Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00044 006524 13229932 na godz. na dobę w sumie
Ustawa o służbie cywilnej. Komentarz - ebook/pdf
Ustawa o służbie cywilnej. Komentarz - ebook/pdf
Autor: , , Liczba stron:
Wydawca: Wolters Kluwer Język publikacji: polski
ISBN: 978-83264-5262-8 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> cywilne
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).
.. Komentarz stanowi kompleksowa wykladnie dotyczaca pragmatyki regulujacej funkcjonowanie sluzby cywilnej. Wykladnia ta nie ogranicza sie wylacznie do analizy przepisów ustawy o sluzbie cywilnej i wydanych na jej mocy aktów wykonawczych. Problematyka sluzby cywilnej zostala w publikacji potraktowana w szerszym kontekscie, czesto w sposób interdyscyplinarny uwzgledniono tu zarówno akty normatywne regulujace funkcjonowanie calej administracji publicznej, jak równiez kwestie ogólnoustrojowe oraz zagadnienia zwiazane z komentowana ustawa, ale bedace domena innych niz prawo dziedzin nauki (m.in. zarzadzania). Istotnym atutem opracowania sa liczne odwolania do orzecznictwa, w tym dotyczacego prawa pracy, oraz do aktualnej literatury przedmiotu. .. Ksiazka skierowana jest do osób zatrudnionych w administracji rzadowej, dla których ustawa o sluzbie cywilnej stanowi pragmatyke urzednicza oraz akt prawny wykorzystywany w biezacej pracy (m.in. pracownicy komórek kadrowych urzedów, czlonkowie komisji dyscyplinarnych, sporzadzajacy opisy stanowisk pracy oraz uczestniczacy w procedurze wartosciowania stanowisk pracy), pracowników naukowych i studentów wydzialów prawa, administracji oraz nauk politycznych, którzy zajmuja sie problematyka administracji publicznej, a takze do wszystkich zainteresowanych ta tematyka.
Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

USTAWA O SŁUŻBIE CYWILNEJ KOMENTARZ Wojciech Drobny Marcin Mazuryk Piotr Zuzankiewicz 2. wydanie Warszawa 2012 Stan prawny na 1 września 2012 r. Recenzent Dr Katarzyna Miaskowska-Daszkiewicz Wydawca Izabella Małecka Redaktor prowadzący Adam Choiński Opracowanie redakcyjne Katarzyna Świerk-Bożek Łamanie JustLuk Łukasz Drzewiecki, Justyna Szumieł, Krystyna Szych © Copyright by Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., 2012 ISBN: 978-83-264-3977-3 2. wydanie Wydane przez: Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. Redakcja Książek 01-231 Warszawa, ul. Płocka 5a tel. 22 535 82 00, fax 22 535 81 35 e-mail: ksiazki@wolterskluwer.pl www.wolterskluwer.pl księgarnia internetowa www.profinfo.pl Spis treści SPIS TREŚCI Wykaz skrótów Słowo wstępne Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej Rozdział 1. Przepisy ogólne Rozdział 2. Organizacja służby cywilnej Rozdział 3. Nawiązanie stosunku pracy w służbie cywilnej Rozdział 4. Wyższe stanowiska w służbie cywilnej Rozdział 5. Zmiana i ustanie stosunku pracy w służbie cywilnej Rozdział 6. Obowiązki członka korpusu służby cywilnej Rozdział 7. Uprawnienia członka korpusu służby cywilnej Rozdział 8. Szkolenie i rozwój w służbie cywilnej Rozdział 9. Odpowiedzialność dyscyplinarna członka korpusu służby cywilnej Rozdział 10. Zmiany w przepisach obowiązujących Rozdział 11. Przepisy przejściowe i dostosowujące Rozdział 12. Przepisy końcowe Akty wykonawcze Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie uprawnień szczególnych przysługujących niektórym kategoriom członków korpusu służby cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 kwietnia 2007 r. w sprawie czasu pracy pracowników urzędów administracji rządowej 9 13 19 21 107 169 260 288 332 398 444 465 508 510 544 547 549 556 5 Spis treści Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia osób zajmujących wysokie stanowiska państwowe Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia członków Rady Służby Cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego w służbie cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia członków Wyższej Komisji Dyscyplinarnej Służby Cywilnej, komisji dyscyplinarnych oraz rzeczników dyscyplinarnych i ich zastępców Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie rodzajów dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego przez osoby nieposiadające obywatelstwa polskiego, ubiegające się o zatrudnienie w służbie cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie warunków i sposobu przeprowadzania ocen okresowych członków korpusu służby cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie świadczeń przysługujących urzędnikowi służby cywilnej przeniesionemu do pracy w innej miejscowości Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobu dokonywania pierwszej oceny w służbie cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie określenia stanowisk urzędniczych, wymaganych kwalifikacji zawodowych, stopni służbowych urzędników służby cywilnej, mnożników do ustalania wynagrodzenia oraz szczegółowych zasad ustalania i wypłacania innych świadczeń przysługujących członkom korpusu służby cywilnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu przeprowadzania postępowania kwalifikacyjnego w służbie cywilnej 559 564 565 578 580 582 632 638 653 689 6 Spis treści Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 września 2010 r. w sprawie aplikacji legislacyjnej Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej Zarządzenie Nr 1 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2011 r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk pracy w służbie cywilnej Zarządzenie Nr 70 Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 października 2011 r. w sprawie wytycznych w zakresie przestrzegania zasad służby cywilnej oraz w sprawie zasad etyki korpusu służby cywilnej Bibliografia 703 712 719 764 775 7 Wykaz skrótów WYKAZ SKRÓTÓW Akty prawne – ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) poz. 553 z późn. zm.) – ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 z późn. zm.) – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) – ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania ad- ministracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania kar- nego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm.) – ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 z późn. zm.) – ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2012 r. poz. 270) – rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 październi- ka 2010 r. w sprawie szczegółowych warunków organizowa- 9 k.c. k.k. KN Konstytucja RP k.p. k.p.a. k.p.c. k.p.k. k.w. p.p.s.a. r.s.w.s. Wykaz skrótów u.c. u.d.i.p. u.d.l. u.e.r. u.f.p. u.o.p. u.p.u.p. u.p.z.k. u.s.c. u.s.c. z 1996 r. u.s.c. z 1998 r. u.s.c. z 2006 r. ustawa o KSAP ustawa o NIK ustawa o RM 10 nia i prowadzenia szkoleń w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 190, poz. 1274) – ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 z późn. zm.) – ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) – ustawa z dnia 7 lipca 2005 r. o działalności lobbingowej w procesie stanowienia prawa (Dz. U. Nr 169, poz. 1414 z późn. zm.) – ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.) – ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) – ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161) – ustawa z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.) – ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217 z późn. zm.) – ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 z późn. zm.) – ustawa z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 89, poz. 402 z późn. zm.) – ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) – ustawa z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.) – ustawa z dnia 14 czerwca 1991 r. o Krajowej Szkole Admini- stracji Publicznej (Dz. U. Nr 63, poz. 266 z późn. zm.) – ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 82 z późn. zm.) – ustawa z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 392) u.s.z. u.z.z. z.t.p. z.w.p.z. z.z.d.o.w. Biul. Sł. Cyw. Dz. U. Gaz. Praw. Kontr. Państw. M.P. M.P.Pr. OG ONSA OSA OSN OSNC OSNKW OSNP OSNPG OSP OTK Wykaz skrótów – ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128, poz. 1403 z późn. zm.) – ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 z późn. zm.) – rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. Nr 100, poz. 908) – zarządzenie Nr 70 Prezesa Rady Ministrów z dnia 6 paździer- nika 2011 r. w sprawie wytycznych w zakresie przestrzegania zasad służby cywilnej oraz w sprawie zasad etyki korpusu służby cywilnej (M.P. Nr 93, poz. 953) – zarządzenie Nr 1 Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 stycznia 2011 r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowa- nia stanowisk pracy w służbie cywilnej (M.P. Nr 5, poz. 61) Periodyki – Biuletyn Służby Cywilnej – Dziennik Ustaw – Gazeta Prawna – Kontrola Państwowa – Monitor Polski – Monitor Prawa Pracy – Orzecznictwo Gospodarcze – Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Cywilna – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Karna i Wojskowa – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych – Orzecznictwo Sądu Najwyższego. Wydawnictwo Prokuratury Generalnej – Orzecznictwo Sądów Polskich – Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego 11 Wykaz skrótów PiP PiZS Prok. i Pr. Pr. Pracy Prz. Legisl. Prz. Pr. Publ. RPEiS R. Pr. Sł. Cyw. Sł. Prac. St. Praw. NSA SN TK WSA – Państwo i Prawo – Praca i Zabezpieczenie Społeczne – Prokuratura i Prawo – Prawo Pracy – Przegląd Legislacyjny – Przegląd Prawa Publicznego – Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny – Radca Prawny – Służba Cywilna – Służba Pracownicza – Studia Prawnicze Inne – Naczelny Sąd Administracyjny – Sąd Najwyższy – Trybunał Konstytucyjny – Wojewódzki Sąd Administracyjny 12 Słowo wstępne SŁOWO WSTĘPNE Polska służba cywilna ma długą tradycję, sięgającą początków nie- podległego państwa polskiego. Ustawa o państwowej służbie cywilnej z dnia 17 lutego 1922 r. była pierwszą całościową regulacją dotyczącą korpusu urzędniczego. Co ciekawe, pozostawała ona w mocy, chociaż była wielokrotnie nowelizowana, aż do 31 grudnia 1974 r., kiedy została zastąpiona – tak jak w innych krajach bloku komunistycznego – kodek- sem pracy. W okresie PRL urzędników obowiązywała lojalność polityczna. Nie było jasnych przepisów regulujących kwestie istotne dla służby cywilnej, takie jak rekrutacja, awansowanie, szkolenia i doskonalenie umiejętno- ści zawodowych. Polski system charakteryzowała niewielka mobilność pracowników, niski etos pracy i fragmentacja odpowiedzialności za po- litykę kadrową. Nie zmieniła tego ustawa o pracownikach urzędów pań- stwowych z dnia 16 września 1982 r., która miała umocnić rangę i pre- stiż urzędników. W pierwszym okresie po 1989 r. Polska, podobnie jak inne państwa Europy Środkowej, koncentrowała się na reformach gospodarczych i po- litycznych. Jednocześnie do administracji publicznej przyjmowano osoby spoza partyjnej nomenklatury. Rozpoczęto prace nad tworzeniem pro- fesjonalnej i neutralnej politycznie służby cywilnej, która miała stać się jednym z fundamentów demokratycznego państwa. Zadaniem korpusu urzędniczego było zapewnienie ciągłości działania państwa. Zgodzono się, że od urzędników państwowych wymaga się odpowiedzialności, pro- fesjonalizmu i kreatywności. 13 Słowo wstępne Pierwsza ustawa o służbie cywilnej z dnia 5 lipca 1996 r. podzieliła stanowiska w administracji państwowej na polityczne (ministrowie, wi- ceministrowie, ich doradcy i wojewodowie), których obsada zmieniała się wraz ze zmianą rządu, oraz urzędnicze, z założenia niezależne od sytuacji politycznej. U podłoża tego podziału leżało przekonanie, że dla sprawnego funkcjonowania administracji ważne jest rozdzielenie funkcji politycznej i administracyjnej. Egzaminy urzędnicze miały wyłonić gru- pę wyższych urzędników, z której mieli się rekrutować dyrektorzy w ad- ministracji publicznej. Procedura powoływania korpusu urzędniczego spotkała się jednak z krytyką, do egzaminów, przeprowadzonych tuż przed zmianą rządu, dopuszczono bowiem osoby wywodzące się z jed- nej opcji politycznej. Ustawa o służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r. opierała się na postanowieniach nowo uchwalonej Konstytucji RP. Artykuł 153 ust. 1 Konstytucji RP głosi, że w administracji rządowej funkcjonuje korpus służby cywilnej, który zapewnia zawodowe, rzetelne, bezstronne i poli- tycznie neutralne wykonywanie zadań państwa. Sprawowanie funkcji urzędnika jest więc zawodem przynoszącym stałe źródło utrzymania. Obowiązki powinny być wykonywane w sposób sumienny i racjonalny. Urzędnik przy podejmowaniu decyzji nie może faworyzować żadnej ze stron czy kierować się sympatiami politycznymi. Neutralność polityczna mianowanych urzędników wyraża się także w zakazie przynależności do partii politycznych. Konkursy na wyższe stanowiska w służbie cywilnej miały zatem wyłaniać najlepszych kandydatów. Zgodnie z art. 153 ust. 2 Konstytucji RP zwierzchnictwo nad służbą cywilną sprawuje Prezes Rady Ministrów. Konstytucja nie określiła jed- nak sposobu kształtowania służby cywilnej, co oznacza, że powierzone jej zadania mogą realizować różne organy. W krótkiej historii polskiej służby cywilnej był to Szef Służby Cywilnej, obsługiwany przez własny urząd, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów oraz ponownie Szef Służby Cywilnej, ale tym razem obsługiwany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Szef Służby Cywilnej realizuje swoje zadania przy pomocy dyrektorów general- nych, którzy zapewniają funkcjonowanie urzędu oraz dokonują czynności z zakresu prawa pracy wobec wszystkich zatrudnionych. Odrębnymi regu- lacjami prawnymi została objęta administracja samorządowa. 14 Słowo wstępne Inne rozwiązania przyniosła ustawa o służbie cywilnej z dnia 5 lipca 2006 r., która zniosła konkursy, wprowadzając w to miejsce państwowy zasób kadrowy osób mających prawo do zajmowania stanowisk kierow- niczych. Był on wyłaniany w drodze egzaminów organizowanych przez Krajową Szkołę Administracji Publicznej, która od tego czasu organizuje także postępowanie kwalifikacyjne w służbie cywilnej. Aktualnie obowiązująca ustawa o służbie cywilnej z dnia 21 listopa- da 2008 r. (weszła w życie 24 marca 2009 r.) przywróciła wiele rozwiązań istniejących wcześniej. Szef Służby Cywilnej obsługiwany jest tym razem nie przez odrębny urząd, lecz przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Wyższe stanowiska w administracji publicznej obsadzane są w drodze konkursów organizowanych przez poszczególne ministerstwa i urzędy, a jedynie w wypadku dyrektorów generalnych przez Szefa Służby Cywil- nej. Stanowiska zastępców dyrektorów departamentów mogą być także obsadzane w drodze awansu wewnętrznego. Nabór do służby cywilnej prowadzony jest w sposób zdecentralizo- wany, leży w gestii poszczególnych urzędów. Dyrektor generalny urzędu publikuje informację o wolnym stanowisku oraz gwarantuje otwartość i konkurencyjność naboru. Poszukuje się osób, których umiejętności są potrzebne na danym stanowisku pracy. Każdy pracownik podejmujący po raz pierwszy pracę w administracji publicznej jest zobowiązany do odbycia służby przygotowawczej. W polskim systemie status urzędnika różni się od statusu pracownika korpusu służby cywilnej. Zatrudnienie urzędnika ma charakter publicz- noprawny, regulowane jest w ustawie o służbie cywilnej, a nie przez ko- deks pracy. Uznaje się, że stabilność zatrudnienia pozwala urzędnikom zyskać pewną niezależność od klasy politycznej i skupić się na zadaniach państwa. Urzędnicy mianowani stanowią jednak niewielką grupę w sto- sunku do liczby pracowników służby cywilnej. System służby cywilnej powinien sprawiedliwie wynagradzać pra- cowników, co oznacza, że za podobną pracę należy się podobna płaca. Wysokość wynagrodzenia powinna więc zależeć od znaczenia danego stanowiska dla funkcjonowania urzędu, ponoszonej odpowiedzialności i osiąganych wyników. W praktyce jednak w polskiej administracji sil- nie zakorzeniony jest system starszeństwa, co przejawia się tym, że osoby 15 Słowo wstępne pracujące dłużej zarabiają więcej. Płaca zależy także od miejsca pracy. Ta sama praca, np. legislatora, kontrolera czy audytora, jest inaczej wy- nagradzana w poszczególnych urzędach. Państwa w różny sposób regulują stosunki między sferą urzędni- czą a sferą polityczną, różne są bowiem ich historyczne doświadczenia i uwarunkowania kulturowe. Politycy oczekują, że służba cywilna bę- dzie mniejsza (i tańsza), a zarazem bardziej elastyczna, skoncentrowana na rezultatach i reagująca na potrzeby państwa i obywateli. Urzędnicy chcieliby z kolei utrzymania przywilejów, są przeciwni zamrożeniu płac, zwolnieniom i propozycjom podważającym ich status materialny. W Unii Europejskiej państwa członkowskie mają swobodę kształ- towania własnego systemu administracji publicznej, co wynika z suwe- renności państwa i zasady subsydiarności. W państwach Europy kon- tynentalnej urzędnicy realizują cele określone w procesie politycznym. Pozostają reprezentantami państwa, nie są autonomiczni w stosunku do sfery politycznej i nie domagają się większej swobody działania. Politycy uczestniczą w bieżącym zarządzaniu. Z kolei w państwach anglosaskich i skandynawskich urzędnicy są w większym stopniu menedżerami ad- ministracji publicznej, których zadaniem jest realizacja celów społecz- nych. Politycy określają cele strategiczne i kontrolują realizację zadań. W obu systemach zarówno politycy, jak i urzędnicy stanowią coraz częś- ciej ogniwa rozległych sieci społecznych, w ramach których realizowa- ne są zadania. Polski system służby cywilnej wykazuje przewagę uregulowań wła­ ściwych dla kontynentalnego modelu kariery. Elementy tego systemu to służba przygotowawcza, stabilizacja zatrudnienia dla urzędników służby cywilnej, „mnożnikowy” system wynagrodzeń skutkujący automatyczną indeksacją płac oraz związek między stażem pracy i wysokością wyna- grodzenia. Elementy anglosaskiego systemu stanowisk to właściwie tylko otwarty i konkurencyjny nabór do służby i na wyższe stanowiska. Wśród słabości tego systemu badacze dostrzegają utrzymujące się różnice wy- nagrodzeń między poszczególnymi ministerstwami, niską mobilność ho- ryzontalną oraz brak instrumentów motywacyjnych. Członkostwo w Unii Europejskiej wymaga od służby cywilnej wzmo- żonych wysiłków na rzecz wdrażania w życie postanowień instytucji unij- 16 Słowo wstępne nych. Polscy urzędnicy zostali dobrze ocenieni za realizację zadań pań- stwa w czasie sprawowania przez Polskę prezydencji w Unii Europejskiej w drugiej połowie 2011 r. Dzięki temu doświadczeniu nabyli pewności siebie i zdobyli umiejętności, które umożliwią im skuteczne funkcjono- wanie w strukturach unijnych. Komentarz do ustawy o służbie cywilnej będzie przydatny w pracy urzędników, i to nie tylko tych, którzy pracują w komórkach kadrowych. Wojciech Drobny, Marcin Mazuryk i Piotr Zuzankiewicz wykorzystują zarówno swoją wiedzę prawniczą, jak i doświadczenie praktyczne w pra- cy w administracji publicznej. Uwzględniają kontekst uchwalenia ustawy, wykorzystują dokumenty urzędowe i bogatą literaturę przedmiotu. Po- mocnym uzupełnieniem dla osób korzystających z Komentarza są także aktualne akty wykonawcze. dr hab. Jacek Czaputowicz Dyrektor Krajowej Szkoły Administracji Publicznej 17 Ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505; zm.: Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241, Nr 219, poz. 1706; z 2011 r. Nr 82, poz. 451, Nr 185, poz. 1092, Nr 201, poz. 1183) Rozdział 1. Przepisy ogólne Rozdział 1 PRZEPISY OGÓLNE 1. Komentowana ustawa została przyjęta przez Sejm RP VI kadencji. Uchwalono ją w dniu 21 listopada 2008 r. i opublikowano w Dzienniku Ustaw z dnia 23 grudnia z 2008 r. Nr 227, poz. 1505. 2. Poselski projekt ustawy o służbie cywilnej, oznaczony jako druk nr 125, wpłynął do Sejmu w dniu 15 listopada 2007 r. W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw posłowie wnioskodawcy wskazali, że rozwiąza- nia systemowe funkcjonujące w krajowym porządku prawnym regulu- jącym organizację służby cywilnej, zapoczątkowane uchwaloną w dniu 10 marca 2006 r. ustawą o zmianie ustawy o pracownikach samorządo- wych, ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli oraz ustawy o służbie cywil- nej (Dz. U. Nr 79, poz. 549), a zaadaptowane i powielone przez ustawę z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 z późn. zm.), już od momentu złożenia ich projektu do laski marszał- kowskiej budziły kontrowersje i wątpliwości, w tym także dotyczące ich zgodności z postanowieniami Konstytucji RP. Suma zasygnalizowanych wątpliwości i zastrzeżeń została wyłożona w skardze konstytucyjnej, zło- żonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 17 maja 2006 r. Wskazano w niej na naruszenia procedur legislacyjnych przy uchwalaniu zaskarżo- nych przepisów ustawy, domniemane działania niezgodne z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego, naruszenie zasady legalizmu, a więc obowiązku działania organów wła- dzy publicznej na podstawie i w granicach prawa oraz na wiele rozwiązań Wojciech Drobny 21 Rozdział 1. Przepisy ogólne wykreowanych zaskarżoną ustawą, które, dewastując ideę służby cywil- nej, mogły doprowadzić do unicestwienia zawodowego, rzetelnego, bez- stronnego i politycznie neutralnego korpusu służby cywilnej. W związku z umorzeniem postępowania przez Trybunał Konstytucyjny (por. posta- nowienie TK z dnia 27 listopada 2007 r., K 14/06, OTK­A 2007, nr 10, poz. 150, o umorzeniu postępowania ze względu na niedopuszczalność orzekania), posłowie wnioskodawcy przedstawili projekt ustawy zmie- rzający do naprawienia, ich zdaniem, oczywistych błędów i nieprawidło- wości właściwych poprzedniej ustawie o służbie cywilnej, w szczególności przez dostosowanie przepisów prawa odnoszących się do przedmiotowej pragmatyki zawodowej do postanowień Konstytucji RP oraz restytucji funkcjonowania służby cywilnej na podstawie aksjomatów właściwych dla demokratycznego państwa prawa (por. druk nr 125 z dnia 15 listo- pada 2007 r., http://orka.sejm.gov.pl). 3. Charakteryzując poselski projekt ustawy o służbie cywilnej, posło- wie wnioskodawcy wskazali, że ewentualne wdrożenie w krajowy porzą- dek prawny postulowanych regulacji będzie w szczególności skutkować przywróceniem otwartego i konkurencyjnego dostępu do służby cywil- nej, cechującego się atrybutami jawności i równości dla każdego zainte- resowanego, spełniającego warunki i kryteria określone w ustawie. Pro- jekt przewidywał również wprowadzenie do ustawy o służbie cywilnej przepisów regulujących zasady powołania, zakres kompetencji oraz cele działania Rady Służby Publicznej jako organu opiniodawczo ­doradczego Prezesa Rady Ministrów, a także nadzorującego prawidłowość przebie- gu postępowań kwalifikacyjnych i konkursowych oraz naboru do służby cywilnej. Jednocześnie deklarował przywrócenie do korpusu służby cy- wilnej wyższych stanowisk w administracji rządowej, czego wyrazem był postulat uchylenia w całości ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych. 4. Obok projektu poselskiego, do Sejmu został złożony w dniu 30 maja 2008 r. rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o służbie cy- wilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (por. druk nr 595 z dnia 30 maja 2008 r., http://orka.sejm.gov.pl). 5. Rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw opierał się na następujących założe- 22 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne niach: 1) uporządkowaniu poprzednich regulacji w zakresie służby cywil- nej, ze szczególnym uwzględnieniem zapewnienia ich zgodności z Kon- stytucją RP; 2) budowaniu jednolitego i spójnego systemu zarządzania zasobami ludzkimi w administracji rządowej; 3) wprowadzeniu otwar- tego i konkurencyjnego naboru jako powszechnego sposobu wyłaniania kandydatów do pracy w administracji publicznej; 4) włączeniu wyższych stanowisk do służby cywilnej; 5) wzmocnieniu roli dyrektorów general- nych urzędów przez zapewnienie im statusu gwarantów ciągłości i jakości pracy urzędów; 6) konieczności standaryzacji rozwiązań w administracji publicznej; 7) uchyleniu ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wy- sokich stanowiskach państwowych, przy jednoczesnym podjęciu próby jednolitego uregulowania statusu i zasad obsadzania i wynagradzania obecnych wysokich stanowisk państwowych; 8) wykreowaniu centralne- go organu administracji rządowej właściwego do spraw służby cywilnej. 6. Proponowane zmiany będące przedmiotem rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw argumentowano w szczególności faktem, że operowanie w art. 153 Konstytucji RP pojęciem „korpus” wskazuje na intencję ustro- jodawcy organizacyjnego wyodrębnienia i wewnętrznej kategoryzacji po- szczególnych grup pracowników, co z kolei implikuje konieczność istnie- nia stanowisk kierowniczych różnego stopnia i stanowisk wykonawczych. W ocenie wnioskodawców włączenie wyższych stanowisk w obszar właści- wości służby cywilnej było tym bardziej zasadne, że największa rola w me- rytorycznym określaniu i wykonywaniu zadań państwa jest przypisana stanowiskom kierowniczym i na nich spoczywa realna odpowiedzialność za realizację tych zadań. Ponadto wskazano, że nowelizacja ustawy zakła- da tworzenie spójnego systemu zarządzania zasobami ludzkimi w służ- bie cywilnej, a jednocześnie jest odpowiedzią na zmiany zachodzące na rynku pracy. Deklarowany cel proponowanych rozwiązań znalazł wyraz w postulowanych w projekcie nowych, efektywnych metodach stosowa- nych w procesie rekrutacyjnym oraz w dziedzinie zarządzania zasobami ludzkimi, jak również próbie modyfikacji instytucji oraz procedur istnie- jących w służbie publicznej w taki sposób, aby uczynić ją konkurencyjną w stosunku do sektora prywatnego. Wskazano również, że projekt stano- wi też reakcję na głosy przedstawicieli korpusu służby cywilnej, którzy – Wojciech Drobny 23 Rozdział 1. Przepisy ogólne posiadając prawie półtoraroczne doświadczenie w stosowaniu przepisów poprzedniej ustawy o służbie cywilnej – wskazywali na potrzebę doko- nania istotnych zmian w zakresie organizacji służby cywilnej. Jednocześ- nie proponowane zmiany wychodziły naprzeciw zgłaszanym postulatom ekspertów związanych z administracją publiczną, którzy wskazywali na konieczność przywrócenia korpusowi służby cywilnej kształtu odpowia- dającego standardom konstytucyjnym. 7. Dnia 21 stycznia 2008 r. na ręce Marszałka Sejmu wpłynęła au- topoprawka do złożonego w dniu 15 listopada 2007 r. projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych ustaw (por. druk nr 125­A, http://orka.sejm.gov.pl). 8. W uzasadnieniu do autopoprawki posłowie wnioskodawcy wskaza- li, że jest ona istotnym uzupełnieniem treści projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (pro- jekt przedstawiony w druku nr 125). Zawarte w niej propozycje doty- czyły w szczególności zasad i trybu zniesienia Państwowego Zasobu Ka- drowego, a także konstytuowały procedury regulujące sytuację prawną osób biorących udział w toczących się w momencie ewentualnego wejścia w życie proponowanej ustawy postępowaniach egzaminacyjnych i kon- kursowych związanych z dostępem do Państwowego Zasobu Kadrowe- go oraz do wysokich stanowisk w administracji rządowej. Proponowane rozwiązanie zostało określone w uzasadnieniu do projektu autopopraw- ki jako próba znalezienia kompromisu dla sytuacji, w których pojawia się problem zaspokojenia praw nabytych osób objętych postępowania- mi konkursowymi bądź egzaminacyjnymi. Ponadto dookreślono zakres działania, katalog kompetencji i uprawnień dyrektora generalnego urzę- du oraz dyrektora generalnego służby zagranicznej w związku z postula- tem likwidacji Państwowego Zasobu Kadrowego, jak również dokonano uzupełnienia zakresu podmiotowego korpusu służby cywilnej przez obję- cie nim wojewódzkich lekarzy weterynarii oraz ich zastępców (por. druk nr 125­A, http://orka.sejm.gov.pl). 9. Przed przedłożeniem wyżej wskazanych projektów ustaw do pierw- szego czytania, Biuro Analiz Sejmowych opracowało kilka ekspertyz i opinii, których wykaz wraz z pełnym tekstem znajduje się w Archi- wum Sejmowym, publikowanym w Internetowym Systemie Aktów Praw- 24 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne nych Sejmu (http://www.sejm.gov.pl). We wskazanym zbiorze ekspertyz i opinii należy w szczególności wymienić: 1) opinię prawną nr BAS­WA- EM­149/07 z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie zgodności z prawem Unii Europejskiej poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o służ- bie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw; 2) opinię prawną nr BAS­WAEM­150/07 z dnia 23 listopada 2007 r. w sprawie stwierdze- nia, czy poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw jest projektem ustawy wykonu- jącej prawo Unii Europejskiej; 3) opinię prawną nr BAS­WAEM­174/08 z dnia 25 stycznia 2008 r. w sprawie zgodności z prawem Unii Europej- skiej poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw w wersji uwzględniającej auto- poprawkę; 4) opinię prawną nr BAS­WAEM­175/08 z dnia 25 stycznia 2008 r. w sprawie stwierdzenia, czy poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz o zmianie niektórych innych ustaw w wer- sji uwzględniającej autopoprawkę jest projektem ustawy wykonującej prawo Unii Europejskiej, zgodnie z którym przedmiot projektów ustaw nie jest objęty zakresem prawa Unii Europejskiej. 10. W dniu 11 marca 2008 r. poselski projekt ustawy został skierowa- ny do pierwszego czytania, natomiast w przypadku rządowego projektu ustawy nastąpiło to w dniu 10 czerwca 2008 r. Pierwsze czytanie projek- tów ustaw odbyło się na posiedzeniu Sejmu 27 czerwca 2008 r. Wniosek o odrzucenie poselskiego projektu ustawy poparło 141 posłów, przeciw było 262, natomiast trzech posłów wstrzymało się od głosu. W przypad- ku wniosku o odrzucenie rządowego projektu ustawy za było 140 posłów, przeciw – 260, a trzech posłów wstrzymało się od głosu. 11. W trakcie dalszej procedury legislacyjnej projekty ustawy (posel- ski oraz rządowy) były rozpatrywane wspólnie. 12. Po pierwszym czytaniu projekty ustaw zostały skierowane do sejmowej Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych (sprawozdanie Komisji, druk nr 1058, wydano 2 października 2008 r.). Drugie czytanie odbyło się w dniu 22 października 2008 r., po czym ponownie skierowa- no projekty do Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych. W wyni- ku prac Komisji w jej sprawozdaniu złożono wniosek o przyjęcie części poprawek (sprawozdanie sejmowej Komisji Administracji i Spraw We- Wojciech Drobny 25 Rozdział 1. Przepisy ogólne wnętrznych, druk nr 1058­A, wydano 23 października 2008 r.). Trze- cie czytanie całości projektu ustawy odbyło się w dniu 24 października 2008 r. Zgodnie z procedurą legislacyjną 28 października 2008 r. ustawę przekazano Prezydentowi RP i Marszałkowi Senatu. Stanowisko Sena- tu wnoszące poprawki do ustawy zostało wyrażone uchwałą z dnia 12 li- stopada 2008 r. W wyniku tego 18 listopada 2008 r. stanowisko Senatu zostało skierowane do Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych, która wnioskowała o przyjęcie części poprawek postulowanych przez Se- nat. Stanowisko Senatu, jak i Komisji podzielił Sejm 21 listopada 2008 r., głosując za przyjęciem części poprawek do ustawy. Następnie 25 listopa- da 2008 r. ustawę przekazano Prezydentowi RP do podpisu, który zło- żył podpis w dniu 15 grudnia 2008 r. Ustawa została zatem uchwalona 21 listopada 2008 r. 13. Prace legislacyjne nad ustawą o służbie cywilnej z 2008 r., w prze- ciwieństwie do prac nad jej poprzedniczkami (w szczególności do ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej), nie przebiegały w atmosfe- rze skrajnego napięcia politycznego i burzliwej publicznej debaty wokół proponowanych przez koalicję rządową rozwiązań. 14. Uchwalona w wyżej zarysowany sposób pragmatyka określiła sy- tuację prawną służby cywilnej, którą na dzień 1 stycznia 2011 r. cha- rakteryzowały następujące wskaźniki. W korpusie służby cywilnej było zatrudnionych 123 651 osób (w przeliczeniu na pełne etaty), z czego naj- liczniejszą grupę stanowili pracownicy administracji skarbowej (47 903 etatów). 58 253 osób było zatrudnionych na stanowiskach specjalistycz- nych, a 1585 na wyższych stanowiskach. Jednocześnie ogółem w korpusie służby cywilnej zatrudnionych było 6919 urzędników służby cywilnej, co w stosunku do 2009 r. oznacza wzrost zatrudnienia o 940 osób. Zgodnie z ustawą budżetową na 2010 r. przyjęto limit mianowań urzędników na poziomie 1000 osób, limit środków na wynagrodzenia 6 706 099 tys. zł, natomiast limit środków na szkolenia to 72 519 tys. zł. Przeciętne wyna- grodzenie miesięczne w korpusie służby cywilnej w 2010 r. (z uwzględ- nieniem nagród i dodatkowego wynagrodzenia rocznego) kształtowało się na poziomie 4473 zł brutto. W 2010 r. liczba naborów ogłoszonych na wyższe stanowiska w służbie cywilnej wyniosła 283, z czego 242 na sta- nowiska kierującego komórką organizacyjną. Na pozostałe stanowiska 26 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 w służbie cywilnej przeprowadzono 8802 naborów. Do postępowania kwalifikacyjnego w 2010 r. przystąpiło 2466 osób, z czego 1482 osoby za- liczyły egzamin z wynikiem pozytywnym, a 64 osób zmieściło się w li- micie mianowań na 2010 r. (Sprawozdanie Szefa Służby Cywilnej o stanie służby cywilnej i realizacji zadań tej służby w 2010 r., marzec 2011 r., http:// www.dsc.kprm.gov.pl). Art. 1. W celu zapewnienia zawodowego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa ustanawia się służbę cywilną oraz określa zasady dostępu do tej służby, zasady jej or- ganizacji, funkcjonowania i rozwoju. 1. Treść komentowanego artykułu jest zdeterminowana dyspozycją art. 153 Konstytucji RP, zgodnie z którym w celu zapewnienia zawodo- wego, rzetelnego, bezstronnego i politycznie neutralnego wykonywania zadań państwa, w urzędach administracji rządowej działa korpus służby cywilnej. Przyjmuje się, że wszystkie wskazane w przywołanym przepi- sie cele funkcjonowania służby cywilnej powinny być realizowane łącz- nie, a ich osiągnięcie zagwarantowane na poziomie aktu prawnego rangi ustawy (por. K. Koźmiński (w:) M. Zubik (red.), P. Bogdanowicz, W. Bo- rysiak, M. Brach, M. Czura, K. Kaleta, K. Koźmiński, K. Królikowska, J. Królikowski, M. Wiącek (red.), A. Zołotar, Konstytucja III RP w te- zach orzeczniczych Trybunału Konstytucyjnego i wybranych sądów, War- szawa 2008, s. 632). Natomiast gwarancją osiągnięcia stanu konstytucyj- nie pożądanego powinna być komentowana ustawa o służbie cywilnej, która dookreśla ustrojowe założenia. W szczególności art. 1 u.s.c. w peł- ni koresponduje z postanowieniami art. 153 Konstytucji RP. Stan taki jest uznawany przez doktrynę prawa konstytucyjnego za konstytucjo- nalizację korpusu służby cywilnej (por. Z. Witkowski (red.), J. Galster, B. Gronowska, W. Szyszkowski, A. Bień ­Kacała, A. Cieszyński, Prawo konstytucyjne, Toruń 2002, s. 376; W. Skrzydło, Konstytucja Rzeczypo- spolitej Polskiej. Komentarz, Kraków 1998, s. 160). Konstytucjonalizacja służby cywilnej nadaje jej szczególny charakter w systemie organizacyjno­ ­prawnym administracji oraz krajowym porządku prawnym i stanowi Wojciech Drobny 27 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne przejaw intencji ustrojodawcy do zagwarantowania wypełniania zadań państwa przez korpus urzędniczy działający na podstawie przyjętych ak- sjomatów, takich jak zawodowość, rzetelność, bezstronność i polityczna neutralność w wykonywaniu zadań państwa przez administrację rządową (por. M. Grzybowski (red.), S. Bożyk, A. Jackiewicz, G. Kryszeń, J. Ma- twiejuk, A. Olechno, K. Prokop, Prawo konstytucyjne, Białystok 2008, s. 285). Jest to również wyraz troski ustrojodawcy o zapewnienie stabil- ności i sprawnego działania państwa (por. W. Skrzydło, Konstytucja Rze- czypospolitej Polskiej…, s. 160). Oczywiście Konstytucja RP nie wskazuje szczegółowych zasad naboru do służby cywilnej, jej funkcjonowania czy kwalifikacji osobistych lub fachowych osób wchodzących w skład korpusu służby cywilnej. Przesądza jednak o konieczności powołania takiego kor- pusu w ramach struktury administracji rządowej oraz precyzyjnie określa cztery podstawowe cele, dla których jest tworzona (por. wyrok TK z dnia 12 grudnia 2002 r., OTK­A 2002, nr 7, poz. 94). Jednocześnie w doktry- nie podnosi się, że przepisy konstytucyjne w przedmiotowym zakresie odnoszą się do służby cywilnej w sposób lakoniczny, wobec czego za- kres ich normatywnej regulacji jest niewystarczający (por. Z. Witkow- ski (red.), J. Galster, B. Gronowska, W. Szyszkowski, A. Bień ­Kacała, A. Cieszyński, Prawo konstytucyjne, s. 376). 2. Aby wskazać genezę prawa urzędników administracji konieczne jest sięgnięcie do historii ustroju Polski, począwszy od drugiej połowy XVIII w. Mimo przerwania ciągłości instytucjonalnej w wyniku rozbio- rów i utraty niepodległości, kierunek rozwiązań ustrojowych zaprezento- wanych przez Konstytucję 3 maja 1791 r., tj. ustrój parlamentarny, który starała się zracjonalizować Ustawa Rządowa, silny samorząd terytorialny, który racjonalizowało ustawodawstwo Sejmu Czteroletniego, tradycyjne „rządy prawa” – w czasach stanisławowskich ukształtowane w formach właściwych tamtym czasom – stanowi podstawę, na której – w nowych for- mach – kształtuje się współczesna polska administracja (por. H. Izdebski, Polska administracja publiczna na tle administracji innych krajów – rozwój historyczny, Biul. Sł. Cyw. 1997, nr 4, s. 37). Ustawa Rządowa powołała Straż Praw – swoisty gabinet ministrów pod przewodnictwem króla. In- stytucja ta stała na czele całej administracji państwowej. Obok króla do jej składu należał prymas jako „głowa duchowieństwa polskiego” i jednocześ- 28 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 nie przewodniczący Komisji Edukacji Narodowej oraz pięciu ministrów, tj. minister policji, pieczęci (spraw wewnętrznych), pieczęci do spraw za- granicznych, wojny i skarbu. Prerogatywą króla było natomiast powoły- wanie ministrów, które następowało podczas sesji sejmowej. W przypadku sprzeciwu sejmujących monarcha powoływał inną osobę na stanowisko ministra. Do podstawowych kompetencji Straży Prawa należało czuwa- nie nad przestrzeganiem prawa. Konstytucja ustanawiała cztery komisje wielkie (rządowe), za pośrednictwem których Straż Praw działała jako najwyższy organ władzy rządowej, tj. Komisje: Edukacji Narodowej, Po- licji, Wojska i Skarbu. Natomiast organami administracji terytorialnej były komisje porządkowe cywilno ­wojskowe o charakterze samorządo- wym (por. M. Kallas, Historia ustroju Polski X–XX w., Warszawa 1997, s. 155–156). We wskazanym okresie Rzeczpospolita przyjęła system or- ganizacji administracji o charakterze biurokratycznym. Cechował się on zatrudnieniem w aparacie administracyjnym znacznej liczby stałych za- wodowych urzędników. Poszczególni urzędnicy specjalizowali się w za- łatwianiu określonych kategorii spraw. Wypłacana przez państwo pensja stanowiła wyłączne lub podstawowe źródło utrzymania urzędnika. Na- tomiast od woli monarchy zależało przyznanie im uprawnień rentowych i emerytalnych (por. E. Ura, Pozycja prawna pracowników terenowej ad- ministracji rządowej i samorządu terytorialnego, Lublin 1995, s. 43; D. Ja- nicka, Ustrój administracji w nowożytnej Europie, Toruń 2002, s. 61 i n.; H. Izdebski, Polska administracja publiczna…, s. 35 i n.). 3. W XIX w., w związku z utratą suwerennego bytu przez Rzecz- pospolitą, na ziemiach polskich wprowadzono administrację państw ościennych monarchii absolutnych. W Księstwie Warszawskim, w związ- ku z oktrojowaną przez Napoleona Ustawą Konstytucyjną Księstwa War- szawskiego z dnia 22 lipca 1807 r., administracja publiczna, w szerokim zakresie, została zorganizowana na wzór francuski, oparta na nowoczes- nych i racjonalnych rozwiązaniach (por. M. Kallas, Historia ustroju Pol- ski…, s. 201). Władzę wykonawczą, analogicznie do ówczesnych rozwią- zań francuskich, powierzono ministrom jako jednoosobowym organom stojącym na czele wyodrębnionych resortów. Do ich obowiązków należało wykonywanie ustaw i innych aktów prawnych oraz kierowanie resortem. Ministrowie wypełniali swoje obowiązki przy pomocy rozbudowanego Wojciech Drobny 29 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne aparatu pomocniczego i niższych władz. W szczególne kompetencje wy- posażono ministra spraw wewnętrznych, do których należał zarząd kraju oraz sprawy wyznaniowe i oświaty. Jednostkami podziału administracyj- nego kraju były departamenty, powiaty oraz gminy miejskie i wiejskie. W Szkole Praw i Administracji Księstwa Warszawskiego, działającej w latach 1811–1816, kształcono wyższych urzędników państwowych. Natomiast po upadku Księstwa Warszawskiego, w utworzonym Króle- stwie Polskim w zasadniczej mierze kontynuowano instytucje Księstwa, tj. Konstytucja z 1815 r. powierzyła bezpośredni zarząd kraju tzw. wy- działom rządowym (Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicz- nego, Komisji Sprawiedliwości, Komisji Spraw Wewnętrznych i Policji, Komisji Wojny, Komisji Przychodów i Skarbu) na czele z ministrami. Rząd Tymczasowy Królestwa Polskiego utrzymał istniejący podział ad- ministracyjny ze zmianami wynikającymi z przebiegu nowej granicy pań- stwowej (por. E. Ura, Pozycja prawna pracowników…, s. 14; H. Izdeb- ski, Historia administracji a historia biurokracji, PiP 1975, z. 5, s. 60 i n.; K. Szczerski, Porządki biurokratyczne, Kraków 2004, s. 100 i n.; H. Izdeb- ski, Polska administracja publiczna…, s. 36). Reasumując przedstawiony wyżej zarys historyczny, w Polsce napoleońskiej stopniowo kształtował się model ustroju państwowego charakteryzujący się silną pozycją orga- nów rządowo ­administracyjnych, przy jednoczesnym wzroście pozycji Sejmu. Model tego ustroju wraz z modyfikacjami wprowadzonymi w ży- cie od połowy 1812 r. został w swoich podstawach zbudowany i rozwinię- ty w Królestwie Polskim. Można zatem stwierdzić za M. Kallasem, że ustrój Księstwa Warszawskiego stanowił etap organizacyjny w procesie tworzenia się nowoczesnej państwowości polskiej w epoce porozbioro- wej (por. M. Kallas, Historia ustroju Polski…, s. 203). 4. Natomiast idea służby cywilnej pojawiła się w historii prawa urzędniczego w Polsce w okresie międzywojennym. Ustawodawca pod- jął się wprowadzenia takich regulacji w ustawie z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (tekst jedn.: Dz. U. z 1949 r. Nr 11, poz. 72 z późn. zm.), przyjmując za zasadne nadanie służbie cywilnej charakte- ru publicznoprawnego, przez stwierdzenie w art. 1 tej ustawy, że stosu- nek państwowej służby cywilnej ma charakter publicznoprawny, może być zmieniony, zawieszony lub rozwiązany wyłącznie przy zastosowaniu 30 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 przepisów prawa publicznego (por. T. Górzyńska, Polska służba cywil- na – problem nadal nierozwiązany (w:) W. Czapliński (red.), Prawo w XXI wieku. Księga pamiątkowa 50-lecia Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk, Warszawa 2006, s. 227 i n.). Taka kwalifikacja praw- na stosunku służbowego była wkomponowana w podstawowe założenie systemu prawnego II Rzeczypospolitej Polskiej z podziałem prawa na prywatne i publiczne oraz z przynależnością przepisów regulujących umowy o pracę i stosunki pracy do prawa prywatnego. W takich wa- runkach stosunek służbowy, jak i kreujący go akt nominacji miały cechy instytucji publicznoprawnych, z wyłączeniem stosowania „prywatnego” prawa pracy (por. J. Stelina, Charakter prawny stosunku pracy z mia- nowania, Gdańsk 2005, s. 24). Przyjęcie takich zasad funkcjonowania służby cywilnej kończyło ówczesną debatę nad kierunkiem, jaki powi- nien przyjąć obradujący w 1921 r. Sejm ustawodawczy w zakresie wy- boru modelu ustroju urzędniczego, kiedy to rozważano wprowadzenie do polskiego porządku prawnego rozwiązań niemieckich, austriackich lub stworzenie nowego systemu od podstaw (por. M. Kallas, Historia ustroju Polski…, s. 515 i n.; D. Janicka, Ustrój administracji w nowożyt- nej…, s. 76). Nadanie publicznoprawnego charakteru służbie cywilnej wskazuje, że ustawodawca opowiedział się po stronie sprawdzonych eu- ropejskich rozwiązań. Uchwalone w 1922 r. prawo urzędnicze w sposób wyraźny określało nierównorzędność podmiotów stosunku służbowego urzędników państwowych (por. T. Kuczyński (w:) R. Hauser, Z. Niewia- domski, A. Wróbel (red.), System Prawa Administracyjnego, t. 11. Stosu- nek służbowy, Warszawa 2011, s. 105). Podmiotami tymi było z jednej strony państwo wyposażone we władztwo państwowe, z drugiej stro- ny urzędnik pozbawiony tego władztwa (por. E. Ura, Pozycja prawna pracowników…, s. 19). Tak przyjęta konstrukcja prawna przedkładała w całości interes państwa jako interes publiczny ponad interes jednostki (por. S. Kasznica, Polskie prawo administracyjne, Poznań 1946, s. 119). Sama ustawa z 1922 r. do 1939 r. była nowelizowana 14 razy. Całe pra- wo urzędnicze Polski międzywojennej regulowało formalnie, w sposób ścisły i rygorystyczny, całość stosunku służby urzędnika i jej przebieg (por. M. Jaroszyński, M. Zimmermann, W. Brzeziński, Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1956, s. 298). Wojciech Drobny 31 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne 5. Ustawa z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej swo- im zakresem podmiotowym objęła nie tylko urzędników administracji rządowej, ale również urzędników zatrudnionych między innymi w Kan- celarii Cywilnej Prezydenta Rzeczypospolitej, Kancelarii Sejmu oraz w Najwyższej Izbie Kontroli (por. G. Rydlewski, Służba cywilna w Polsce. Przegląd rozwiązań na tle doświadczeń innych państw i podstawowe akty prawne, Warszawa 2001, s. 28). Przywołany akt prawny wprowadzał po- dział funkcjonariuszy na dwie grupy – urzędników i niższych funkcjona- riuszy państwowych. Z kolei urzędników podzielono, ze względu na po- siadane wykształcenie, na trzy kategorie: 1) wymagających wykształcenia wyższego, 2) wymagających wykształcenia średniego, 3) wymagających ukończenia szkoły powszechnej lub niepełnej szkoły średniej (por. M. Ja- roszyński, M. Zimmermann, W. Brzeziński, Polskie prawo administra- cyjne, s. 299; E. Ura, Pozycja prawna pracowników…, s. 17). Do poszcze- gólnych kategorii urzędniczych przypisano 12 stopni służbowych, przy czym stopniem najwyższym był stopień 1. Funkcjonariusz państwowy był zobowiązany w szczególności do wiernego służenia Rzeczypospoli- tej, ścisłego przestrzegania prawa, wypełniania obowiązków swego urzę- du gorliwie, sumiennie i bezstronnie oraz dbania według najlepszej woli i wiedzy o dobro sprawy publicznej oraz spełniania wszystkiego, co temu dobru służy, a unikania wszystkiego, co by mu mogło szkodzić. Przed- miotowa ustawa zobowiązywała go do wypełniania każdego zadania zle- conego przez swoich przełożonych, o ile nie było one sprzeczne z obo- wiązującym prawem, jak również do zachowania tajemnicy służbowej. W stosunkach urzędowych z interesantami urzędnik miał zachowywać należytą powagę i kierować się bezstronnością. Za naruszenie obowiąz- ków służbowych funkcjonariusz państwowy ponosił odpowiedzialność służbową, a także karną i cywilną (por. E. Ura, Prawo urzędnicze, War- szawa 2007, s. 47). Z posiadaniem statusu funkcjonariusza publicznego była związana szczególna gwarancja stabilności stosunku pracy (G. Ryd- lewski, Służba cywilna w Polsce…, s. 28). Urzędnik mógł zostać usunię- ty ze służby jedynie prawomocnym zarządzeniem władzy, wydanym na podstawie przepisów ustawy o państwowej służbie cywilnej lub na mocy orzeczenia komisji dyscyplinarnej. Jednocześnie mógł być przeniesiony w stan nieczynny, kiedy na skutek zmian organizacyjnych nie było czaso- 32 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 wo dla niego odpowiedniego stanowiska. Urzędnik pozostający w stanie nieczynnym pobierał pełne uposażenie służbowe, a czas ten był zaliczany do stażu pracy (por. E. Ura, Prawo urzędnicze, s. 49). 6. Obok ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywil- nej odrębne akty prawne szczegółowo regulowały zasady odnoszące się do uposażenia i zaopatrzenia emerytalnego urzędników (por. E. Ura, Pozycja prawna pracowników…, s. 19). Zasady postępowania dyscypli- narnego były określone w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 października 1932 r. o organizacji komisyj dyscyplinarnych i po- stępowaniu dyscyplinarnemu przeciwko funkcjonarjuszom państwowym (Dz. U. Nr 87, poz. 738 z późn. zm.). 7. Po drugiej wojnie światowej ustawa z dnia 17 lutego 1922 r. o pań- stwowej służbie cywilnej znalazła się wśród tej części ustawodawstwa okresu międzywojennego, która została recypowana przez nową wła- dzę (por. M. Jaroszyński, M. Zimmermann, W. Brzeziński, Polskie pra- wo administracyjne, s. 301). Wraz z licznymi zmianami mającymi na celu adaptację zawartych w niej rozwiązań do warunków i potrzeb ustrojo- wych Polski Rzeczypospolitej Ludowej – między innymi dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 27 grudnia 1944 r. o tymcza- sowym unormowaniu stosunku służbowego i zaszeregowania funkcjo- nariuszów państwowych (Dz. U. Nr 16, poz. 89), dekret z dnia 25 paź- dziernika 1948 r. o zmianie ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz. U. Nr 50, poz. 381 z późn. zm.), ustawa z dnia 15 lip- ca 1968 r. o pracownikach rad narodowych (Dz. U. Nr 25, poz. 164) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 1974 r. w spra- wie praw i obowiązków pracowników urzędów państwowych (Dz. U. Nr 49, poz. 300) – ustawa przetrwała do 1974 r., kiedy to została z dniem 31 grudnia 1974 r. formalnie uchylona przez ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. – Przepisy wprowadzające Kodeks pracy (Dz. U. Nr 24, poz. 142 z późn. zm.); por. J. Jagielski, K. Rączka, Komentarz do ustawy o służbie cywilnej, Warszawa 2001, s. 12; J. Boć (red.), Prawniczy słownik wyra- zów trudnych, Wrocław 2005, s. 328 i n.; E. Ura, Prawo urzędnicze, s. 53. W omawianym okresie, w wyniku modyfikacji organizacji ustroju apa- ratu państwowego, usunięto stworzoną mocą postanowień ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej zasadę stałości stosunku Wojciech Drobny 33 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne służbowego przez wprowadzenie instrumentu prawnego wypowiedzenia, analogicznego do wypowiedzenia właściwego stosunku o pracę zawarte- go na podstawie umowy o pracę. Był to element ogólnej tendencji, ukie- runkowanej na zmianę publicznoprawnej (służbowej) do zobowiązanio- wej (pracowniczej) koncepcji stosunku służbowego (por. T. Kuczyński (w:) R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), System Prawa Ad- ministracyjnego, t. 11…, s. 112). Dekret z dnia 25 października 1948 r. o zmianie ustawy z dnia 17 lutego 1922 r. o państwowej służbie cywilnej (Dz. U. Nr 50, poz. 381 z późn. zm.) przemianował urzędników i niż- szych funkcjonariuszy na pracowników państwowych oraz wykreował zasadę nawiązywania stosunku pracy z nowymi pracownikami admini- stracji na podstawie umowy o pracę. Formalnie z dualizmem stosunków pracy w administracji publicznej zerwała ustawa z dnia 15 lipca 1968 r. o pracownikach rad narodowych (Dz. U. Nr 25, poz. 164), wprowadza- jąc umowę o pracę jako formę nawiązania stosunku pracy (por. E. Ura, Prawo urzędnicze, s. 54). Za E. Urą należy wskazać, że przełom w normo- waniu stosunków pracy w administracji państwowej nastąpił w wyniku uchwalenia ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.). Przywołany akt prawny dokonał wyodrębnienia prawnego grupy zawodo- wej, jaką byli urzędnicy oraz – na wzór rozwiązań ustawy o państwowej służbie cywilnej – powrócił do uznania nadrzędności interesu państwa nad interesem pracownika, czego wyrazem było między innymi powró- cenie do koncepcji mianowania jako formy nawiązania stosunku pracy w administracji państwowej. 8. Odtworzenie funkcjonowania administracji rządowej opartej na pracownikach wypełniających swoje obowiązki z uwzględnieniem kryte- riów stanowiących obecnie standard w państwach demokratycznych (neu- tralność polityczna i bezstronność), nastąpiło w związku z przyjęciem ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 89, poz. 402 z późn. zm.). Pierwsze, wstępne prace legislacyjne nad koncepcją ustawy rozpoczęto w 1990 r. Prace parlamentarne, ze względu na uwarunkowa- nia polityczne, rozpoczęły się dopiero na podstawie projektu wniesionego w 1994 r. (por. G. Rydlewski, Służba cywilna w Polsce…, s. 30). Ustawa z 1996 r. obowiązywała tylko przez rok. Nie obejmowała swoimi regula- 34 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 cjami wszystkich pracowników administracji rządowej, określała bowiem prawa i obowiązki wyłącznie mianowanych urzędników służby cywilnej (por. T. Górzyńska, Od koncepcji do stworzenia podstaw prawnych funk- cjonowania służby cywilnej, Kontr. Państw. 2005, nr 1 specjalny, s. 75). W świetle tego aktu prawnego członkowie korpusu służby cywilnej two- rzyli cztery kategorie urzędnicze w zależności od wykonywanych funkcji i zadań oraz kwalifikacji, tj.: 1) kategorię A, obejmującą osoby zdolne do zajmowania stanowisk kierowniczych wyższego szczebla, legitymujące się wyższym wykształceniem, znajomością co najmniej jednego języka obcego; 2) kategorię B, obejmującą osoby zdolne do zajmowania stano- wisk kierowniczych niższego szczebla lub o charakterze koncepcyjnym, posiadające wyższe wykształcenie; 3) kategorię S, do której zaliczono osoby zdolne do zajmowania stanowisk wymagających specjalistycznych kwalifikacji, posiadające wyższe wykształcenie; 4) kategorię C, do któ- rej zaliczono osoby zdolne do wykonywania prac pomocniczych wobec urzędników zaliczonych do kategorii A, B, S, posiadające wykształce- nie wyższe lub średnie (por. G. Rydlewski, Służba cywilna w Polsce…, s. 33). Charakterystyczną cechą przedmiotowej ustawy była zasada pre- miowania stażu pracy. W przypadku bowiem urzędników kategorii A, którzy mogli zajmować stanowiska kierownicze wyższego szczebla, był wymagany siedmioletni staż pracy, w tym czteroletni na stanowiskach kierowniczych bądź samodzielnych, a w przypadku urzędników katego- rii B, mogących zajmować stanowiska kierownicze niższego szczebla, co najmniej pięcioletni staż pracy (por. A. Sarota, Służba cywilna w Polsce po 1989 roku, Prz. Legisl. 2007, nr 3, s. 65). Ustawa o służbie cywilnej z 1996 r. wykreowała system służby cywilnej oparty na następujących instytucjach i podmiotach: 1) Radzie Służby Cywilnej, będącej orga- nem opiniodawczym i doradczym Prezesa Rady Ministrów i Szefa Służ- by Cywilnej; 2) komisjach służby cywilnej, tj. Komisji Kwalifikacyjnej do Służby Cywilnej przeprowadzającej postępowanie kwalifikacyjne do poszczególnych kategorii urzędniczych; Komisji Odwoławczej Służby Cywilnej, do której należało rozpatrywanie odwołań urzędników służ- by cywilnej w sprawach określonych w ustawie; Wyższej Komisji Dyscy- plinarnej Służby Cywilnej, do której należało rozpatrywanie odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnych urzędów; 3) Szefie Służby Cywil- Wojciech Drobny 35 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne nej, będącym centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej i podlegającym Prezesowi Rady Ministrów, wykonującym swoje zadania przy pomocy Urzędu Służby Cywilnej, do którego zadań należała realizacja polityki państwa wobec służby cywilnej oraz koordynacja działań w zakresie planowania i wykorzystania środków związanych z funkcjonowaniem służby cywilnej; 4) dyrektorach general- nych urzędów, do których zadań należało zapewnienie funkcjonowania urzędu, warunków jego działania, organizacja pracy, a także dokonywa- nie czynności z zakresu prawa pracy wobec urzędników służby cywilnej. Jednocześnie ustawa ta generalnie nie odnosiła się do pozycji systemowej absolwentów Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. W konsekwencji między innymi opublikowania Raportu z przeprowadzonej analizy i oce- ny tworzenia służby cywilnej (por. Z. Derdziuk, M. Gintowt ­Jankowicz, J. Stępień, J. Kochanowski, J. Waromski, Raport z przeprowadzonej anali- zy i oceny tworzenia służby cywilnej (sierpień 1996–wrzesień 1997), Warsza- wa, luty 1998), ukazującego nieprawidłowości wokół dość pospiesznego mianowania dyrektorów generalnych urzędów, zwłaszcza wojewódzkich, a także istotne opóźnienia wokół tworzenia docelowego korpusu służby cywilnej, w lipcu 1998 r. skierowano do Sejmu projekt nowelizacji ustawy, który miał na celu nie tylko usunięcie nieprawidłowości legislacyjnych, ale również przywrócenie konstytucyjnej zasady dostępu do służby cy- wilnej (por. J. Boć (red.), Prawniczy słownik wyrazów…, s. 329). 9. Kształt kolejnej ustawy o służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 z późn. zm.) był determinowany posta- nowieniami art. 153 Konstytucji RP. Ustawa, o której mowa, w związku ze skorzystaniem przez Prezydenta RP z uprawnienia do skierowania projektu ustawy do zaopiniowania przez Trybunał Konstytucyjny, we- szła w życie 1 lipca 1999 r., uchylając dotychczas obowiązującą ustawę o służbie cywilnej z 1996 r. (por. G. Rydlewski, Służba cywilna w Pol- sce…, s. 33). Zakres podmiotowy ustawy obejmował osoby zatrudnione na stanowiskach urzędniczych w: 1) Kancelarii Prezesa Rady Ministrów; 2) urzędach ministrów i przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz urzędach centralnych organów admini- stracji rządowej; 3) urzędach wojewódzkich oraz innych urzędach stano- wiących aparat pomocniczy terenowych organów administracji rządowej 36 Wojciech Drobny Rozdział 1. Przepisy ogólne Art. 1 podległych ministrom lub centralnym organom administracji rządowej; 4) Rządowym Centrum Studiów Strategicznych; 5) komendach, inspekto- ratach i innych jednostkach organizacyjnych stanowiących aparat pomoc- niczy kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich oraz kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży. Ponadto swoimi postanowieniami normowała ona status prawny wojewódzkich, powiato- wych i granicznych lekarzy weterynarii oraz ich zastępców. W przeciwień- stwie do postanowień ustawy o służbie cywilnej z 1996 r., nowa ustawa regulowała sytuację prawną zarówno urzędników służby cywilnej, jak i pracowników służby cywilnej. Sytuacja prawna konkretnej osoby pozo- stającej w korpusie służby cywilnej była uzależniona od formy nawiązania stosunku pracy, tj. pracownikiem służby cywilnej była osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, natomiast urzędnikiem służby cywilnej – osoba zatrudniona na podstawie mianowania w służbie cywilnej. Treść omawianego aktu prawnego stanowiła, że każdy obywatel ma prawo do informacji o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej, a nabór do tej służby był otwarty i konkurencyjny. Obowiązkiem dyrektora gene- ralnego każdego urzędu administracji rządowej było upowszechnianie informacji o wolnych stanowiskach pracy w służbie cywilnej w tym urzę- dzie przez umieszczenie szczegółowego ogłoszenia w miejscu ogólnie dostępnym w siedzibie urzędu, a także przez opublikowanie go w „Biu- letynie Służby Cywilnej”. Z osobami podejmującymi po raz pierwszy pra- cę w służbie cywilnej była zawierana umowa o pracę na czas określony, w którym osoby te – z wyjątkiem absolwentów Krajowej Szkoły Admini- stracji Publicznej – były obowiązane do odbycia służby przygotowawczej. Służba przygotowawcza trwała sześć miesięcy i powinna zostać zakoń- czona nie później niż po upływie 18 miesięcy od podjęcia przez pracow- nika pracy w danym urzędzie (nowelizacja z 2006 r. skróciła okres odby- wania służby przygotowawczej do 2 miesięcy). Kończyła się ona oceną kandydata wystawianą przez komisję egzaminacyjną powołaną przez dy- rektora generalnego urzędu. Negatywna ocena stanowiła podstawę do rozwiązania stosunku pracy z ocenianym pracownikiem. O uzyskanie statusu mianowanego urzędnika służby cywilnej mogły się starać osoby spełniające następujące warunki: 1) były pracownikami służby cywilnej; 2) odbyły służbę przygotowawczą; 3) posiadały co najmniej dwuletni staż Wojciech Drobny 37 Art. 1 Rozdział 1. Przepisy ogólne pracy w służbie cywilnej; 4) posiadały tytuł magistra lub równorzędny; 5) znały co najmniej jeden język obcy; 6) były żołnierzami rezerwy lub nie podlegały powszechnemu obowiązkowi obrony. Mianowania dokony- wał Szef Służby Cywilnej w ramach limitu określanego corocznie przez Radę Ministrów i przedkładanego Sejmowi równocześnie z projektem ustawy budżetowej. Zgodnie z przedmiotową ustawą centralnym orga- nem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej był Szef Służby Cywilnej. Podlegał on Prezesowi Rady Ministrów i był przez niego powoływany spośród urzędników służby cywilnej na pięcioletnią kadencję. Swoje zadania Szef Służby Cywilnej wykonywał przy pomo- cy zastępcy Szefa Służby Cywilnej powoływanego przez Prezesa Rady Ministrów spośród urzędników służby cywilnej. Obsługę Szefa Służ- by Cywilnej zapewniał Urząd Służby Cywilnej. Szef Służby Cywilnej w szczególności: 1) czuwał nad przestrzeganiem zasad służby cywilnej; 2) kierował procesem zarządzania kadrami w służbie cywilnej; 3) gro- madził informacje o korpusie służby cywilnej; 4) planował i nadzorował wykorzystanie środków finansowych na wynagrodzenia i szkolenia człon- ków korpusu służby cywilnej; 5) organizował i prowadził postępowanie kwalifikacyjne w służbie cywilnej; 6) przeprowadzał konkursy na wyż- sze stanowiska w służbie cywilnej; 7) przeprowadzał ewidencję jednostek upoważnionych do organizowania i prowadzenia szkoleń w służbie cy- wilnej; 8) przygotowywał projekty ak
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Ustawa o służbie cywilnej. Komentarz
Autor:
, ,

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: