco- wościach, odbywają się koncerty i happeningi, w których młodzież chce zamanifestować swój sprzeciw wobec zagrożeń, jakie niosą narkotyki. Dla dzieci przygotowywane są gry, zabawy i konkursy: malarskie, sprawnoś- ciowe, wiedzy o życiu, poprawnej mowy itp., a także zgadywanki, piosenki solowe i grupowe, tańce, zabawa w pociąg. Dla dorosłych organizowane są konferencje, na które zaprasza się wielu ważnych i znakomitych gości. Istotne jest wypowiadanie się m.in. na takie tematy, jak: rodzina w profi - laktyce uzależnień, wpływ środowiska rodzinnego na orientację życiową dzieci i młodzieży, odbiór oddziaływań profi laktycznych przez młodzież (brzmi to pretensjonalnie, lecz ma sens), jak rozpoznać narkomanię we wczesnym stadium, a także do kogo zwrócić się z prośbą o pomoc. Kolejnym sposobem przeciwdziałania jednemu z największych problemów społecznych jest wydawanie czasopism i książek poświęconych temu pro- blemowi. Ma ono na celu pokazanie zagubionym opiekunom i rodzicom, co należy uczynić, to znaczy: jak rozpoznać, że twoje dziecko używa narko- 10 Wstęp tyków i jaki jest to rodzaj środka odurzającego, w jaki sposób pokierować leczeniem uzależnionego dziecka – nawet wtedy, gdy ono samo nie chce współpracować i nie życzy sobie żadnych ingerencji w jego „prywatne” sprawy, jak pomóc dziecku w trakcie terapii, a także później, kiedy już wraca do zdrowia, jak pomóc zrozpaczonym i zagubionym rodzicom. Celem każdej takiej książki, czasopisma czy broszury jest nie tylko podno- szenie na duchu strapionych rodziców i nauczycieli, lecz przede wszystkim udostępnienie potrzebnej wiedzy, dzięki której będą mogli uwolnić się od poczucia winy i niekompetencji, pomóc dziecku, a czasem nawet – ura- tować życie. Z reguły są w nich także zamieszczone aktualne adresy insty- tucji, do których w każdej chwili rodzice i nauczyciele mogą się zwrócić po poradę lub skierować dziecko po pomoc i na leczenie. Ostatnim sposobem jest detoksykacja. W stosunku do nieletnich obowią- zuje przymusowe leczenie. Powinno jednak ustawowo dotyczyć de lege ferenda również dorosłych. Nie chodzi przecież o ograniczanie praw oby- wateli, ale uzdrowienie naszego społeczeństwa. Prawo powinno traktować omawiane zagadnienie priorytetowo. W prze- ciwdziałanie zjawisku narkomanii trzeba zaangażować wszystkie możliwe siły: Policji, Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, a nawet straży gminnej (miejskiej). Komentowana ustawa została uchwalona 29 lipca 2005 r. Była wielo- krotnie zmieniana, by doczekać się tekstu jednolitego, opublikowanego 2 lutego 2012 r., którego ogłoszenie nie powoduje zmiany treści norma- tywnej ustawy. Jest oczywiste, że nowelizacje były podyktowane potrzebą znalezienia lekarstwa na powstrzymanie tego rozwijającego się do niebez- piecznych rozmiarów zjawiska. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii jest tak skonstruowana, że jeżeli wszystkie podmioty, które zostały w niej wymienione jako zobowiązane do wykonania określonych czynności, wykonywałyby je sumiennie i z naj- wyższą starannością, to problem narkomanii w naszym kraju przestałby być jakimkolwiek dylematem. Mamy nadzieję, że w realizacji zamysłu skutecznego przeciwdziałania nar- komanii pomoże ten komentarz. Autorzy 11 Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 USTAWA z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 124) Rozdział 1 Przepisy ogólne Art. 1. ZAKRES REGULACJI Art. 1. Ustawa określa: 1) zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narko- manii; 2) zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jed- nostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w za- kresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii; 3) organy właściwe do wykonania: a) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 273/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.Urz. WE L 047 z 18.02.2004), zwanego dalej „rozporządzeniem 273/2004”, b) rozporządzenia (WE) Rady nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określającego zasady nadzorowania handlu prekurso- rami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.Urz. WE L 22 z 26.01.2005, str. 1; Dz.Urz. WE Polskie wy- danie specjalne z 2005 r., t. 48, str. 1), zwanego dalej „rozpo- rządzeniem 111/2005”; Andrzej Ważny 13 Art. 1 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii 4) kary za nieprzestrzeganie przepisów ustawy i rozporządzeń wy- mienionych w pkt 3. 1. Rola, waga i znaczenie komentowanej ustawy są niezaprzeczalne. Chodzi jednak o to, że żadne, nawet najbardziej precyzyjne regulacje prawne, zawierające przepisy, które – z natury rzeczy – powinny stanowić sku- teczną barierę odstraszającą i tym samym eliminującą rozwój narkomanii, w istocie nie są wystarczające. 2. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, przyjmując rozporządzenie wymienione w pkt 3 lit. a art. 1 ustawy, uwzględniły Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, sporządzoną w Wiedniu 19 grudnia 1988 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 15, poz. 69), która została przyjęta przez Wspól- notę Europejską decyzją Rady 90/611/EWG (Dz.Urz. WE 1990 L 326/56). Wymogi art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych dotyczące handlu prekursorami (tj. substancjami często używanymi do nielegalnego wytwa- rzania środków odurzających i substancji psychotropowych) są spełniane w odniesieniu do wymiany handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi na skutek przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90/EWG z 13 grudnia 1990 r., ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do niele- galnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych (Dz.Urz. WE 1990 L 357/1). Rozporządzenie zostało zmienione rozporzą- dzeniem Komisji (WE) nr 1232/2002 (Dz.Urz. WE 2002 L 180/5). 3. Substancjami sklasyfi kowanymi są: Kategoria 1 Substancja 1-fenylo-2-propanon Kwas N- acetyloantranilowy Izosafrol (cis + trans) 3,4 metyleno-metyleno- dioksyfenylopropan-2-on Piperonal Safrol Efedryna 14 Nazewnictwo NS (jeśli odmienne) Fenyloaceton Kwas 2-acetamidobenzo- esowy 1-(1, 3-benzodioksol-5-yl) propan-2-on Kod NS(1) Nr CAS(2) 2914 31 00 2924 23 00 103-79-7 89-52-1 2932 91 00 2932 92 00 120-58-1 4676-39-5 2932 93 00 2932 94 00 2939 41 00 120-57-0 94-59-7 299-42-3 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 Substancja Pseudoefedryna Norefedryna Nazewnictwo NS (jeśli odmienne) Kod NS(1) Nr CAS(2) 2939 42 00 90-82-4 dawny 14838-15-4 2939 49 00 2939 61 00 2939 62 00 2939 63 00 60-79-7 113-15-5 82-58-6 Ergometryna Ergotamina Kwas lizergowy Formy stereoizomeryczne substancji wymienionych w tej kategorii, niebędące katy- ną(3), w każdym przypadku gdy występowanie takich form jest możliwe. Sole substancji wymienionych w tej kategorii, niebędące solami katyny, w każdym przypadku gdy istnienie takich soli jest możliwe. (1) Dz.Urz. WE 2002 L 290/1. (2) Numer CAS oznacza numer ewidencyjny nadany przez Chemical Abstract Service, będący unikalnym identyfi katorem cyfrowym, innym dla każdej substancji oraz jej struktury. Numer CAS jest odmienny dla każdego izomeru oraz każdej soli każdego izomeru. Należy rozumieć, że numery CAS dla soli substancji wymienionych powyżej będą się różniły od numerów tu podanych. (3) Nazywaną również (+) – norpseudoefedryną, kod NS 2939 43 00, nr CAS 492-39-7. Kategoria 2 Substancja Nazewnictwo NS (jeśli odmienne) Kod NS(1) Nr CAS(2) Bezwodnik octowy Kwas fenylooctowy Kwas antranilowy Piperydyna Nadmanganian potasu lub Manga- nian(VII) potasu Sole substancji wymienionych w tej kategorii, w każdym przypadku gdy istnienie ta- kich soli jest możliwe. 2915 24 00 2916 34 00 2922 43 00 2933 32 00 2841 61 00 108-24-7 103-82-2 118-92-3 110-89-4 7722-64-7 Kategoria 3 Substancja Kwas chlorowodorowy Kwas siarkowy(VI) Toluen Eter etylu Andrzej Ważny Nazewnictwo NS (jeśli odmienne) Chlorowodór Eter dietylowy Kod NS(1) Nr CAS(2) 2806 10 00 2807 00 10 2902 30 00 2909 11 00 7647-01-0 7664-93-9 108-88-3 60-29-7 15 Art. 1 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Substancja Nazewnictwo NS (jeśli odmienne) Kod NS(1) Nr CAS(2) Butanon 67-64-1 78-93-3 2914 11 00 2914 12 00 Aceton Keton metylowo-etylowy Sole substancji wymienionych w tej kategorii, niebędące solami kwasu chlorowodo- rowego i kwasu siarkowego (VI), w każdym przypadku gdy istnienie takich soli jest możliwe. (1) Dz.Urz. WE 2002 L 290/1. (2) Numer CAS oznacza numer ewidencyjny nadany przez Chemical Abstract Service, będący unikalnym identyfi katorem cyfrowym, innym dla każdej substancji oraz jej struktury. Numer CAS jest odmienny dla każdego izomeru oraz każdej soli każdego izomeru. Należy rozumieć, że numery CAS dla soli substancji wymienionych powyżej będą się różniły od numerów tu podanych. 4. Rada Unii Europejskiej, uchwalając rozporządzenie nr 111/2005, uwzględ- niła Konwencję Narodów Zjednoczonych o zwalczaniu nielegalnego ob- rotu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przyjętą w Wiedniu dnia 19 grudnia 1988 r., przez co wpisała się w podejmowane na całym świecie wysiłki w zakresie zwalczania narkotyków. 5. Przyjęte rozporządzenie, o którym mowa w tezie 5, obowiązujące od 18 sierpnia 2005 r., obejmuje: 1) zakres i defi nicje, 2) nadzorowanie handlu, 3) uprawnienia właściwych organów, 4) współpracę administra- cyjną, 5) środki wykonawcze i zmiany oraz 6) przepisy końcowe. Oto szczegółowe rozwiązania. Rozporządzenie określa zasady nadzo- rowania handlu niektórymi substancjami często wykorzystywanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotro- powych (zwanymi dalej „prekursorami narkotyków”) między Wspólnotą a państwami trzecimi w celu uniemożliwienia nielegalnego wykorzysty- wania takich substancji. Ma ono zastosowanie do przywozu, wywozu i działań w zakresie pośrednictwa. Do jego celów stosuje się następujące defi nicje: 1) „substancja sklasyfi kowana” oznacza każdą substancję wymienioną w Załączniku, łącznie z mieszaninami i produktami naturalnymi za- wierającymi takie substancje. Pojęcie to nie obejmuje produktów lecz- niczych określonych w dyrektywie 2001/83/WE Parlamentu Europej- skiego i Rady, preparatów farmaceutycznych, mieszanin, produktów naturalnych i innych preparatów zawierających substancje sklasy- fi kowane, które zostały wytworzone w taki sposób, że substancje te nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskane za pomocą łatwych 16 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków (Dz.Urz. WE 2001 L 311/67). Dyrektywa 2001/83/WE została zmieniona dy- rektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE 2004 L 136/34); 2) „substancja niesklasyfi kowana” oznacza każdą substancję, która, chociaż nie została wymieniona w Załączniku, jest określona jako sub- stancja wykorzystywana do nielegalnego wytwarzania środków odu- rzających i substancji psychotropowych; 3) „przywóz” oznacza każde wprowadzenie substancji sklasyfi kowanych posiadających status towarów niewspólnotowych na obszar celny Wspólnoty, włączając w to czasowe składowanie, wprowadzanie do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego, objęcie procedurą zawieszającą oraz dopuszczenie do swobodnego obrotu w rozumieniu rozporządzenia (EWG) 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawia- jącego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE 1992 L 302/1). Roz- porządzenie ostatnio zmienione Aktem Przystąpienia z 2003 r.; 4) „wywóz” oznacza wyjście substancji sklasyfi kowanych z obszaru cel- nego Wspólnoty, w tym wyjście substancji sklasyfi kowanych, wyma- gające zgłoszenia celnego oraz wyjście substancji sklasyfi kowanych po ich składowaniu w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub skła- dzie wolnocłowym w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 2913/92; 5) „pośrednictwo” oznacza każdą działalność mającą na celu zorganizo- wanie zakupu i sprzedaży lub dostawy substancji sklasyfi kowanych prowadzoną przez osobę fi zyczną lub prawną, dążącą do zawarcia umowy pomiędzy dwiema stronami, także poprzez działanie w imieniu przynajmniej jednej z tych stron, bez przejęcia posiadania tych sub- stancji oraz bez kontrolowania przeprowadzania takich transakcji; ni- niejsza defi nicja obejmuje również działalność prowadzoną przez osobę fi zyczną lub prawną posiadającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Wspólnoty, obejmującą zakup, sprzedaż lub dostawę sub- stancji sklasyfi kowanych wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty; 6) „podmiot gospodarczy” oznacza osobę fi zyczną lub prawną zajmującą się przywozem lub wywozem substancji sklasyfi kowanych lub zwią- zanym z tym pośrednictwem, w tym osobę prowadzącą na własny ra- chunek działalność związaną z przygotowaniem zgłoszeń celnych dla klientów, stanowiącą jej działalność podstawową lub dodatkową; 7) „eksporter” oznacza osobę fi zyczną lub prawną ponoszącą główną od- powiedzialność za wywóz z uwagi na swoje powiązanie gospodarcze i prawne z substancjami sklasyfi kowanymi oraz z odbiorcą, która, Andrzej Ważny 17 Art. 1 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w stosownych przypadkach, składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest zgłoszenie celne; 8) „importer” oznacza osobę fi zyczną lub prawną ponoszącą główną od- powiedzialność za przywóz z uwagi na swoje powiązanie gospodarcze i prawne z substancjami sklasyfi kowanymi oraz z nadawcą, która, w stosownych przypadkach, składa zgłoszenie celne lub w imieniu której składane jest zgłoszenie celne; 9) „odbiorca końcowy” oznacza osobę fi zyczną lub prawną, której dostar- czane są substancje sklasyfi kowane; osobą tą może nie być użytkownik końcowy; 10) „procedura komitetu” oznacza procedurę określoną w art. 30 ust. 2 rozporządzenia; 11) „Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających” oznacza organ powołany na podstawie Jednolitej konwencji o środkach odu- rzających z 1961 r., zmienionej Protokołem z 1972 r. Wszystkie przywozy, wywozy lub działania w zakresie pośrednictwa obej- mujące substancje sklasyfi kowane są dokumentowane przez podmioty gospodarcze za pomocą dokumentów celnych i handlowych, takich jak: deklaracje skrócone, zgłoszenia celne, faktury, manifesty ładunkowe, do- kumenty transportowe i inne dokumenty przewozowe. Dokumenty te za- wierają następujące informacje: 1) nazwę substancji sklasyfi kowanej określoną w Załączniku lub, w przy- padku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę i nazwę substancji sklasyfi kowanej będącej składnikiem mieszaniny lub pro- duktu naturalnego, określoną w załączniku, z dopiskiem „DRUG PRECURSORS”; 2) ilość i masę substancji sklasyfi kowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego, ilość, masę i, o ile to możliwe, procentową za- wartość każdej substancji sklasyfi kowanej będącej składnikiem mie- szaniny lub produktu naturalnego; 3) nazwę i adres eksportera, importera, odbiorcy końcowego i, w odpo- wiednich przypadkach, osoby zaangażowanej w pośrednictwo. Podmioty gospodarcze zapewniają, by na każdym opakowaniu zawiera- jącym substancje sklasyfi kowane umieszczane były etykiety wskazujące ich nazwę określoną w Załączniku lub – w przypadku mieszanin lub pro- duktów naturalnych – ich nazwę oraz nazwę substancji sklasyfi kowanej będącej składnikiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w Załączniku. Dodatkowo podmioty gospodarcze mogą stosować swoje 18 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 zwyczajowe etykiety. Podmioty gospodarcze mające siedzibę na terenie Wspólnoty niezwłocznie zawiadamiają właściwe organy o wszelkich oko- licznościach, takich jak nietypowe zamówienia i transakcje dotyczące substancji sklasyfi kowanych, które budzą podejrzenia, że substancje te przeznaczone do przywozu, wywozu lub będące przedmiotem działań w zakresie pośrednictwa, mogą być wykorzystane do nielegalnego wytwa- rzania środków odurzających lub substancji psychotropowych. Podmioty gospodarcze dostarczają właściwym organom, w zwięzłej formie, informacji dotyczących ich działań związanych z wywozem, przywozem i pośrednictwem. Określenie informacji wymaganych przez właściwe or- gany w celu umożliwienia im nadzorowania tych działań następuje przy zastosowaniu procedury komitetu. Komisja, po konsultacji z państwami członkowskimi, opracowuje i uak- tualnia wytyczne służące ułatwieniu współpracy między właściwymi organami państw członkowskich, podmiotami gospodarczymi mającymi siedzibę na terytorium Wspólnoty i przemysłem chemicznym, w szczegól- ności w zakresie substancji niesklasyfi kowanych. Wytyczne te zawierają w szczególności informacje, jak rozpoznać i zgłosić podejrzaną transakcję, a także regularnie uaktualnianą listę substancji niesklasyfi kowanych celem umożliwienia przemysłowi dobrowolnego monitorowania obrotu takimi substancjami. Właściwe organy zapewniają, by wytyczne te były regularnie rozpowszech- niane zgodnie z ich celami. Wniosek o wydanie zezwolenia na wywóz za- wiera przynajmniej następujące informacje: 1) nazwę i adres eksportera, importera w państwie trzecim, innych pod- miotów gospodarczych uczestniczących w wywozie lub wysyłce oraz odbiorcy końcowego; 2) nazwę substancji sklasyfi kowanej określoną w Załączniku, w przy- padku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę i 8-cyfrowy kod CN oraz nazwę każdej substancji sklasyfi kowanej będącej składni- kiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w Załączniku; 3) ilość i masę substancji sklasyfi kowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego ilość i masę oraz, jeżeli jest to możliwe, procen- tową zawartość każdej substancji sklasyfi kowanej będącej składni- kiem tej mieszaniny lub tego produktu naturalnego; 4) szczegóły uzgodnień dotyczących transportu, takie jak przewidziana data wysyłki, sposób transportu, nazwa urzędu celnego, w którym Andrzej Ważny 19 Art. 1 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii dokonane będzie zgłoszenie celne, i, o ile to możliwe na tym etapie, określenie środków transportu, trasy, spodziewanych punktów wyj- ścia z obszaru celnego Wspólnoty oraz punktu wprowadzenia na tery- torium kraju importującego; 5) w przypadkach, o których mowa w art. 17 rozporządzenia, kopię ze- zwolenia na przywóz wydanego przez kraj przeznaczenia; 6) numer licencji lub numer zgłoszenia, o których mowa w art. 6 i 7 roz- porządzenia. Przywóz substancji sklasyfi kowanych wymienionych w kategorii 1 Załącz- nika wymaga uzyskania zezwolenia na przywóz. Zezwolenie na przywóz może zostać udzielone jedynie podmiotowi gospodarczemu posiadającemu siedzibę na terytorium Wspólnoty. Zezwolenie na przywóz wydawane jest przez właściwe organy państwa członkowskiego, w którym importer ma swoją siedzibę. Jednakże, w przypadkach gdy substancje, o których mowa w ust. 1, są rozładowywane lub przeładowywane, czasowo składowane, składowane w wolnym obszarze celnym o kontroli typu I lub w składzie wolnocłowym, lub poddawane wspólnotowej procedurze tranzytu, zezwo- lenie na przywóz nie jest wymagane. Wniosek o wydanie zezwolenia na przywóz zawiera przynajmniej następu- jące informacje: 1) nazwę i adres importera, eksportera w państwie trzecim, innych uczestniczących podmiotów gospodarczych oraz odbiorcy końcowego; 2) nazwę substancji sklasyfi kowanej, określoną w Załączniku, lub w przy- padku mieszanin lub produktów naturalnych, ich nazwę i 8-cyfrowy kod CN oraz nazwę każdej substancji sklasyfi kowanej, będącej składni- kiem mieszaniny lub produktu naturalnego, określoną w Załączniku; 3) ilość i masę substancji sklasyfi kowanej, a w przypadku mieszaniny lub produktu naturalnego – ilość i masę oraz, jeżeli jest to możliwe, pro- centową zawartość każdej substancji sklasyfi kowanej będącej składni- kiem mieszaniny lub produktu naturalnego; 4) o ile są dostępne, szczegóły uzgodnień dotyczących transportu, takie jak sposób i środki transportu oraz data i miejsce przewidywanych działań importowych; 5) numer licencji lub numer zgłoszenia, o których mowa w art. 6 i 7 roz- porządzenia. Zezwolenie na przywóz towarzyszy przesyłce od punktu wejścia na obszar celny Wspólnoty do terenu zakładu importera lub odbiorcy końcowego. Zezwolenie na przywóz jest przedkładane w urzędzie celnym, przy poddawaniu substancji sklasyfi kowanych 20 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 procedurze celnej. W przypadku przedłożenia zezwolenia na przywóz w urzędzie celnym w państwie członkowskim innym niż państwo or- ganu wystawiającego importer udostępnia na żądanie uwierzytelnione tłumaczenie części lub całości informacji zawartych w zezwoleniu. Odmawia się udzielenia zezwolenia na przywóz, jeżeli informacje przeka- zane są niekompletne, stnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że informacje przekazane we wniosku są nieprawdziwe albo błędne, a także wtedy, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że dane sub- stancje sklasyfi kowane są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych. Właściwe organy każdego państwa członkowskiego zakazują wprowa- dzenia substancji sklasyfi kowanych na obszar celny Wspólnoty lub ich wy- wozu, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać, że substancje te są przeznaczone do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych. Właściwe organy zatrzymują substancje sklasyfi kowane lub zawieszają ich wydanie na czas niezbędny do zidenty- fi kowania substancji sklasyfi kowanych lub skontrolowania przestrzegania przepisów niniejszego rozporządzenia. Każde państwo członkowskie przyj- muje konieczne środki w celu przyznania właściwym organom uprawnień, w szczególności do: 1) uzyskiwania informacji o wszelkich zamówieniach na substancje skla- syfi kowane lub operacjach z udziałem takich substancji; 2) wejścia na teren zakładu podmiotu gospodarczego w celu uzyskania dowodów potwierdzających nieprawidłowości; 3) stwierdzenia, że substancje sklasyfi kowane zostały nielegalnie wyko- rzystane lub że miała miejsce próba nielegalnego wykorzystania tych substancji. W celu zapobieżenia szczególnemu ryzyku nielegalnego wykorzystania w wolnym obszarze celnym, jak również w innych narażonych na takie ry- zyko miejscach, takich jak składy celne, państwa członkowskie zapewnią, że prowadzone będą skuteczne kontrole w tych miejscach na każdym etapie tych operacji i że kontrole te nie będą mniej restrykcyjne niż prze- prowadzane w innych częściach obszaru celnego. Właściwe organy mogą pobierać od podmiotów gospodarczych opłaty za wydawanie licencji, przyjmowanie zgłoszeń i wydawanie zezwoleń. Opłaty takie są pobierane w sposób niedyskryminujący i nie przekraczają szacunkowych kosztów rozpatrzenia wniosku. Andrzej Ważny 21 Art. 2 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Każde państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o nazwach właściwych organów wyznaczonych do działania w charakterze organów łącznikowych zgodnie z art. 2 ust. 2 tego rozpo- rządzenia. Oprócz środków wykonawczych, o których mowa w niniejszym rozporzą- dzeniu, Komitet przyjmuje, w razie konieczności, szczegółowe przepisy, w szczególności dotyczące wzoru i korzystania z formularzy zezwoleń na wywóz i przywóz, służące zapewnieniu skutecznego nadzorowania handlu prekursorami narkotyków między Wspólnotą a państwami trzecimi w celu zapobiegania nielegalnemu wykorzystaniu tych substancji. Państwa członkowskie przyjmują przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia i podejmują wszystkie niezbędne środki służące zapewnieniu, że przepisy te są stoso- wane. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i od- straszające. 6. Warto zaprezentować spostrzeżenie W. Nartowskiego (w artykule Jazda na haju, „Rzeczpospolita” z 9 listopada 2010 r.), że: „spożywanie nar- kotyków nie jest przez obowiązujące w Polsce prawo zabronione ani wprost, ani poprzez przepisy zakazujące posiadania takich środków lub substancji”. Art. 2. PRZECIWDZIAŁANIE NARKOMANII Art. 2. 1. Przeciwdziałanie narkomanii realizuje się przez odpo- wiednie kształtowanie polityki społecznej, gospodarczej, oświatowo- wychowawczej i zdrowotnej, a w szczególności: 1) działalność wychowawczą, edukacyjną, informacyjną i zapobie- gawczą; 2) leczenie, rehabilitację i reintegrację osób uzależnionych; 3) ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych; 4) nadzór nad substancjami, których używanie może prowadzić do narkomanii; 5) zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwa- rzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii; 6) nadzór nad uprawami roślin zawierających substancje, których używanie może prowadzić do narkomanii. 22 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 2. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, są fi nansowane ze środków własnych podmiotów wykonujących zadania w zakresie przeciwdziałania narkomanii, środków przeznaczonych na realizację programów zdrowotnych fi nansowanych z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw zdrowia, oraz środków Narodowego Funduszu Zdrowia. 3. Zadania, o których mowa w ust. 1 pkt 4–6, są fi nansowane z bud- żetu państwa z części pozostających w dyspozycji właściwych mini- strów. 1. Nie trzeba nikogo przekonywać, że jednym z najpoważniejszych za- grożeń dla współczesnej cywilizacji jest narkomania. Szczególnie nie- bezpieczne jest rozpowszechnienie tego zjawiska wśród młodzieży szkolnej. Po narkotyki sięgają coraz młodsi, którzy nie zdają sobie sprawy ze spustoszenia, jakie nieodwracalnie może wyrządzić nawet niewielka ich dawka. Równocześnie ten nieukształtowany organizm ludzki łatwo ulega wpływom, przy czym najgorsze, że często młodych pociąga to, co jest zakazane, niedozwolone, nieakceptowane, szkodliwe. Można to sprowadzić do twierdzenia starego jak świat, że najlepiej sma- kuje zakazany owoc. Dlatego w celu ratowania przed nieuchronnym cierpieniem trzeba zrobić wszystko, co w ludzkiej mocy, aby uchronić społeczeństwo od narkotyków, z oczywistych względów zaczynając od wychowania najmłodszych. Ujęta w pkt 1 ust. 1 komentowanego art. 2 działalność wychowawcza, edukacyjna, informacyjna i zapobiegawcza będzie najskuteczniejsza, gdy zacznie się od stworzenia młodemu czło- wiekowi komfortu psychicznego przede wszystkim w domu. Dla jego rozwoju najważniejsze jest, aby w rodzinie panował spokój, by nie było w niej awantur, krzyków, szamotania, bicia i wzajemnego obrażania się wulgarnymi słowami. To jest podstawa, na której można zbudować niemal wszystko, w tym także bajkowy świat, którego nic negatywnego nie może zakłócić. Będzie to wszak świat wzajemnego zrozumienia i należnej pomocy. Rodzice, niezależnie od intensywności obowiązko- wych zajęć, muszą znaleźć czas na wysłuchanie swoich dzieci. Ich pod- stawowym zadaniem jest uświadomienie dziecku – przez umocnienie więzi i wykazanie, że jest obdarzone miłością – że najważniejsze jest mówić prawdę, niezależnie od tego, jaka ona będzie. Dziecko musi mieć pewność, że nie zostanie ukarane za nawet najgorszą prawdę. Tego wy- maga ugruntowanie w świadomości młodego człowieka przekonania, że największymi i bezinteresownymi jego przyjaciółmi są rodzice, a nie Andrzej Ważny 23 Art. 2 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii koledzy. Rodzice są przecież zawsze przy swoim dziecku, począwszy od pierwszego dnia życia. 2. Bardzo ważnym zagadnieniem jest ścisła współpraca nauczycieli z ro- dzicami, która ma charakter informujący o zachowaniu ucznia, lecz nie w celu zastosowania kar dyscyplinarnych, ale ratowania młodego człowieka przed nieuchronnym upadkiem pod ciężarem szkodliwego działania narkotyków. Jednym ze sposobów jest opracowanie programu szkolenia członków rady pedagogicznej w zakresie rodzaju narkotyków obecnych na polskim rynku (wygląd, zapach, sposób przechowywania), sposobów ich zażywania, a przede wszystkim objawów, jakie można zaobserwować u osób będących pod ich wpływem. Program ten powi- nien obejmować szkolenie dla rodziców w ramach wywiadówki szkolnej, które pozwoli im zaznajomić się z podstawowymi informacjami na temat zażywania narkotyków przez młodzież. Należy także zwrócić się do Kra- jowego Biura ds. Przeciwdziałania Narkomanii o nieodpłatne udostęp- nienie materiałów dotyczących profi laktyki uzależnień od narkotyków. Jest to niejako dopełnienie programu (zob. A. Gaszka, Szkolny program przeciwdziałania narkomanii, Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Rydułtowach [2007], zob. http://zsp2rydultowy.pl/www/pliki/narko- tyki.pdf [dostęp: 10.10.2012]). 3. Staje się oczywiste, że celem programu przeciwdziałania narkomanii jest: 1) stworzenie warunków bezpiecznego funkcjonowania szkoły, 2) kształtowanie właściwego zachowania uczniów, 3) promocja zdrowego stylu życia, 4) monitorowanie i bieżące opracowanie działania dopasowanego do określonych przypadków występowania niepożądanych zdarzeń, które występują na terenie szkoły i są związane z używaniem narko- tyków, 5) zapobieganie uzależnieniom, takim jak: alkoholizm, narkomania i le- komania, wszak alkoholizm i lekomania, jest niewątpliwym czynni- kiem sprzyjającym sięgnięcia po narkotyki, 6) informowanie uczniów o zagrożeniach wynikających z używania nar- kotyków, najlepiej przez emisję odpowiednich fi lmów w ramach go- dziny wychowawczej, 7) utrwalenie wśród uczniów informacji o skutkach stosowania środków psychoaktywnych, 8) utrwalenie postaw warunkujących prawidłowy rozwój psychofi zyczny uczniów. 24 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 4. Oto przykładowy ramowy program przeciwdziałania narkomanii. Główne założenia programu Profi laktyka uzależnień wśród mło- dzieży Szkolenie dla Rady Pedagogicz- nej z zakresu profi laktyki uzależnień Szkolenie dla rodziców z zakresu profi laktyki uzależnień Zadania szczegółowe 1. Zajęcia dla klas pierwszych: „Profi laktyka uzależnień i propa- gowanie trzeźwego trybu życia” (również ankietowanie uczniów). 2. Podejmowanie tematyki uzależ- nień na lekcjach wychowawczych. 3. Udostępnienie uczniom broszur i literatury fachowej. 4. Stały monitoring uczniów za- grożonych uzależnieniem. 5. Współpraca z Policją, PPP oraz Poradnią Uzależnień (zgłaszanie uczniów z podejrzeniem uzależ- nienia). 6. Poradnictwo indywidualne dla uczniów. 7. Budowanie samoświadomości, wysokiej samooceny i zachowań asertywnych wśród uczniów jako środka zapobiegającego podatno- ści na negatywne wpływy środo- wiska. 1. Zaznajomienie grona peda- gogicznego z występującymi na rynku polskim środkami odurza- jącymi. 2. Zapoznanie nauczycieli z obja- wami zażywania narkotyków. 3. Wdrożenie do zastosowania procedur współpracy z Policją. 4. Poradnictwo indywidualne dla nauczycieli. 1. Zaznajomienie rodziców z wy- stępującymi na rynku polskim środkami odurzającymi. 2. Przekazanie informacji do- tyczących objawów zażywania narkotyków (jak skutecznie roz- poznawać, że dziecko ma stycz- ność z narkotykami). Osoby realizu- jące i współ- pracujące • przedstawi- ciele Stowarzy- szenia Pomocy i Inicjatyw Społecznych „Stacja” • pedagog szkolny • wychowawcy Monitoring • ankiety dla uczniów • dokumenta- cja pedagoga szkolnego • dzienniki lekcyjne • karty biblio- teczne • przedstawi- ciele Stowarzy- szenia Pomocy i Inicjatyw Społecznych „Stacja” • pedagog szkolny • przedstawi- ciele Stowarzy- szenia Pomocy i Inicjatyw Społecznych „Stacja” • pedagog szkolny • dziennik pe da goga szkolnego • dokumen- tacja ogólno- szkolna • dziennik pedagoga szkolnego Andrzej Ważny 25 Art. 2 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii Osoby realizu- jące i współ- pracujące Monitoring Główne założenia programu Zadania szczegółowe 3. Informowanie o wdrażaniu procedur współpracy z Policją w przypadku ucznia znajdującego się pod wpływem narkotyków na terenie szkoły. 4. Poradnictwo indywidualne dla rodziców. 5. Kierowanie do instytucji wspie- rających pracę szkoły (poradnic- two dla rodziców): PPP, Poradnia Uzależnień itp. Źródło: opracowano na podstawie A. Gaszka, Szkolny program… 5. Problemy wynikające z używania środków psychoaktywnych wymagają znajomości różnych metod i opanowania wielu umiejętności. W związku z tym należy: 1) kontynuować programy profi laktyczne w szkołach oraz szkolenia dla nauczycieli w zakresie problemów związanych z zachowaniem ryzy- kownym uczniów; 2) realizować spotkania informacyjno-edukacyjne dla rodziców; 3) kontynuować programy psychoprofi laktyczne integralne z zajęciami sportowymi dla młodzieży; 4) prowadzić medialny system informacji o zagrożeniach związanych z używaniem substancji psychoaktywnych oraz o działaniach podej- mowanych na terenie miast w zakresie problemów uzależnień w tym narkotyków; 5) współpracować z Policją, Strażą Graniczną, Służbą Celną, Żandar- merią Wojskową, Inspekcją Transportu Drogowego, Strażą Miejską; 6) kontynuować współpracę z organizacjami pozarządowymi i lokalnymi mediami. Zadania wynikające z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w obszarze profi laktyki są zbieżne z zadaniami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Dotyczy to głównie realizacji programów profi laktycznych, które obejmują problemy używania środków psychoak- tywnych, w tym alkoholu, narkotyków i tytoniu. Programy te realizowane są również na terenie osiedli mieszkaniowych, rozszerzone o różne formy zajęć sportowych, co jest jednym z elementów zdrowego stylu życia. 26 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 6. Działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Organizacjami pozarządowymi są niebędące jednostkami sektora fi nansów publicznych, w rozumieniu ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o fi nansach pu- blicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), a także niedziałające w celu osiągnięcia zysku – osoby prawne lub jednostki organizacyjne nieposiada- jące osobowości prawnej, w tym fundacje i stowarzyszenia. Działalność pożytku publicznego może być prowadzona także przez: 1) osoby prawne i jednostki organizacyjne działające na podstawie prze- pisów o stosunku państwa do Kościoła katolickiego w Rzeczypospo- litej Polskiej, o stosunku państwa do innych Kościołów i związków wyznaniowych oraz o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, jeżeli ich cele statutowe obejmują prowadzenie działalności pożytku publicznego; 2) stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego; 3) spółdzielnie socjalne; 4) spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe będące spółkami działającymi na podstawie przepisów ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. Nr 127, poz. 857 ze zm.), które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału między swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników. Sfera zadań publicznych obejmuje zadania w zakresie: 1) pomocy spo- łecznej, w tym pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywania szans tych rodzin i osób; 2) wspierania rodziny i sys- temu pieczy zastępczej; 3) działalności na rzecz integracji i reintegracji zawodowej i społecznej osób zagrożonych wykluczeniem społecznym; 4) działalności charytatywnej; 5) podtrzymywania i upowszechniania tra- dycji narodowej, pielęgnowania polskości oraz rozwoju świadomości na- rodowej, obywatelskiej i kulturowej; 6) działalności na rzecz mniejszości narodowych i etnicznych oraz języka regionalnego; 7) ochrony i promocji zdrowia; 8) działalności na rzecz osób niepełnosprawnych; 9) promocji zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób pozostających bez pracy i za- grożonych zwolnieniem z pracy; 10) działalności na rzecz równych praw kobiet i mężczyzn; 11) działalności na rzecz osób w wieku emerytalnym; 12) działalności wspomagającej rozwój gospodarczy, w tym rozwój przed- Andrzej Ważny 27 Art. 2 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii siębiorczości; 13) działalności wspomagającej rozwój techniki, wyna- lazczości i innowacyjności oraz rozpowszechnianie i wdrażanie nowych rozwiązań technicznych w praktyce gospodarczej; 14) działalności wspo- magającej rozwój wspólnot i społeczności lokalnych; 15) nauki, szkol- nictwa wyższego, edukacji, oświaty i wychowania; 16) wypoczynku dzieci i młodzieży; 17) kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa naro- dowego; 18) wspierania i upowszechniania kultury fi zycznej; 19) ekologii i ochrony zwierząt oraz ochrony dziedzictwa przyrodniczego; 20) turys tyki i krajoznawstwa; 21) porządku i bezpieczeństwa publicznego; 22) obron- ności państwa i działalności Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej; 23) upowszechniania i ochrony wolności i praw człowieka oraz swobód obywatelskich, a także działań wspomagających rozwój demokracji; 24) ratownictwa i ochrony ludności; 25) pomocy ofi arom katastrof, klęsk żywiołowych, konfl iktów zbrojnych i wojen w kraju i za granicą; 26) upo- wszechniania i ochrony praw konsumentów; 27) działalności na rzecz in- tegracji europejskiej oraz rozwijania kontaktów i współpracy między spo- łeczeństwami; 28) promocji i organizacji wolontariatu; 29) pomocy Polonii i Polakom za granicą; 30) działalności na rzecz kombatantów i osób repre- sjonowanych; 31) promocji Rzeczypospolitej Polskiej za granicą; 32) dzia- łalności na rzecz rodziny, macierzyństwa, rodzicielstwa, upowszechniania i ochrony praw dziecka; 33) przeciwdziałania uzależnieniom i patologiom społecznym; 34) działalności na rzecz organizacji pozarządowych. Można śmiało powiedzieć, że realizacja większości wymienionych zadań wpływa na ograniczenie zjawiska narkomanii, mimo że przeciwdziałanie uzależ- nieniom i patologiom społecznych wymieniono w pkt 33. Organy administracji publicznej: 1) wspierają realizację zadań publicznych przez organizacje pozarządowe oraz podmioty prowadzące działalność statutową w danej dziedzinie; 2) powierzają w sferze zadań publicznych realizację zadań publicznych organizacjom pozarządowym oraz podmiotom prowadzącym działal- ność statutową w danej dziedzinie. Wspieranie oraz powierzanie od- bywa się po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert. 7. Warto sięgnąć do ustaw mających ścisły związek z omawianą problema- tyką. I tak w myśl: 1) art. 51 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina samodzielnie prowadzi gospodarkę fi nansową na podstawie uchwały budżetowej gminy; 28 Andrzej Ważny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 2 2) art. 2 pkt 1–5 i 7–9 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświa - ty (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) system oświaty obejmuje: – przedszkola, w tym z oddziałami integracyjnymi, przedszkola spe- cjalne oraz inne formy wychowania przedszkolnego, – szkoły: podstawowe, w tym: specjalne, integracyjne, z oddziałami integracyjnymi i sportowymi, sportowe i mistrzostwa sportowego; gimnazja, w tym: specjalne, integracyjne, dwujęzyczne, z oddzia- łami integracyjnymi, dwujęzycznymi, sportowymi i przysposabia- jącymi do pracy, sportowe i mistrzostwa sportowego; ponadgimna- zjalne, w tym: specjalne, integracyjne, dwujęzyczne, z oddziałami integracyjnymi, dwujęzycznymi i sportowymi, sportowe, mistrzo- stwa sportowego, rolnicze i leśne; artystyczne, – placówki oświatowo-wychowawcze, w tym szkolne schroniska młodzieżowe, umożliwiające rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie z różnych form wypoczynku i organizacji czasu wolnego, – placówki kształcenia ustawicznego, placówki kształcenia prak- tycznego oraz ośrodki dokształcania i doskonalenia zawodowego, umożliwiające uzyskanie i uzupełnienie wiedzy ogólnej, umiejęt- ności i kwalifi kacji zawodowych, – placówki artystyczne – ogniska artystyczne umożliwiające rozwi- janie zainteresowań i uzdolnień artystycznych, – poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie specjali- styczne udzielające dzieciom, młodzieży, rodzicom i nauczycielom pomocy psychologiczno-pedagogicznej, a także pomocy uczniom w wyborze kierunku kształcenia i zawodu, – młodzieżowe ośrodki wychowawcze, młodzieżowe ośrodki socjo- terapii, specjalne ośrodki szkolno-wychowawcze oraz specjalne ośrodki wychowawcze dla dzieci i młodzieży wymagających sto- sowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania, a także ośrodki umożliwiające dzieciom i młodzieży z upośledze- niem umysłowym z niepełnosprawnością realizację odpowiednio obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, – placówki zapewniające opiekę i wychowanie uczniom w okresie po- bierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania, – zakłady kształcenia i placówki doskonalenia nauczycieli; 3) art. 110 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.): Andrzej Ważny 29
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii. Komentarz
Autor:
,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: