Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00069 006662 15374202 na godz. na dobę w sumie
Ustawa o sporcie. Komentarz - ebook/pdf
Ustawa o sporcie. Komentarz - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 458
Wydawca: C. H. Beck Język publikacji: polski
ISBN: 978-83-255-2589-7 Data wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> prawo i podatki >> komentarze prawnicze
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Niniejszy komentarz do ustawy o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. jest pierwszym w naszym kraju opracowaniem zawierającym wykładnię przepisów tejże ustawy. Problematyka komentowanej ustawy wiąże w sobie elementy wielu gałęzi prawa, jak np. prawa cywilnego, prawa pracy, prawa administracyjnego, prawa karnego oraz konstytucyjnego. Ustawa o sporcie z 2010 r. wprowadza szereg nowych regulacji, mających na celu dokonanie gruntownych zmian struktur organizacyjnych podmiotów zarządzających polskim sportem. Niniejszy komentarz uwzględnia w szerokim zakresie przepisy wewnętrzne Polskiego Komitetu Olimpijskiego oraz największych polskich związków sportowych. W jego treści zasygnalizowane zostały także mankamenty ustawowych regulacji oraz propozycje nowelizacji przepisów ustawy o sporcie.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

Krótkie Komentarze Becka Wiktor Cajsel Ustawa o sporcie Komentarz C. H. Beck KRÓTKIE KOMENTARZE BECKA Ustawa o sporcie Polecamy nasze publikacje z serii Krótkie Komentarze Becka: K. Pietrzykowski SPÓŁDZIELNIE MIESZKANIOWE, wyd. 6 M. Mitera, M. Rojewski, E. Rojowska USTAWA O PROKURATURZE A. Szewc (red.) USTAWA O PRACOWNIKACH SAMORZĄDOWYCH D. Gajewski, A. Kulon FINANSOWANIE OCHRONY ŚRODOWISKA I GOSPODARKI WODNEJ. Art. 400–421 PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA P. Wereśniak-Masri NABYWANIE NIERUCHOMOŚCI PRZEZ CUDZOZIEMCÓW W POLSCE J. Skorupka (red.) SKARGA NA NARUSZENIE PRAWA STRONY DO ROZPOZNANIA SPRAWY BEZ NIEUZASADNIONEJ ZWŁOKI B. Kosmus, G. Kuczyński (red.) PRAWO PRASOWE M. Lemkowski, J. Grykiel CZYNNOŚCI PRAWNE. Art. 56–81 KC M. Chmaj, M. Bidziński, P. Szustakiewicz USTAWA O DOSTĘPIE DO INFORMACJI PUBLICZNEJ www.sklep.beck.pl Ustawa o sporcie Komentarz Wiktor Cajsel WYDAWNICTWO C..H. BECK WARSZAWA 2011 Ustawa o sporcie Stan prawny: kwiecień 2011 r. Redakcja: Iwona Duda Redaktor prowadzący: Natalia Adamczyk © Wydawnictwo C.H. Beck 2011 Wydawnictwo C. H. Beck Sp. z o.o. ul. Bonifraterska 17, 00-203 Warszawa Skład i łamanie: DTP Service Druk i oprawa: Elpil, Siedlce ISBN 978-83-255-2588-0 ISBN e-book 978-83-255-2589-7 Marzenie Schauer dedykuję i dziękuję Spis treści Przedmowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . XI Wykaz skrótów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . XIX Wykaz literatury . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . XXV A. Tekst ustawy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Ustawa o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. (Dz.U. Nr 127, poz. 857), (zm.: Dz.U. z 2010 r. Nr 151, poz. 1014) . . . . . . . . . . . B. Komentarz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 1. Przepisy ogólne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 1. Zakres przedmiotowy ustawy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 2. Sport . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 2. Kluby sportowe i związki sportowe . . . . . . . . . . . . . . . Art. 3. Klub sportowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 4. Uczniowski klub sportowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 5. Stypendia sportowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 6. Związki sportowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Rozdział 3. Polski związek sportowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 7. Utworzenie polskiego związku sportowego, zgoda ministra . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 8. Członkostwo w związku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 9. Kadencja władz związku, zakaz łączenia stanowisk, 1 3 33 35 35 41 45 45 49 58 63 66 66 73 82 sprawozdanie z działalności . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 93 Art. 10. Zakaz łączenia udziałów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Art. 11. Wniosek, odmowa wyrażenia zgody, forma prawna . . . 96 Art. 12. Obowiązek wpisu, osobowość prawna . . . . . . . . . . . . . 106 Art. 13. Wyłączne prawa związku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 111 Art. 14. Wykorzystanie wizerunku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 118 Art. 15. Liga zawodowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 130 Rozdział 4. Nadzór nad polskim związkiem sportowym . . . . . . . 141 Art. 16. Nadzór ministra . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 141 Art. 17. Zawiadomienie o kontroli . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 152 VII Spis treści Art. 18. Oględziny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 157 Art. 19. Dowody, obowiązek udzielenia wyjaśnień . . . . . . . . . . 161 Art. 20. Protokół kontroli . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 170 Art. 21. Statut . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 179 Art. 22. Sankcje za działalność naruszającą prawo lub statut . . 183 Art. 23. Zawieszenie w czynnościach, rozwiązanie związku . . . 189 Rozdział 5. Narodowy ruch olimpijski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 199 Art. 24. Polski Komitet Olimpijski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 199 Art. 25. Uprawnienia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 206 Art. 26. Polski Komitet Paraolimpijski . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 214 Rozdział 6. Wspieranie sportu przez organy władzy publicznej . 217 Art. 27. Zadanie własne samorządu terytorialnego . . . . . . . . . . 217 Art. 28. Dotacja celowa dla klubów sportowych . . . . . . . . . . . . 234 Art. 29. Delegacja ustawowa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 238 Art. 30. Rady sportowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 246 Art. 31. Stypendia sportowe ze środków samorządu terytorialnego . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 249 Art. 32. Upoważnienie dla ministra, fi nansowanie, wstrzymanie stypendium . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 253 Art. 33. Stypendyści sportowi . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 261 Art. 34. Nagrody pieniężne i wyróżnienia za wybitne osiągnięcia sportowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 264 Art. 35. Odznaki, wyróżnienia, nagrody pieniężne dla trenerów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 268 Art. 36. Warunki uzyskania świadczenia . . . . . . . . . . . . . . . . . . 275 Rozdział 7. Bezpieczeństwo w sporcie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 289 Art. 37. Orzeczenie lekarskie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 289 Art. 38. Ubezpieczenie zawodników . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 296 Art. 39. Zapewnienie bezpieczeństwa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 300 Art. 40. Organizowanie pomocy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 311 Rozdział 8. Kwalifi kacje zawodowe w sporcie . . . . . . . . . . . . . . . . 321 Art. 41. Tytuły zawodowe . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 321 Art. 42. Uznanie kwalifi kacji . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 337 Rozdział 9. Zwalczanie dopingu w sporcie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 342 Art. 43. Doping w sporcie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 342 Art. 44. Komisja do Zwalczania Dopingu w Sporcie . . . . . . . . . 359 Art. 45. Dotacja celowa dla Instytutu Sportu . . . . . . . . . . . . . . . 366 VIII Spis treści Rozdział 10. Przepisy karne . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 369 Art. 46. Przyjęcie lub udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 369 Art. 47. Wykorzystywanie wiedzy o czynie zabronionym z art. 46 w zakładach wzajemnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 384 Art. 48. Pośrednictwo w ustalaniu wyniku . . . . . . . . . . . . . . . . . 386 Art. 49. Niepodleganie karze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 390 Art. 50. Podanie substancji zabronionej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 391 Art. 51. Wykorzystywanie symboliki olimpijskiej . . . . . . . . . . . 398 Art. 52. Stosowanie odpowiednich przepisów . . . . . . . . . . . . . . 412 Rozdział 11. Zmiany w przepisach obowiązujących . . . . . . . . . . . 416 Art. 53–81. (pominięte) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 416 Rozdział 12. Przepisy przejściowe i końcowe . . . . . . . . . . . . . . . . 416 Art. 82. Dostosowanie działalności polskich związków sportowych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 416 Art. 83. Dostosowanie formy działania klubów sportowych . . . 416 Art. 84. Komisja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 416 Art. 85. Świadczenia przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 417 Art. 86. Ewidencja uczniowskich klubów sportowych . . . . . . . 417 Art. 87. Ważność kwalifi kacji trenera . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 417 Art. 88. Ważność zgody na prowadzenie specjalistycznych kursów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 418 Art. 89. Ważność dokumentów uprawniających do uprawiania żeglarstwa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 418 Art. 90. Fundusz Zajęć Sportowych dla Uczniów . . . . . . . . . . . 418 Art. 91. Akty wykonawcze . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 418 Art. 92. Minister właściwy do spraw kultury fi zycznej . . . . . . . 420 Art. 93. Derogacja . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 420 Art. 94. Wejście w życie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 420 Indeks rzeczowy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 421 IX Przedmowa Komentowana ustawa o sporcie z 25.6.2010 r. zastąpiła dotychczasowe regulacje ujęte w ustawie z 18.1.1996 r. o kulturze fi zycznej oraz w ustawie z 29.7.2005 r. o sporcie kwalifi kowanym. W treści Założeń do projektu ustawy o sporcie, przyjętych przez Radę Ministrów 16.9.2010 r. zauważono, że „Współczesne uwarunkowania spo- łeczne i gospodarcze, w tym m.in. związane z nowoczesnym zarządzaniem podmiotami działającymi w obszarze sportu oraz ich ustrojem, wymagają dokonania gruntownych zmian w obowiązujących regulacjach prawnych od- noszących się do uprawiania i organizacji sportu. Rozwiązania wprowadzone przepisami ustawy z 29.7.2005 r. o sporcie kwalifi kowanym oraz ustawy z 18.1.1996 r. o kulturze fi zycznej, obejmują swoją regulacją jedynie cześć aktywności sportowej, pozostawiając szereg zagadnień i problemów nadal otwartymi. Uwagę zwraca przy tym fakt, że rozwiązania przyjęte w usta- wie o sporcie kwalifi kowanym w części okazały się wadliwe, nie spełniły pokładanych w nich oczekiwań, a co więcej spotkały się z istotnymi zastrze- żeniami ze strony środowiska sportowego. Dodatkowo, w ostatnim cza- sie, ujawniły się liczne, różnorodne patologie związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem szeregu związków sportowych, wynikające m.in. z braku odpowiednich lub obowiązywania nieodpowiednich regulacji prawnych, jak również nieprawidłowego stosowania regulacji obowiązujących. Powyższe okoliczności uzasadniają podjęcie prac zmierzających do uchwalenia nowej ustawy o sporcie”. Powyższa fi lozofi a legła u podstaw prac podjętych w Ministerstwie Sportu i Turystyki przez Ministra Adama Giersza, które zaowocowały stworzeniem przez zespół merytoryczny, w którym udział brał m.in. autor niniejszego ko- mentarza, wstępnego projektu SportU. Projekt ten został najpierw skierowa- ny do konsultacji społecznych, a następnie pod obrady Rady Ministrów. Zwieńczeniem powyższego procesu było skierowanie przez Prezesa RM 28.8.2009 r. tzw. „rządowego” projektu ustawy o sporcie pod obrady Sejmu. Należy zauważyć, że już wstępne i pobieżne porównanie treści projektu SportU z jej fi nalnym kształtem z 25.6.2010 r. wskazuje, iż ustawodawca postanowił „stworzyć” nową ustawę, abstrahując zarówno od ww. założeń ustawy, jak też jej projektu przyjętego przez RM. Czy było to słuszne rozwią- zanie? Czy zaowocowało przyjęciem spójnego i logicznego aktu prawnego? Odpowiedź na te i inne pytania przyniesie poniższy komentarz do SportU. XI Przedmowa Wskazać jednak w tym miejscu należy na jedną z najważniejszych, i w gruncie rzeczy najistotniejszych, zmian treści komentowanej ustawy, w stosunku do jej pierwotnego projektu. Otóż jest nią wykreślenie Rozdzia- łu 6 – „Rozstrzyganie sporów w sporcie”. Kwestia ta została przesądzona podczas posiedzenia Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Tury- styki 17.3.2010 r. (źródło: www.sejm.gov.pl). Jak wówczas stwierdził prof. Andrzej Szwarc – „Przytoczę rozumowanie i argumenty uzasadniające wykreślenie całego rozdziału 6 z projektu ustawy. Rozumowanie i argumenty nie są wyłącznie moim udziałem. Konsultowa- łem tę kwestię z wieloma kompetentnymi w tej dziedzinie osobami. Mam na myśli pana prof. Feliksa Zedlera, który był przewodniczącym zespołu Komisji Kodyfi kacyjnej, odpowiedzialnej za przygotowanie zmian w KPC dotyczących postępowania polubownego. Zmiany te zostały już uchwalone i obowiązują w nowej wersji KPC. Prof. Zedler jest więc najwybitniejszą i najbardziej kompetentną osobą w tej dziedzinie. […] Prosił, abym w spo- sób bardzo stanowczy prezentował jego stanowisko w tej sprawie. Inny- mi osobami, które brały udział w konsultacjach, byli prof. Roman Hauser i prof. Marek Bojarski. Przejdę do argumentacji naszej decyzji. Rozdział 6 zatytułowany jest „Rozstrzyganie sporów w sporcie”. Wbrew tytułowi, reguluje on dwie kwestie. Po pierwsze, reguluje funkcjonowanie w sporcie sądownictwa polubownego i stałych sądów polubownych. Dodać możemy także Trybunał Arbitrażowy przy PKOl. Drugą kwestią jest odpo- wiedzialność dyscyplinarna w sporcie. Tytuł rozdziału jest nieadekwatny do treści, ponieważ w przypadku postępowania dyscyplinarnego nie można mówić o sporze, tak jak w przypadku egzekwowania odpowiedzialności karnej. Takiego pojęcia w przypadku egzekwowania odpowiedzialności typu represyjnego się nie używa. Pozwolą państwo, że skoncentruję uwagę na regulacjach dotyczących Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu. W projekcie ustawy przewiduje się przyznanie Trybunałowi trzech kompetencji. Miałby on spełniać trzy funk- cje: po pierwsze, funkcję sądu polubownego, po drugie, funkcję polegającą na rozpoznawaniu środków zaskarżenia od niektórych rozstrzygnięć dy- scyplinarnych podejmowanych w PZS, po trzecie – funkcję opiniodawczo- konsultacyjną. Nie ma więc potrzeby tworzenia w omawianym projekcie ustawy regulacji dotyczącej Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu. Po kolei uzasadnię to w odniesieniu do powyższych punktów. Na marginesie pragnę przypomnieć, że nie przypisuje się w obecnej wersji projektu ustawy trybu- nałowi czwartej funkcji, która pierwotnie była przewidziana w projektach. Wykonuje ją Trybunał Arbitrażowy, wedle jeszcze obowiązujących przepi- sów. Jest to zawieszanie zarządu albo członków zarządu w PZS na wniosek Ministra Sportu i Turystyki. Czwartej funkcji się nie przewiduje. Jak państwo XII Przedmowa wiecie, tę funkcję przypisano ministrowi składającemu stosowny wniosek do sądu. […] Trzecią funkcją Trybunału Arbitrażowego przewidzianą w projekcie usta- wy jest rozpoznawanie środków zaskarżenia od niektórych rozstrzygnięć dyscyplinarnych. Odniosę się w szerszy sposób do problemów odpowie- dzialności dyscyplinarnej, aby uzasadnić to, że również w tym względzie tworzenie w ustawie regulacji poświęconych Trybunałowi Arbitrażowemu jest zbędne. Muszę na chwilę opuścić teren sportu i powiedzieć kilka ogól- nych zdań o odpowiedzialności dyscyplinarnej, żeby dobrze nakreślić po- wyższą kwestię. Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonuje w bardzo wielu grupach społecznych, w tym także w grupach osób wykonujących określone za- wody. Sędziowie, prokuratorzy, funkcjonariusze policji, straży pożarnej, służby więziennej – tu m.in. funkcjonuje odpowiedzialność dyscyplinarna. Odpowiedzialność dyscyplinarna może funkcjonować w dwóch formach prawnych. Tymi formami prawnymi jest funkcjonowanie odpowiedzialności dyscyplinarnej jako elementu stosunku publiczno-prawnego. Mam na myśli przypadek, kiedy odpowiedzialność dyscyplinarna przewidziana jest przez prawo w danej grupie społecznej, gdy jest ona egzekwowaniem państwo- wego prawa karania. Państwo w związku z tym reguluje dokładnie tę odpo- wiedzialność w ustawie. W polskim systemie prawnym mamy do czynienia z wieloma przykładami funkcjonowania odpowiedzialności dyscyplinarnej. Taką jest odpowiedzialność nauczycieli akademickich w stosunku do stu- dentów, przewidziana w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym. Podobna odpowiedzialność występuje w przypadku rzeczników patentowych, która jest przewidziana w ustawie o rzecznikach patentowych. Ta ustawa bardzo szczegółowo reguluje odpowiedzialność dyscyplinarną tej grupy osób. Poja- wiają się takie przypadki egzekwowania odpowiedzialności dyscyplinarnej, kiedy żadne przepisy prawne jej nie regulują. W stowarzyszeniach taka od- powiedzialność może funkcjonować, ponieważ prawo o stowarzyszeniach nie wyklucza tego typu działania. Stowarzyszenie może w swoim statu- cie przewidzieć egzekwowanie odpowiedzialności dyscyplinarnej wobec swoich członków. Uważam, że w takich wypadkach mamy do czynienia z odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonującą jako element stosunku prywatno-prawnego. Nie jest to stosunek publiczno-prawny, lecz prywat- ny. Dodam, iż mamy do czynienia ze zróżnicowanymi typami powyższych stosunków. Taka odpowiedzialność funkcjonuje, np. jeżeli ktoś pozostaje w stosunku pracy i w ramach stosunku pracy egzekwowana jest odpowie- dzialność dyscyplinarna. Jest to więc element stosunku prywatno-prawnego. Element odpowiedzialności uregulowany jest w Kodeksie pracy. W związku z tym w stosunku do rozstrzygnięć dyscyplinarnych przysługuje możliwość XIII Przedmowa skarżenia przed sądem pracy. Odpowiedzialność dyscyplinarna może być przewidziana w przypadku, gdy zainteresowany zawiera z drugą stroną umo- wę cywilno-prawną. Konsekwencją jest to, że organem upoważnionym do ewentualnego rozpoznawania skarg na rozstrzygnięcie dyscyplinarne jest sąd cywilny. Mamy więc do czynienia z różnymi typami stosunków prywatno- prawnych, w ramach których funkcjonuje odpowiedzialność dyscyplinarna. We wszystkich takich wypadkach mamy do czynienia z odpowiedzialnością dyscyplinarną jako elementem stosunku prywatno-prawnego. Przechodząc na teren sportu, można sobie wyobrazić dwa rozwiązania. Pierwszym jest to, że omawiana ustawa, wzorem odpowiedzialności dyscy- plinarnej studentów, nauczycieli akademickich, rzeczników patentowych, bardzo dokładnie reguluje odpowiedzialność dyscyplinarną, w tym także to, jaki sąd państwowy byłby kompetentny do rozpoznawania środków zaskar- żenia. Drugim – odwrotnym – rozwiązaniem jest, aby ustawa w ogóle nie rozwiązywała tego typu kwestii, pozostawiając je zainteresowanym organi- zacjom sportowym. Chodzi zwłaszcza o PZS, które swobodnie mogą regu- lować odpowiedzialność dyscyplinarną. Związki sportowe posiadają regu- laminy dyscyplinarne, określające za co ponosi się odpowiedzialność i jakie są za to kary. Ponadto, określają w jakim trybie przebiega postępowanie, czy jest ono jedno- bądź dwuinstancyjne i jakie uprawnienia posiadają uczestnicy postępowania. W przypadku sportu skłaniam się do opinii, aby nie iść tym pierwszym tropem i nie regulować dokładnie odpowiedzialności w ustawie, pozostawiając to organizacjom sportowym. Jest to przejawem poglądu, który osobiście dość stanowczo prezentuję i o którym pan minister Giersz wie od wielu lat. Mój pogląd jest taki, że w miarę możliwości państwo nie powinno angażować się w sferę sportu, zwłaszcza jeśli chodzi o regulacje prawne. Dlatego demonstracyjnie, choć bardzo mnie korciło, nie zabierałem głosu, ponieważ jestem zwolennikiem nie ingerowania państwa i prawa w sprawy sportu. Będę konsekwentny – uważam, że odpowiedzialność dyscyplinarna powinna być regulowana nie przez państwo, ale przez organizacje sportowe, które same powinny sobie tę odpowiedzialność regulować. Podczas wczorajszej wieczornej dyskusji z szacunkiem i uznaniem za- rejestrowałem, iż argumentacja została przyjęta z pełnym zrozumieniem. Wszakże podczas dyskusji pojawiły się słuszne postulaty, aby w przypadku skreślenia omawianego rozdziału uświadomić środowisku sportowemu to, że w gruncie rzeczy nie zmieni się nic. Nadal będą mogły funkcjonować w spor- cie sądy polubowne i odpowiedzialność dyscyplinarna. Będzie po prostu regulowana wewnętrznie poprzez organizacje sportowe. Naszym interesem powinno być to, aby ta odpowiedzialność była regulowana w odpowiedni sposób. W związku z tym zaapelowano wczoraj do pana ministra o to, aby po uchwaleniu tej ustawy podjąć rozległe i stanowcze przedsięwzięcia, któ- XIV Przedmowa rych celem byłoby uświadomienie środowisku sportowemu tego, o czym mówiłem. Przypomnę, że w ten sposób zostaną zlikwidowane regulacje, które w tej chwili obowiązują. Podjęliśmy z panem ministrem zobowiązanie polegające na tym, że przygotujemy dla wszystkich organizacji sportowych pewne informacje i wytyczne, jak skonstruowane powinny być regulaminy. Celem jest to, aby sądy miały podstawy oceniać, czy odpowiedzialność była egzekwowana w sposób właściwy. Przyjęliśmy na siebie wspólnie z mini- strem Gierszem to zobowiązanie. […]”. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez SN w wyr. z 12.4.2006 r. (III PO 1/06, OSNAPiUS 2007, Nr 9–10, poz. 147): „[…] Postępowanie dyscyplinarne w sporcie nie ma charakteru postępowania przekazanego do właściwości sądów, w związku z czym ure- gulowanie art. 44 SportKwalU przewidujące, że od orzeczenia Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu przysługuje jedynie skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego, nie narusza prawa do sądu oraz zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego (art. 45 ust. 1 i art. 176 Konstytucji RP)”. Jak zauważono w treści ww. orzeczenia – „Na wstępie wymaga podkreśle- nia, że odpowiedzialność dyscyplinarna w sporcie nie ma charakteru umow- nego, ma ona swoją podstawę w ustawie i wydanych na jej podstawie prze- pisach statutowych. […] Do Trybunału jako ustanowionego ustawą stałego sądu polubownego znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o sądach polubownych (art. 695 i nast.). Nie ma natomiast ode- słania do rozpoznawania spraw dyscyplinarnych na zasadach postępowania cywilnego. Takie odesłanie zawiera dopiero art. 44 ustawy, według którego Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację od orzeczenia Trybunału na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego. […] co się natomiast tyczy postępowania przed Trybunałem Arbitrażowym, to zostało ono uregu- lowane w statucie Trybunału Arbitrażowego, wydanym na podstawie art. 40 ustawy o kulturze fi zycznej oraz § 9 statutu PKOl. […] W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a także jako zagadnienie prawne wymagające wyjaśnienia, została zgłoszona wątpliwość dotycząca zgodności z konstytucyjną zasadą prawa do sądu oraz instancyjności przepisu art. 44 ustawy o sporcie kwali- fi kowanym. Wprawdzie skarżący powołuje w skardze kasacyjnej wyłącznie przepis art. 32 Konstytucji, niemniej wywód skargi dotyczy kwestii jed- no- czy dwuinstancyjnej sądowej kontroli postępowania dyscyplinarnego w związku z art. 41 ustawy o sporcie kwalifi kowanym, przewidującym, że od orzeczenia Trybunału Arbitrażowego przysługuje jedynie skarga kasacyj- na do Sądu Najwyższego. Zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji nie został uzasadniony, co zwalnia Sąd Najwyższy od jego rozważenia. W związku z wywodami skarżącego dotyczącymi prawa do sądu oraz do instancyjności w rozpoznawaniu spraw można wskazać, że kwestia realizacji prawa do sądu XV Przedmowa w kontekście postępowania dyscyplinarnego była przedmiotem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. W orzeczeniu z 8.12.1998 r., K 41/97 (OTK-ZU 1998, Nr 7, poz. 117), Trybunał Konstytucyjny zajął stanowisko, że art. 45 Konstytucji, zapewniający każdemu prawo do sądu, nie łączy tej gwaran- cji z dwuinstancyjnością rozpoznania sprawy przez sąd, o ile sprawa ta od początku do końca nie podlega kognicji sądownictwa. Dwuinstancyjność kontroli sądowej (art. 176 Konstytucji) dotyczy jedynie spraw przekazanych na mocy ustaw do właściwości sądów, tzn. spraw rozpoznawanych przez nie «od początku do końca». Stanowisko to Trybunał potwierdził wyraźnie m.in. w wyroku z 12.6.2002 r., P 13/01, OTK-ZU 2002, Nr 4A, poz. 42. Skoro po- stępowanie dyscyplinarne w sporcie nie ma charakteru postępowania przeka- zanego do właściwości sądów, zarzut naruszenia prawa do sądu oraz zasady dwuinstancyjnego postępowania sądowego nie jest usprawiedliwiony”. Poza tym, wskazać należy na treść wyr. SN z 10.6.2009 r. (III PO 1/09, niepubl.), zgodnie z którym – „Odpowiedzialność dyscyplinarna w sporcie nie ma charakteru odpowiedzialności umownej. Nie jest zatem uzasadnione upatrywanie w aktach prawnych organów związku sportowego czynności prawnych i ocena ich ważności z punktu widzenia art. 58 KC”. Powyższe poglądy należało przytoczyć w tym miejscu z powodu uchy- lenia przez Parlament przepisów składających się na Rozdział 6 projektu SportU. Skoro zatem w powyższej kwestii, zgodnie ze stanowiskiem SN – o naru- szeniu konstytucyjnego prawa do sądu, nie można mówić w sytuacji, w której dana sprawa nie jest rozpatrywana przez sądy „od samego początku do koń- ca”, to w świetle dyspozycji art. 13 ust. 1 pkt 2 oraz art. 9 ust. 4 zd. 2 SportU właściwość Trybunału Arbitrażowego ds. Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim nie mogła naruszać ww. konstytucyjnego prawa. Co więcej, brak ustawowego umocowania działalności Trybunału wpływa niewątpliwie na umniejszenie jego rangi oraz może powodować w niektó- rych wypadkach wątpliwości co do zakresu jego kognicji. Przeciwko rozwiązaniu przyjętemu przez Parlament przemawia również fakt nieprzygotowania merytorycznego sądów powszechnych i administra- cyjnych do rozpatrywania spraw o charakterze sportowym, jak też długo- trwałość postępowania przed tymi sądami. Sprawa ze skargi licencyjnej wniesionej przez ŁKS Łódź w 2009 r., tocząca się przez ponad rok w pierw- szej instancji, jest tego dobitnym przykładem. Poza tym, brak ustawowej kompetencji do rozpatrywania przez Trybu- nał odwołań od orzeczeń dyscyplinarnych polskich związków sportowych, zainicjowany podczas posiedzenia Sejmowej Komisji Kultury Fizycznej, Sportu i Turystyki 17.3.2010 r., cofa nasz system prawny, w chwilę po obchodach 15. rocznicy powstania Trybunału, do czasów sprzed 1994 r. XVI Przedmowa Wskazać jedynie w tym miejscu należy, iż zgodnie np. z dyspozycją art. 18 § 1 pkt 6 Statutu PZPN (http://www.pzpn.pl/index.php/pol/content/down- load/850/7096/fi le/Statut 20PZPN 20tj 2020122009.pdf) – członkowie PZPN są obowiązani do bezwzględnego przestrzegania zakazu kierowania sporów piłkarskich do sądów powszechnych. Jednocześnie, zgodnie z dys- pozycją § 1 pkt 5 Regulaminu Dyscyplinarnego PZPN (http://www.pzpn.pl/ index.php/pol/content/download/1114570/.../Regulamin 20Dyscypli- narny 20PZPN.pdf) – przewinieniem dyscyplinarnym jest nieprzestrze- ganie Statutu PZPN. Zatem, członkom polskich związków sportowych, takich jak np. PZPN, przysługuje tzw. konstytucyjne prawo do sądu, lecz bez narażenia się na np. wykluczenie ze struktur tego związku sportowego, nie mogą w pełni tego prawa zrealizować. Zainicjowane 17.3.2010 r. pozbawienie projek- tu komentowanej SportU jej Rozdziału 6 przyczynić się może – w mojej ocenie – jedynie do pozbawienia członków polskich związków sportowych dotychczasowego systemu zewnętrznej kontroli orzeczeń dyscyplinarnych polskich związków sportowych – realizowanego przez Trybunał Arbitrażo- wy ds. Sportu przy Polskim Komitecie Olimpijskim oraz SN – jak również „zamknie” powyższy krąg spraw w ramach polskich związków sportowych. Powyższe argumenty wpływają na negatywną ocenę decyzji Parlamentu, zainicjowaną 17.3.2010 r. Toruń, kwiecień 2011 r. dr Wiktor Cajsel XVII Wykaz skrótów 1. Źródła prawa DzAdmRzU . . . . . . . ustawa z 4.9.1997 r. o działach administracji rządo- wej (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) FinPublU . . . . . . . . . ustawa z 27.8.2009 r. o fi nansach publicznych (Dz.U. FundU . . . . . . . . . . . ustawa z 6.4.1984 r. o fundacjach (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) Nr 46, poz. 203 ze zm.) GodłRPU . . . . . . . . . ustawa z 31.1.1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach pań- stwowych (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000 ze zm.) KC . . . . . . . . . . . . . . ustawa z 23.4.1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) KH . . . . . . . . . . . . . . rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Pol- skiej z 27.6.1934 r. – Kodeks handlowy (Dz.U. Nr 57, poz. 502 ze zm.) KK . . . . . . . . . . . . . . ustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) KKS . . . . . . . . . . . . . ustawa z 10.9.1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.) Konstytucja RP . . . . Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2.4.1997 r. KP . . . . . . . . . . . . . . . ustawa z 26.6.1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i ze zm.) z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) KPA . . . . . . . . . . . . . ustawa z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania admi- nistracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) KPC . . . . . . . . . . . . . ustawa z 17.11.1964 r. – Kodeks postępowania cy- KPK . . . . . . . . . . . . . ustawa z 6.6.1997 r. – Kodeks postępowania karnego wilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) KPW . . . . . . . . . . . . . ustawa z 24.8.2001 r. – Kodeks postępowania w spra- wach o wykroczenia (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.) XIX
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Ustawa o sporcie. Komentarz
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: